The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 42 : Chapter [40] เวลาที่หยุดลงแล้ว -End of Vol.1-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    31 ธ.ค. 59

[40]

 

            โมริน วิทช์ เธอรู้จักเด็กคนนั้นใช่ไหมจู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นแพทาลีนัม ตาสีฟ้าสุกสกาวทอแสงวิบวับรับกับพลังอำนาจเวท ซึ่งคนมองเผลอจ้องจนตาลาย

 

            รู้จักค่ะ โมโมเป็นเพื่อนที่ทำงานของอันเซียร์ซินเธียพยักหน้าหงึกหงัก

 

            “…”

 

            “ทำไมเหรอคะ ? โมโมมีอะไรเหรอคะน้าแพท ?”

 

            “เคยสงสัยไหมว่าญาติฝั่งแม่ของเธออยู่ที่ไหน

 

            “…อะอะไรนะคะ น้าแพทพูดแบบนี้ หมายความว่ายะ..”

 

            “โมริน วิทช์เด็กคนนั้นน่ะ…”แพทาลีนัมพูดต่อทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งคำถาม เป็นน้องสาวต่างพ่อของเธอ

 

 

 

                 

 

น้าแพท…”ซินเธียสูดลมหายใจเข้าลึกสุด แล้วกลั้นเอาไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ มือเล็กกำชายกระโปรงไว้แน่น ใบหน้าซีดเซียวยิ่งกว่าชุดกระโปรงยาวสีขาวที่กำลังสวมใส่

 

            แพทตี้ !”อีกเสียงดังมาจากสตรีอันดับหนึ่งในแผ่นดิน ราชินีแห่งโซลิเซียร์หลุดมาดอ้าปากทำหน้าเหวอหลังเพื่อนรักพูดจบคำ นี่คือเรื่องที่เธอจะบอกฉันเมื่อกี้น่ะเหรอ !”

 

            โมโม เป็นน้องสาวข้า…”หญิงสาวพึมพำเบา ๆ คล้ายจะพูดทวนกับตนเอง แต่แล้วความทรงจำต่าง ๆ ก็ไหลย้อนกลับมา ตัวตนของโมริน วิทช์ ที่เธอเข้าใจว่าเป็นเพื่อนรักกลับซ่อนความจริงอันน่าตกใจเอาไว้

 

            “…ซินเธีย เคยสงสัยไหมว่าบางทีเธออาจจะไม่ได้ตัวคนเดียวบนโลกอย่างที่เข้าใจก็ได้นะ

           

            ถ้าหากว่าความจริงแล้ว เธอมีน้องสาวที่เฝ้าตามหาเธอมาตลอด เธอจะรู้สึกยังไง

 

            คำถามแปลก ๆ ที่ถูกส่งผ่านจากโมริน กระแทกเข้าตรงกลางใจ จู่ ๆ จิ๊กซอว์นับร้อยก็ค่อย ๆ ถูกจัดเรียงวางอย่างเป็นระเบียบ ทำให้ภาพความทรงจำทุกอย่างดูกระจ่างชัดขึ้นทันตา

 

            ข้าไม่เคยรู้เลยซินเธียพูดเบาจนเกือบไร้เสียง นัยน์ตาสีแดงฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำที่พร้อมจะทลายกำแพงลงมา คลอเคล้าไปทั้งอารมณ์เศร้า เจ็บปวด และสับสน แล้วทำไมนางถึงไม่บอกข้า

 

            เรื่องนั้นเธอยังมีเวลาถามกับเจ้าตัวแต่ตอนนี้ พวกเรามีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกัน…”แพทตี้ดึงความสนใจจากทุกคนในห้องอีกครั้ง ตาสีฟ้าฉายรอยหม่นชั่วขณะหนึ่ง การเป็นผู้หยั่งรู้ต้องแบกรับชะตาชีวิตของคนผู้หนึ่ง ยอมฝืนกฎแห่งโชคชะตาไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร เพียงแต่หล่อนแค่ไม่แสดงออกมาให้ใครเห็นก็เท่านั้น

 

 

 

 

            “นี่ อันเซียร์ ถามจริง ๆ เถอะนะ ตั้งแต่แต่งงานมาเนี่ย นายกับซินเธียได้แบบว่ากันไหมอะโมริน วิทช์ พูดแทรกกลางวงสนทนา ภายในห้องรับแขกของบ้านหลังเล็ก ซึ่งถูกใช้เป็นเรือนหอของเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ กำลังมีการรวมกลุ่มนั่งขับเข่าคุยไป จิบชาไป พูดคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่บรรยากาศการสนทนาเรียบเรื่อยก็ได้ถูกทำลายลงทันทีที่จบประโยคคำถาม

 

            แค่ก ๆ โทมัสผู้โชคร้าย กำลังจิบน้ำชาลงคอก็ถึงกับสำลักเพราะไม่คิดว่าจากเรื่องในที่ทำงานจะถูกเปลี่ยนประเด็นมาเป็นเรื่องส่วนตัวเช่นนี้ได้ แต่ใช่ว่าจะไม่น่าสนใจซะเมื่อไหร่

 

            “…”คนถูกถามยังคงเงียบนิ่ง รักษามาดเจ้าชายหิมะได้อย่างสมบูรณ์แบบ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มตวัดไปมองคนถามที่ยิ้มหน้าระรื่น ถัดจากโมริน มิรินด้าก็หลบสายตามองไปทางอื่นทันที แต่ไม่อาจปกปิดดวงหน้าแดงเรื่อไว้ได้ ส่วนโทมัสก็เริ่มมองมาด้วยความสนอกสนใจจนออกนอกหน้า

 

            เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจะแปลกทางโซลิเซียร์ก็คงเร่งให้นายมีทายาทล่ะสิโทมัสทำเสียงยานคาง พลางเท้าศอกไว้กับพนักเก้าอี้ ส่งดวงตาเจ้าเล่ห์ประดุจเหยี่ยวที่จะไม่ละจากเหยื่อไปให้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังทำไมรู้ร้อนรู้หนาว

 

            อืม ท่านแม่เร่งให้ฉันผลิตทายาท…”หลังจากทนทานต่อความเงียบแฝงมากับบรรยากาศกดดัน ปากเรียวได้รูปเพิ่งจะเริ่มขยับพูดได้เพียงครึ่งประโยคก็ต้องชะงัก เมื่อสายตาเหลือบเห็นดวงหน้าแตกตื่นของใครบางคนที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาทันทีที่บานประตูถูกเปิดออกอย่างเร็ว

 

            ตึง เสียงบานประตูไม้หน้าบ้านที่กระทบกับกำแพงอิฐ เรียกความสนใจจากทุกคน

 

            ซินเธีย ?”มิรินด้าเอ่ยทักคนแรก พร้อมกับลุกยืนพลางทำหน้านิ่ว หล่อนสัมผัสได้ว่าภายใต้ความเร่งรีบนั้น เจ้าหญิงปีศาจกำลังแบกรับเรื่องไม่สบายใจอยู่ จึงได้มีสีหน้าคร่ำเคร่งเช่นนี้

 

            “…”อันเซียร์มองจ้องไปยังตากลมโตสีแดง มันเคลือบทับไว้ด้วยน้ำใสบาง ๆ นั่นทำให้หัวใจเขาเริ่มหนักอึ้งทีละน้อย ซินเธีย เขาเอ่ยเรียก พร้อมผุดลุกขึ้นหมายจะก้าวเข้าไปหา ทว่าเจ้าของร่างบางที่แสนห่วงเดินสวนเข้ามาก่อน หล่อนไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาด้วยซ้ำ นั่นทำให้อันเซียร์เก็บงำความสงสัยไว้ในใจ

 

            โมริน…”เสียงหวานเอ่ยอย่างแผ่วเบาจนเกือบจะไม่ได้ยิน หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวยาวกรอมเท้ายืนหยุดอยู่เบื้องหน้าความงุนงงของทุกคน ไหล่เล็กลู่ลงกับสีหน้าอมทุกข์ทำให้ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมา

 

            ซินซินเธอเป็นอะไร ?”โมรินค่อย ๆ ลุกช้า ๆ แล้วเดินไปกุมมืออันเย็นเยียบเอาไว้ เมื่อเห็นสายตาของซินเธียที่มองจ้องราวกับจะทะลุเข้ามาอ่านใจ หล่อนก็รู้สึกถึงความผิดปกติอันน่ากลัวทันที บอกฉันสิ

 

            ทำไมเจ้าถึงไม่บอกข้า…”

 

            ซิน...?”

 

            “เจ้าเป็นน้องสาวข้าแท้ ๆ ทำไมถึงไม่บอกข้า !”

 

            คนที่กำลังเป็นจุดสนใจพูดกระแทกเสียง แฝงด้วยความโกรธกริ้ว ทว่าแววตากลับสะท้อนความท้อแท้สิ้นหวัง และอารมณ์สับสนผสมปนเปกันไปหมด

 

            ซินเธีย เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ !”มิรินด้าตั้งตัวได้คนแรก ขณะที่โมรินยืนนิ่ง เม้มริมฝีปาก ไม่ได้ตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธ

            แต่ความเงียบก็ทำให้คำตอบชัดเจนขึ้น

 

            เจ้าคิดจะบอกเรื่องนี้กับข้าเมื่อไหร่กัน ? เจ้าคิดว่าจะปิดบังจากข้าตลอดไปเลยอย่างนั้นหรอ !”ซินเธียเริ่มเบ้หน้า หยดน้ำตาพรั่งพรูลงมาจากนัยน์ตาคู่สวยอย่างช้า ๆ เจ้าไม่คิดเหรอว่าหากข้ารู้ทีหลังเช่นนี้ข้าจะรู้สึกยังไง…”

 

            ซินเธียเสียงปนกังวลเอ่ยแทรกขึ้น อันเซียร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ภายนอกความเคร่งขรึมต่างกับอารมณ์ข้างในที่กำลังปั่นป่วน เขาประเมินสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ และคิดว่าควรหยุดเรื่องนี้เอาไว้เพียงเท่านี้ก่อนจนกว่าจะรู้ข้อเท็จจริงทั้งหมด

            และลึก ๆ แล้ว ความกลัวได้ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในใจทีละน้อยอย่างไม่อาจควบคุม

            โมริน วิทช์ เป็นครอบครัวของซินเธีย และนั่นคือสิ่งที่เธอปรารถนา

            เขารู้ดีที่สุด ว่าซินเธียโหยหาครอบครัวมากเพียงใด

 

            และจนกระทั่งตอนนี้ สายตาของเธอก็ยังไม่แม้แต่จะชำเลืองมามองเขา นั่นทำให้หัวใจเหมือนถูกบีบรัด อากาศหายใจถูกขโมยออกไปเกือบหมด

 

            เจ้าอยากรู้จริง ๆ น่ะเหรอซินซินโมรินแค่นเสียงหัวเราะ แม้ตาสีน้ำตาลอ่อนจะไม่ได้ยิ้มตามด้วยเลย เธอปล่อยมือออกจากซินเธีย ทิ้งให้มันตกลู่ลงข้างลำตัวของอีกฝ่าย เชื่อเถอะ ว่าเจ้าไม่อยากรู้หรอก

 

            เฮ้ย  นี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ย ?”โทมัสยกมือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ อย่างงุนงง เพราะเมื่อครู่เขายังรู้สึกว่าโมริน วิทช์คนนี้เป็นพวก แม้ว่าจะไม่ได้สนิทกันมาก แต่ไม่นานมานี้พวกเขามีโอกาสได้รู้จัก พบปะพูดคุยกันมากขึ้น และไม่คิดมาก่อนเลยว่าโมรินจะกลายเป็นญาติของซินเธีย ซึ่งนั่นก็หมายความว่า

 

            มีปีศาจที่สามารถลอยวนเวียนอยู่ในสถาบันโดยไม่มีใครรู้ เป็นอย่างที่คิดกันไว้จริง ๆ

 

            โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ โทมัสกับมิรินด้าหันมามองหน้ากัน และไม่ต้องพูดอะไรพวกเขาก็รู้ว่าต่างฝ่ายต่างคิดเช่นนั้นอยู่

 

            ในเมื่อเจ้ารู้ ข้าก็ควรออกไปจากชีวิตของเจ้าโมรินตัดบท พลางยกยิ้มน้อย ๆ คราวนี้จึงกวาดสายตามองทุกคนรอบห้อง และหยุดอยู่ที่อันเซียร์ ดูแลพี่สาวของข้าด้วยล่ะ

 

            โมรินเลื่อนสายตามาสบกับซินเธียอีกครั้งครั้งสุดท้ายก่อนจะเคลื่อนตัวออกทางหน้าต่าง กายมนุษย์แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นน้ำที่หมุนวนเป็นเฮอริเคนขนาดหย่อม ขาเรียวยาวหลอมรวมเป็นหนึ่ง ทำให้ดูเหมือนครีบเล็ก ๆ ที่ช่วยถีบส่งตนเองไปด้านหน้า แค่เพียงเสี้ยววินาที โมริน วิทช์ ก็หายไปจากห้องจากบ้านหลังนี้ ทิ้งความรู้สึกมากมายเอาไว้เบื้องหลัง

 

            โมริน !”ซินเธียกรีดร้อง ก่อนจะวิ่งพรวดพราดตามออกไปทันที

 

            ซินเธียอันเซียร์วิ่งตามหลังไปติด ๆ แผ่นหลังบางกับชายผ้าสีขาว ที่สะบัดพลิ้วตรงหน้าทำให้หัวใจของเจ้าชายดินแดนน้ำแข็งนั้นเย็นเยียบ ชาวาบ และเจ็บปวด เขาอยากจะเข้าไปคว้าร่างบางมากอดไว้ แต่ความลังเล ความกลัว และสับสนก็รั้งเขาไว้

            ซินเธียคงอยากสะสางปัญหาครอบครัวให้จบก่อน

            หากเธอร้องไห้เสียใจ เขาเองก็เสียใจไม่แพ้กัน

            คราวนี้เขาตัดสินใจว่าจะวิ่งตามแผ่นหลังนั้นไปอย่างเงียบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ได้รับอันตราย

 

            ซินเธียวิ่งด้วยแรงทั้งหมดที่มี เขาแน่ใจในเรื่องนี้

            มือเล็กจับชายกระโปรงแล้วยกขึ้นจนพ้นเข่า แม้จะมีเสียงหอบกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ แต่ความเร็วและความมุ่งมั่นทะเยอทะยานกลับไม่ได้ลดหลั่นลง

            ขาเล็ก ๆ สองข้างพาตัวเองกระโดดข้ามกำแพงสีขาว ไปยังทิศทางของป่า คลื่นน้ำซึ่งหมุนวนบนอากาศอย่างรัวเร็วในตอนแรก ก็คล้ายจะชะลอเมื่อเห็นว่ามีใครตามมา

 

            เจ้าตามข้ามาทำไมเสียงโมรินสะท้อนก้องไปมาในป่าอย่างน่าประหลาด ส่วนต้นของเกลียวคลื่นประกอบขึ้นคล้ายใบหน้าของคน แต่เห็นได้ไม่ชัดนัก

 

            แฮ่กแล้วเจ้าจะหนีข้าทำไมแฮ่กซินเธียตะโกนตอบ ทั้งที่ยังวิ่งเร็วเต็มอัตราสูบ แต่การที่เธอต้องแหงนหน้าเงยมองบนฟ้า พูดคุยกับปีศาจพรายน้ำนั้นเอง ก็ทำให้ไม่ทันได้ระวังว่าในอีกไม่กี่ก้าวมีอุปสรรคก้อนโตขวางทางอยู่ นั่นคือต้นไม้ขนาดใหญ่

 

            ระวัง !”อันเซียร์พุุ่งกระโจนเข้าไปกอดรอบเอวขอด แนบร่างบางไว้ในอ้อมอกเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีส่วนใดที่จะได้รับบาดเจ็บ จากนั้นจึงเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย พลาดไปเพียงนิดเดียว ที่ไหล่ซ้ายเขาเกิดรอยถลอกจากเปลือกไม้ที่โผล่ยื่นออกมา

 

            อ๊าเสียงอุทานกับการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจากด้านล่าง ทำให้เกลียวคลื่นที่กำลังแล่นเร็วหยุดชะงัก แล้วนิ่งรอ เกิดหยดน้ำไหลลงสู่ผืนดินคล้ายสายฝน

 

            อันเซียร์ปล่อยข้า…”ซินเธียกัดฟัน หลุบตาต่ำ เสมือนกลั้นความรู้สึกไว้ภายใน

 

            คำสองคำนั้นกลับเหมือนกรวดหิน ถ่วงหัวใจให้หนักหน่วงขึ้นไปอีก

 

            อย่าตามไปเลยแต่เขากลับพยายามนิ่ง และประคองร่างบางให้ยืนอย่างมั่นคงด้วยตนเอง ไม่สนใจบาดแผลรอยถลอกของตนแม้มันจะสร้างความเจ็บแสบพอให้รู้สึกรำคาญก็ตาม มันไม่มีประโยชน์อะไร

 

            ไม่ซินเธียตอบแทบจะทันที และคราวนี้ดวงตากลมโตสีแดงแหงนเงยขึ้นมาสบ แต่แทนที่จะดีใจ ทุกอย่างมันกลับแย่ลงกว่าเดิม

 

            คล้ายกับว่า โลกทั้งใบกำลังเคลื่อนอย่างช้า ๆ และกำลังจะหยุดลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

 

            “…”คราวนี้แม้แต่คนเก็บความรู้สึกเก่ง ยังเผยความเจ็บปวดลึกทางสีหน้าและสายตา ทำให้คนมองชะงักไปชั่วขณะ

 

            เพราะเจ้ามีเขาอยู่เคียงข้างอยู่แล้ว…และข้า ก็มีเหตุผลของข้าที่จะไม่บอกความจริงกับเจ้า ซินซิน”โมรินได้กลายร่างคืนเป็นร่างมนุษย์ ที่ทิ้งตัวลงมายืนบนพื้นดินอย่างสง่างาม ห่างจากคนสองคนเพียงสิบก้าวเท่านั้น แต่ไอปีศาจกลับเจือกรุ่นในอากาศชัดเจน

 

            ถึงอย่่างไรเจ้าก็เป็นคนในครอบครัวของข้า !”ซินเธียกระแทกเสียงขัดขึ้น แล้วลมหายใจก็สะดุดลง ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอน้อย ๆ พร้อมกับสายตาที่สั่นไหว แต่เขาไม่ใช่...”

 

            ประโยคถัดมาถูกปรับให้เบาลงแล้ว แต่ก็ยังทำร้ายคนคนหนึ่งใด้มากมายอยู่ดี

 

            “…”มือหนาที่คอยประคองร่างบางไม่ให้ล้ม จึงค่อย ๆ เก็บกลับมาข้างลำตัวดังเดิม

 

            ซินเธียเดินก้าวออกมาอีกสองก้าว ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบ กับความว่างเปล่าในดวงตาคมคู่นั้น

           

            ปล่อยข้าไปเถอะนะ อันเซียร์

 

            “…”

 

            สายลมอ่อน ๆ พัดโชยหอบความเย็นยะเยือกมาให้ หัวใจดวงหนึ่งกำลังเกิดรอยร้าว และขณะที่ใจอีกดวงได้แตกสลายไปแล้ว

 

 

 

            สถานที่ตรงหน้าคือทะเลสาบ เวรีเซียร์ ที่ที่มีความทรงจำอันอบอุ่น แต่บัดนี้มันกลับย้อนมาทำร้ายหล่อนเสียเอง

 

            ซินเธียสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด เพื่อเรียกกำลังใจให้กับตนเอง ข้างกายมีการเคลื่อนไหวจึงหันไปมอง โมริน วิทช์ กลับมาพร้อมกับวัตถุดิบที่ไปหามาจาก ที่ไหนสักที่ ในป่าแห่งนี้ตามที่หล่อนว่า

 

            เจ้าไปไหนมาซินเธียถามเสียงอ่อน ตาสีแดงสดฉายรอยกังวลไม่น้อย

 

            ก็หาสิ่งที่ทำให้เจ้าสามารถดำน้ำลงไปโดยไม่ขาดอากาศหายใจไปเสียก่อนยังไงล่ะโมรินว่าพลางชูขวดแก้วทรงกระบอกขึ้น มีของเหลวสีเขียวอ่อนบรรจุอยู่ในนั้น เห็นสิ่งนั้นแล้วซินเธียรู้สึกขยาดขึ้นมาด้วยเหตุผลบางประการ

 

            เดี๋ยวนั่นมันอะไรน่ะ ?”หล่อนเบ้หน้า พลางนึกถึงความบังเอิญอันแสนโชคร้ายสุด ๆ ที่เกิดในป่า หล่อนพบกับแม่มดและกลายเป็นแมวเพียงแค่ดื่มของเหลวประหลาดพวกนี้

 

            อาข้ามีเพื่อนเป็นแม่มด มีอยู่ไม่กี่คนหรอก หล่อนยินดีให้สิ่งนี้กับข้า…”ว่าแล้วโมรินก็จัดการเทส่วนผสมอื่น ๆ ลักษณะคล้ายใบไม้และยอดหญ้าแห้ง ๆ ที่ถูกน้ำมาป่น เทผสมลงไปกับของเหลวสีเขียวในภาชนะเล็ก ๆ ดื่มซะสิ

 

            ซินเธียจ้องนิ่ง ก่อนส่ายหน้าเป็นพัลวัน ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรอ คือข้ามีความทรงจำร่วมกับพวกแม่มดไม่ค่อยดีเท่าไหร่…”

 

            “พี่…”โมรินเปลี่ยนสรรพนามเรียกอีกฝ่าย โดยที่เจ้าตัวเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เกิดความเงียบนิ่งขึ้นสักครู่ ไหนบอกว่าอยากจะไปอยู่กับข้าล่ะ ถ้าไม่กินแล้วพี่จะลงไปได้ยังไง ?”

 

            ซินเธียมองสีหน้าคลุมเครือของอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนลง แล้วจึงถอนหายใจก่อนจะหยิบรับเครื่องดื่มที่ตนขยาดนัก เข้ามากระดกลงไปในรวดเดียว

 

            รสชาติดีกว่าครั้งก่อนมาก ๆดีกว่าตอนที่ต้องกลายร่างเป็นแมวอีก !

 

            นึกถึงความทรงจำเก่า ภาพของเขาก็ปรากฏขึ้นในหัวอีกครั้ง

 

            ไปกันเถอะ พี่พร้อมแล้วล่ะ

            หาแต่ข้ายังไม่รู้สึกอะไรเลยนะ ?”

 

            โมรินไม่ได้ตอบ เพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะเดินนำลงไปยังขอบทะเลสาบ ที่มีความกว้างและยาวจนสุดลูกหูลูกตา

 

            ซินเธียถอนหายใจก่อนจะค่อย ๆ ลากเท้าตามไปอย่างช้า ๆ

 

            เขาจะเป็นอะไรไหม ไม้เมื่อครู่บาดเข้า เจ็บมากหรือเปล่า

            เสียงหนึ่งดังขึ้นในความคิด

 

            หยุดหยุดคิดถึงเขาได้แล้วซินเธีย !

            อีกเสียงกลับขัดในทันที

 

            บุ๋ม

            เมื่อเดินเรื่อยลงจนระดับน้ำอยู่ประมาณข้อเท้า ซินเธียกลับรู้สึกประหลาดใจ ที่ส่วนขาของหล่อนหายไป กลายเป็นครีบปลา !

            “โมโม ! นี่มันอะ-…อึกๆแล้วความอึดอัดเสมือนอากาศถูกสูบออกจนหมดโลก ก็พุ่งทะลักขึ้นมา ซินเธียเอื้อมมือขึ้นมากุมรอบคอเอาไว้ ข้าหายใจไม่…”

 

            “มาสิโมรินเอื้อมมือมาจับต้นแขน แล้วฉุดลงอย่างแรง เกิดเสียง ตู้ม ! ของการกระแทกบนผืนน้ำอย่างดังหนึ่งครั้ง ตามมาด้วยฟองอากาศจำนวนมาก

 

            เส้นผมสีเงินสยายยาวและสะบัดพรือช้า ๆ เมื่ออยู่ใต้น้ำ ตากลมโตสีแดงค่อย ๆ เปิดแง้มขึ้นทีละน้อย ใบหน้าที่ทรมานกลับแทนที่ด้วยความฉงนสงสัย เพราะเธอได้อากาศที่หายไปกลับคืนมาแล้ว !

 

            แต่สิ่งที่ทำให้เธอหายใจได้อีกครั้งไม่ใช่บนอากาศ แต่กลับเป็นน้ำ !

 

            “ข้าเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ?”ซินเธียพยายามพูด แต่กลับมีฟองอากาศออกมาแทนเสียง โมรินยิ้มให้ ก่อนจะส่ายหน้าพร้อมเอานิ้วชี้ขึ้นมาชิดริมฝีปาก

 

            เบื้องหน้าของเจ้าหญิงปีศาจ คือความมืดลึกลงไปในทะเลสาบเวรีเซียร์ ที่ที่หล่อนไม่เคยจินตนาการว่าจะมีอยู่บนโลกนี้ หญิงสาวผมสีน้ำตาลอ่อนที่ดำน้ำนำลงไปสู่ความมืดมิด และขาทั้งสองที่แปรเปลี่ยนไปเป็นครีบปลา แม้จะรู้ว่านั่นเป็นแค่การเปลี่ยนแปลงชั่วคราว เพราะเป็นผลมาจากน้ำยาประหลาดของแม่มด แต่สิ่งที่จะไม่เปลี่ยนแปลงและอาจไม่มีวันเปลี่ยนแปลงก็คือ

 

            เธอสูญเสียเขาไปแล้ว

 

            ซินเธียกระพริบตาถี่ขึ้น แม้ว่าจะรู้ดี ภายใต้ผืนน้ำและความมืดนี้ไม่อาจมองเห็นหยดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด    

 

           

 

 

            ผมยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านเป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้

ได้แต่ยืนจ้องประตูไม้สีขาวอยู่ตรงหน้าอยู่อย่างนั้น

ไม่เคยรู้สึกว่าหิมะในโซลิเซียร์จะทำให้หนาวเท่าวันนี้มาก่อน

 

             อันเซียร์ !”เสียงของมิรินด้าพร้อมกับประตูบ้านที่กระแทกเปิดออกมา เธอดูร้อนรนและเป็นกังวลมาก

 

นายเป็นยังไงบ้าง ?”เธอพูดพร้อมกระหืดกระหอบวิ่งมาหา โดยมีโทมัสตามมาติด ๆ

 

แล้วโมรินกับซินเธียล่ะ ?”

 

ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้น

สองคนนั้นพูดอะไรใส่กันสักประโยคสองประโยค แต่ผมกลับไม่ได้ยิน อาจเป็นเพราะลมหนาวที่พัดวูบเข้ามาพอดี หรือเป็นเพราะความเจ็บแปลบ ๆ จากบาดแผลถลอกบนไหล่ซ้ายที่หันเหความสนใจจากการเคลื่อนไหวรอบข้าง

จนกระทั่งโทมัสเอื้อมมือมาแตะไหล่ข้างที่ไม่บาดเจ็บ

 

นายคงอยากอยู่คนเดียว สีหน้านายไม่ค่อยดีเลยนะเพื่อนหมอนั่นถึงกับทำหน้าเครียด นั่นแปลว่าผมดูแย่ขนาดนั้นเลย ?

 

อันเซียร์ นายบาดเจ็บอยู่น่ะ ให้ฉันช่วยฮีลให้ไหมมิรินด้าเสนอ ตาเรียวรีสีเขียวจดจ้องไปยังบาดแผล ความห่วงใยจากเธอทำให้ผมนึกถึงความห่วงใยจากคน ๆ หนึ่ง

ตอนนั้นมันทำให้ผมรู้สึกดีมาก

แต่ตอนนี้มันกลับย้อนมาทำร้ายตัวผมเอง

 

พวกนายกลับไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้เจอกันที่สถาบันผมพูดพร้อมกับก้าวเท้าเดินเข้าหาประตูบ้าน สิ่งที่ผมจ้องมันอยู่นาน จนกระทั่งเมื่อประตูบ้านปิดสนิท ความอบอุ่นแทรกซึมผ่านผิวหนัง เสียงลมกรีดแทรกกับอากาศหายไป

           

เมื่อเหลือผม ในบ้านหลังนี้คนเดียว

 

ผมไม่รู้ว่าตัวเองมาหยุดยืนพิงกำแพง และมองโต๊ะทานข้าวตั้งแต่เมื่อไหร่

เกิดภาพเคลื่อนไหวมากมายขึ้นในหัว และในมโนภาพนั้น มีใครบางคนกำลังส่งยิ้ม หัวเราะ บางทีก็ทำหน้ามุ่ย คล้ายกับว่ากำลังโกรธผมมาก นั่นทำให้ผมหลุดขำออกมาเบา ๆ

 

แต่เมื่อกลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง ผมกลับปฏิเสธมันและขอหยุดยืนอยู่ตรงที่เดิมสักพัก

 

 

เป็นเวลาดึกสงัด อากาศข้างนอกเลวร้ายขึ้นกว่าเดิม พายุหิมะก่อให้เกิดเสียงสั่นน้อย ๆ ระหว่างขอบหน้าต่าง ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

และพบว่าตัวเองยังคงยืนกอดอก เอนหัวพิงกำแพงอยู่ที่เดิม

 

เฮ้อ

 

ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะบิดขี้เกียจเพราะเมื่อย

อันที่จริงเวลานี้ผมควรจะหิวได้แล้ว เพราะตั้งแต่เช้าก็ยังไม่ได้ทานอะไรเข้าไปเลย แต่น่าแปลกที่วันนี้กระเพาะไม่ได้ร้องประท้วง และผมก็ไม่ได้รู้สึกอยากทานอะไร

 

คิดได้อย่างนั้นก็เดินไปทิ้งตัวนอนบนโซฟายาวสีแดง ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง

แค่กลับไปใช้ชีวิตเหมือนวันที่ไม่มีเธอ มันคงไม่ยากเกินไปนักหรอก

 

อืมมันอาจจะจริง สักวันหนึ่ง เวลาจะทำให้เรื่องต่าง ๆ ดีขึ้นเอง ในเมื่อวันนี้ผมได้อิสรภาพที่เคยอยากได้คืนกลับมา ความไม่คุ้นชินนี้อาจจะเป็นการเริ่มต้นอีกครั้ง

 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมรู้ดีรู้ยิ่งกว่าใคร ๆ

เวลาของผมได้หยุดลงแล้ว

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่หัวใจจะหยุดเต้น ในขณะที่กำลังมีชีวิต กำลังหายใจ

แต่ถ้าต้องเปรียบเทียบ มันก็คงเหมือนการที่หัวใจของผมหยุดเต้นไปแล้ว สิ่งที่ทำต่อจากนี้ คือการมีชีวิตต่อไปโดยไม่มีเธอก็เท่านั้น

 

-              End of Vol1  -

 

 

Writer : สวัสดีค่า หายหน้าหายตาไปเรียนหนังสือไปสอบมาเน้อ ฮือๆ มาแล้ววันนี้ HNY นะคะทุกคนน>< ถึงแม้ไรท์จะพาเศร้าขัดกับบรรยากาศเทศกาลปีใหม่ก็ตาม ฮ่าฮ่า

            ขอประกาศตรงนี้ว่าเรื่องนี้แพลนว่าสองภาคนะคะ ! ไม่ได้ไปภาคสองที่ไหน ก็ต่อจากตอนนี้แหละ ! แต่จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้างลองรอดูชมนะคะ !

            แอบบอกใบ้ว่า อันเซียร์หายไปจริง ๆ ! หึหึ เพราะ ซินเธียจะมานำแสดงแทน ฮ่าฮ่าฮ่า(เอ็งตกกระป๋องไปซะอันเซียร์) จำได้ลาง ๆ ว่ามีคนเชียร์ให้ซินเธียเอาคืนอันเซียร์ หึหึ เวลานี้แหละค่ะที่รอคอย หรือเปล่า …? หุๆ

            ภาคหน้าเข้มข้นขึ้นนะคะ อันเซียร์ดาร์กขึ้นอีก หยั่งกับเลียนแบบ fifty shade darker แต่เปล่า ! - - อืม ไรท์พล่ามเยอะ ดีใจที่กลับมาอัพได้นะเนี้ย

            สุดท้ายทิ้งคอมเมนต์ไว้เดี๋ยวตามตอบค่า >o< จะดีใจมาก ๆ ขอบคุณทุกคน ที่ยังรอคอย และตอนต่อไป(ภาคสอง) ก็ขอฝากด้วยนะคะ <3//บาบิQ

           

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #776 MinEii >, (@yomineii) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 02:51

    สงสารทั้งสองคนเลย

    #776
    0
  2. #460 mod04327 (@mod04327) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:10
    โถ่ๆๆ สงสารอันเซียร์ อ่านไปเจ็บปวดไป อันเซียร์มีชีวิตอยู่ไปวันๆๆ ทั้งที่หัวใจแตกสลาย
    #กลับมาเร็วๆนะค่ะไรท์
    #460
    0
  3. #458 KaiMook_Dariga (@KaiMook_Dariga) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:13
    ไรท์ๆๆ มาต่อเถ๊อะะ
    #458
    0
  4. #457 ~Wazabi-Girl~ (@wazabi-girl) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 22:01
    งื้อออ อันเซียร์?กลับมาไวๆ
    #457
    0
  5. #456 ChaowEva (@027046509) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 21:38
    ชิบป๋งแล้ว มาม่า
    #456
    0
  6. #455 emtida (@emtida) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 16:46
    รอนะคะไรท์
    #455
    0
  7. #454 Mazato Yume (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 06:26
    ซินเธียได้เอาคืนล่ะ555555
    กลัวว่าโมรินจะตลบหลังซินเธีย หรือคิดมากไปเอง!?
    #454
    0
  8. #453 ZeletSaiPan (@ZeletSaiPan) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 19:37
    มาม่า รับวันปีใหม่ T-T
    #453
    0
  9. #452 แมวน้ำตกน้ำ (@pondkaa) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 09:23
    อึก ค้างเลยง่าไรท์ งืออออ สวัสดีปีใหม่ค่ะ
    #452
    0
  10. #451 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 00:07
    ฮือๆ ร้องไห้ต้อนรับปีใหม่เลยอ่ะไรท์ รีบมาต่อเร็วๆเลยนะคะ
    #451
    0
  11. #450 Winzex (@pleum254) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 22:07
    ตอนนี้.....อารมณ์เดียวกับอัยเซียร์เลยแหะ.........ปีใหม่เธอก็เจอคนใหม่สินะ..//เศร้า
    #450
    0
  12. #449 proudvi (@proudvi) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 16:29
    รอๆๆภาคสอง????????????????
    #449
    0
  13. #448 Fuchia (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 15:10
    โถ อันเซียร์เอ๊ยยย //รอนะค้าาา
    #448
    0
  14. #447 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 14:46
    รอๆ ภาคสอง ฮิๆ
    #447
    0
  15. #446 Riyuka (@Riyuka) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 14:35
    อู้วววว อันเซียร์ดาร์คขึ้น
    ซินซินถึงเวลาฉายเดี่ยวแล้ว
    #446
    0
  16. วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 14:34
    ม่ายยยยยย ลูกแม่ทำไมหนูถึงทำแบบนี้ทิ้งเขาไว้ได้ยังไง
    ช่างเถอะเดียวภาคสองก็มีต้องไปนั่งตามหากันอีก
    #445
    0
  17. #444 mewmiiiw (@mewmiiiw) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 14:23
    ฮือออออออ เจ้าหนูอันเซียร์ของแม่ ~ โอ้วววว ภาคสองๆๆๆ ตื่นเต้นนนิ
    #444
    0
  18. #443 Raknayna (@Raknayna) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 13:53
    กรี๊ดดดด! ภาพสองงง
    #443
    0