The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 49 : V.2 Chapter [47] หวนคืนสู่พลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 มี.ค. 60

[47]

 

 

กลุ่มเงาสีดำเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ตีวงล้อมเข้าสู่ศูนย์กลาง ที่มีร่างคนสองคนยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน โดยมีบุรุษหนุ่มยืนขวางเกราะเวทสีฟ้าเอาไว้อย่างมั่นคง ขณะที่หญิงสาวในชุดเดรสเจ้าหญิงอยู่ในเกราะเวทคุ้มครองนั้นด้วยท่าทีกระวนกระวาย

 

เจ้าชายผู้พิทักษ์ยืนนิ่งและรอจนกระทั่งเมื่อเห็นว่าเป้าหมายเริ่มทยอยเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จึงเรียกคันธนูเหล็กรูปร่างพอเหมาะ ขนาดพอดีมือ เป็นอาวุธที่ถูกเรียกออกมาถือในข้างซ้าย พร้อมกับลูกธนูที่มือขวาหยิบจากด้านหลังในกระเป๋าหนังที่สะพายไว้ ก็สอดประกบเป็นอาวุธสังหารทันที

 

เงาร่างสีดำขยับเคลื่อนไหว เป็นสัญญาณการโจมตีในครั้งแรก

 

ฉึก!

ลูกธนูถูกปล่อยออก เกิดควันสีดำไล่ตามทิศทางความเร็วไปติด เงาร่างมล้ายคล้ายคนจึงลุกเป็นไฟ ก่อนทิ้งตัวล้มลงออกจากกรอบเงาที่ใช้อำพรางร่างไว้ เมื่อต้องแสงแดดจึงปรากฎเป็นภาพปีศาจรูปร่างหน้าตาแปลกประหลาด ใบหน้าคล้ายมนุษย์ทว่าบิดเบี้ยว จรดไล่ไปจนถึงลำตัว ที่เริ่มหลอมละลายคล้ายลำเทียนที่ถูกแผดเผา คลอเสียงโอดครวญไม่เป็นภาษา บ่งบอกถึงความทุกข์ทรมานในการรับศร แต่แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น กายปีศาจแปรสภาพเป็นผุยผง และปลิวหายไปกับสายลมทันที

 

"พวกมันเป็นปีศาจเงา"เสียงหญิงสาวเอ่ยอย่างสั่นเครือ เมื่อเจ้าหญิงปีศาจรู้ดีว่าพวกเขากำลังเผชิญกับอะไร "ในอดีตกาล เคยมีจอมราชันย์ปีศาจรวบรวมกองทัพเงา พวกมันไม่เคยแพ้ มันสามารถเคลื่อนไปได้ทุกที่ทุกแห่งที่มีเงา..." ซินเธียกลืนน้ำลายเอื๊อก ความกังวลยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นเครียดถึงขีดสุด เมื่อมองแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่ยืนอยู่นอกเกราะเวทนั่น "เพราะฉะนั้น ถึงเราหนีก็เปล่าประโยชน์"

 

แม้อาวุธนั้นจะใช้ฆ่าปีศาจได้ แต่ปริมาณที่ผุดเพิ่มขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุนั้นก็เป็นอุปสรรคอย่างใหญ่หลวงเช่นกัน

 

เราจะไม่หนีเสียงเจ้าชายโพรเทกเตอร์ดังตอบกลับมา ขณะพูด เขายังคงเล็งเป้าและกระหน่ำปล่อยอาวุธออกไปอย่างต่อเนื่องมิได้หยุดพัก แต่ละดอกศรนั้นพุ่งตรงไปปักยังเงาปีศาจได้อย่างแม่นยำ

 

บัดนี้จึงเกิดเสียงโอดครวญอย่างเจ็บปวด จากฝั่งปีศาจ โดยที่ยังไม่ทันได้ทำอันตรายใดใดแก่ผู้้ใช้เวทได้

 

แต่พวกมันมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆแปลกซินเธียฉุกคิดขึ้นมาในใจ เพราะถ้าหากบังเอิญเจอกับปีศาจเงาในที่นี่อาจฟังดูไม่แปลก แต่ที่น่าประหลาดก็คือพวกมันยังคงปรากฏตัวขึ้นเรื่อย ๆ จากแหล่งเงาต้นไม้ใกล้เคียง คล้ายกับว่านี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญ…?

 

นัยน์ตาสีแดงกลมโตจึงเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม

ถ้าหากนี่ไม่ใช่เพียงเหตุบังเอิญ ก็แปลว่าพวกมันถูกส่งมา

 

            “อันเซียร์ มีคนตามล่าเจ้าอยู่งั้นเหรอซินเธียเอ่ยถามอย่่างนึกห่วง เมื่อมีปมปริศนาถ่วงไว้ในใจ จนลืมนึกว่าใครบางคนอาจจะไม่สามารถดึงสมาธิมาตอบเธอในเวลานี้

 

            “พวกมันจ้องจะเล่นงานเธอต่างหากอันเซียร์เอ่ยอย่างมั่นใจ ตาสีเขียวเรืองรองเพ่งมองผ่านอากาศ ธาตุ และกายของปีศาจ เขาเห็นจุดอ่อนของพวกมันทันทีจึงเล็งไปยังจุดนั้น จากที่สังเกต คือพวกมันพยายามจะบุกโจมตีจากทางด้านข้าง และด้านหลัง นั่นคือที่ที่ซินเธียยืนอยู่

 

            ถ้ามันต้องการตัวข้า เจ้าก็หนีไปซะอันเซียร์ !”เอ่ยออกไปเช่นนั้นโดยไม่ได้คิดอะไร ทว่ากลับสามารถจุดไฟโทสะเล็ก ๆ ในใจใครบางคน

 

            เธอจะไล่ ให้ฉันทิ้งเธอไป เหมือนที่เธอทำกับฉันเหรอ

 

            “…”

 

            “ไม่มีวัน

 

            เหมือนอากาศได้ถูกสูบออกไปจนหมดแล้ว ซินเธียสูดหายใจแล้วกลั้นไว้ หัวใจเต้นหน่วงลงทุกที

 

            ได้ถ้าอย่างนั้นข้าจะอยู่ สู้เคียงข้างเจ้า

 

            หลังเอ่ยคำนั้น เกราะเวทสีฟ้าก็ไม่อาจเหนี่ยวรั้งคนในนั้นไว้ได้ ซินเธียก้าวผ่านออกมาก็เผชิญกับบรรยากาศอึดอัด กลิ่นไอสังหารรุนแรง จึงค้นพบว่านอกจากเกราะเวทจะช่วยกันศาสตราวุธและพลังมืดได้แล้ว ยังสามารถกันกลิ่นอายปีศาจได้ด้วย

 

            ซินเธีย !”เสียงตะโกนร้องเรียก ให้สายตาทั้งคู่สบผสาน แล้วตากลมโตก็ต้องหลุบตาลงต่ำทันที เมื่อรู้สึกว่าแสงสีเขียวเรืองรองจากเขาผู้นั้นช่างสว่าง แสบตาจนไม่อาจฝืนทน

 

            แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ก็เกิดช่องว่างขนาดใหญ่ที่ปีศาจเงาสามารถแทรกเข้าถึงตัวผู้ใช้เวทพลังเหลือร้ายได้ เพียงชั่วอึดใจเดียวที่เข้าประชิดและเชือดเฉือนกายมนุษย์ กลิ่นคาวเลือดก็ลอยคละคลุ้งทันที

 

            อึกอันเซียร์ข่มกลั้นความรู้สึกเจ็บปวดที่สีข้าง รับรู้ว่าถูกโจมตีตอนนี้ก็สายไปแล้ว เพราะแรงกระแทกจากพลังมืดครั้งเดียวนั้น ได้กรีดลึกจนถึงวิญญาณ กายมนุษย์จึงทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น โลหิตแดงฉานเผยให้เห็นบนเสื้อผ้าเป็นวงกว้าง

 

            เมื่อสบโอกาส เหล่าเงาที่ซ่อนเร้นตามมุมมืดมิกล้าออกมาเผชิญศาตราวุธในคราวแรก จึงเตรียมพุ่งทะยานมากัดกินเหยื่อทันที

           

            ไม่!!!!กลิ่นไอสังหารรุนแรงในอากาศ ได้ปลุกกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นขึ้น ท่ามกลางความหวาดกลัวจนขีดสุด…นัยน์ตาสีแดงกลมโตจึงค่อยเปลี่ยนเป็นสีดำ มืดสนิท ไร้ขอบเขตของตาขาว

 

 

 

 

            วินาทีที่ข้าเดินก้าวออกจากเกราะเวท ข้าได้สบตากับอันเซียร์ แววตาคู่นั้นมองมายังข้าด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งโกรธและหวาดกลัว แต่เมื่อเขามองมาข้ากลับรู้สึกทั้งเจ็บปวดและแสบร้อนไปทั่วทั้งกาย แสงสีเขียวอ่อนพุ่งวาบใส่ข้า และเมื่อก้มหน้าลงชั่วครู่ ข้าก็ได้กลิ่นคาวเลือด

 

            อันเซียร์ !

            ข้าสะบัดหน้ากลับไป ก็พบกับว่าร่างสูงสง่า ที่ยืนต่อสู้กับปีศาจอย่างถือดีนั้นทรุดฮวบลง ในที่สุดมันก็สร้างรอยแผลให้เขา และพวกมันกำลังจะรุมทำร้ายเขาอีกครั้ง !

 

            “ไม่!!!!”ข้ากรีดร้องสุดเสียง เบิกตากว้างและกรีดปลายนิ้วผ่านอากาศ

 

            หัวใจของข้าเต้นรัวเร็วจนไม่อาจนับจำนวนครั้ง มันดังก้องขึ้นเรื่อย ๆ จนรู้สึกหูอื้อตาลาย ข้าจำไม่ได้ว่าเคยโกรธหนักขนาดนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

 

            รู้ตัวอีกที ความรู้สึกถึงพลังอำนาจบางอย่างก็เด่นชัดขึ้น มันเป็นความคุ้นเคยในความไม่คุ้นเคย เมื่อไอสีดำลอยคลุ้งไปทั่ว อำนาจอยู่ที่ปลายนิ้วนี่เอง แค่ขยับกรีดกรายออกไป ข้าก็จะสามารถควบคุมมันได้อย่างเคย

 

            งูยักษ์สีขาวปรากฎขึ้นจากฝ่ามือ เลื้อยเข้าไปโอบร่างอันเซียร์เอาไว้สามรอบครึ่ง คราวนี้ข้ามั่นใจแล้วว่าความรู้สึกนี้คือสิ่งแท้จริง ไม่ผิดแน่ ข้าได้พลังปีศาจกลับคืนมาแล้ว

 

ข้าแสยะยิ้ม ก่อนจะเดินไปขึ้นไปอีกสองก้าว เพื่อเผชิญหน้ากับพวกมัน

 

            ปีศาจเงาที่ต่ำต้อยเช่นพวกเจ้า กล้าบังอาจมาโจมตีใส่ข้าอย่างนั้นหรอ !”เป็นข้าที่เอ่ยออกไปเอง แต่กลับไม่คุ้นชินกับน้ำเสียงนั้นเลย

 

            ซินซินเธียอันเซียร์เอ่ยเรียกข้า เขากำลังใช้เวทรักษาให้แก่ตัวเอง แม้จะไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดออกมา แต่จากรอยแผลฉกรรจ์ที่เห็น ข้าก็ไม่อาจให้อภัยพวกมันได้

            และข้าก็จะไม่ให้อภัยคนที่ส่งพวกมันมาเช่นกัน

 

            เจ้าเงียบไปเลยนะอันเซียร์ !”

 

            “…”ข้าเห็นเขาชะงักไป แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

 

            แซนดร้า !”ข้าแหงนเงยขึ้นมองงูยักษ์ เพื่อนคู่ใจของข้า มันผงกหัวหนึ่งครั้งก่อนจะอ้าปากกว้าง ปล่อยลูก ๆ ของมันออกมาเลื้อยคลานเต็มพื้นหญ้า กลบแสงไม่ให้สะท้อนกระทบตกถึงพื้น และเมื่อไม่มีฉากรับ พื้นที่เต็มไปด้วยปีศาจงูขาว ก็ทำให้เจ้าปีศาจเงาเหล่านั้นไม่อาจขยับเข้ามาโจมตีข้าและอันเซียร์ได้

 

            พวกมันพยายามบุกเข้าสู่วงล้อม ปีศาจงูถูกกัดกินทีละตัว แต่แซนดร้าก็ยังคงพ่นจำนวนงูขาวออกมาเรื่อย ๆ

 

            เป็นแบบนี้ข้าถ่วงเวลาได้อีกไม่นานแน่

 

            อันเซียร์ เจ้าเป็นยังไงบ้างข้าก้มลงพยุงร่างเขา เมื่อเห็นว่าร่างหนาค่อย ๆ พยายามลุกขึ้น แผลที่เกิดจากปีศาจเงา มักเป็นแผลที่ลึก ไม่อาจจับต้องจากภายนอก หากโดนกรีดวิญญาณหนึ่งครั้ง มันจะเป็นรอยแผลเล็ก ๆ บริเวณนั้นในดวงวิญญาณ ตลอดไป

 

            เช่นเดียวกับที่ข้าถูกลงโทษในคุกมืด แวมไพร์สาวตนนั้น ได้ใช้ปีศาจเงากับข้า

            ข้าถูกกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่มันจะสามารถปลุกพลังปีศาจในตัวข้าได้ เพราะข้าจะคอยนึกถึงแต่อันเซียร์

            แต่จะมีประโยชน์อะไร ถ้าหากเขาต้องตาย ข้าก็ไม่มีอะไรให้เสียดายอีกแล้ว

 

            แม้ว่าจะต้องค่อย ๆ ถลำลึกเข้าสู่ด้านมืด หัวใจปีศาจจะค่อย ๆ กลืนกินตัวตนนี้ไปทีละนิดก็ตาม

 

            รู้สึกแปลก ๆ แผลผสานกันสนิทแล้ว แต่ก็เหมือนยังไม่หายอันเซียร์ขมวดคิ้วพร้อมแตะสำรวจบาดแผลของเขาเอง

 

            ข้ารู้ข้าพูดเสียงอ่อนลง ข้าจะพาเจ้าไปรักษา มีที่แห่งหนึ่งที่บรรเทาอาการบาดเจ็บนี้ได้ แต่เจ้าต้องช่วยคิดก่อน ว่าจะจัดการกับเงาพวกนี้ยังไง

 

            เงาหรอ ?”อันเซียร์ทวนคำพร้อมทำสีหน้าครุ่นคิด ขณะที่ข้าเริ่มประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง ก็พบว่าแซนดร้าเริ่มอ่อนกำลังลงแล้ว นางมีขีดจำกัด และมันกำลังจะถูกใช้จนหมด

 

            ถ้ามีแสงสว่างจ้า ก็จะไม่เกิดเงาใช่ไหมและต้องสว่างพอ ที่จะไม่มีฉากรับเงาได้อันเซียร์พึมพำบางอย่างกับตนเอง เขาพูดในสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจ แต่ทันใดนั้นเอง ข้าก็เริ่มรู้สึกแบบเดิมอีกครั้ง นั้นคือปวดแสบร้อนไปทั่วทั้งกาย

 

            จากนั้น ข้าก็มองไม่เห็นอะไรเลย มีแสงสีเขียวอ่อนสว่างวาบไปทั่วบริเวณ ข้าหลับตาปี๋และกัดฟันไม่ให้กรีดร้องออกมา มันทรมานเหลือเกิน

           

            “ซินเธีย เธอต้องคิดถึงสถานที่ที่ปลอดภัยอันเซียร์กระซิบข้างหูข้า ก่อนจะจับมือข้าไว้แน่น ฉันไม่รู้จักดินแดนนี้ เธอต้องตั้งสมาธิเข้าใจไหม ?”

 

            ข้าพยักหน้าหงึกหงัก เม้มปากแน่น และยังคงหลับตาปี๋ ในหัวข้าจึงนึกถึงสถานที่ที่ข้าตั้งใจจะพาอันเซียร์ไป ที่ที่สามารถเยียวยารักษาพิษสงของปีศาจเงาได้

 

            ศาสตร์แห่งการหลีกหนี !”

 

            ซ่า

 

            เสียงน้ำกระทบพื้นดิน กลิ่นอายธรรมชาติแล่นพล่านเข้ามาแทนที่จิตสังหารรุนแรงของปีศาจ บรรยากาศอันน่าอึดอัดได้มลายหายไปแล้ว รวมถึงอาการแสบร้อนไปทั้งกายอีกด้วย

 

            เธอเป็นอะไรไหม ?”เสียงของอันเซียร์ฟังดูกังวลไม่น้อย ข้ารู้สึกถึงความอบอุ่นจากข้างแก้ม เมื่อค่อย ๆ ลืมตาก็พบว่านั่นคือมือของอันเซียร์ ที่โอบประคองใบหน้าของข้าเอาไว้ นัยน์ตาสีแดงสั่นไหวราวกับลุ้นรอบางสิ่ง

 

            อื้อ ข้าไม่เป็นอะไรเมื่อได้คำตอบจากข้า เขาก็ถอนหายใจเบาๆ อย่างยาวนาน พร้อมก้มลงเอาหน้าผากชนกับข้า แล้วหลุบตาลง

 

            ดีแล้ว

 

            ดีแล้ว ? อะไรของเจ้าเนี่ย

            ข้าชะงัก เหมือนเขาจะเหน็ดเหนื่อยมากจึงได้ยืนหลับโดยเอาหัวพิงข้าไว้เช่นนี้

 

            ข้าเหลือบมองสำรวจบรรยากาศโดยรอบ แน่นอนว่ามันคือที่ที่ข้าคิดก่อนพวกเราจะปรากฏตัวที่นี่ ข้าจะได้ว่าเคยเห็นการใช้ศาสตร์แห่งมนตราอย่างคล่องแคล่วจากอันเซียร์ แต่ไม่คิดว่าเขาจะฝีมือพัฒนาได้ถึงขั้นที่สามารถแทรกผ่านความนึกคิดของอีกคนได้

 

            ต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าคนยี่สิบคนเรียงต่อกัน ปรากฏบนทุ่งหญ้าเขียวขจี โดยมีสายน้ำไหลเทลงมา ผ่านใบไม้และลำต้น จนสุดที่แอ่งน้ำคล้ายสระน้ำ

 

            เป็นสระน้ำที่มีสีเขียวอ่อน ใสราวกับลูกแก้ว ที่น่าอัศจรรย์คือต้นน้ำนั้นมาจากท้องฟ้าด้านบน

 

            ที่นี่ที่ไหนดูเหมือนอันเซียร์จะตื่นแล้ว เขาจึงมองสำรวจโดยรอบ และดูสนใจต้นไม้ใหญ่เป็นพิเศษ

            ร่างหนาผละจากกายข้า ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปใกล้ต้นไม้ มือหนาเอื้อมไปสัมผัสลำต้น และนิ่งค้างไว้นาน

 

            นี่คือส่วนราก ของต้นไม้สวรรค์อิกดราซิลข้าย้อนมองจากส่วนล่าง ตลอดจนลำต้น และแหงนมองใบ ขนาดความสูงเสียดฟ้าจนไม่อาจมองเห็น ก่อนจะเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่ดูเหมือนจะกลายเป็นรูปปั้นเทพเจ้าไปเรียบร้อยแล้ว อันเซียร์ ?”

 

            เธอว่าอะไรนะต้นอิกดราซิล ?”

 

            “อื้อ ใช่ ต้นไม้ที่โอบล้อมโลกเอาไว้ เปรียบเหมือนแกนกลางของชั้นสวรรค์ โลกมนุษย์ และสุดที่เมืองบาดาล นั่นคือที่นี่ข้าพยักหน้าพลางเล่าให้ฟังอย่างคร่าว ๆ เหอะ ก็ตลอดสามเดือนมานี่ข้าแทบจะคลั่งตายกับการศึกษาทุกซอกทุกตารางนิ้วของอาณาจักรใต้ทะเลสาบเวรีเซียร์นี่ เอาเป็นว่าข้าเล่าให้ฟังแค่นี้ละกัน ว่าแต่อันเซียร์ยังคงลูบ ๆ คลำ ๆ ต้นไม้ไม่ยอมห่าง นี่เขาจะสนใจไปทำไมกัน ?

 

            “ไหนข้าดูแผลเจ้าหน่อยเป็นข้าที่ต้องเดินเข้าไปสำรวจ เปิดเสื้อดูว่าเขาบาดเจ็บแค่ไหน แต่แล้วก็ต้องตะครุบปากไว้แทบไม่ทัน เพราะว่า…!

 

            มัดกล้ามเนื้อบนหน้าท้องเขามันเซ็กซี่ชะมัดเลยให้ตายสิ !

           

            “อ่า เอ่อ…”ข้าแอบชำเลืองพิจารณาลอนกล้ามเนื้อถัด ๆ ไป โดยเลิกเสื้อขึ้นอีกนิดเพื่อจะได้ดู เอ้ย สำรวจบาดแผลได้ชัดขึ้น

 

            ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นแล้ว

            ให้ตายสิ ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยรู้สึกแบบนี้ แต่ตอนนั้นอันเซียร์มักจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนี่ !

            ช่วยไม่ได้ ! ข้าเปลี่ยนกลายเป็นปีศาจก็เพราะเขา เขาย่อมต้องรับผิดชอบ !

 

            “อันเซียร์ข้าพูดเสียงแหบพร่า ขณะที่ยื่นมืออันสั่นเทาไปลูบไล้สาเหตุต้นตอที่ทำให้ใจข้าปั่นป่วนเช่นนี้ มาเถิด ให้ข้าช่วยดูแผลให้เจ้า

 

            อืมติดกับ ! เขาพูดตอบ พร้อมมองข้าด้วยสายตาของเด็กน้อยไร้เดียงสา !

 

             จู่ ๆ ข้าก็เริ่มรู้สึกร้อนรุ่ม อา ไม่ทำไมข้าเหมือนปีศาจยายแก่ที่จ้องกินวิญญาณเด็กหนุ่มล่ะ !

 

            “ลงไปแช่น้ำในบ่อนี้ มันจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดได้ข้าอธิบายช้า ๆ พยายามนิ่งและใจเย็นที่สุด หึหึ อันเซียร์จ๋า คราวนี้แหละเจ้าไม่รอดจากข้าแน่นอน !

 

            “อืมเขารับคำสั้น ๆ ปล่อยให้้ข้าค่อย ๆ ปลดเสื้อตัวนอก และเสื้อกล้ามบาง ๆ ด้านในจนหมด เหลือเพียงแต่อกเปลือยเปล่าเท่านั้น !

 

            “อะแฮ่ม”ข้ากระแอมเบา ๆ แสร้งเบือนหน้าหนีเพื่อกลบเกลื่อนแววตากระหาย ลงไปได้เลย

 

            แล้วเธอล่ะ ?”

 

            หาข้าหันควับตามเสียง ก็พบกับนัยน์ตาคมที่ส่งสายตาล้ำลึกมาให้

 

            เอ้ะ ? หรือว่าเขารู้แผนการของข้าหมดแล้ว

            ดูออกง่ายถึงขนาดนั้นเชียวหรอ ?

 

            ในขณะที่ข้ากำลังยืนอึ้ง จับต้นชนปลายอยู่นั้น ร่างหนากำยำก็เดินเข้ามาประชิดพร้อมโน้มหน้าลงมาใกล้ ถอดสิ เสียงทุ้มจงใจเอ่ยอย่างนุ่มนวล ข้าไม่อาจห้ามให้ใบหน้าแดงแจ๋ได้

 

            รู้ตัวอีกที ข้าก็พบว่าเสื้อผ้าของข้าทั้งหมดล้วนกองวางอยู่กับพื้น และร่างก็ถูกอุ้มลอยขึ้นอย่างนุ่มนวล

 

 

 

            Cut !

Writer: เดี๋ยวก่อนๆ มาตกลงกันก่อน ว่าตอนหน้าจะมีติดเรท ซึ่งไรท์คนนี้มิเคยแต่งมาก่อน ดังนั้นผิดพลาดประการใดก็ขออภัยนะคะ !._. // จะทำให้อยู่ในขอบเขตที่เหมาะสมกับเด็กเยาวชนนะคะ , จริง ๆ พลาดไปหลายตอนมาก ถ้ามีโอกาสได้ออกอีบุคหรือหนังสือ ก็จะจัดเต็ม 5555 (เอาไว้ก่อนค่ะ) // ไม่สปอยล์และไปดีกว่าค่ะ ></////////

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #531 NON-SHUGAR (@NON-SHUGAR) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 04:20
    กรี๊ด รอคอยตอนหน้าอย่างใจจดใจจ่อ
    #531
    0
  2. #530 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 06:08
    กรี๊ด...... มาต่อเร็วๆเลยค่ะไรท์. ค้างมาก.... ความจริงเรื่องนี้ดูอายุแล้วก็จะมากกว่าตอนรุ่นพ่อแม่กับไอลีน. ดังนั้นเรทได้ค่ะ ฮ่าๆๆๆ 
    #530
    1
    • #530-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 49)
      16 มีนาคม 2560 / 23:03
      ขอบคุณมากๆที่ตามให้กำลังใจกันมาตลอดเลยนะคะ<3
      #530-1
  3. #529 gangcartoon24 (@gangcartoon24) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 16:56
    ค้างมากกกกกและเขิลสวดๆๆ5555
    #529
    0
  4. #528 fuchia (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 16:41
    เขินนน
    #528
    0
  5. #527 Serene02 (@Serene02) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 11:22
    ค้างจ้าไรท์
    #527
    0
  6. #526 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 09:46
    cut ได้น่าหมั่นไส้มากค่ะ 555555
    #526
    1
  7. #525 Riyuka (@Riyuka) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 09:05
    อร๊ากกกกกก ตอนหน้าาา _////_
    #525
    0
  8. #524 mewmiiiw (@mewmiiiw) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 02:49
    ป๊าดดดดดดดดดดด ไรต์ๆๆๆๆ ไรต์ๆๆ อกอีแป้นจะแตกกกกก อ่านของไรต์มาสามเรื่อง เจ้าหนูอันเซียร์จะเรทหรอนี่ แม่คะะ แม่คะ ทรอนนน นายมาดูลูกนายยย #สติหลุดไปแล้ว นี่ชักอยากรู้แล้วว่าอันเซียร์มีอะไรกันแน่เถาวัลย์นั่นมาจากไหน ตาสีเขียวคืออะไรรร จะอีบุค จะหนังสือ จะcoinก็ทำมาค่ะ ข้าพร้อมมากเจ้าค่ะ
    #524
    0
  9. #523 Altear (@briony87) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 01:40
    ///O.,O///
    จะอะไรยัไงก็ได้คะ ขอแค่รีบมาต่อเร็วๆ
    แฮ๊กๆๆ
    #523
    0
  10. #522 ZeletSaiPan (@ZeletSaiPan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 01:21
    >//< ฟินน
    #522
    0
  11. #521 Akame Nisova (@Minato--ranma) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 01:18
    อัพเช้ามากครับ..ผมนี่ตื่นมาอ่านทัน55555 สู้ๆครับ
    #521
    0