The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 40 : Chapter [38] เป็นภรรยาโดยสมบูรณ์ !?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    18 พ.ย. 59

[38]

 

 

            นี่เขาเป็นบ้าอะไรน่ะ ! เสียเลือดมากกระทั่งสมองกระทบกระเทือนเลยหรือ !

            ซินเธียวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากอ้อมกอดและรอยจูบอุ่น ๆ ของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี เมื่อครู่เขาแกล้งปั่นหัวเธอ และเธอก็หวังจะเอาคืนเขาเช่นกัน

 

            แต่คนที่หวั่นไหว และเขินอายกลับไม่ใช่เขา

 

            “ปัดโธ่ ! ไหงคนหวั่นไหวกลับเป็นข้าอีกแล้วล่ะ !”เสียงหวานบ่นงึมงำ ขณะก้มหอบเอาอากาศเข้าสู่ปอด ตากลมโตสีแดงเหลียวหลังกลับไปมองทิศทางที่วิ่งจากมา ภาพบรรยากาศวาบหวามท่ามกลางสนามซ้อมกลับปรากฎชัดในหัวอีกครั้ง

 

            หยุดเลยนะซินเธีย ! เจ้าต้องหัดคุมเกมบ้างสิ !

            หล่อนพร่ำสอนตัวเองบ่อยครั้ง ยิ่งในช่วงหลังมานี้ เจ้าชายผู้ที่เคยเย็นชาและร้ายกาจกับเธอ กลับเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังเท้า ! นับตั้งแต่วันที่ฤดูกาลเปลี่ยนผัน จากคิมหันต์สู่เหมันตฤดู วันที่เขาได้มอบคำสัญญาว่าจะปกป้องด้วยชีวิต ช่วงเวลาที่เหมือนความฝันว่ามีเจ้าชายรูปงาม คุกเข่าอยู่ตรงหน้า และเอ่ยคำสารภาพรัก

 

            จากนั้นบรรยากาศระหว่างเขาและเธอก็เปลี่ยนไป

 

            ซินเธียตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งพัก หลบในเงาต้นไม้ใหญ่ที่มีใบสีเหลืองอมส้ม ใบหน้าสวยหวานแหงนเงยมองใบไม้ที่ค่อย ๆ ทิ้งตัวลงมาช้า ๆ ตากลมโตสีแดงสดทอดมองด้วยกระแสอ่อนโยน กับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ผุดตรงมุมปาก

            เธอจึงดูคล้ายกับเทพธิดาที่เปล่งประกายความสะอาดบริสุทธิ์ท่ามกลางผืนหิมะอันไร้สีสัน

 

            สายตาที่เหม่อลอยออกไป สะท้อนว่าใครบางคนกำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ความนึกคิด ความทรงจำที่เกิดขึ้นในดินแดนหิมะแห่งนี้ กำลังย้อนฉายภาพตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเหยียบเข้ามาที่นี่ ในฐานะพระชายาของเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ได้รู้จักกับเขาได้ยิ้มหัวเราะ และเจ็บปวดเพราะเขา

            ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้คน ๆ นึงกลับเข้ามาเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งเพื่อนคู่คิด ที่พึ่งพิงยามยาก เป็นไออุ่นยามหลับใหล ตระกองกอดไว้ไม่ให้ฝันร้ายจนถึงรุ่งเช้าของอีกวันเสมอ

 

            ข้ารักเจ้ามากเหลือเกิน”เสียงกระซิบแผ่วเอ่ยเบา ๆ จนแทบจะไร้เสียง เอ่ยพร้อมความรู้สึกที่ท่วมท้นในอก ซินเธียหลุบตาลงพร้อมคลี่ยิ้มอบอุ่น เช่นเดียวกับความรู้สึกข้างในที่มีต่อคน ๆ นั้นความรู้สึกขอบคุณเขาที่เข้ามาเป็นแสงสว่างในชีวิตอันมืดหม่น

 

            ซินซินเสียงเล็กที่ดังจากด้านหลัง จนออกจะใกล้มากไปหน่อย ทำให้ซินเธียสะดุ้งโหยงขึ้นยืนพร้อมเอามือทาบอก

 

            โมโม ! เจ้าเองหรอ ข้าตกใจหมดเลย มาตั้งแต่เมื่อไหร่นะซินเธียเป่าลมออกปาก จ้องมองร่างเพื่อนสาวในชุดลำลองของอัศวิน หล่อนกำลังยืนกอดอกพิงต้นไม้ต้นเดียวกันกับที่เธอนั่งพักเมื่อครู่ แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ เมื่อกี้ข้ายังไม่เห็นเจ้าเลยนี่

 

            “ฉันก็เพิ่งมาถึงไม่นานโมรินคลี่ยิ้มจาง ว่าแต่เธอกลับมาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่าอันเซียร์บาดเจ็บมากไม่ใช่เหรอ

 

            ได้ยินดังนั้น ใครบางคนจึงหน้าเสียทันที

            “เอ่อ เรื่องมันยาวน่ะ แล้วข่าวนั่นก็เป็นความจริง เฮ้อ อันเซียร์เกือบจะแย่เอามาก ๆ เหมือนกัน แต่ดีนะที่เขาดีขึ้นมากแล้ว

 

            อืมหายสนิท เหมือนไม่เคยบาดเจ็บมาก่อน

            เมื่อเห็นโมรินพยักหน้าเนิบนาบ ซินเธียขมวดคิ้วทันที

            แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าเขาหายดีแล้ว ไปเยี่ยมเขาแล้วหรอ

            ก็ได้ยินมิรินด้ากับโทมัสพูดกันน่ะ นี่อย่าบอกนะว่าหวงด้วยอ่ะ หึหึนัยน์ตาสีน้ำตาลฉายรอยหยอกเย้า ร่างสูงโปร่งเปลี่ยนจากพิงต้นไม้เป็นเดินเข้าไปประชิดร่างเล็กกว่า เมื่อมองด้วยสายตาจับพิรุธทำเอาอีกฝ่ายตกใจแวบหนึ่งแล้ว จึงใช้มือจับกุมอีกฝ่ายเบา ๆ อย่าห่วงเลย ฉันไม่ได้สนใจจะแย่งสามีเธอหรอกนะซินซิน

 

            ซ่าซินเธียรู้สึกหน้าร้อนผะผ่าว คำเรียกนั้นเธอใช้แกล้งเรียกเขาบ้างเป็นบางโอกาส แต่เมื่อได้ยินจากปากผู้อื่นกลับรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ประหลาด

 

            แต่ว่านะฉันสนใจแย่งเธอจากเขาต่างหากโมรินฉีกยิ้มกว้าง ตาเรียวรียกขึ้นเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

 

            ฮ่าๆๆ เอาเลย ข้าว่าเขาคงไม่สนใจหรอกซินเธียหัวเราะเบา ๆ พลางพูดอย่างขอไปที

 

             รับรู้ถึงแรงบีบที่ฝ่ามือแน่นขึ้นจนเริ่มรู้สึกเจ็บ เสียงหัวเราะก็พลันสะดุดลง ซินเธียก้มมองรอยบีบนั่น ก่อนลากสายตาขึ้นไปมองดวงหน้าของโมรินด้วยความไม่เข้าใจ

            โมโม ?”

            “อันเซียร์ ไม่่น่าจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่ ๆ

            พูดเรื่องอะไรน่ะโมโมข้าชักเจ็บแล้วนะ

            อ้อโมรินคลายคิ้วที่ขมวดแน่นช้า ๆ ก่อนก้มมองรอยแดงที่มือของอีกฝ่าย ขอโทษทีนะ

            อือ

 

            ซินเธียแสร้งทำเป็นสำรวจมือและรอบข้อที่เกิดรอยแดงช้ำเป็นรูปนิ้วมือชัดเจน ขณะเดียวกันก็ลอบสังเกตอาการผิดปกติของเพื่อนสาว ซึ่งดูเหมือนจะมีเรื่องให้คิดตลอดเวลา บ่อยครั้งที่คุยเล่นกันแล้วหล่อนมีอาการเหม่อลอย คล้ายว่ากำลังนึกถึงเรื่องอื่น

 

            เจ้ามาเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าดีไหม ?”ซินเธียจึงเสนอความเห็น ซึ่งอีกฝ่ายพยักหน้ารับทันที

 

            ทั้งสองเดินผ่านลานกว้าง ตรงไปยังกำแพงสูงสีขาวที่กั้นระหว่างอาณาเขตของปราสาทกับพื้นที่ภายนอก และค่อยเดินเรียบสิ่งก่อสร้างขนาดยักษ์ไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางทหารองครักษ์ที่ยืนประจำจุดต่าง ๆ ก็ยอบกายคำนับพระชายาแห่งเจ้าชายโซลิเซียร์

 

            ซินเธียโมรินหยุดเท้าลง สีหน้าฉายรอยหม่นเพียงวูบเดียว ก่อนจะกลับมาเป็นราบเรียบดุจน้ำแข็ง

 

            หืมม์ อะไรเหรอซินเธียเสยปอยผมขึ้นไปทัดที่ใบหู ก่อนมองไปยังคนเรียกด้วยความฉงน

 

            เธอเคยสงสัยไหมว่าบางทีเธออาจจะไม่ได้ตัวคนเดียวบนโลกอย่างที่เข้าใจก็ได้นะ

 

            “…?”ซินเธียขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะก้าวเท้าเข้าหาอีกสองสามก้าว อะไรนะ ? ข้าได้ยินไม่ถนัด…”

 

            “ฉันหมายถึง…”

 

            “…”

 

            “ถ้าหากว่าความจริงแล้ว เธอมีน้องสาวที่เฝ้าตามหาเธอมาตลอด เธอจะรู้สึกยังไง

 

            “…”

 

            ตึก ๆ ตึก ๆ

            ใครบางคนกำลังลุ้นรอในคำตอบ แม้ว่าจะไม่ได้แสดงสีหน้าและอาการใดใดนอกจากความสงบนิ่ง

            ซินเธียเอียงคอ มองไปบนฟ้าอย่่างครุ่นคิด ดูไม่ได้ตกใจกับคำถามที่ได้ยินนัก

 

            อืมมถ้าหากข้ามีน้องสาวหรอ ข้าก็ต้องดีใจแน่นอนสิ !”หล่อนฉีกยิ้มกว้าง จนเห็นฟันเกือบครบซี่ ข้ามีแต่พี่ชาย บางเรื่องก็ไม่สะดวกคุยกับเขาหรอก ถ้าหากว่าข้ามีน้องสาวจริง ๆ ข้าก็จะดูแลนางเป็นอย่างดีเลย ! ยิ่งนางตามหาข้ามาตลอด ทำไมข้าจะไม่ดีกับนางมาก ๆ ล่ะ !”

 

            เป็นเรื่องที่ไม่กี่คนรู้ว่าแท้จริงแล้ว ซินเธียและธามส์เป็นพี่น้องต่างมารดา โดยธามส์มีมารดาเป็นปีศาจนกอาคีออปท์ ส่วนซินเธียมีมารดาเป็นปีศาจพรายน้ำ ซึ่งทั้งสองได้ตายจากไปนานแล้ว สองพี่น้องเติบโตโดยการเลี้ยงดูของเดวิลคิง ปีศาจงูขาวที่ได้รับการเคารพสูงสุดในบรรดาอมนุษย์

 

            จริงหรอ…”โมรินเผลอกลั้นหายใจ เมื่อได้รับคำตอบและรอยยิ้มนั้น

 

            จริงสิ ข้าอยากมีน้องสาวที่สุดเลยรู้ม้า ~”ซินเธียพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนเตรียมพลิกกายจะก้าวเดินต่อ

 

            พี่พี่คะ…”

 

            “…เอ๋เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะโมโม ?”

 

            ซินเธียหันขวับ จากที่ตั้งใจจะเดินต่อก็สะดุดเท้าตัวเองจนเกือบล้ม แต่ดีที่ยั้งได้ทัน

 

            อ้อไม่มีอะไรหรอก

 

            วันนี้โมโมแปลกไปกว่าทุกวันจริง ๆ หรือข้าคิดมากไปเอง !?

            ซินเธียได้แต่เก็บงำความสงสัยไว้ในใจ

 

 

 

 

            ผมเดินตามหาซินเธียจนทั่ว คาดว่าหล่อนจะวิ่งหนีกลับบ้าน แต่เปล่าเลย เมื่อไปถึงที่นั่นกลับพบว่าไม่มีใครอยู่เลยซักคน

           

             “ซินเธียผมเอ่ยเรียกพร้อมผลักบานประตูไม้เข้าไปในตัวบ้าน ถึงจะแน่ใจอยู่แล้วว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ในนั้นเป็นแน่ เพราะถ้ามี ผมจะต้องรู้ก่อนเหยียบเข้ามาในพื้นบ้าน

 

            บางสิ่งบางอย่างดึงความสนใจจากเรื่องที่กำลังคิด ผมค่อย ๆ เดินก้าวเข้าไปในส่วนของห้องอาหาร บริเวณผนังยังคงมีร่องรอยของเศษซากเถาวัลย์ ที่ที่พลังประหลาดตรึงร่างของมิรินด้าเอาไว้

            ภาพฝันย้อนเข้ามาฉายซ้ำอีกครั้ง ความเชื่อมโยงที่ไม่มีเหตุผล

            ผมค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะสัมผัสพื้นหนัง แล้วลูบสำรวจว่ามีสิ่งผิดปกติไปจากเดิมหรือไม่ แต่ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรขึ้นมา

 

            อิกดราซิลเลียน ?

            ต้นไม้สูงใหญ่เสียดฟ้า

            พลังอุ่น ๆ ที่แผ่ซ่านบริเวณกล่องเวทกลางอก

 

            ส่วนผู้หญิงปริศนาในความฝันนั้นคือใครผมแน่ใจว่าไม่เคยพบเห็นเธอที่ไหนมาก่อน แต่ลึก ๆ กลับขัดแย้ง ความรู้สึกคุ้นเคยมาเนิ่นนาน คล้ายกับมีเมฆจางลอยบดบังทัศนียภาพจึงมองเห็นได้ไม่ชัด รู้ว่ามีบางสิ่งอยู่ตรงหน้าแต่ก็ไม่อาจสัมผัสได้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร

 

            ยิ่งคิดเรื่องนั้น ยิ่งรู้สึกอ่อนล้าลงทุกที พละกำลังอาจไม่ล่าถอยแม้จะผ่านการใช้งานของร่างกายอย่างหนักหน่วง แต่พลังเวทที่ถูกปล่อยทั้งตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ ก็ทำให้รู้สึกหน่วงและอ่อนเพลียได้เช่นกัน

 

            ผมจึงค่อย ๆ ลากเท้ากลับไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟายาวสีแดง ก่อนยกแขนขึ้นมาหนุนแทนหมอน มองดูเปลวไฟของเตาผิงที่ติดกับผนังบ้าน

 

            เห็นภาพอันดำมืดแล้วสติก็หลุดลอยออกไปอย่างรวดเร็ว

 

 

            อิกดราซิลเลียน

 

            “…”ผมลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วก็พบว่าผู้หญิงคนนั้นกลับมาอีกครั้ง คราวนี้เธอหนุนนอนอยู่บนตัวผม ตาเรียวรีสีน้ำตาลจ้องมองผมด้วยความเย้ายวน มุมปากยกยิ้มอย่างจงใจโปรยเสน่ห์ใส่ ผมมึนงงในช่วงแรกเพราะยังฟื้นคืนสติไม่สมบูรณ์นัก แต่เมื่อภาพและสัมผัสอุ่น ๆ จากเรือนกายสตรีชัดเจนขึ้นแล้ว ผมไม่รอที่จะผลักร่่างนั้นลงไปยังข้าง ๆ ทันที

 

            ตุบ!

 

            “โอ๊ย !”เสียงหวานร้องประท้วง ตามมาด้วยการส่งค้อนวงโตผ่านทางสายตา

 

            เธอ…”ผมอ้ำอึ้ง พูดไม่ออกไปหนึ่งวินาทีเต็ม ยัยเตี้ย เธอลงไปทำอะไรตรงนั้น

 

            นี่เจ้า…! เจ้ากล้าผลักข้าลงมาแล้วยังจะกล้าถามแบบนั้นอีกเหรอ !”ยัยนั่นเริ่มโวยทันที พลางคลำก้นป้อย ๆ อย่างน่าสงสาร ตากลมโตสีแดงถลึงใส่พร้อมกับหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วง ดูแล้วเป็นภาพที่น่ารักและน่าขำในเวลาเดียวกัน

 

            ก็เธอทำฉันตกใจนี่ผมเลยตีมึนใส่ การแสร้งทำหน้าตายเป็นสิ่งที่ถนัดอยู่แล้ว ขืนหัวเราะออกไปเรื่องคงไม่จบแค่โดนงอนแน่ แต่ถ้าอธิบายไปตามความจริง เรื่องที่ผมคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงปริศนาในความฝันก็คงไม่จบเช่นกัน อาจจะถูกคำถามมากมายประโคมเข้าใส่จนตอบไม่ทันเป็นแน่

 

            แต่เจ้าไม่เห็นต้องทำกับข้าเช่นนี้นี่ !”หล่อนเบ้หน้าใส่คล้ายจะร้องไห้

 

            อืม ฉันทำเกินไปจริง ๆ”ผมพยักหน้าเบา ๆ ยอมรับ ก่อนจะเอื้อมมือออกไปแล้วรอให้อีกฝ่ายรับการช่วยเหลือ…แต่เธอไม่ทำ แถมปัดมือที่หวังดีของผมออกไปจนพ้นทาง

 

            คนใจร้าย !”เธอมองตาขวางใส่ พร้อมกับลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองอย่างทุลักทุเล เมื่อครู่คงตกลงไปแรงมากจริง ๆ และนั่นทำให้ผมเริ่มรู้สึกผิดเล็กน้อย

 

            เจ็บมากเหรอผมพยายามแสดงความเห็นใจมากที่สุด แต่ซินเธียก็ยังไม่ยอมใจอ่อนเช่นกัน

 

            เจ็บสิ ! ถามได้ !”เธอสวนควับทันที

 

            มา เดี๋ยวช่วยดูให้ว่าช้ำตรงไหน

 

            ทะลึ่ง !”

 

            “หึฉันไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน เป็นสามีเธอแท้ ๆ ยังจะต้องอายอะไร ?”

 

            “อันเซียร์ !”

 

            ดูเหมือนคำหยอกนั้นจะได้ผล ตอนนี้ใบหน้าขาวเนียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูจาง ๆ แต่ซินเธียสะบัดหน้าหนีไปก่อน มีเสียงแค่นในลำคอเบา ๆ ก่อนที่เธอจะเดินกะโผลกกะเผลกไปทางบันได

 

            ผมถอนหายใจเบา ๆ หนึ่งที ก่อนจะก้าวยาวเพียงสองก้าวเข้าประชิดด้านหลังซินเธีย จากนั้นก็อุ้มขึ้นมาแนบอกอย่างง่ายดาย

 

            ขอโทษนะในที่สุดก็ต้องเอ่ยปากออกไป คำนั้นทำให้หญิงสาวคนนี้ยอมเงียบฟังในที่สุด ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปฏิเสธเธอ

 

            ผมพูดด้วยความสัตย์จริง จ้องนิ่งไปยังดวงหน้างอง้ำ ที่เริ่มมีสีหน้าดีขึ้นบ้าง

            หล่อนจึงค่อย ๆ เลื่อนมือขึ้นมาโอบรอบคอผมไว้เช่นเดียวกัน

            การกระทำคล้ายว่าจะหายโกรธแล้วแต่ก็ยังนั่นทำให้ผมคลี่ยิ้มจาง ก่อนจะพาร่างบางในอ้อมอกขึ้นบันไดไปยังห้องนอนส่วนตัวของพวกเรา

 

            ไม่น่าเชื่อเลยว่าการงีบหลับแค่ชั่วครู่จะกินเวลาไปหลายชั่วโมง ผมอาจเสียพลังเวทไปเยอะมากจริง ๆ ถึงจะไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าไหร่ก็ตาม

 

            หมับ

            ผมวางร่างบางไว้บนเตียง แต่ก็ยังไม่ปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระ เพราะผมล้มตัวนอนด้านข้างแล้วกอดเธอเอาไว้แน่นด้วยวงแขนทั้งสองข้าง

 

            หายโกรธฉันหรือยัง ?”ผมพูดหลังจากฝากรอยจูบไว้บนเส้นผมสีน้ำเงินที่ปรกลงตรงหน้าผากกลมมนอย่างแผ่วเบา

 

            ยัง…”

 

            ผมเลิกคิ้วมองคนในอ้อมกอด ที่จ้องตอบอย่างดื้อดึง ก่อนจะก้มจูบบนจมูกโด่งที่เชิดรั้นขึ้น

 

            หายรึยัง ?”

 

            “…..ยังคำตอบนั้นเริ่มมีความลังเลเจือในน้ำเสียงเล็กน้อย หล่อนเม้มริมฝีปากเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก ทั้งที่มีรอยสั่นไหวในนัยน์ตาสีแดงกลมโตอย่างชัดเจน

 

            ให้ฉันแก้ตัวนะ ?”ผมพูดพร้อมดึงเธอมาไว้บนตัว เหมือนท่าเดิมเมื่อครู่นี้ คราวนี้ซินเธียเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

            เอ่อ

 

            กำลังจะจูบฉันไม่ใช่เหรอ

 

            “…”ซินเธียยังอ้ำอึ้ง ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์เลยสักนิดว่ากำลังจะถูกจ้องกินทีละนิด ๆ เพียงไรหึหึ

 

            ผมจึงไม่รอช้า ไม่อีกต่อไป เมื่อกระตุกข้อมือเล็ก ๆ เข้าหาตัวแค่แรงเบา ๆ ก็ทำให้ร่างนุ่มนิ่มเข้ามาชิดขึ้น จังหวะนั้นจึงใช้ริมฝีปากประกบทับบนกลีบกุหลาบอุ่นนุ่ม ที่เผยอตอบรับแทบจะทันที

 

            อื้อ…แฮ่ก…”ซินเธียร้องท้วงเพื่อขอพักสูดอากาศหายใจ ผมอนุญาตแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น จึงพลิกตัวทาบทับร่างบางเล็กอย่างรวดเร็ว ทำให้เนื้อผ้าที่ปกปิดเรือนร่างตลบเลิกขึ้นไปจนเห็นต้นขานวลเนียนน่าสัมผัส

           

            ภาพวาบหวามนั้นยิ่งเป็นแรงกระตุ้นความปรารถนา จุดเปลวเพลิงให้โหมกระหน่ำอย่างยากที่จะหยุดยั้ง

 

            ซินเธีย…”ผมจูบเธออีกครั้ง แต่คราวนี้มันต่างออกไป เพราะแทบไม่เหลือความอ่อนโยนเหมือนเช่นทุกครั้ง สัญชาตญาณบุรุษเพศกำลังตื่นตัว ความปวดเกร็งแล่นพล่านไปทั่ว โดยเฉพาะส่วนที่ต้องการครอบครองเธออย่างสมบูรณ์

 

            อันเซียร์อันเซียร์…”เสียงหวานเอ่ยเรียก เป็นคำที่หวานหูที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา

 

            ผมอยากได้ยินเธอเรียกชื่อผมซ้ำ ๆ ต้องการเห็นแววตาที่แสดงความรักใคร่เช่นตอนนี้ในทุก ๆ วัน

            เสียงเรียกคล้ายเป็นการเร้าให้อารมณ์ยิ่งเตลิดไปไกล ความคิดในสมองถูกปิดสวิทช์ ปล่อยกายใจและอารมณ์ได้ทำงานอย่างสอดคล้องกัน

            เสียงฉีกขาดของเสื้อผ้าดังขึ้นคล้ายสายลมที่กรีดผ่านอากาศ

            ผมก้มมองเรือนร่างอันน่ามองของภรรยา ส่วนโค้งเว้าธรรมชาติเรื่อยเลยไปถึงหน้าท้องแบนราบ รับกับเอวคอดกิ่วได้รูป ก็ยิ่งเกิดความต้องการที่จะครอบครองเธอเสียตอนนี้ แต่สติอันน้อยนิดกลับหักห้ามไว้ เพราะหากปล่อยไปเช่นนี้ เธออาจจะต้องเจ็บปวดมาก แต่ผมไม่ต้องการเช่นนั้น เธอไม่ใช่แค่เครื่องระบายความใคร่เท่านั้น

            ผมต้องการทะนุถนอม และให้ความรักกับเธอให้มากที่สุด สิ่งนั้นเองที่เหนี่ยวรั้งให้ผมใจเย็นลง และรอคอยให้ร่างกายเธอพร้อมเสียก่อน

 

            “อ้ะ !”เธอสะดุ้งตัวขึ้นเมื่อผมแตะถูกส่วนที่ไวต่อความรู้สึกของเรือนกายสตรี

 

            “ไม่ต้องกลัวผมก้มกระซิบข้างหู ก่อนจะเลื่อนสายตามองประสานกับใบหน้าสุกงอมได้ที่ กับตากลมโตสีแดงที่สั่นไหวรุนแรง ความเขินอายของซินเธียทำให้ผมเกือบหักห้ามใจไม่ได้ อยากจะรวบรัดตัดตอนเสียตั้งแต่ตอนนี้

 

            ยากเหลือเกินที่ต้องต้านทานมนต์เสน่ห์ของเจ้าหล่อน

            แต่เวลานี้ผมก็ต้องการทวงคืนรางวัลของการรอคอยอันยาวนานนั้นเช่นกัน

 

            ฉันกำลังจะทำให้เธอกลายเป็นภรรยาของฉันโดยสมบูรณ์ผมอธิบายช้า ๆ ขณะที่ไล้ฝ่ามือไปตามเรือนร่างงดงาม เสียงครางแผ่วดังผสานกับสัมผัสนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับตอบรับและยินยอมแล้ว

 

            แต่หากเธอไม่พร้อมถ้าหากเธออยากให้รอไปก่อน…?

 

            “เธอจะตกลงไหม ?”จะมีผู้ชายคนไหนบนโลกที่เอ่ยคำอนุญาตขอภรรยาตัวเองแบบนี้เหมือนผมไหม

 

            ถ้าหากเธอตอบว่าไม่คราวนี้เป็นปัญหาใหญ่แน่ ๆ

           

            “…อ๊าซินเธียหลับตาปี๋ แอ่นหลังรับสัมผัสอย่างยอมโอนอ่อนว่าง่าย

 

            ซินเธียว่ายังไงเธอตกลงไหม…?”

 

            “ข้า…

 

 

Writer: ข้า………ไปนอนก่อนน้าาาาา !    5555  โอ้ย ตาย จะมีใครมาตื๊บไรท์ไหมเนี่ย

ฮื้อ ไม่ว่างมากๆเลยแต่คิดถึงตลอดนะคะ ถ้าคิดถึงเหมือนกันก็มาเม้นท์บอกได้น้า ฮุฮุฮุ อยากให้ทุกคนใจเย็น ๆ ร่วมลุ้นในเนื้อเรื่อง(หลายๆปมยังไม่ถูกเฉลย)ไปด้วยกันนะคะ ถึงแม้ว่าจะลุ้นฉากไหนเป็นพิเศษ ก็อยากให้ลุ้นทั้งหมดนะ ขอบคุณมากค่ะ >.< //บาบิQ

 

           

 

 

 

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #425 mewmiiiw (@mewmiiiw) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 01:13
    โอ้ยยยยย ไรท์ ไยเจ้าถึงทำกับข้าถึงเพียงนี้ ฮืออออ ข้ากำลังเคลิ้มเลยนะเจ้า สู้ๆนะคะไรท์ ><
    #425
    0
  2. #424 Mazato Yume (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 18:42
    ไรท์มาทำให้อยากแล้วก็จากไปได้อย่างไรกัน555555
    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้!
    #424
    0
  3. วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 16:27
    โอ้ย... ไรค์

    เกือบจะ

    ..........

    อยู่แล้วอ่ะ หนีไปนอนซะงั้นอ่ะ


    #423
    0
  4. #422 ~Wazabi-Girl~ (@wazabi-girl) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 21:31
    เกลียดไรท์!!!!!!!
    #422
    0
  5. #421 Panita Jaidee (@sweetylady554) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 14:20
    คิดถึงเรื่องนี้มากกกกกกก
    ไรท์จะตัดจบแบบนี้ไม่ด้ายยยย 555555 ค้างมาก มาต่อเร็วๆนะ//ทำตาอ้อน ปิ๊งๆ
    #421
    0
  6. #420 wha_er (@nancytips) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 13:45
    ไรท์ใจร้ายยยย
    ตัดจบเยี่ยงนี้
    ฆ่ากันชัดๆ

    ม่ายยยยย ค้างงงงงมากกกกกกก
    #420
    0
  7. #419 ChaowEva (@027046509) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 21:49
    มาซะขนาดนี้แล้ว ถ้ายังค้างอีกจะไปบุกบ้านไรท์แน่นอน
    #419
    0
  8. #418 microckza (@microckza) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 18:56
    Yesแน่นอน
    #418
    0
  9. #417 NON-SHUGAR (@NON-SHUGAR) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 17:05
    ไรท์คะตัดจบอย่างนี้มันฆ่ากันชัดๆ ใจร้ายมาก รีบมาต่อเร็วๆนะคะ
    #417
    0
  10. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 16:56
    โปรดมาต่อเถอะค่ะ ว่าแต่อาทิตย์ที่แล้วแอบอู้ไปทำภาคพี่สาวนะคะ แต่ตอนนี้มาขนาดนี้ก็อภัยให้ค่ะ
    #416
    0
  11. #415 ZeletSaiPan (@ZeletSaiPan) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 14:23
    คิดถึง แต่.........ข้าไปนอนก่อนน้านี่คืออารายยยยยยย 555555
    #415
    0
  12. #414 สมูทตี้นมสด (@0954438399) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 13:38
    ไรท์ระวังบ้านโดนบึ้ม!!
    ตัดจบได้ค้างมากกกก
    #414
    0
  13. #413 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 11:20
    ไรท์ มาตัดจบแบบนี้ได้ยังไงงงงงงงงง ค้างแรงมาก
    #413
    0
  14. #412 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 10:07
    ไรท์นี่ชอบทรมานนักอ่านนะคะ
    #412
    0
  15. #410 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 08:05
    กรี๊ดดดด ค้างเเรง
    #410
    0
  16. #409 Fuchia (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 07:12
    เย่เย่เย่ อัพเเล้ววววว มาต่อไวไวเลยนะค้าไรท์
    #409
    0
  17. #408 Riyuka (@Riyuka) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 07:07
    ต่อพรุ่งนี้เลยไรต์ เมื่อไรจะได้กันซักที......โทษค่ะหลุดล่ะ
    #408
    0
  18. #407 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 02:02
    ไร้ท์ใจร้าย........ฮื่อ.....มาต่อไวๆนะคะ
    #407
    0
  19. #406 Fphz (@Fphz) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 02:00
    งอนไรท์แรงมาก มาให้เค้ายากละก็จากไป ฮืออออ
    #406
    0
  20. #405 love-lee (@love-lee) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 01:39
    ไรท์ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ สงสารอันเชีย เลยต้องรอตอนหน้าเลย>_<
    #405
    0