The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 69 : V.2 Chapter [67] วันแห่งการตัดสิน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    15 พ.ย. 60

[67]

 

 

            วันแห่งการตัดสินเมื่อ 1000 ปีก่อน

 

            วิหารเทพไครัสแห่งสรวงสวรรค์ตั้งตระหง่านอย่างโดดเด่นวิจิตร มีเหล่าบรรดาองค์เทพทั้งหลายทยอยมุ่งเข้าสู่ภายใน แสงรัศมีที่เปล่งประกายจากร่างองค์เทพ เกิดเป็นแสงอันเรืองรองสวยงาม สะท้อนกับหินอ่อนสีขาวบนกำแพง

 

            ห้องโถงกว้างใหญ่บัดนี้คลาคล่ำไปด้วยเทพผู้ดูแลรักษาดวงดาวประจำราศีครบทุกองค์ ซึ่งนั่งประจำที่ในตำแหน่งโค้งเป็นครึ่งวงกลม ล้อมรอบผู้ที่กำลังได้รับความสนใจสูงสุดในที่แห่งนี้เอาไว้ตรงกลาง

 

            เทพการเกิด เทพแห่งความตาย และเทพแห่งภูมิสติปัญญา เพิ่งจะเดินทางมาถึง เมื่อพวกเขาปรากฏกายขึ้นพร้อมกัน เสียงพูดคุยก็พลันเงียบลงทันใด

 

            เทพีจันทราในวันตัดสินนี้อยู่ในชุดเรียบง่ายสีขาว ไร้เครื่องประดับบ่งบอกตำแหน่งเทพี นัยน์ตากลมโตสีแดงสดเหลือบมองบรรยากาศโดยรอบอย่างแตกตื่น ตั้งแต่เล็กจนโต หญิงสาวไม่เคยเป็นที่สนใจเช่นนี้มาก่อน ไม่คาดคิดว่าเรื่องความผิดฐานเก็บเกี่ยวผลไม้วิเศษจากต้นไม้สวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์ จะเป็นที่รู้กันถ้วนหน้า อีกทั้งยังทำให้เหล่าเทพมาดูการตัดสินมากมายถึงเพียงนี้

 

            เมื่อสามองค์เทพที่ได้รับความเคารพมากที่สุดในสรวงสวรรค์เข้านั่งประจำที่ เทพแห่งปัญญาก็เกริ่นนำ

 

            “ในวันนี้เป็นวันตัดสินการกระทำความผิด โทษฐานเก็บเกี่ยวผลไม้วิเศษจากต้นไม้สวรรค์อิกดราซิล ของเทพีจันทรา”

 

            ซินเธียเหลือบมองเทพดาวมังกร ที่นั่งตัวตรงอย่างสงบ และแม้เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ หล่อนก็รู้ดีว่าคนที่กระวนกระวายมากกว่าหล่อนในตอนนี้ก็คือเขานั่นเอง

 

            เทพีจันทรา เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร

            เขาย้ำคำหนัก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปลอบประโลมไม่ให้หล่อนเกิดแตกตื่นลนลาน แต่ซินเธียอยากจะหันกลับไปปลอบใจเขามากกว่า

 

            “ผู้ที่เหมาะแก่การตัดสินผิดถูก ตามมติการประชุมของเหล่าเทพ ก็คือท่านอิกดราซิลเลียน” เทพปัญญาค้อมกายเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ ผู้ที่เพิ่งเดินเข้ามาภายในวิหารเทพไครัสครั้งนี้

 

            อิกดราซิลเลียนเดินตรงนิ่ง ก้าวเข้ามายืนอยู่ในวงล้อมด้วยความสงบ

 

            ซินเธียพยายามส่งสายตาและรอยยิ้มทักทายไปให้ แต่กลับไม่ได้รับความสนใจ

 

            “และผู้ที่เกี่ยวข้องกับโทษความผิดนี้ เทพรับใช้โมริริน”

 

            เทพสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเอ่ยนาม มือทั้งสองข้างกุมกันไว้แน่น พยายามควบคุมสติทว่าอดกลัวจนตัวสั่นไม่ได้ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนฉายรอยหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด

 

            เทพแห่งปัญญากวาดสายตามองใบหน้าของเทพสามองค์ ซึ่งถูกเรียกมายืนอยู่ในจุดเดียวกัน ก่อนจะเปรยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยน่าฟัง บุคลิกเต็มเปี่ยมไปด้วยมาดบัณฑิตหนุ่ม

“อย่างที่เทพทุกท่านทราบ โทษของการเก็บเกี่ยวผลไม้วิเศษ คือ ถูกขับไล่ลงสวรรค์ และถูกสาปแช่งโดยเทพสามองค์ วันนี้ข้าในนามเทพแห่งปัญญา และตัวแทนของเทพทุกองค์แห่งวิหารเทพไครัส ต้องการเห็นความเที่ยงตรงและยุติธรรมบังเกิดแก่ทุกฝ่าย” เทพปัญญาผายมือให้แก่เทพแห่งต้นไม้สวรรค์ อิกดราซิลเลียนจึงหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะรับช่วงต่อ

 

            “เทพีจันทรา”

 

            “หือเจ้าคะ” ซินเธียสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่แข็งกร้าวเช่นนั้น และนึกแปลกใจกับท่าทีห่างเหินของอีกฝ่าย

 

            “ในคืนวันเฉลิมฉลอง เจ้า ได้เข้ามาในเขตต้นไม้สวรรค์อิกดราซิล และลงมือเก็บเกี่ยวผลไม้ด้วยตนเอง ใช่หรือไม่”

 

            “ชใช่เจ้าค่ะ เป็นข้าเอง” เทพีจันทราพยักหน้าเล็กน้อยให้กับอิกดราซิลเลียนที่ยืนถัดไปในฝั่งซ้าย ก่อนจะตวัดสายตาไปมองเทพรับใช้ที่ยืนก้มหน้างุดอยู่ฝั่งขวา “แต่

 

            “เทพีจันทราเจ้ารู้ว่ากฎของสวรรค์ และรู้โทษของการทำผิดกฎสวรรค์ ว่าด้วยเรื่องการเก็บเกี่ยวผลไม้วิเศษ อันเป็นที่ต้องห้าม ใช่หรือไม่” อิกดราซิลเลียนไม่เปิดโอกาสให้หล่อนได้พูดแทรกนอกจากคำตอบ

 

            ซินเธียขมวดคิ้วแน่น “ใช่เจ้าค่ะแต่

 

            “ข้าตัดสินให้นางได้รับโทษตามกฎบัญญัติสวรรค์”

 

            เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทั่วบริเวณ อย่างไม่คาดคิดว่าการสอบสวนจะจบลงอย่างรวดเร็วเพียงเท่านี้ เมื่ออำนาจการตัดสินโทษอยู่ที่เทพแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เพียงผู้เดียว ก็คงไม่มีใครกล้าคัดค้านได้

            เทพีจันทราเอ่ยปากรับทุกถ้อยคำ อย่างจนหนทางสู้

 

            “ทท่าน” เทพีจันทราเบิกตาค้าง อ้าปากกว้าง พร้อมกับใบหน้าซีดเผือด แม้ว่าก่อนหน้าอิกดราซิลเลียนไม่แม้แต่จะชำเลืองมองมาสบตากับเธอโดยตรง เธอยังเก็บความขุ่นเคืองนี้ไว้ได้บ้าง แต่จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดสิ่งใดนอกจากยอมรับความผิดเท่านั้น

 

            “ข้าไม่ยอมรับการตัดสินในครั้งนี้ !” แคปริคอร์นัส ลุกขึ้นยืน ทำให้เสียงบรรดาเหล่าเทพที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์อยู่นั้นเงียบลงทันใด “อิกดราซิลเลียน โปรดพิจารณาใหม่ ผู้กระทำผิดย่อมต้องมีเจตนา แต่นางมิได้เจตนา เหตุใดท่านไม่ติดใจในเรื่องนี้บ้างเชียวหรือ ท่านเองก็รู้จักนางเป็นอย่างดี”

 

            ซินเธียจ้องนิ่งไปยังบุรุษคนข้าง ๆ ที่ยังยืนตรงอย่างสง่า เขายิ้มเยาะหนึ่งครั้ง หัวใจดวงน้อยคล้ายจะดิ่งลงสู่ตาตุ่มทันที

 

            “ใช่ ข้ารู้จักนางเป็นอย่างดี เป็นเพราะนางฝ่าฝืนคำสั่งของข้าหลายต่อหลายครั้ง ห้ามนางเข้าใกล้ผืนป่าอีก ข้าได้ให้โอกาสนาง แต่นางยังทำผิดซ้ำ เรื่องนี้ท่านเทพจะปฏิเสธหรือ ?

 

            อย่า

            อย่าทำแบบนี้

            เวลานี้ท่านต้องอยู่เคียงข้างข้าสิ อิกดราซิลเลียน ?

 

            “อิกดราซิลเลียน” เทพการเกิดนั่งเท้าศอกไว้กับพนักพิงแขน ท่วงท่าสบาย ๆ นั้นแสดงท่าทีสนอกสนใจ “ท่านต้องการจะตัดสินโทษให้นางจริง ๆ น่ะหรือ”

 

            เกิดความเงียบขึ้นภายในวิหารเทพ ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ หรืออาจกำลังกลั้นหายใจรอฟังบทสรุปจากทุกฝ่าย

 

            “เกิดอะไรขึ้นกับสรวงสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์กันล่ะนี่” ลิลลี่ หัวเราะเสียงใส ทำลายบรรยากาศเคร่งเครียด ทว่า คำพูดเสียดสีประชดประชันของนางกลับคล้ายไฟสุมเข้าสู่กองเพลิง “กฎแห่งสวรรค์ มิใช่บัญญัติขึ้นเพื่อปฏิบัติหรอกหรือ หากวันนี้ไม่มีคนผิด วันหน้าคงไม่ต้องพูดถึงความศักดิ์สิทธิ์ได้อีกกระมัง ?” เทพธิดาต่างก้าวออกมาพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจ ต่างส่งเสียงสนับสนุนคำพูดของนาง ลิลลี่ปรายตามองเทพรับใช้สาว ส่งสัญญาณให้นางพูดในสิ่งที่ตกลงไว้

 

            “ใช่เจ้าค่ะ เทพีจันทรานางเป็นผู้กระทำผิด แถมยังแอบอ้างคำสั่งเทพแห่งการเกิด โบ้ยความผิดมาที่เทพรับใช้เช่นข้าโปรดมอบความยุติธรรมให้ข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ !

 

            “นี่เจ้าเจ้าพูดเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไรเจ้ากล่าวหาว่าข้าพูดปดงั้นหรือ” ซินเธียทนสะกดอารมณ์ตามที่รับปากกับใครบางคนไว้ไม่ได้อีกต่อไป นางลุกยืนขึ้นเอ่ยถามด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

 

            “เทพรับใช้ตัวเล็ก ๆ อย่างข้าหรือจะกล้าหลอกลวงท่าน ผู้เป็นถึงเทพีจันทราเจ้าคะ ?

 

            “เจ้า !” แสงสีเหลืองนวลปรากฏบนฝ่ามือเรียวเล็กทั้งสอง แต่ก่อนที่จะได้ระบายอารมณ์โกรธ เถาวัลย์เส้นยักษ์ก็ถูกเสกมารัดลำตัวของเธอไว้ ซินเธียตวัดสายตาตัดพ้อไปที่เทพแห่งต้นไม้ น้ำตารื้นเต็มสองเบ้า “ท่านทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร”

 

            อิกดราซิลเลียนเบือนสายตามาสบ ก่อนเอ่ยเสียงกระซิบแผ่ว “ยอมรับความผิดเสียเถิด เทพีจันทรา”

 

            “ข้าไม่มีวันยอมรับการตัดสินเช่นนี้ เด็ดขาด!” แคปริคอร์นัสเรียกดาบยาวคู่ใจมาถือไว้ในมือ ทันใดนั้น เทพแห่งความตายจึงได้ลงมือก่อน โดยตวัดมือเสกให้ร่างเทพถูกพันธนาการด้วยเกราะชั้นหนึ่ง ซึ่งสามารถดูดกลืนพลังแห่งเทพได้ชั่วคราว

            เทพดาวมังกรเบิกตากว้าง ไม่อาจแสดงอำนาจเทพภายใต้กรงขังที่มีกลิ่นอายความตายเช่นนี้

 

            ซินเธียกรีดร้องทั้งน้ำตา “พอที! ข้าเข้าใจแล้ว ปล่อยแคปริคอร์นัส เขาไม่ผิดอะไร ที่แสดงท่าทีเช่นนั้นก็เพียงแค่ต้องการปกป้องข้า” เทพีจันทราพูดเสียงสั่นเครือ หยดน้ำตาหลั่งรินลงมาไม่เป็นสาย วินาทีนี้เอง หล่อนซาบซึ้งถึงความห่วงใยที่ได้รับจากเทพดาวมังกร และความเย็นชาจากอิกดราซิลเลียน ที่ไม่เปลี่ยนแปลง

           

            และยังหลงคิดไปเองหลังจากได้รับจุมพิตจากเขา ข้ากลับหวังไปไกลกว่านั้น

             

            “แคปริคอร์นัส เพียงแต่ทำหน้าที่องครักษ์แห่งเทพีจันทราเท่านั้น ได้โปรดอย่าตัดสินโทษแก่เขา”

 

            “

 

            //น่าสนุกดีนี่ ~//

            เสียงทะเล้นแฝงความขี้เล่นซุกซน ดังขึ้นในหัวของเหล่าเทพ

 

            “เฮ้อเทพแห่งโชคชะตา หากท่านจะมาร่วมฟังการตัดสิน เหตุใดจึงไม่ปรากฏตัวเล่า” เทพการเกิดเลิกเท้าศอก เปลี่ยนเป็นนั่งตัวตรงแทน เมื่อสถานการณ์ตรงหน้าดูเหมือนจะน่าสนใจขึ้นมาบ้าง

 

            เทพแห่งโชคชะตา ถึงกับมาปรากฏตัวที่นี่

            เรื่องนี้คงไม่ใช่แค่การตัดสินโทษธรรมดาเสียแล้ว

 

            //กฎสวรรค์ มีไว้เพื่อปฎิบัติตาม อย่างแน่นอนถึงอย่างไร ผู้ที่ทำชั่ว ก็ไม่อาจหลีกหนีผลจากการกระทำของตนเองได้//

 

            ลิลลี่และเหล่าเทพธิดาพากันมองตากัน เซฟานีปรายตามองพวกนางที่เริ่มร้อนรน เทพรับใช้โมริรินก็แทบยืนทรงตัวไว้ไม่อยู่ กลัวว่าความผิดจะตกมาถึงตน

 

            “เทพแห่งโชคชะตาในเมื่อท่านพูดเช่นนั้น แสดงว่าจะร่วมตัดสินโทษด้วยใช่หรือไม่” เทพปัญญาเอ่ยอย่างสุขุม

 

//ข้ามิบังอาจข้ามิบังอาจอำนาจในการตัดสินโทษเทพีจันทราย่อมอยู่ในมือของเทพแห่งต้นไม้สวรรค์อิกดราซิลเลียนแต่ข้ามีข้อเสนอเพิ่มเติม เพื่อเกิดความยุติธรรมแก่ทุกฝ่ายอย่างแท้จริง ข้าจะให้เวลาเป็นตัวตัดสิน…//

 

            เทพปัญญา เทพการเกิด และเทพแห่งความตายมองหน้ากันแว๊บนึง ก่อนจะตัดสินใจร่วมกัน “ถ้าท่านสามารถมอบความยุติธรรมแก่ทุกฝ่ายได้ ย่อมเป็นผลดีแน่นอนอยู่แล้ว” เทพปัญญาเป็นผู้ให้คำตอบ

 

            //ถ้าเช่นนั้นข้าขอให้วันนี้ เป็นวันตัดสินครั้งแรก และกำหนดให้อีก 1 พันปีข้างหน้า เป็นวันตัดสินครั้งสุดท้ายในระหว่างนี้ เทพีจันทราจะรับโทษตามที่ท่านอิกดราซิลเลียนได้ตัดสินโทษให้แก่นาง

            และสุดท้าย ถ้าหากนางเป็นผู้บริสุทธิ์ ทุกคำสาปแช่ง และโทษทัณฑ์ที่นางต้องทนรับ จะคืนสู่ผู้กระทำผิด ที่จะต้องชดใช้ เป็นร้อยเท่าพันเท่า !...พวกท่านว่าเป็นอย่างไร//

 

            เงียบ

 

            ซินเธียหลุบตาลงต่ำ นางไม่ได้สนใจฟังเงื่อนไขของเทพแห่งโชคชะตาเลยแม้แต่น้อย หัวใจของนางกำลังถูกบีบรัดเอาไว้ ไม่ใช่เพราะเถาวัลย์เส้นหนาที่พันรอบกายที่มอบความเจ็บปวดให้ แต่เป็นเพราะคนผู้นั้นต่างหาก

 

            ท่านทำดีกับข้าทำไมอิกดราซิลเลียน...

            หากไม่ได้รักข้าจากใจแล้วเหตุใดต้องทำร้ายกันถึงเพียงนี้

 

            “ตกลง ข้าอิกดราซิลเลียนน้อมรับข้อเสนอของท่าน” ร่างสูงโปร่งเอ่ยตอบ ก่อนจะพลิกกายเดินออกจากวิหารเทพทันที เมื่อเขาก้าวออกไป เถาวัลย์เส้นหนาที่เคยพันธนาการร่างบางกลับคลายลง

 

            แคปริคอร์นัสหลุดพ้นจากเกราะที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายเช่นกัน เขาปราดเข้าไปประคองเทพีจันทราเอาไว้ สีหน้าเจ็บปวดยิ่ง

 

            “เทพีจันทรา ท่านพร้อมรับโทษหรือไม่” เทพปัญญาก้าวออกมาตรงหน้า ก่อนจะกระซิบแผ่วให้นางได้ยินเท่านั้น “ข้าขอให้ท่านระลึกไว้ว่า ท่านคือผู้บริสุทธิ์ความดี จะคุ้มครองท่านให้พบเจอแต่สิ่งดี ๆ”

 

            “ข้าพร้อมเจ้าค่ะ” เทพีจันทราค่อย ๆ ลุกยืนขึ้น ต่อหน้าเหล่าเทพในวิหารอันศักสิทธิ์แห่งนี้ ระฆังสวรรค์ถูกตีให้ดังสามครั้ง ร่างบางพาตนเองไปยืนหยุดที่ตรงหน้าหญิงสาวคนข้าง ๆ ก่อนเอ่ยปากถาม

 

            “เทพรับใช้ โมริริน ข้าขอคำสาปแช่งจากเจ้า” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยเบา ๆ นัยน์ตาสีแดงสดจดจ้องไปยังใบหน้าของอีกฝ่าย นางยังคงทำสีหน้าไม่รู้เห็น ไม่รับผิด

 

            “ข้าขอสาปให้ท่านกลายเป็นปีศาจ”

 

            เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในวิหารเทพ เทพบางองค์รับไม่ได้ถึงกับร้องประท้วงออกมา กระทั่งเทพการเกิดตะโกนลั่น

            “จงเงียบ ! ไม่เหลือเค้าโครงของเทพบุตรที่แสนใจดีอีกต่อไป คล้ายว่ากลิ่นอายจากความตายแผ่ขยายมาคลุมทับ

            ไม่ว่าเทพองค์ไหนก็ดูออก ว่าเทพการเกิดรักและทะนุถนอมเทพีจันทรามากเพียงใด การที่เทพรับใช้ตัวเล็ก ๆ ตัดสินโทษให้ชาติกำเนิดนางเป็นปีศาจ ย่อมทำให้เขาโกรธมาก

 

            “ข้าน้อมรับคำสาปแช่งจากเจ้า” ซินเธียโค้งตัวเล็กน้อย ร่างบางเดินลากเท้า ไปหยุดยืนตรงหน้าลิลลี่ เทพธิดาที่ยืนกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว

 

            “ลิลลี่ ข้าขอคำสาปแช่งจากเจ้า”

 

            “ข้าขอขอสาปให้เจ้า ไม่ได้รับความรักความอบอุ่น เติบโตมาพร้อมกับความมืดหม่น ไร้แสงสว่าง”

 

            ซินเธียยิ้ม และโค้งกายเล็กน้อย “ข้าน้อมรับคำสาปแช่งจากเจ้า”

 

            เซฟานีไหวตัวเล็กน้อย เมื่อนัยน์ตาสีแดงสดตวัดมามองที่นาง จากนั้น ร่างของเทพีจันทราก็มาปรากฏตรงหน้านางจริง ๆ

 

            “เซฟานีขอโทษนะข้าขอคำสาปแช่งจากเจ้า”

 

            ซินเธียส่งสายตาขอโทษออกมาจากใจ เพราะนางสองคนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่เพราะเทพีจันทราไม่รู้ว่าจะต้องเดินไปหาใครอื่นอีก

 

            เซฟานีนิ่งเงียบ ริมฝีปากบางได้รูปเม้มแน่นเข้าหากัน ก่อนจะเผยอพูดด้วยถ้อยคำอ่อนหวานงดงาม

            “ข้าขอสาปให้เจ้าได้พบรักกับชายที่เจ้าปรารถนาได้อยู่ร่วมกันแต่สุดท้าย พวกเจ้าจะไม่อาจหลีกเลี่ยงการพลัดพรากจากกัน”

 

            ซินเธียนิ่งอึ้ง หัวใจที่เต้นไร้เรี่ยวแรงกลับสั่นระรัว

            ให้ข้าได้อยู่ร่วมกับเขาน่ะเหรอ

            ข้าทำเช่นนั้นได้จริง ๆ น่ะเหรอ…?

 

            นัยน์ตาสีแดงสดไม่อาจปกปิดความตื่นเต้นได้มิด ปากอวบอิ่มจึงพูดรัวเร็วแทบไม่เป็นคำ “ข้าน้อมรับคำสาปแช่งจากเจ้า”

 

            //ข้าในนามเทพแห่งโชคชะตา เป็นพยานในการตัดสินครั้งนี้ ขอให้พวกท่านรักษาสัจจะวาจาที่ให้ไว้ในวันนี้ และในเมื่อเทพีจันทราต้องกลายเป็นปีศาจพวกเจ้าทั้งสาม ก็ควรกลายเป็นปีศาจ ระหว่างรอคำพิพากษาด้วยเช่นกัน…//

 

            “อะไรนะ !” ลิลลี่แหวเสียงดัง

           

            //ข้าขอสั่งให้พวกเจ้า โมริริน ลิลลี่ เซฟานี เกิดเป็นราชวงศ์ที่อาวุโสสุดในแดนปีศาจ ถูกกักขังในเมืองบาดาล ไม่อาจเป็นอิสระจนกว่าเทพีจันทราจะได้คืนสู่สวรรค์ !//

           

            “เดี๋ยว ! นี่มันไม่ยุติธรรมสักนิดเลยเจ้าค่ะ !” โมริรินร้องประท้วงบ้าง

 

            //ข้าเป็นผู้กำหนดชะตาของพวกเจ้าแล้วจะทำไม…//

 

            “ท่านเทพ !

 

           

            ซินเธียละการต่อล้อต่อเถียงของลิลลี่ และเทพแห่งโชคชะตาผู้ปรากฏมาแต่เสียงไว้เท่านั้น หล่อนเดินกลับไปยังตำแหน่งของเทพการเกิด ก่อนจะก้มตัวลงคำนับอย่างอ่อนช้อยงดงาม

 

            “ซินเธียต้องลาจากท่านเทพการเกิด ไปไกลแสนไกลแล้วเจ้าค่ะ”

 

            เทพการเกิดมีสีหน้าคลุมเครืออ่านยาก ก่อนจะหยิบพู่กันมาถือในมือ “เจ้าได้รับแต่คำสาปแช่ง แต่ข้าจะเป็นผู้มอบพรสามประการให้เจ้า และสัญญาว่าจะวาดเค้าโครงวิญญาณให้สวยงามที่สุด”

           

            “ลำบากท่านแล้วเจ้าค่ะ” ซินเธียน้ำตารื้น ผู้ที่มอบความรักความอบอุ่นแก่หล่อนตลอดมาก็คือเขาคนนี้

 

            “ซินเธีย บอกข้ามา เจ้าปรารถนาสิ่งใด” เทพการเกิดเริ่มแสดงฤทธิ์ โดยตวัดพู่กัน แสงสีทองอร่ามอาบไล้แต้มแตะบนอากาศ เกิดร่างงดงามของสตรีนางหนึ่ง

 

            “ข้าอยากให้เส้นผมของข้าเป็นสีเงินเจ้าค่ะ มันสวยดี” นางชอบเส้นผมสีเงินของอิกดราซิลเลียนมากที่สุด

 

            “ข้อสองล่ะ…?

 

            “เอ่อมันไม่เกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของข้าเจ้าค่ะ แต่ข้าขอโอกาสโอกาสที่ได้เต้นรำกับชายที่ข้ารัก” นางชอบช่วงเวลาที่ได้เต้นรำกับอิกดราซิลเลียนมากที่สุด

 

            “ข้อสุดท้าย…?

 

            “คือเอ่อ

           

            “พูดมาเถอะ” เห็นอีกฝ่ายมัวยืนเคอะเขิน เทพการเกิดจึงเอ่ยเร่ง

 

            “ข้าขอเป็นจุมพิตแรกของชายที่ข้ารักเจ้าค่ะ”

 

            หลับตาลงสิซินเธีย อย่ามองเด็ดขาด

            นี่เรียกว่าจุมพิต เจ้าจะมอบให้ใครต่อใครไม่ได้ นอกจากคนที่เจ้ามีใจให้เท่านั้น

 

            “ได้ ข้าจะมอบพรตามที่เจ้าได้ขอเอาไว้ขอให้เจ้าโชคดี เทพีจันทราของข้าจนกว่าจะพบกันใหม่”

 

            “ขอบคุณท่านเทพขอบคุณ

 

            จนกว่าจะได้พบท่านอีกครั้ง

 

 

            อิกดราซิลเลียน

 

 

           

 

 

Writer: ต้องบอกก่อนว่านิยายเรื่องนี้ิคิดพล็อตจากท้ายเรื่องไปหาต้นเรื่อง 55 คือตอนจบคิดไว้แต่แรกแล้ว ตอนแรกค่อยมาคิดทีหลัง ดีใจมากที่ในที่สุดมาถึง ไดอาล็อกนี้จนได้ - -. นานเหลือเกิน

            เซฟานี ตัวละครนี้จริง ๆ นางไม่เกี่ยวอะไรเลยนะ แค่ดันเป็นพี่สาวของยัยลิลลี่ นางไม่ได้มีความแค้นอะไรกับเทพีจันทราแม้แต่น้อย และการที่นางให้ซินเธียได้มีโอกาสสมหวังนั้น (เพราะรู้ใจของซินเธียและอิกดราซิลเลียน) ก็นับว่าเป็นน้ำใจแล้ว

            แต่คำสาปแช่งทุกคำเกิดขึ้นจริง ทั้งซินเธียที่เกิดเป็นปีศาจ ครอบครัวแตกแยก พ่อไม่รัก โดนทิ้ง สารพัดเคราะห์เลย จนกระทั่งมาเจออันเซียร์นี่แหละ

           

            ใบ้ๆ ว่าทุกคำทำนายเกิดขึ้น อย่างแน่นอน นะคะ

            ตอนจบ ยังต้องลุ้นกันต่อ อิอิ ฝากด้วยค่ะ //บาบิQ

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #768 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 20:21
    จะบอกว่าบริสุทธิ์ก็ไม่ใช่ เพราะทำความผิดจริง(โดยไม่ใช้วิจารณญาณ) ทั้งที่รู้เรื่องโทษ ถ้าเป็นปัจจุบัน ความผิดโดยประมาทเป็นความผิดลหุโทษ แต่ยังต้องรับผิด ไม่ใช่คำว่าบริสุทธิ์
    #768
    0
  2. #694 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 21:50
    เปลี่ยนพระเอกเป็นเทพดาวมังกรแทนอิกดราซิลเลียนตอนนี้ทันไหมคะ ฮือๆ
    #694
    1
    • #694-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 69)
      16 พฤศจิกายน 2560 / 21:45
      หึหึหึ ดีเหมือนกันน้า เจ็บมาหลายตอนเลย
      #694-1
  3. #693 sarae2 (@Sarae) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 20:46
    สงสารซินเธีย เป็นกำลังใจให้นะค่ะ ไรท์ รีบมาต่อนะค่ะ ค้างงงง????
    #693
    1
    • #693-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 69)
      16 พฤศจิกายน 2560 / 21:46
      เป็นนางซินเดอเรลล่า ในเวอร์ชัน แฟนตาซี 55
      #693-1
  4. #692 Raknayna (@Raknayna) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 20:09
    งื้ออออออ
    #692
    1
    • #692-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 69)
      16 พฤศจิกายน 2560 / 22:48
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #692-1
  5. #691 Sakura-swewt (@Sakura-swewt) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 19:31
    ดราม่ามากกก แงสงสารซินเธียอะ
    #691
    1
  6. #690 ->S-A-T-A-N<- (@Devilness) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 18:51
    โธ่ซินเธียทูนหัว ไม่ว่าจะตอนเป็นเทพหรือมนุษย์ ล้วนต้องแบกรับความเจ็บปวดทั้งนั้น น่าสงสารรร
    #690
    1
    • #690-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 69)
      16 พฤศจิกายน 2560 / 22:49
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ ^^
      #690-1
  7. #689 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 17:30
    ........ ข้ามแบบแยบยล และ ได้ใจความ...
    #689
    1
    • #689-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 69)
      16 พฤศจิกายน 2560 / 22:50
      อิอิ ขอบคุณสำหรับกำลังใจ และ คอมเม้น ที่มีให้เสมอมานะคะ <3
      #689-1