The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 39 : Chapter [37] อันตรายที่ใกล้เข้ามา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 พ.ย. 59

[37]

 

 

            อย่าบอกเรื่องนี้กับใคร จนกว่าฉันจะหาคำตอบได้เสียงทุ่มเอ่ยอย่างเครียดขึง บรรยากาศขณะนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสงสัย

 

            มิรินด้า และ โทมัส หันมามองหน้ากัน ทั้งสองนั่งบนโซฟาเดี่ยวตรงข้ามกับเจ้าบ้าน ซึ่งนั่งครองโซฟายาวสีแดงตัวใหญ่ อันเซียร์ผสานปลายนิ้วเข้าหากันพลางโน้มกายนั่งไปด้านหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาสีแดงจ้องมองฝ่ามือตัวเองอยู่นาน จมกับห้วงความคิดถึงแก่นพลังเมื่อครู่

 

            ความรู้สึกถึงพลังที่แล่นวาบผ่านกล่องเวทบริเวณกลางอกเพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น แต่เขาจำมันได้ดี

           

            เอ่อ คือฉันก็ไม่เข้าใจนักหรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย…”โทมัสเกริ่นนำ พลางขมวดคิ้วแน่น แต่ฉันแน่ใจว่านายไม่ควรเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว

 

            มันเป็นสิทธิ์ของเขาที่จะบอกหรือไม่บอกใครก็ได้มิรินด้าแย้งทันที

 

            แต่ถ้ามันเป็นอันตรายขึ้นมาล่ะ นายเองก็เห็น ว่าเมื่อกี้นายทำอะไรลงไปโดยไม่รู้ตัวบ้าง

 

            คำของโทมัสไม่ได้ถือว่าไร้เหตุผลเสียทีเดียว

            หญิงสาวถลึงตาใส่เพื่อนชายที่ยังกังวลไม่เลิก หล่อนแทนกลั้นหายใจเพราะความอึดอัดระหว่างเพื่อนชายทั้งสอง จึงลอบสังเกตสีหน้าราบเรียบของเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ บัดนี้เขายังคงมอง จ้องนิ่งไปที่ฝ่ามือหนาใหญ่ของตนเอง เห็นได้ชัดว่าคนที่วิเคราะห์สถานการณ์ได้แม่นยำเช่นเขา ก็ยังไม่สามารถหาคำมาอธิบายปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น

            “แล้วถ้าบางทีคนที่นายทำร้ายอาจไม่ใช่มิรินด้าอาจเป็นคนใกล้ตัวที่นายแคร์มากที่สุด…”

 

            โทมัสได้พูดในสิ่งที่เกินไปแล้ว มิรินด้าหลุบตาลงมองพื้นเพราะไม่อยากกระทั่งมองใบหน้าเจ็บปวดของอันเซียร์

 

            และหล่อนรู้ดีว่าใครคือคนที่เขาแคร์มากที่สุด ถึงได้เผยความรู้สึกผ่านสีหน้าออกมาเช่นนี้

 

            อันเซียร์นิ่งเงียบไปนาน ก่อนปากเรียวจะขยับพูดช้า ๆ

นายพูดถูกเขาหันไปมองโทมัส แต่ฉันไม่มีวันทำร้ายเธอได้

 

น้ำเสียงและสีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยมทำให้หัวใจของใครบางคนกระตุกเบา ๆ มิรินด้าเม้มริมฝีปากแน่น พยายามข่มกลั้นอารมณ์น้อยใจที่เกิดขึ้นชั่วขณะ

ใช่ หล่อนยังลืมไม่ได้อันเซียร์ โซลิเซียร์ ได้เข้ามาครอบครองพื้นที่เล็ก ๆ ในใจมาร่วมปีแล้ว ตั้งแต่เธอได้รู้จักเขาในฐานะเพื่อนร่วมงาน ในฐานะชายหนุ่มคนหนึ่งไม่ใช่เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์

 

เอาเถอะ ที่ฉันพูดก็เพราะหวังดีทั้งนั้นโทมัสขยับตัวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งคว้าเสื้อคลุมมาสวมไว้ ไปเถอะมิรินด้า

 

โทมัส !”มิรินด้ามองเพื่อนชายทั้งสองสลับไปมา เธอปวดใจ และโทมัสรู้ดี

 

ฉันจะไม่บอกใคร ตามนั้นแต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นทีหลังก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกันใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มเจ้าสำราญฉายรอยจริงจัง ไม่มีเค้าความขี้เล่นหลงเหลืออยู่เลย

 

โทมัสจ้องคนบนโซฟาที่นั่งกุมขมับ ถอนหายใจครั้งหนึ่ง ก่อนเดินก้าวตรงไปยังประตูบ้านทันที มิรินด้าผุดลุกยืนขึ้น ทำทีท่าละล้าละลังจะวิ่งแต่ก็อยากหันกลับมาพูดบางสิ่ง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ปลายลิ้น

 

รีบตามเขาไปเถอะอันเซียร์พูดทั้งที่หลุบตา ฉันเข้าใจดี ไม่ต้องห่วง

 

เห็นดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลใดที่รั้งตัวเธอไว้ที่นี่อีก มิรินด้ากำหมัดแน่น แม้หัวใจจะอยากอยู่ใกล้ อยากปลอบประโลมมากกว่านี้ แต่เธอไม่ได้อยู่ในสถานะนั้น และเขาก็ไม่ได้ต้องการ

 

แล้วเจอกันเธอโบกมือลาทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ได้มอง ก่อนจะวิ่งตามคนที่นำไปก่อนแล้ว

 

เมื่อแขกทั้งสองจากไป เจ้าบ้านจึงเอนกายพิงโซฟาอย่างเหนื่อยล้า เพราะผ่านการใช้ความคิดอย่างหนัก

 

หรือว่าที่บาดแผลของเขาหายไวกว่าปกติ เป็นเพราะแหล่งพลังนั่น ?

 

โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ภาพต้นไม้ใหญ่หนาขนาด 20 คนต่อกัน และสูงเสียดฟ้าพลันแล่นขึ้นมาในหัว ฝันที่เหมือนจริงก่อนฟื้น

เขาพบกับหญิงแปลกหน้า เดินเข้าไปแตะลำต้น และมีพลังบางอย่างถ่ายทอดออกมา

 

แต่มันไร้เหตุผลเกินกว่าจะสรุปได้ คนเข้าข้างเหตุผลมากกว่าจึงเริ่มปวดหัวตุบ ๆ กับความคิดที่ไม่มีน้ำหนักเหล่านั้น

 

ด้วยความหงุดหงิดเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นภายในใจ เจ้าชายโพรเทกเตอร์จึงเด้งตัวลุกจากโซฟาพร้อมร่ายเวทศาสตร์แห่งมนตราที่ตนถนัด ทำการก้าวกระโดดโดยแทนที่เท้าจะก้าวลงบนพื้นบ้าน กลับย้ายเปลี่ยนสถานที่เป็นสนามซ้อมอาวุธแทน ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากระหว่างเรือนหอของเขา กับคฤหาสน์หลังใหญ่

 

เมื่อไปถึง ทหารเวรที่กำลังเดินสำรวจพื้นที่สามนายก็สะดุ้งตามกัน เพราะไม่คาดคิดว่าเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์จะปรากฏตัวต่อหน้า

 

พวกเจ้าไปที่อื่นเถอะอันเซียร์พูดเรียบ ๆ พลางปรายตามองดูร่างนายทหารค้อมกายคำนับรัวเร็ว

 

พะย่ะค่ะ เจ้าชาย

 

พวกเขารู้ดีว่าในเวลาฝึกซ้อมของเจ้าหญิงและเจ้าชายแห่งแดนหิมะ จะไม่ชอบให้ใครมาเดินแวะเวียนใกล้ เพราะนั่นทำให้เสียสมาธิ ก่อนนี้สนามฝึกซ้อมเคยถูกไอลีน โซลิเซียร์ยึดสถานที่เพื่อฝึกดาบ แต่หลังจากที่หล่อนได้รับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยดราก้อน ไนท์ และต้องดูแลภาระงานมากมายจึงทำให้ต้องไป ๆ มา ๆ ระหว่างสองแคว้นบ่อย ๆ ก็ไม่มีเวลามาฝึกดาบเหมือนเคย แต่ที่นี่ก็ยังคงถูกดูแลอย่างดี ไม่มีเกล็ดหิมะเกาะบนพื้นปูนแข็ง

 

เมื่อขบคิดปัญหาไม่ออก ก็ต้องเสียเหงื่อบ้าง

อันเซียร์เรียกไม้คฑาออกมาถือในมือ อัญมณีสีขาวเปล่งแสงรองรับพลังของเขาทันที ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นดาบเรียวรียาวสองฟุต มือหนากระชับด้ามดาบแน่นก่อนเริ่มกระบวนท่าแรกทันที

 

เสียงลมฟาดฟันผ่านอากาศ ดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ ร่างสูงเพรียวไม่ได้หยุดพักเมื่อเข้ากระบวนท่าที่สี่ห้าและหกโดยไม่รู้สึกเหนื่อยหอบแต่อย่างใด

ยิ่งใช้แรง เขากลับรู้สึกถึงพละกำลังในตัวเอง ราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขา ซึ่งเดิมทีคงต้องพัก เว้นจังหวะหายใจบ้าง แต่คราวนี้มันไม่ได้ร้องท้วงว่าต้องการทำเช่นนั้นแม้แต่น้อย

 

เวลาล่วงเลยไปเป็นครึ่งชั่วโมงหนึ่งชั่วโมงสองชั่วโมงเขาก็ยังไม่รู้สึกว่าต้องหยุดพัก ร่างหนายังคงเคลื่อนไหวด้วยพละกำลังเทียบเท่าเดิม ปลายเท้าเพิ่งสัมผัสถูกพื้นก็ก้าวต่อ กระโดดพลิ้วราวกับมีสายลมโอบประคองไว้ ข้อมือตวัดบิดไปมาชี้ปลายดาบกรีดกรายแทรกผ่านอณูอากาศ ลมหายใจอุ่นเมื่อสัมผัสกับอากาศหนาวเย็นเกิดเป็นไอน้ำ เรือนผมสีเงินสะบัดตามแรงการเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหล ตาคมดุสีแดงจ้องนิ่งไปยังปลายดาบราวกับมันได้จ้วงแทงไปยังศัตรูทุกครั้งที่วาดออกไป

 

เคร้ง

จนในที่สุดเขาก็ปล่อยอาวุธที่ถือครองลงตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนมือหนาขึ้นมาในระดับสายตา

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?

ร่างกายของเขาก็ยังเป็นของเขา และเชื่อฟังคำสั่งจากสมองในการสั่งการ และถ่ายทอดเป็นกระบวนท่าต่าง ๆ

แต่มันก็เหมือนไม่ใช่เขาเช่นกัน แข็งแกร่งขึ้น พร้อมกับพละกำลัง บางทีสิ่งที่โทมัสพูดอาจจะจริง เขาอาจเป็นตัวอันตรายอย่างที่ว่า

 

เมื่อเริ่มคิดฟุ้งซ่าน นึกถึงฝันประหลาดอีกครั้ง อันเซียร์จึงเปลี่ยนจากการร่ายรำดาบเป็นการวิ่งรอบ ๆ สนามแทน จากนั้นก็ทรุดตัวลงวิดพื้นไปเรื่อย ๆ

ยังคงเป็นเหมือนเดิม ร่างกายของเขาสามารถทนต่อความเหนื่อยได้เหนือกำลังของมนุษย์

 

จู่ ๆ สัมผัสพิเศษก็เตือนว่ามีใครบางคนกำลังมา

นัยน์ตาสีแดงพลันเปล่งแสงสะท้อนที่เขียวเรืองรองออกมา เมื่อตวัดสายตาคมดุไปมอง ก็พบว่าเป็นหญิงสาวร่างเล็กในชุดโค้ทสีน้ำตาล ห่อตัวเองด้วยผ้าพันคอสีชมพูหวานแหววอีกชั้นหนึ่ง หล่อนกำลังวิ่งอย่างตื่นตระหนกมาทางเขา

 

อันเซียร์สบถเมื่อเห็นว่าเลยหลังไป เถาวัลย์หนาเส้นใหญ่ที่ผุดขึ้นจากดินโดยไม่ทราบที่มา ก็ชูลำต้นขึ้นและเตรียมพุ่งไปยังร่างบาง

เกราะเวทสีฟ้าอ่อนถูกเสกขึ้นได้ทันเวลา ก่อนที่มันจะได้โจมตีเธอ

 

อันเซียร์ !”เสียงหวานเอ่ยเรียก หล่อนก้มลงหอบโดยพิงฝ่ามือไว้บนหัวเข่า ใบหน้าหวานมีสีแดงระเรื่อแต่งแต้มข้างแก้ม คงเพราะผ่านการวิ่งมานาน

เธอคงกำลังตามหาว่าเขาไปไหน

 

เจ้าอยู่นี่เอง...แฮ่กข้านึกว่าเจ้ายังนอนแฮ่กป่วยอยู่ในคฤหาสน์ซะอีก !”ซินเธียพูดแทบฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ก็ยังพอจับใจความได้ และดูเหมือนหล่อนจะไม่รู้ตัวว่าเกือบถูกเถาวัลย์เกี่ยวพันรัดร่างไว้

 

ชายหนุ่มยันกายขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องมองไปยังด้านหลัง เถาวัลย์เส้นหนาพลันแตกสลายไปอย่างไม่เหลือร่องรอย

 

ซินเธียขมวดคิ้ว พลางเอี้ยวตัวกลับไปมองด้านหลังบ้าง มีอะไรเหรอ ?” เห็นเกราะเวทสีฟ้าอ่อนสะท้อนอยู่รอบกายจึงเอ่ยถามอีกประโยค แล้วเสกเกราะออกมาทำไมอ่ะ ?”

 

หมับ

ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที คนที่ห่างออกไปราวสิบก้าว ก็ปรากฏขึ้นข้างตัวพร้อมกับดึงเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอย่างหวงแหน

เกือบไปแล้ว…”เสียงทุ้มพึมพำอยู่คนเดียวเบา ๆ มือหนายกขึ้นลูบเส้นผมสีเงินที่ยาวจรดกลางหลัง ราวกับต้องการจะปลอบประโลมเธอ

 

แต่ที่แท้ เขากำลังปลอบตัวเองอยู่ต่างหาก

เขาอันตรายกับคนอื่น อย่างที่โทมัสได้กล่าวไว้จริง ๆ

 

หายดีแล้วหรอ ไม่เจ็บแล้วใช่ไหมเลือดหยุดไหลแล้วใช่ไหม ?”ซินเธียทาบมือลงบนอกแกร่งเบา ๆ แล้วดันตัวห่างเว้นระยะให้มองเห็นหน้าเขา

 

เห็นสีหน้าเป็นกังวลของอีกฝ่าย อันเซียร์จึงลืมเรื่องที่กำลังกังวลลง อย่าห่วงเลยเธอเองก็ต้องพักผ่อนให้มาก ๆ รู้ไหม

 

เจ้าเองก็เหมือนกัน !”ซินเธียเอื้อมมือไปแตะต้นแขนด้านซ้ายของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล แล้วทำไมถึงไม่ถนอมร่างกายตัวเองบ้างฮึ มาทำอะไรอยู่ที่นี่ ?”

 

อันเซียร์ยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจนัก ออกกำลังก็เป็นการฟ้ืนฟูร่างกายวิธีหนึ่ง

 

แต่ข้าว่าเจ้าน่าจะไปพักผ่อนดีกว่- อ๊ะ !”ซินเธียร้องออกมาเมื่อถูกช้อนตัวขึ้นกะทันหัน ทำให้เธอผวาตัวเข้าไปกอดรอบคอเขาไว้แน่น จะทำอะไรน่ะ ปล่อยข้าเลย เจ้าบาดเจ็บนะ !”

 

ดูสิ ฉันแข็งแรงดีออกเห็นไหม ?”คนถูกประท้วงจ้องร่างบางในอ้อมอกอย่างนึกขัน ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำแก้มป่องอย่างขัดใจแล้วยิ่งอยากแกล้ง จึงทรุดตัวนั่งลงแล้วเอามือหนารองศีรษะคนตัวเล็กเอาไว้ก่อนขึ้นคร่อมให้ร่างบางอยู่ข้างใต้ จากนั้นจึงใช้ศอกเท้าระหว่างพื้นปูนแข็ง พร้อมระบายยิ้มเล็ก ๆ กับความแตกตื่นตกใจบนดวงหน้าใครบางคน

 

ทำอะไรน่ะ !”ซินเธียพูดอ้อมแอ้มไม่ค่อยเต็มเสียงนัก เพราะเธอและเขาอยู่ในท่าล่อแหลมเหลือเกิน ในสถานที่โล่งแจ้งเช่นนี้ หากมีใครเดินผ่านมาเห็นอาจจะเข้าใจผิดได้

 

            ก็ทำให้เธอดูว่าฉันแข็งแรงดีแล้วอันเซียร์ตอบหน้าตาย ไม่ได้รู้สึกร้อนหนาวเหมือนใครบางคนข้างใต้ร่าง

 

            ฮึบ

            จุ้บ

            “…อาเสียงเล็กอุทานขึ้นเบา ๆ เมื่ออันเซียร์เปลี่ยนจากท่ายันศอกเป็นวิดพื้นแทน ฝ่ามือหนาทาบระหว่างร่างเล็กอย่างมั่นคง เมื่อยืดตัวขึ้นสุดและปล่อยตัวลงหนึ่งจังหวะ ก็จะโน้มตัวลงแตะริมฝีปากตัวเองกับภรรยาอย่างแผ่วเบา

 

            1…2…3…4…5…6…7…8…9…10

 

            “เดี๋ยว…! //”ซินเธียรู้สึกร้อนไปทั้งใบหน้า เธอเบี่ยงหลบทำให้รอยจูบครั้งที่ 10 เฉียดไปโดนข้างแก้มแทน ข้าเห็นแล้วว่าเจ้าแข็งแรงดี !”

 

            “อืม จะได้เลิกเป็นห่วงเรื่องฉันซะทีคนแกล้งจึงค่อยถอยห่าง แม้ในใจจะเสียดายเพียงใดก็ตาม

 

            ซินเธียหายใจหอบระรินเพราะความตื่นเต้นและเขินอาย มองดูคนต้นเหตุที่ทำให้เธอใจสั่นไม่หยุดเช่นนี้ เขานั่งเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อยโดยมีมือทั้งสองข้างเท้าเอาไว้ ท่วงท่าสบายของเขากำลังทำให้เธอเกิดอารมณ์คุกรุ่นขึ้นมาเพราะรู้สึกว่ากำลังถูกปั่นหัวอยู่ฝ่ายเดียว

 

            เจ้าแกล้งข้าเหรอ !”ปากอวบอิ่มจึงเม้มหากันแน่น ตากลมโตสีแดงจ้องอีกฝ่ายอย่างขุ่นเคือง และได้รับการหัวเราะเบา ๆจากลำคอตอบกลับมา

 

            ดี ! งั้นเราจะได้เห็นดีกัน !

            คิดได้ดังนั้น หญิงสาวจึงยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มยั่วยวนในแบบที่ถนัด ทำให้ใครบางคนขำสะดุดไป

            ร่างเล็กค่อยพาร่างเข้าไปใกล้ชิด ใช้สองขาสอดเข้ากับเอวสอบทั้งสองข้างอย่างพอดิบพอดี มือเล็กค่อยเลื่อนวนผ่านหน้าท้องแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้าม ก่อนรูดผ่านไปยังอกกว้างอย่างแช่มช้า จงใจทิ้งช่วงให้มืออีกข้างได้ลูบวนประคองท้ายทอยอีกฝ่าย พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้

 

            อยากจูบข้าไหม ?”เสียงเล็กเปล่งออกพร้อมรอยยิ้มน่ารัก

 

            อือคนเผลอต้องมนต์เสน่ห์มองด้วยกระแสความอ่อนโยนหลงใหล

 

            ข้า…”ริมฝีปากอวบอิ่มจุมพิตที่ข้างลำคอหนึ่งครั้ง ด้วยน้ำหนักนิ่มนวลเสมือนขนนกที่ทิ้งตัวลงมาช้า ๆ

 

            “…”ใครบางคนเริ่มตกหลุมพรางโดยเลื่อนมือขึ้นมาสัมผัสแผ่นหลัง

 

            ติดกับ !

            ซินเธียหัวเราะเยาะในใจ ก่อนจะแสยะยิ้มพร้อมตะโกนออกไป ข้าไม่ให้หรอก แบร่ !!!”

 

            อันเซียร์ผงะ ตกใจกับเสียงที่ดังมากตรงหน้า ก่อนกระพริบตาปริบ ๆ มองตามร่างใครบางคนที่เผ่นแน่บวิ่งหนีไปอีกทาง

 

            ก่อนที่ความตกใจจะเปลี่ยนเป็นสงสัย และเปลี่ยนเป็นความเข้าใจทันที

 

            เอาคืนสินะ

            เด็กจริง ๆ

            อันเซียร์ทำสีหน้าปั้นยาก ภรรยาของเขาไม่เพียงแต่จะถูกศาสตร์แห่งการชำระล้างโดยเปลี่ยนสภาพเป็นร่างเด็กทารกแล้ว แต่ยังเปลี่ยนความคิดเป็นเด็กอีกด้วย ?

 

            แต่เขาจะทำให้เด็กสาวคนนั้นโตขึ้นซะที

            คิดดังนั้นจึงหัวเราะ หึๆ ในใจ พลางคิดแผนบางอย่างเพื่อไม่ให้ใครบางคนหลุดรอดจากเงื้อมมือเขาไปได้อีก

 

 

 

 

            ท่ามกลางบรรยากาศวาบหวามที่เกิดขึ้นในสนามฝึกซ้อม ยังมีกระแสพลังงานอีกหนึ่ง ซึ่งสัมผัสของผู้พิทักษ์ไม่อาจมองเห็น

 

            โมริน วิทช์ เฝ้ามองภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบ หล่อนเห็นความแข็งแกร่งและพลังของเจ้าชายโพรเทกเตอร์คนนั้น ลำแสงจากกายเขาที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดา

 

            นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนวาบ เมื่อเห็นรอยยิ้มที่เขามอบให้ภรรยา

 

 

            หึ…”ปากเรียวเผยอยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะถอยห่างจากสถานที่นั้นด้วยพลังอำนาจของปีศาจพรายน้ำ

 

            นัยน์ตาที่สุกสว่างราวกับแสงอาทิตย์พลันหม่นลง ทันทีที่พลิกกายออกมา

            เสมือนมีเงามืดเคลื่อนเข้ามาบดบังท้องฟ้า ดวงหน้าเรียบเฉยไม่ได้สะท้อนความรู้สึกใดใด

 

 

Writer : คือ ไรท์ไม่ว่างเลยอะ นี่อยากอัพมากทนไม่ไหว 55 ขอแจ้งตรงนี้นะคะอัพช้านิดนึง จะพยายามให้อยู่ในช่วงอาทิตย์ละตอน T^T อย่าโกรธเค้าน้า ~ ไม่ตรวจทวนคำผิดนะคะรีบไปนอนแล้วพรุ่งนี้ตื่นเช้า TT ยังไงก็ทิ้งคอมเมนท์ไว้บ้างน้า ขอบคุณค่ะ //บาบิQ

ปล ฉากวิดพื้นอ่ะ ไรท์ได้แรงบันดาลใจมาจากการเข้าฟิตเนสค่ะ 555 เหนื่อยโฮก แต่ได้เหงื่อดีมากจริง ๆ ^^ 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #402 Suayjing (@Suayjing) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 13:18
    ชอบมากๆค่ะ  อันเซียร์เป็นไรอ่าา เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #402
    1
    • #402-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 39)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 22:38
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์นะคะ ^_^
      #402-1
  2. #401 Fphz (@Fphz) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 22:29
    ขอเป็นกำลังใจช่วยให้ ชอบเรื่องนี้มากค่ะ สนุกมากจริงๆ ฟินทุกตอนอยากอ่านอีกเรื่อยเรื่อยจนจบค่ะ ถ้าเป็นไปได้ ขอให้อัพให้จบไวๆนะคะ5555 สู้สู้นะคะ
    #401
    1
    • #401-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 39)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 22:38
      ขอบคุณนะคะ เป็นกำลังใจที่ดีมากจริง ๆ
      #401-1
  3. #400 Panita Jaidee (@sweetylady554) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:42
    กรี้ดดด ดีงามพระรามแปดสิบ แชปนี้ดีต่อใจแม่มาก 55555 ชอบๆๆๆเขิน -///-
    #400
    1
    • #400-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 39)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 22:38
      55ดีต่อใจ อิอิ
      #400-1
  4. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 02:06
    ฉากวิดพื้นนึกตามแล้วขำมากเลยค่ะ แล้วก็ตรงที่บอกว่า"เอาคืนสินะ" เราอ่านเป็น"?คืนนี้สินะ"ด้วยค่ะ อุส่าดีใจไปแล้วด้วย5555
    #399
    1
    • #399-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 39)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 22:37
      แหม่ะ อันเซียร์จะรวบหัวรวบหางเลยหรือไม่..
      #399-1
  5. #398 Winzex (@pleum254) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 22:23
    นั่นไง โมริน วิชทช์....
    #398
    0
  6. #397 Fuchia (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 20:54
    อันเซียร์มีความเเกล้งซินซินเเรงขึ้นเรื่อยๆ >< น่ารักกุ๊งกิ๊ง 5555 เขินเเทนซินซิน /// สู้ๆนะคะะะไรท์ รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
    #397
    1
    • #397-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 39)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 22:37
      ขอบคุณนะคะ รอคอยเหมือนกันค่ะ แง
      #397-1
  7. #395 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:48
    เค้าสงสัยอ่ะไรท์ ไม่มีใครสงสัยเลยเหรอว่า โมโม หายไปไหน
    #395
    2
  8. #394 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 07:13
    ฮือออ น่ารักมุ้งมิ้งจังง จัดการซินเธียเลยยย
    #394
    1
  9. #393 ReVerSi_ (@Strengt) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 01:18
    >///<"
    #393
    1
  10. #392 หมูแคระ (@dorastitch) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 01:00
    อาทิตย์ละตอนเองเหรอคะไรท์ งื้อออ สู้ๆนะคะ
    #392
    1