The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 73 : V.2 Chapter [71] Devil Princess's Protector

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    19 ธ.ค. 60

[71]

 

 

            เมื่อตื่นลืมตาขึ้นมา สัมผัสแรกคือกอดอุ่น ๆ ของท่านแม่ ท่านพ่อ แม้แต่คนที่ไม่คิดว่าจะแสดงความรักต่อผม ไอลีน ก็ยังนิ่งเงียบไม่พูดไม่แซว เดินเข้ามาจับกุมมือผมไว้ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกถึงความห่วงใยตั้งแต่เกิดเป็นน้องชายของเธอ

 

            “นายรู้สึกยังไงบ้าง ?” ไอลีนถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผมเริ่มสำรวจมองไปรอบ ๆ ที่ที่นอนอยู่คือห้องนอนส่วนตัวในคฤหาสน์โซลิเซียร์ สิ่งของภายในห้องถูกจัดวางอย่างดี ชั่ววูบหนึ่ง มันทำให้ผมนึกถึงคืนนั้นคืนแรกหลังที่ถูกบังคับให้แต่งงาน

 

            ร่างเตี้ยยัดผ้านวมสีขาวที่ตามติดไม่ยอมห่าง ยืนกรานว่าจะนอนห้องเดียวกันให้ได้ ผมปฏิเสธเธอ และในที่สุดต้องเป็นฝ่ายถอยออกไปนอนในห้องสมุดแทน

 

            “อือ” ผมกระแอมในลำคอเล็กน้อย รู้สึกคอแห้งผาก ท่านแม่เห็นดังนั้นจึงช่วยหยิบน้ำมาให้จิบแก้กระหาย

 

            “ลูกรู้ไหมว่าหลับไปนานแค่ไหน ?” เป็นท่านพ่อที่ถามประโยคถัดมา เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวที่ยังไม่ได้ติดกระดุมที่ปลายแขนเสื้อทั้งสองข้าง ดูท่าจะร้อนรนรีบมาสินะครับ

 

            “ผมไม่รู้สินี่ผมหลับไปนานแค่ไหนกัน ?” ผมรู้สึกมึนงง คิดว่าควรให้พวกเขาอธิบายจะดีกว่า

 

            “หนึ่งปีเต็ม ๆใช่หนึ่งปีแล้วจ้ะ” ท่านแม่กดเสียงต่ำ เบ้หน้าเล็กน้อยเหมือนกำลังกลั้นความรู้สึกอ่อนไหวบางอย่าง เอ่อ ผมทำให้ทุกคนเป็นห่วงขนาดนี้เชียวหรือ

 

            “นานเหมือนกันนะครับ”

 

            “ไอ้น้องชายบ้า !” ไอลีนเริ่มโวยวาย หล่อนทำท่าเหมือนจะชักดาบออกมา ผมรีบชำเลืองว่าหล่อนพกอาวุธติดตัวมาหรือไม่ จะต้องเสกเกราะเวทไหม “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ วันนั้นที่นายหายตัวไป หรือว่าถูกพวกแวมไพร์ชั่วโจมตี !

 

            ผมมองใบหน้าสงสัยของพวกเขา ความทรงจำในวันนั้นที่ว่าก็วนกลับมาในทันที

            ความตั้งใจแน่วแน่บางอย่าง ทำให้ตัดสินใจที่จะจบทุกสิ่ง

            เพื่อให้เทพีจันทราได้มีชีวิตรอดต่อไป

 

            ในค่ำคืนนั้น ดวงจันทร์สีเหลืองนวล ทอประกายอ่อนโยนเหลือเกิน

            สวยเสียจนต้องล้มลงนอน แนบหลังกับพื้นหญ้า รับสัมผัสของกลิ่นไอดินเป็นครั้งสุดท้าย

 

            เจ้าช่างงดงามแต่เสียดายที่ข้าไม่อาจเอื้อมถึง

ลาก่อนซินเธีย…’

 

            “ลูกร้องไห้ทำไม ?” ท่านแม่สูดหายใจเข้าลึกทั้งน้ำตาที่ไหลอาบข้างแก้ม ผมยกมือขึ้นเช็ดข้างแก้ม ก็พบกับหยดน้ำอย่างที่ท่านแม่ว่า “เอาเถิด ถ้าน้องไม่อยากพูดอะไรตอนนี้ก็อย่าเพิ่งเซ้าซี้เขาเลย เราควรให้เขาได้พักผ่อน”

 

            ท่านแม่พาท่านพ่อและไอลีนออกไปจากห้อง ทิ้งให้ผมนอนแน่นิ่งอยู่ในความเงียบ เมื่ออยู่คนเดียว รับรู้ถึงหัวใจที่เต้นคงที่สม่ำเสมอ ทำให้ผมแน่ใจในที่สุด

           

            ผมกลับมาแล้วจริง ๆ แม้ว่าบางส่วนในจิตวิญญาณได้แตกสลายไป นั่นคือส่วนที่เป็นเทพแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

ต่อจากนี้ผม เป็นเพียงผู้ใช้เวท ไม่มีพลังอำนาจเทพอีกต่อไป

 

            จะเรียกว่าปาฏิหาริย์อย่างนั้นหรือ ? อะไรกันที่ทำให้ผมกลับมา ?

 

            ผมค่อย ๆ พาตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง ร่างกายนี้ไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย สามารถใช้งานได้ดีอย่างเคย ท่านแม่สมเป็นฮีลเลอร์อันดับหนึ่งจริง ๆ

            เมื่อยืนด้วยสองขาได้แล้ว ผมเดินเรียบเรื่อยไปหยุดอยู่ที่บานหน้าต่าง เอื้อมมือคว้าผ้าม่านหน้าต่างกระจกให้เปิดออก ก็พบกับดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นบนผืนฟ้าสีน้ำเงินเข้ม แต่ทว่ามันไม่ได้มีสีเหลืองนวล กลับเป็นสีแดงสดเหมือนถูกผ้าย้อมไว้ นั่นทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์บางอย่าง นึกถึงความฝันครั้งล่าสุดที่เวสเทิร์นกำลังจ้องทำร้ายอาคีราห์

 

            ไม่รอช้า ผมรีบความเสื้อโค้ทสีน้ำตาลมาใส่ไว้หลวม ๆ ก่อนจะกระโดดผ่านหน้าต่าง เรียกพลังไอน้ำมาไว้ที่ฝ่าเท้า เพื่อให้กระโดดลงพื้นอย่างนุ่มนวล

           

            “ว๊ายย !...เจ้าชาย !?” ข้าหลวงรับใช้ผู้หนึ่งหวีดเสียงร้อง ก่อนจะเห็นว่าผมเป็นใคร จึงยอบกายคำนับเล็กน้อย ผมสังเกตเห็นว่าในมือนางมีสำรับอาหารขนาดเล็กกว่าปกติ

 

            “อาหารพวกนี้เป็นของอาคีราห์หรือ ?”

 

            “เจ้าค่ะ”

 

            “เขาพักอยู่ที่ไหน ?

 

            ไม่นานผมถูกพาไปยังบ้านไม้หลังหนึ่ง การตกแต่งดูเรียบร้อยสะอาดตา ที่น่าประหลาดใจคือมีการคุ้มกันหนาแน่นยิ่งกว่าส่วนอื่น ๆ ในคฤหาสน์

           

            “มีอะไรเกิดขึ้นกับที่นี่หรือเปล่า ?” ผมพูดสิ่งที่สงสัยออกไป นางข้าหลวงผู้นั้นดูอึกอักที่จะตอบ นั่นทำให้ผมยิ่งมั่นใจในทันใดว่าสิ่งที่เห็นในความฝันครั้งล่าสุดนั้นเป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน

           

            เป็นเพราะอาคีราห์กำลังตกอยู่ในอันตราย เป็นสิ่งที่เรียกให้ผมตื่นขึ้นมางั้นหรือ

 

            “มีมนุษย์หมาป่าบุกเข้ามาทำร้ายองค์ชายน้อยเจ้าค่ะ ฝ่าบาทเลยสั่งให้กองกำลังทั้งหมดคอยคุ้มกันอย่างแน่นหนา ตอนนี้องค์ชายน้อยปลอดภัยแล้ว”

 

            “ปลอดภัยงั้นเหรอ” ผมทวนคำ ในเมื่อเห็นกับตากระทั่งในความฝัน และคำยืนยันจากสาวใช้ ทำไมลึก ๆ ยังรู้สึกอึดอัดแบบนี้นะ

 

            “เจ้าชายจะเสด็จเยี่ยมองค์ชายน้อยไหมเจ้าคะ หม่อมฉันจะตามคนมาถวายรับใช้”

 

            “ไม่เป็นไร ให้เขาได้พักผ่อนเถิด ฝากเจ้าดูแลองค์ชายด้วย”

 

            “เจ้าค่ะ”

 

            ผมมองข้าหลวงรับใช้ที่เดินจากไป สำรวจดูรอบ ๆ บริเวณนี้ ด้วยสัมผัสพิเศษของโพรเทกเตอร์แล้ว พบว่าไม่มีอันตรายใดใดในอาณาเขตนี้ การคุ้มกันของทหารแห่งโซลิเซียร์ก็แทบไม่มีช่องโหว่

 

            พอวางใจแล้วเดิมทีผมคิดว่าจะเดินกลับห้อง เผื่อว่าท่านแม่จะมาเยี่ยม แต่ไม่เห็นผมอยู่บนเตียงก็อาจจะเป็นลมเอาได้ แต่พอรู้ตัวอีกที ขาก็เดินมาหยุดที่สถานที่แห่งหนึ่ง

            มันไม่ได้อยู่ไกลจากคฤหาสน์มากนัก แต่ถ้าไม่ได้ตั้งใจมา ก็คงหาไม่พบ

           

            สถานที่ที่ผมและซินเธียเรียกว่าบ้าน

 

            ฟู่...     

 

            ลมหนาวพัดพาเอาความเย็นเยียบมาให้ แม้เป็นธาตุน้ำบริสุทธิ์ก็ยังรู้สึกอยากอิงไฟหาความอบอุ่น คิดเช่นนั้นจึงเดินผ่านสวนดอกไม้ซึ่งถูกหิมะกลบทับจนมิด ไปเปิดประตูบ้าน

           

            เอี๊ยด

            เกิดเสียงไม้เสียดสีท่ามกลางความมืดเงียบ ภาพในบ้านยังคงไม่เปลี่ยนไปจากความทรงจำเดิม มีโซฟาเล็ก ๆ สำหรับรับแขก มีเตาผิงที่พร้อมมอบความอบอุ่น และโต๊ะกาแฟคั่นกลางระหว่างนั้น

 

            ผมเดินมาหยุดก้มลงตรงหน้าเตาผิง หวังจะใช้คบไฟเวทจุดไฟเพื่ออิงไออุ่น ทว่ากลับพบสิ่งมีชีวิตบางอย่าง ที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนพื้นไม้

            มันเป็นงูลำตัวรูปร่างเรียวรี สีขาวตัวนั้น ที่ผมเห็นในความฝัน เป็นผู้ที่ช่วยชีวิตอาคีราห์ให้รอดจากเงื้อมมือมนุษย์หมาป่าตนนั้น ?

 

            งูขาวกำลังขดตัวเองพร้อมสั่นน้อย ๆ เข้าใจว่ามันคงหนาว เลยเข้ามาหลบในบ้านหลังนี้

           

            “หนาวหรือ” ผมจัดการจุดไฟเตาผิงด้วยคบเพลิงเวท ไม่นาน บริเวณรอบ ๆ ก็เกิดไออุ่น ผมทรุดตัวนั่งพิงหลังกับโซฟา งูขาวตนนั้นค่อยหยุดสั่น ก่อนจะยืดตัวออกเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมลืมตา

 

            รอยแดงบนหน้าท้องบนลำตัวเคลือบเกล็ดเงาวาว ทำให้ผมสงสัยว่ามันคงบาดเจ็บ

            ผมลุกขึ้น เดินไปใกล้ร่างเรียวรีนั่น ใช้ความคิดอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะก้มลงอุ้มงูขาวตนนั้นขึ้นมา เมื่อถูกอุ้ม หางของมันก็เกาะรัดที่แขนตามสัญชาตญาณ ผมพาร่างนั้นไปนั่งวางบนตักเมื่อนั่งบนโซฟายาวสีแดงเรียบร้อยดีแล้ว

 

            “ฮีล” แสงสีฟ้าปรากฏขึ้นบนฝ่ามือทันทีที่แนบกับลำตัวของงู ผมตั้งใจรักษาอย่างประณีตที่สุด งูตนนี้ช่วยชีวิตอาคีราห์เอาไว้ ตัวมันถึงได้รับบาดเจ็บแทน

 

            เมื่อรับรู้ว่าแผลนั้นปิดสนิท ผมเองก็รู้สึกอ่อนล้าเหลือเกิน เปลือกตาตั้งสองข้างถึงค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ และโดยที่ไม่รู้ตัว สติสัมปัชชัญญะที่มีก็หายไปจนหมด

 

 

 

            เทพดาวมังกรผู้ที่ไม่ได้มีภารกิจต้องลงมายังโลกมนุษย์ กำลังยืนจ้องประตูไม้สีขาว บ้านหลังเล็กห่างจากคฤหาสน์โซลิเซียร์ไม่มากนัก เนิ่นนานรูปร่างสูงโปร่งยืนนิ่งท่ามกลางหิมะที่กำลังโปรยลงมาช้า ๆ ทว่าเกล็ดหิมะไม่อาจแตะสัมผัสโดนกายเทพได้

 

            เวลาผ่านไปล่วงเลยจนถึงเวลาเที่ยงคืน นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจึงเลื่อนมองดวงจันทร์สีแดงสดบนฟากฟ้า

            คำสาปของเทพการเกิด ไม่อาจคงอยู่ได้หากไร้แสงจันทร์

            เขาบังเอิญได้รู้ถึงจุดอ่อนนั่น เมื่อเทพการเกิดเมาหลับไปแล้วเอาแต่พร่ำเพ้อพรรณนาถึงเทพีจันทรา

 

            เหอะๆๆ นางคงได้เกิดเป็นงูขาวสมใจอยากแล้วสินะ หึ แต่หากคืนไหนไร้แสงจันทร์เมื่อใด นางก็ต้องกลับมาเป็นคนอยู่ดี นี่ถึงจะสาสมกับการที่นางไปจากข้า เหอะๆๆ

 

            แคปริคอร์นัสถอนหายใจอย่างช้าและยาว ก่อนจะกางแขนทั้งสองข้างออก เรียกพลังเทพดาวมังกรมารวมไว้ในกาย และเมื่อร่ายเวท แสงสีทองอร่ามก็แผ่ขยายปกคลุมไปทั่ว ทั้งทางทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก และตะวันตกของโซลิเซียร์ปกคลุมด้วยลำแสงแห่งเทพ

 

            “ด้วยอำนาจแห่งดาวมังกร ข้าขอสาปให้โซลิเซียร์กลายเป็นดินแดนน้ำแข็งอันไร้แสงจันทร์ รัตติกาลจงอยู่ในความมืดเงียบ ของสายลมเหมันต์ฤดูไปตลอดกาล”

 

            เสียงกึกก้องดังขึ้นทั่วแผ่นดิน เกิดสายอัสนีบาตรหนึ่งครา ตอบรับอำนาจพลังเทพที่ปกปักษ์รักษาดินแดนผู้ใช้เวทมาอย่างยาวนาน

 

            สองเท้าค่อย ๆ เดินอ้อยอิ่งไปหยุดที่บานหน้าต่าง ภาพในบ้านปรากฏเป็นชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงิน กำลังนั่งเอนกายหลับใหลภายใต้ความอบอุ่นของเตาผิงที่ถูกจุดไว้ บนตักเขานั้นมีงูขาวตนหนึ่งกำลังขยับไปมา ก่อนที่แสงสว่างสีทองอร่ามจะอาบไล้คลุมทับร่างนั้นไว้จนมิด

           

            แทนที่ด้วยหญิงสาวเรือนผมสีเงิน เปลือยกายในอ้อมกอดของชายหนุ่มอย่างไร้ปราการป้องกันนอกจากเส้นผมที่ปิดเรือนร่างเอาไว้

            หญิงสาวคนนั้นใช้ร่างบดเบียดหาความอบอุ่น ส่วนชายหนุ่มผู้นั้นก็ตอบสนองโดยกอดรัดร่างนั้นแนบแน่นไปกับอก ใบหน้าหล่อเหลาอิงซบกับศีรษะกลมมนอย่างถนัดถนี่พอดี

           

            “ข้าช่วยพวกเจ้าได้เพียงเท่านี้หน้าที่ของข้าได้สิ้นสุดลงแล้ว” แคปริคอร์นัสมองภาพอบอุ่นอันวาบหวามในบ้านเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหายวับไปพร้อมกับสายลมอีกหนึ่งระลอกที่พัดกระทบบานหน้าต่าง

 

 

           

            ตึง ตึง ตึง !

            เสียงลมกระทบกับบานหน้าต่างไม้ ปลุกเรียกให้ผมตื่นลืมตาขึ้นมา

            ความงุนงงสับสนยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก เมื่อเห็นว่าบนร่างของผมมีใครบางคนกำลังเบียดตัวเข้ามากอดไว้ ด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มพึงพอใจนัก

 

            “ซินเธีย…?” สัมผัสอุ่นจากกายเธอ ทำให้ใจผมสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เป็นเธออย่างไม่ต้องสงสัย เพราะไม่มีใครบนโลกที่ทำให้ผมเกิดความรู้สึกรุนแรงแบบนี้ได้

 

            มือสองข้างเลื่อนขึ้นโอบไหล่เล็กไว้ ก่อนบีบมันเบา ๆ เธออยู่ต่อหน้าและผมสามารถสัมผัสเธอได้จริง

            ไม่รอช้ากว่านี้ ผมค่อย ๆ ดันร่างเธอนอนลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนจะโน้มตัวลงตามไป เริ่มจากจุมพิตเบา ๆ บนหน้าผากกลมมน ไล้มือไปตามกรอบดวงหน้าเรียวรีที่แสนคิดถึง “ซินเธียของฉัน” ผมกระซิบก่อนยื่นใบหน้าลงประกบริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา นุ่มนวล จูบนี้เป็นการค่อย ๆ ปลุกให้เธอตื่นขึ้น

 

            มือข้างหนึ่งเลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อตนเอง ไม่นานระหว่างเราก็ไม่มีอะไรมาขวางกั้นอีกต่อไป

 

            เธอขี้เซาเหลือเกิน…ผมจึงล้อเล่นด้วยการแหย่ปลายลิ้นซุกตามซอกคอ ไหล่บางตอบสนองโดยการยกขึ้นน้อย ๆ เสียงหวานครางแผ่วเบาอย่างอิดออด คล้ายกับคร้านจะตื่น แต่นั่น…มันคือการยั่วยวนชัด ๆ

 

            ไม่ต้องรออีกต่อไป ผมรู้สึกตื่นเต็มที่ มือไม้เริ่มควบคุมไม่อยู่ มันเลื่อนไปสัมผัสเรือนกายของเธอจนทั่ว ไม่มีคำว่าสุภาพบุรุษหลงเหลือแล้วแต่ผมไม่นึกละอายอีกต่อไป

 

            ผมต้องการเธอ

 

            ต้องการครอบครองเธอ ตลอดไป

 

            “ซินเธียเป็นของฉันนะ” เสียงของผมฟังดูแหบพร่าจนแทบจะไร้เสียง ความอดทนที่มีพังทลายลง ร่างของเราสอดประสานกัน ใส่ความรักและความคิดถึงอันเปี่ยมล้น หล่อนลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย นัยน์ตาสีแดงสดเปิดให้เห็นเพียงครึ่ง จ้องมองผมสักพักก็หลับตา เผยอริมฝีปากตนเองขึ้นให้ผมได้จูบลงไปอย่างดูดดื่มอีกครั้ง และอีกครั้ง

 

[Cut]

 

..

.

 

 

            Writer : อ๊่ายยย >< อันเซียร์หื่นอีกแล้วทุกคน-- เอาไปจิ้นต่อ 55 ส่วน เนื้อหานี้ไม่มีนะคะ ถ้าหากว่าใครสนใจก็ไม่มีนะคะเพราะไม่ได้เขียน -- ถ้ามีแพลนจะออกอีบุคหรือหนังสือ (แพลนไกลมาก) ค่อยใส่ๆหยอดๆพอให้ฟินๆนะ

บท Devil Princess’s Protector นี้ขอมอบให้แก่เทพดาวมังกรคนดีของเดี๊ยนนะคะ ฮือๆๆ//บาบิQ

           

 

           

 

           

 

           

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #777 MinEii >, (@yomineii) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 04:18

    ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันนนน เทพดาวมังกรสมควรมีคู่สงสารรร

    #777
    0
  2. #728 N_yuri (@nattarika663) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 21:43
    ไรท์รีบมาต่อไวๆนะคะ อ่านวนหลายรอบแล้ว 555 รู้สึกค้างมากกกก
    #728
    1
  3. #727 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 17:26
    ดีมากกกกกกกกกกกกก ช่วยกันไป ไอลัีน แล้วก็อันเซียร์ ว่าแล้วก็ เดรโกหายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #727
    1
    • #727-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 73)
      7 มกราคม 2561 / 15:56
      หายย ไปเลยจ้า ตัวละครเยอะและตอนนี้ แฮ่
      #727-1
  4. #726 emtida (@emtida) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 10:49
    ขอบคุณค่ะไรท์ รอตอนต่อไปนะคะ
    #726
    1
    • #726-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 73)
      7 มกราคม 2561 / 15:56
      ขอบคุณมากๆนะคะ
      #726-1
  5. #725 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 03:03
    อร้ายยยยย..... เก็บกดมานานเหรออันเซียร์ ฮ่าๆ แต่สงสารเทพดาวมังกรจังค่ะ  พระเอกที่แท้ทรู ฮือๆ
    #725
    1
    • #725-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 73)
      7 มกราคม 2561 / 15:55
      ฮ่าๆๆ น่าจะเก็บกดนิดๆค่ะ
      #725-1
  6. #724 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 00:46
    รักกกกเทพดาวมังกร <3 <3
    #724
    1
  7. วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:08
    ฟินไปอีก
    #723
    1
  8. #722 Sakura-swewt (@Sakura-swewt) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 19:53
    โอ้ย ดีจริงๆ ฟินๆๆๆๆ
    #722
    1
  9. #721 ลูกคนโต (@audy-siriwat) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 19:10
    เดี๋ยวๆ ใจร่มๆ
    #721
    1
  10. #720 N_yuri (@nattarika663) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 19:07
    ฟินนน รีบมาต่อนะคะไรท์
    #720
    1
  11. #719 ~Wazabi-Girl~ (@wazabi-girl) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 18:00
    พ่อพระสุดๆ
    #719
    1
    • #719-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 73)
      7 มกราคม 2561 / 15:55
      555 เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วว
      #719-1