The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 65 : V.2 Chapter [63] เพราะข้าไม่คู่ควร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 ต.ค. 60

[63]

 

            “สำหรับเจ้า...ดอกระฆังขาวก็คือกิเลส...เป็นสิ่งที่เจ้าอยากครอบครองมันใช่หรือไม่...เทพีจันทรา...เจ้า...เปรียบเสมือนดอกระฆังขาว สำหรับข้า...”

 

            นัยน์ตากลมโตสีแดงสดจดจ้องมองมือหนาที่คว้าดอกระฆังขาวไว้ในอุ้งมือ เขาสัมผัสดอกไม้อย่างเบามือราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่ง

            แผ่นหลัง รับรู้ได้ถึงไออุ่น ไหล่ด้านซ้าย ยังมีมือหนากุมเอาไว้

 

            “หมายความว่ายังไง...ที่ท่านทำมาทั้งหมด...” หากท่านไม่ได้รังเกียจข้า แล้วทำไมถึงคอยปฏิเสธข้า หากท่านไม่อยากพบข้า ทำไมต้องคอยปรากฏตัวให้เห็นนัก หากไม่ชอบข้าจริง ๆ ทำไมถึงสัมผัสข้าอย่างอบอุ่นเช่นนี้...

            ในใจท่าน...คิดเช่นไรกันแน่...

           

            “ความหมายของข้าก็คือ...”อิกดราซิลเลียนผละกายออกห่าง ความอบอุ่นพลันมหายหายไปทันใด พร้อมกับคำพูดเย็นชาเฉกเช่นที่เคยเป็นมา “หากข้าไม่อยากมีกิเลส อยากรักษาความเป็นเทพไว้ตลอดกาล การมีเจ้ามาปรากฏตัวใกล้ ๆ มันทำให้ข้าอึดอัดน่ะสิ”

“...”

“เจ้าเข้าใจแล้วใช่หรือไม่ ทำไมข้าจึงไม่อยากพบหน้าเจ้านัก หากเจ้าจะช่วยข้าสักนิด ก็อย่ามาปรากฏให้ข้าเห็น อย่าเข้าใกล้ผืนป่าสวรรค์อีก”

“...”

“เทพีจันทรา เจ้าฟังข้าอยู่หรือไม่ ?

“ข้าได้ยินแล้ว” ข้าเข้าใจแล้ว...ข้าไม่น่าโง่เง่าคิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียวเลย

            “เข้าใจแล้วก็ดี...ข้าจะกลับเข้างานเลี้ยง เจ้าน่าจะไปตามหาองครักษ์และสัตว์เลี้ยงเทพก่อนเข้างานจะดีกว่า...”

 

“อิกดราซิลเลียน...”

เทพแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ยั้งฝ่าเท้าไว้ เมื่อครู่เขาเตรียมจะเดินจากไปแต่ทว่าถูกนางเรียกไว้

           

            “แม้ท่านจะพูดจาใจร้ายกับข้าตลอดมา แต่สิ่งที่ข้ารู้สึกมันกลับตรงข้าม ท่านรู้หรือไม่...ความรู้สึกของข้าที่มีต่อท่าน...”

“...”

“มันไม่ได้สำคัญอะไรนักหรอก...เฮ้อ...ข้านี่โง่จริง ๆ” เขาจะอยากรู้ไปทำไม...คิดดังนั้นเทพีจันทราจึงหันกายกลับไปมอบรอยยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างจริงใจ “ข้าตั้งใจจะบอกท่านน่ะ...ผลจากวันที่ข้าได้รับลูกเบอร์เบอร์น่าก็คือชื่อของข้า...ท่านจำเอาไว้นะ ข้ามีนามว่า ซินเธีย...ข้าตั้งใจจะบอกแค่ท่านคนเดียว เพราะท่านได้ช่วยเหลือข้าเอาไว้...”

 

            ซินเธีย

            อิกดราซิลเลียนชะงัก รอยยิ้มที่งดงามนั้นมีประกายไข่มุกอยู่ที่หางตาของนาง เหตุใด...นางจึงยิ้มและร้องไห้ได้พร้อม ๆ กัน อย่างจริงใจเช่นนี้ ?

 

            “ตามที่ท่านพูดไว้ ข้าจะไม่ปรากฏตัวให้ท่านเห็นอีกแล้ว...เอ่อ...อาจงดเว้นวันสำคัญที่เหล่าเทพต้องมารวมตัวกันเช่นวันนี้อ่ะนะ แหะๆ”

 

            “...”

 

            “ถ้าเช่นนั้น...ข้า...ขอลาก่อน” ซินเธีย ค้อมกายคำนับเร็ว ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะยกชายกระโปรงแล้วออกวิ่งจากสถานที่แห่งนั้นโดยเร็วที่สุด โดยมีสายตาห่วงใยของใครบางคนตามไล่หลัง สายตาที่นางไม่มีวันเข้าใจ และไม่มีทางได้เข้าใจ

 

            “ซินเธีย” เสียงทุ้มเอ่ยเรียก คำนั้นช่างมีน้ำหนัก มีความหมายมากมายนัก เพราะเพียงเอ่ยออกมา ก็สามารถสั่นคลอนหัวใจอันเยือกเย็นได้

 

            “ซินเธีย ข้าเป็นห่วงเจ้านัก” อิกดราซิลเลียนก้มมองฝ่ามือที่ยังคงไออุ่น ก่อนหลุบตาลงนึกถึงภาพชวนฝัน ที่เขาได้โอบหญิงสาวในดวงใจไว้ในอ้อมกอด เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เขาจะแตะต้องนางถึงเพียงนี้ คิดเช่นนั้นพลันรู้สึกเจ็บจุกขึ้นมา “ซินเธีย เมื่อพลังของเจ้ากล้าแกร่งขึ้น ต้นไม้สวรรค์จะไม่ปล่อยไว้ มันจะกลืนกินเจ้า...และหากเจ้ายังอยู่เคียงข้างกายข้า ตัวเจ้าเองจะต้องเป็นอันตราย”

 

            ทุกครั้งที่เด็กสาวผู้นั้นเดินเข้าอาณาเขตผืนป่า จิตใจของเหล่าบรรดาต้นไม้พากันปั่นป่วนไปหมด แสงจันทราทำให้พวกมันหิวโหยในพลังเทพ หากไม่ใช่เพราะอิกดราซิลเลียนรู้ถึงภัยเหล่านั้นก่อน เด็กสาวผู้นั้นก็คงถูกกลืนกินไปนานแล้ว

            ต้นไม้สวรรค์จึงต้องมีผู้ปกป้องดูแล และควบคุมไว้โดยเทพอิกดราซิลเลียน ส่วนโลกมนุษย์ก็จำต้องมีเทพีจันทราคอยสร้างสมดุลให้คงอยู่

 

            เพราะเหตุนี้ ข้าจึงไม่เหมาะสมที่จะยืนอยู่เคียงข้างเจ้า

            เพราะข้าเองที่ไม่คู่ควร

 

            ราตรีแห่งวันเฉลิมฉลองยังคงดำเนินต่อไป...

 

            ในอีกด้านหนึ่ง ร่างบางในชุดราตรียาวสีขาว กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปข้างหน้า เท้าทั้งสองมุ่งมั่นในการวิ่งไปข้างหน้าเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้ทิศ สภาพแวดล้อมรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป จากทุ่งหญ้ากว้างกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้มากมายหลากหลายสายพันธุ์

            ซินเธียค่อย ๆ ผ่อนฝีเท้าลง ระบายลมหายใจที่หอบรวยรินเข้าออก ไหล่เล็กขยับขึ้นลงบ่งบอกถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการวิ่งโดยไม่หยุดยั้ง

            เมื่อได้สติ นัยน์ตาแดงก่ำฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำ กวาดมองไปรอบ ๆ ก็พบว่านี่เป็นสถานที่ต้องห้ามที่ใครบางคนเพิ่งจะประกาศไม่ให้นางเฉียดกรายเข้าใกล้เป็นอันขาด

            ดูเหมือนป่าบนสวรรค์ชอบดึงดูดให้ข้าหลงมาเรื่อย

            ซินเธียถอนหายใจยาว เมื่อเริ่มควบคุมลมหายใจได้ พักจนคลายเหนื่อยก็คิดหาวิธีออกจากที่นี่

 

            “เทพีจันทรา ? ท่านคือเทพีจันทราใช่หรือไม่เจ้าคะ ?” เสียงใครบางคนเอ่ยทัก เจ้าหล่อนกำลังเดินออกจากเงาไม้ คล้ายว่าเผยตัวจากการเร้นกายในความมืด กระทั่งเมื่อระยะห่างลดลงเหลือสองก้าวเท่านั้น ซินเธียจึงสามารถพิจารณาหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นได้ถนัด

 

            เจ้าหล่อนมีใบหน้าเรียวรี นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคมสวย อยู่ในเครื่องแต่งกายเรียบง่าย เพียงผ้าสีเหลืองอ่อนพาดสลับไหล่ทั้งสองข้าง ชายกระโปรงทอดยาวจนถึงข้อเท้า แทบไม่มีเครื่องประดับดังเช่นเทพองค์อื่น ๆ

            “เจ้าเป็นใคร ? เหตุใดจึงมาอยู่ในป่าเล่า ?” เทพีจันทราเอ่ยด้วยความสงสัยเป็นหลัก รองมาด้วยความเป็นห่วงในความปลอดภัยของหญิงสาว

“ข้ามีนามว่าโมริริน เป็นเทพรับใช้เจ้าค่ะ” นางยอบกายคำนับช้า ๆ อย่างแช่มช้อยงดงาม

            “อ้อโมริริน เจ้ามาที่แห่งนี้ย่อมต้องมีเหตุใช่หรือไม่” เทพีจันทรารู้สึกขอบคุณที่มีเรื่องราวแทรกเข้ามาเบี่ยงเบนความสนใจเช่นนี้ นางจะได้ไม่ต้องคิดถึงแต่เรื่องทุกข์ใจอีก

            “ใช่แล้วเจ้าค่ะเมื่อครู่ท่านเทพแห่งการเกิดได้มอบหมายภาระให้ข้ามาเก็บผลเบอร์เบอร์น่า แต่ข้ามัวหลงทางอยู่ เลยไม่เสร็จธุระเสียที” ดวงหน้าของเทพรับใช้ฉายรอยกลัดกลุ้ม

            “ผลเบอร์เบอร์น่า ? ถ้าอย่างนั้นเจ้าคงมาผิดที่ เพราะผลไม้วิเศษนั้นขึ้นเฉพาะบนต้นไม้สวรรค์อิกดราซิลเท่านั้น” เทพีจันทราขมวดคิ้วแน่น นึกสงสัยว่าเหตุใดท่านเทพการเกิดถึงมีคำสั่งเช่นนี้ ในเมื่อไม่นานหล่อนเองก็เพิ่งจะเก็บผลเบอร์เบอร์น่าถวาย

            “ถ้าอย่างนั้น จะเป็นการรบกวนท่านหรือไม่หากข้าขอให้ท่านช่วยชี้แนะนำทางให้”

            “เอ่อ”เทพีจันทราเผยสีหน้ากังวล เพราะนั่นเป็นเส้นทางที่นางเพิ่งจากมา และไม่คิดจะกลับไปอีก

            “ไม่ได้หรือเจ้าคะ ?

            “เอ่อ ได้สิ ข้าช่วยนำทางเจ้าไปได้” คงไม่เป็นอะไรหรอก เทพแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์คงไม่ได้อยู่ที่นั่น เพียงแต่ “แต่ว่า หากเจ้าเก็บผลเบอร์เบอร์น่า เกรงว่าเจ้าต้องขออนุญาตกับเทพแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เสียก่อนนะ มิเช่นนั้นมันจะเป็นโทษแก่เจ้า”

            “เรื่องนั้นข้าทราบดีเจ้าค่ะ และข้าเองก็ได้รับคำอนุญาตนั่นแล้วในงานเลี้ยง เมื่อครู่เองเจ้าค่ะ”

            หืม เขากลับไปงานเลี้ยงแล้ว ? เร็วถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ?

            ในขณะที่ข้าร่ำไห้อยู่นั้น อิกดราซิลเลียนกลับสามารถสังสรรค์ในงานเลี้ยงได้ราวกับว่าไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น คิดเช่นนั้นซินเธียรู้สึกปวดหนึบในใจ

            “ถ้าเช่นนั้นอย่าได้รอเวลาต่อไปอีกเลย เจ้าตามข้ามาทางนี้”

 

            “เจ้าค่ะ” ริมฝีปากบางของเทพผู้รับใช้เหยียดเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะเหลือบมองไปยังเงาต้นไม้ทางด้านหลัง

            ภายหลังจากที่เทพีจันทราหันหน้าเดินกลับไปยังเส้นทางเดิม เหล่าเทพธิดาที่แอบซุ่มดูอยู่ไม่ไกลก็เผยกายออกมาจากเงามืด

           

            “คราวนี้นางไม่รอดพ้นจากความผิดแน่นอน ไม่ว่าเทพองค์ไหนก็ไม่สามารถกางปีกปกป้องนางได้อีกต่อไป” ลิลลี่แสยะยิ้ม ขณะทอดมองหญิงสาวสองร่างที่กำลังเดินไกลออกไป

            “ข้าเกลียดนัก การมีเทพีจันทราบนสรวงสวรรค์นี้ทำให้พวกเราหม่นหมองลง เหล่าเทพบุตรต่างหน้ามืดตาบอด หลงชื่นชมนาง !

            “รวมถึงอิกดราซิลเลียน” เสียงเย็นเยียบดังจากเซฟานี บุปผาแห่งสรวงสวรรค์ผู้งดงาม ทำเอาคำวิจารณ์เหล่านั้นกลืนหายไปในอากาศ

            “ท่านพี่ ! อย่าเหมาเอาท่านอิกดราซิลเลียนเข้าไปเป็นทาสรักของแม่นั่นเลย ! ท่านไม่ได้ยินหรือ ว่าเขาปฏิเสธนาง ! เขาทำทุกวิถีทางเพื่อกันนางออกห่าง !” ลิลลี่เผลอใช้น้ำเสียงดุดัน เมื่อรู้สึกตัวจึงแค่นเสียงเหอะ ! แล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง

 

            ใช่แล้วพวกนางเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

            นอกจากเทพีจันทราแล้ว เทพธิดาทุกองค์ต่างดูออกว่า ในใจของอิกดราซิลเลียนนั้นคิดเช่นไรต่อเทพีจันทรา มีแต่เจ้าตัวนั่นแหละที่ไม่รู้ และเชื่อในละครตบตาที่เทพแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สร้างขึ้นมา

 

            “พวกเจ้าจะสร้างเรื่องอะไรก็ตามอย่าให้ข้าเดือดร้อนก็เป็นพอ” เซฟานีเดินนำไปก่อนที่เหล่าเทพธิดาจะเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ

 

 

            ในที่สุดข้าก็ต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง

            ข้าเงยหน้าจ้องมองต้นไม้สวรรค์อันงดงาม ภายใต้ผืนฟ้ารัตติกาล กลีบใบไม้ขยับเคลื่อนตามสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านมา สถานที่แห่งนี้ยังคงเหมือนเดิม เว้นแต่ ไม่มีดอกระฆังขาวให้เชยชมเหมือนเมื่อครู่

            กวาดตามองหาผลเบอร์เบอร์น่าไม่นาน ข้าก็พบที่ซ่อนของมัน “โน่นไง ผลเบอร์เบอร์น่าที่เจ้าตามหา” พูดพร้อมชี้นิ้วออกไป โมริรินมองตามทิศทางนั้นทันที

 

            “โหสูงจังเจ้าค่ะ ข้ากลัวความสูงเสียด้วยสิ”

            “หืมม์ เจ้ากลัวความสูง ?

            “ชใช่แล้วเจ้าค่ะ แค่แหงนเงยมองมันจากพื้นล่างนี่ ข้ายังรู้สึกขนลุกซู่เลย ฮือแล้วอย่างนี้ข้าจะนำผลเบอร์เบอร์น่าไปมอบให้เทพแห่งการเกิดได้อย่างไรเจ้าคะ”

            โมริรินกอดตัวเองบังคับเสียงไม่ให้สั่น ใบหน้าของนางฉายรอยหวาดกลัวตามที่กล่าวมาจริง ๆ

            “อืมถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ข้าจะช่วยนำผลเบอร์เบอร์น่ามาให้เจ้า”

            “จจริงหรือเจ้าคะ ! ท่านช่างเป็นเทพีจันทราที่สง่างาม แล้วยังมีเมตตาอีกด้วยเจ้าค่ะ !

            ข้ามองใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ แล้วก้มลงจัดการฉีกเศษผ้าที่คลุมเท้าตนเองออกเพื่อกำจัดอุปสรรคในการปีนป่าย โดยหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะต้องทำเช่นนี้

 

            ครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะไม่ข้องแวะมาที่ต้นไม้สวรรค์อิกดราซิลนี้อีก

 

            “ขอให้ท่านระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ” เสียงของนางไล่ตามหลังมา คอยส่งกำลังใจให้ข้า

           

            ข้าเอื้อมมือสุดแขน เพื่อแตะสัมผัสผลไม้วิเศษ ก่อนจะดึงมันออกมาสุดแรง

 

 

 

 

Writer : หึๆๆ มีนางเอกย่อมมีนางร้าย โอ๊ย จะเกิดอะไรขึ้นกับอดีตหนูซินเธีย ภาคเทพนี่ก็นานเหมือนกันเนอะ แอบดูจำนวนตอนแล้วตกใจ (สุดท้าย อย่าได้แคร์ค่า แต่งไปเรื่อยๆ ) ขอบคุณคอมเม้นมากๆ เลยที่ทำให้ไรท์ฮึดต่อ ช่วงนี้เป็นช่วงพักร้อน เลยปั่นได้เน้อ ~ ขอกำลังใจอีกเยอะ ๆ เลยน้า ^^ //บาบิQ

 

 

           

           

           

           

 

 

 

                         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #668 Jarin_a (@Jaja089466) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 22:58
    ไรท์ค้างมากๆอ่ะ มาอัพเร็วน้าาาาา เกลียดโมรินอ่ะ นางร้ายมากจริงๆ
    #668
    0
  2. #667 TKMYNER (@taklomwattanakul) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 14:53
    หือออ ไรท์ค้างมากๆเลยย รีบมากต่อนะคะ
    #667
    0
  3. #665 ~Wazabi-Girl~ (@wazabi-girl) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 08:42
    สู้ๆค่าไรท์ แค่เอาหนูอันเซียร์มาเซ่นเยอะๆ รีดก็มีกำลังใจรอต่อแล้วจ้าาาา
    #665
    0
  4. #663 Sakura-swewt (@Sakura-swewt) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 14:18
    อิกดราซิลโหดร้ายอะ ทำร้ายจติใจ
    #663
    0
  5. #662 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 12:50
    ค้างจริงๆ เลยค่ะทีนี้ 55555555 นึกว่าอิกดราซิลจะสารภาพรักซะอีก ><
    #662
    0
  6. #661 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 12:22
    นั่นนะ ว่าแล้ว โม ยังไม่จบอีกรึ? หึ//ฆ่ามัน
    #661
    0