The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 34 : Chapter [32] เบาะแสสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ต.ค. 59

 

[32]

 

 

หลังจากที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ได้ทำการต้อนรับชายหนุ่มนักเดินทางสามคนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายไปทำงานตามกิจวัตรปกติ

ตรงกลางหมู่บ้านเป็นพื้นที่กว้างโล่ง มีเพียงดินสีแดงกับฝุ่นละอองที่เกิดจากการเดินสวนกันไปมา ทรายเม็ดละเอียดก็ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ

 

ต้นไม้ที่ถูกหักล้มถูกกองรวมกันไว้มุมหนึ่ง ซึ่งมีชายสามถึงสี่คนช่วยกันนำตอไม้ใหญ่มาชำแหละเป็นชิ้นส่วนที่เล็กลง

โฉะ! โฉะ!

ต้องอาศัยแรงกับความแม่นยำฟันลงไปยังเปลือกถึงแก่นไม้มันจึงขาดจากกัน บุรุษเจ้าของเรือนผมสีเงินกำลังเปลือยท่อนบนอวดโชว์มัดกล้ามอันสมบูรณ์แบบ มือหนาข้างหนึ่งละจากด้ามขวานที่ถือไว้เต็มกำมือ เพื่อยกขึ้นเช็ดซับเหงื่อที่ผุดเกาะตามใบหน้า อากาศยามที่ดวงอาทิตย์ลอยอยู่ข้างบนศีรษะพอดี ช่างต่างกับที่โซลิเซียร์เพราะทั้งร้อนอบอ้าว ไม่มีลมผ่านมาสักรอบ

 

อันเซียร์กวาดตามองไปรอบ ๆ ลานกว้างก็พบว่าทุกคนต่างก็มีงานทำเป็นของตนเอง เท่าที่สังเกตประชากรที่นี่มีแต่ชายเท่านั้น ราชามังกรให้ข้อมูลว่าเมืองนี้เรียกได้ว่าเป็นแหล่งรวมหัวโจกนักเลงผู้สร้างความปั่นป่วนวุ่นวายแก่เมืองต่าง ๆ พวกเขาล้วนมีฐานะยากจน จึงรวมตัวกันมาอยู่ที่นี่ โดยมีกฎเหล็กว่าใครที่มาอยู่จะต้องไม่เอาครอบครัวมาอยู่ด้วย พวกเขาปกครองกันเองโดยกฎที่ตั้งกันขึ้นมาเอง นาน ๆ ทีเมื่อรวบรวมเงินได้พอก็จะออกนอกเมืองไปหาความสุขข้างนอกได้เป็นครั้งคราว

เป็นเพราะราชาแห่งโทรปิคอร์นรู้จักประชาชนของเขาดี จึงใช้คติเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เขาจึงต้องทำตัวแปลกไปเหมือนไม่ใช่คนเดิม

 

"ไม่อยากจะเชื่อ !"เดวิลปริ๊นซ์ผู้ซึ่งกำลังแบกต้นไม้มากองรวมกันเป็นรอบที่สิบ ถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อย "หมอนั่นมันบ้าชัด ๆ"

 

อันเซียร์ส่ายหน้าเมื่อรู้ว่าต้องเริ่มฟังรายการบ่นกันไปบ่นกันมาอีกครั้ง

โฉะ! โฉะ!

เขาก้มทำหน้าที่ต่ออย่างไม่หยุดพัก

 

"ดูสนิทสนมกันเสียจริง ไอ้ที่ตกปากรับคำว่าจะทำงานแลกข้าวเลยทำให้พวกเราต้องเสียเวลา !" ชายหนุ่มรูปร่างดี ทรุดกายลงนั่งพักเหนื่อย เขาสวมกางเกงตัวเดียวเช่นกับคนอื่นแม้ว่าร่องรอยความกำยำจะดูเลือนรางไปบ้างเนื่องจากไม่ได้ใช้งานเสียนาน แต่ก็ยังมีซิกแพ็คให้เห็นราง ๆ 

ใบหน้าคร้ามเคราฉายรอยหงุดหงิด ขณะที่ตาสีแดงหรี่ลงเมื่อสู้กับแสงแดดจ้า

 

"อาจเป็นเพราะเขากำลังทำหน้าที่ของพระราชา เขาคงรู้สึกผิดที่ละเลยเอรากอน"อันเซียร์ปรายตามองไปยังร่างสูงหนาของบุรุษที่มีศักดิ์เป็นถึงราชา แต่กลับกำลังปีนขึ้นไปตอกตะปูบนสิ่งก่อสร้างที่ผุพัง

งานที่พวกเขาวานให้ช่วยทำก็คือการซ่อมรอยร้าวบนบ้านไม้ ซึ่งบางหลังก็จนปัญญาเพราะมันคล้ายจะล้มหักลงมาได้ทุกเมื่อ จึงคิดว่าสร้างใหม่จะดีกว่า

 

"รู้สึกผิด ? คนอย่างหมอนั่นน่ะนะ ?"ธามส์พึมพำเบา ๆ น้ำเสียงชัดว่าไม่เห็นด้วย 

 

"เรื่องที่เกิดขึ้นในโทรปิคอร์น..."เจ้าชายผู้พิทักษ์เปรยขึ้น เรียกความสนใจจากพี่ชายภรรยาของเขาได้เป็นอย่างดี "มันเป็นยังไงกันแน่ครับ ?"

 

ธามส์มองอีกฝ่ายอย่างนึกชม เจ้าชายผู้พิทักษ์ผู้นี้ช่างเป็นผู้ที่มีความอดทนสูงจริง ตั้งแต่ทำงานใช้แรงไปตั้งมากยังไม่บ่นซักคำ อีกทั้งยังใช้ความเยือกเย็นแก้ไขสถานการณ์และยังคุมเกมสนทนากับผู้อื่นได้เสมอ

ไม่เช่นนั้นไม่เขาก็ราชามังกรต้องมีแลกหมัดไปแล้วหลายยกเป็นแน่

"เอาตามจริง ฉันไม่รู้เหมือนกัน"เดวิลปริ้นซ์หลุบตาลงต่ำยามนึกถึงเหตุการณ์นองเลือดในวันนั้น "ฉันถูกเรียกให้ออกมาข้างนอกที่พักแต่ก็ไม่เห็นใคร" 

 

อันเซียร์ก้มนั่งบนพื้นเคียงข้างชายหนุ่ม นี่เป็นโอกาสที่จะหาข้อมูลเพิ่มเติม เรื่องที่พี่สาวของเขาวานให้สืบเป็นความลับ นิ่งเงียบไปสักพักอีกฝ่ายจึงเริ่มเล่า

 

"วันนั้น ฉันได้กลิ่นไอสังหารจึงตามออกไปดู"

"..."

"แต่นั่นก็ไม่ทันแล้ว พวกเขาตายเกลี้ยง ทหารหน่วยดราก้อนไนท์ที่อยู่เวรในคืนนั้น..."

"แล้วทำไมถึงต้องหนีด้วยล่ะครับ ?"

"หึ..."ธามส์แค่นเสียงหัวเราะ ดวงตาสีแดงฉานสะท้อนวาบราวกับเปล่งแสงได้ "ทหารโทรปิคอร์นเรียกให้ฉันไปช่วย มันให้ไปทางประตูทิศเหนือจากนั้นฉันก็ถูกโจมตี"

"ใคร...? คนที่เรียกและคนที่โจมตี ?"

"...ฉันไม่รู้จักชื่อเขารู้แค่ว่าเขาเป็นทหารเผ่าพันธุ์หมาป่า หึ แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้ว"

 

"เอ๊า! แอบอู้กันอยู่เรอะ! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ เจ้าพวกนี้!"เสียงหัวหน้าหมู่บ้านดังแทรกขึ้นมา บทสนทนาจึงต้องยุติลงเพียงเท่านั้น แล้วพวกเขาก็ต้องแยกย้ายกันไปทำงานตามเดิม 

อันเซียร์เหลือบมองธามส์ด้วยนึกเสียดาย เพราะนาน ๆ ทีจึงมีโอกาสถามลับหลังราชามังกรแห่งโทรปิคอร์นเช่นนี้ 

 

สรุปว่าคืนนั้นมีคนตาย เดวิลปริ๊นซ์หายไป อาจถูกสร้างสถานการณ์บางอย่างให้เข้าใจว่าเขาเป็นผู้ก่อเหตุ

 

ทหารโทรปิคอร์นเผ่าพันธุ์หมาป่า ก็ดูจะน่าสงสัยที่สุด และเรื่องนี้คงมีคนเดียวที่รู้...

 

ดวงหน้าชุ่มเหงื่อของราชามังกรยามนี้แสดงให้เห็นถึงอุณหภูมิอันอบอ้าว นั่นดูจะทำให้เขาหงุดหงิด ร่างเปลือยอกเผยให้เห็นความแข็งแรงกำยำของราชานักรบก็มีหยดน้ำเกาะเกือบเต็มส่วน 

"ร้อนแทบบ้า"เดรโกเอ่ยสั้น ๆ ยามพาร่างตนเองมาหลบแดดใต้เงาต้นไม้ใหญ่ และประโยคนั้นก็ได้ลอยเข้าหูใครบางคนเป็นที่เรียบร้อย

"ทำงานแลกข้าวสิดี ใครพูดประโยคนี้ช่างสิ้นคิดนัก !"มีการเปิดศึกสงครามน้ำลายอีกครั้ง

ที่แกกินเข้าไป มันก็ข้าวปลาอาหารของแผ่นดินโทรปิคอร์นอย่าได้จองหองให้มากนักร่างหนาผุดลุกขึ้น เผชิญหน้ากับอีกคน แม้ว่าธามส์มีร่างตัวเล็กกว่าแต่ก็ไม่ได้มีความหวาดเกรงในแววตา 

เห็นว่าเข้าป่าไปไม่ไกลก็จะมีน้ำตกคนห้ามทัพจึงทำหน้าที่อีกเช่นเคย ร้อนแบบนี้ได้อาบน้ำเย็นบ้างก็ดีนะครับ

เมื่อได้ยินว่าน้ำตก คนสองคนก็ดูเหมือนจะหูผึ่งแต่ก็ยังไม่ยอมลดมาดเคร่งขรึมพร้อมปะทะ อันเซียร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินนำสองคนที่ทะเลาะกันเหมือนเด็กไม่ยอมโตมุ่งหน้าเข้าไปยังป่าทึบ

 

ด้วยพลังของผู้ใช้เวทธาตุน้ำ เขาสัมผัสได้ถึงแหล่งพลังจากธรรมชาติ เดินเข้าไปในป่าไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงไหลของน้ำตกกระทบลงจากบนสู่ล่าง เกิดเป็นภาพริ้วสายอันสวยงามบรรจงวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ โขดหินน้อยใหญ่วางสะเปะสะปะตามพื้นล่าง

สร้างความประทับใจแต่แรกเห็นให้แก่ทุกเผ่าพันธุ์ที่พบเจอ ทั้งผู้ใช้เวท ครึ่งมนุษย์และปีศาจ ต่างก็ยืนตะลึงพลางพินิจภาพสวยราวกับถูกวาดด้วยพู่กันของจิตรกรฝีมือดี

อันเซียร์โล่งใจที่สงครามยุติลงแล้ว เพราะทั้งสองเดินแยกกันไปคนละทิศละทางเพื่อจัดการธุระส่วนตัวของตนเอง เขาจึงเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อตรวจสอบดูว่าไม่มีใครผ่านมา จากนั้นจึงปลดเปลื้องเสื้อผ้าชิ้นเดียวที่มีอยู่ติดกาย นั่นคือกางเกงผ้าสีดำ เมื่อนำมันไปวางพาดกับโขดต้นไม้ไม่ให้เปียก จึงก้าวเท้าลงรับสัมผัสเย็นของน้ำธรรมชาติ

เขาเดินจนถึงระดับน้ำเลยคอดเอวขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะควักน้ำขึ้นลูบใบหน้า ไหลวนเรื่อยลงมาตามลำคอ แผงอก และหน้าท้องแน่นตึงเป็นรอยมัด

ความเงียบสงบของธรรมชาติ พลันทำให้ความคิดเกี่ยวกับปมความขัดแย้งของโทรปิคอร์นหยุดลง คล้ายกับว่าสายน้ำสามารถเยียวยาความเมื่อยล้าลงไป และเมื่อสมองโล่งโปร่งใส เขาจึงคิดถึงเพียงเรื่องเดียว 

ซินเธีย

หญิงสาวคนนั้นเข้ามาครอบงำความคิดอีกแล้ว ถึงเวลาที่ต้องยอมรับเสียที ว่าเขาคิดถึงหล่อนมากแค่ไหน ไม่คิดเลยว่าการพบเจอหน้าทุกวัน การนอนกอดทุกคืนจะทำให้เขารู้สึกเคยชินไปเสียแล้ว พอไม่ได้พบ ไม่ได้กอด กลับรู้สึกว่างเปล่าตรงกลางอก 

ข้าต้องการเจ้าเช่นกัน… อันเซียร์ข้ารักเจ้า

ข้ารักเจ้า

เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยคำนั้น ทำให้ความโหวงเหวงประหลาดภายในใจถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นละมุนละไม นัยน์ตาสีแดงทอแสงอ่อนลง ก่อนปิดสนิทพร้อมกระดกยิ้มที่มุมปาก 

 

แต่จู่ ๆ สัมผัสพิเศษของผู้พิทักษ์ก็เตือนอะไรบางอย่าง เมื่อมีเสียงพุ่มไม้สะบัดไหว ร่างชายหนุ่มพลิกกายหันกลับไปมอง เกราะเวทสีฟ้าอ่อนถูกเสกขึ้นมาคลุมทับร่างเขาทันที

 

โอ๊ย! หาตั้งนาน ที่แท้แหล่งน้ำก็อยู่นี่เอง ข้าหิวน้ำจะแย่แล้วเนี่ย!

เสียงความคิดดังชัดในหัว ร่างสัตว์เล็กขนสีขาว พาตนเองก้าวเดินอย่างระมัดระวัง เพราะที่ผ่านมาหล่อนยังไม่คุ้นชินกับการเดินจากสองขาเป็นสี่ขา ทำให้สะดุดหกล้มบ่อยครั้ง 

นัยน์ตากลมโตสีแดงเบิกกว้างขึ้นทันทีที่เห็นน้ำใส หล่อนกลืนน้ำลายอย่างฝืด ๆ ไม่มีอะไรวิเศษไปกว่าการได้ดื่มน้ำเย็นในยามที่อากาศร้อนเช่นนี้อีกแล้ว คิดดีใจเช่นนั้นส่วนหางจึงกระดิกแกว่งไปมา 

แต่แล้ว เท้าทั้งสี่ก็ต้องพลันชะงักลงไป เมื่อสายตาแมวน้อยเหลือบเห็นบางอย่างเข้า เป็นเกราะเวทสีฟ้าอ่อน?

ก้าวเข้าไปอีกนิดหล่อนก็ต้องมองอ้าปากตาค้างทันใด !

 

อันเซียร์ !

เมี้ยว !แต่เสียงที่ส่งออกไปกลับไม่ใช่คำพูด ยังคงเป็นเสียงเล็ก ๆ เช่นเดิม ซินเธียหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก เมี้ยว เมี้ยว เมี้ยวๆๆ” หล่อนพยายามเรียกชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมาโดยหวังว่าจะมีสักครั้งที่มันจะออกมาเป็นคำบ้าง 

แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ผล

ชายหนุ่มที่อยู่ท่ามกลางผืนน้ำค่อย ๆ ลดเกราะลง ตาของเขาจ้องมองมาที่เธอ ! เพียงเท่านั้นหัวใจดวงน้อยของแมวก็เต้นถี่ สัมพันธุ์กับหางที่ตวัดไปมาอย่างเร็วแรง

 

อันเซียร์ ! นี่ข้าเอง ! ซินเธียไงเล่า !

เมี้ยว เมี้ยว เมี้ยว ๆๆๆหล่อนขมวดคิ้วเข้าหากัน รู้สึกอยากจะร้องไห้ ยัยแม่มดบ้าเอ๊ย เอายาอะไรให้ข้ากินไม่รู้ หลังจากประสบความสำเร็จด้านเปลี่ยนกายมนุษย์เป็นแมวได้แล้ว หล่อนก็ยอมเลิกราไป พร้อมบอกว่าจะขอกลับไปคิดค้นสูตรแก้ยานี่ก่อน ! 

แต่หล่อนไม่ได้บอกว่ามันจะส่งผลไปถึงเมื่อไหร่ จะหายเองหรือว่าต้องทำเช่นไร !

 

เดินหลงในป่าจนเครียดมานาน ในที่สุดหล่อนก็มีเรื่องโชคดีซักที 

ซินเธียวิ่งเข้าไปจนสุดขอบริมน้ำตก ขณะที่บุรุษผู้นั้นเดินขึ้นมาหาเช่นกัน แต่แล้ว

อ๊ะ

ซินเธียผงะ พร้อมยกเท้าหน้าทั้งสองขึ้นอย่างตกใจ หล่อนพอจะเห็นว่าสามีกำลังเปลือยท่อนบนลงเล่นน้ำ แต่ไม่คิดว่าเขาจะไม่มีผ้าติดตัวสักชิ้นเช่นนี้ !

นั่นทำให้ความแข็งแกร่งกำยำน่าจับต้องทุกส่วน ล้วนตกอยู่ในสายตานางแมวน้อยทั้งสิ้น หล่อนเบิกตาค้าง และรู้สึกหน้าร้อนซู่ซ่า แม้จะไม่มีรอยแดงแต่งแต้มที่ข้างแก้มแต่อย่างใด

 

อะเฮือก!!!

ในที่สุดก็เขินจนไม่อาจทนมองได้ ซินเธียใช้อุ้งมือเล็กตะปบตาทั้งสองข้างไว้ทันที ตอนนี้หล่อนเป็นแมวที่ยืนด้วยสองขา 

 

กึก

ตากลมโตสีแดงค่อย ๆ แง้มมองพื้น พบว่ามันคือชายกางเกงผ้าสีดำ จึงไล่สายตาขึ้นมองผ่านท่อนขา และ ส่วนนั้นถูกปกปิดอย่างเรียบร้อยมิดชิดดี ก็พลันเสียดาย เอ้ย! โล่งใจสายตาแมวน้อยลากเลื้อยไปยังกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นตึงน่าลูบไล้ แผงอกกว้างที่เคยกอดเคยซบ พอมองจากมุมล่างก็ทำให้เขาดูหล่อเหลาในมุมเงยไปอีกแบบ

 

เดี๋ยว ! ซินเธียเพิ่งรู้สึกได้ว่าตอนนี้หล่อนอยู่ในร่างแมว จึงจะมามัวแต่ชื่นชมรูปกายเขาไม่ได้ แต่จะให้สื่อสารกับเขายังไง หล่อนก็คิดไม่ออกเช่นกัน

 

“…”อันเซียร์จ้องนิ่งมายังหล่อนด้วยท่าทีสงสัย 

เมี้ยว~ข้าเกลียดคำนี้ นอกจากร้องเสียงนี้แล้วข้าพูดคำอื่นได้ไหมเนี่ย ! “เมียว เหมี่ยว เหมี้ยว เหมี๊ยว เหมี๋ยว~” ไม่ได้สินะ !

 

มีอะไรเหรอ เอ๊ะ นั่นแมวใครน่ะเสียงอันคุ้นเคยทำให้แมวน้อยหันควับไปมอง ก็พบร่างของคนที่เธอเฝ้าห่วงมานาน พี่ชาย!

เมี้ยวววววววววว<3ซินเธียกระโดดเข้าใส่ทันที ธามส์รับไว้ในอ้อมอกอย่างงงงัน 

แกเลี้ยงแมวเหรอ?อีกเสียงดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม 

เมี้ยว?ราชามังกรนั่นมาอยู่ที่นี่ได้ไง !?

 

มันคงพลัดหลงมา ปล่อยไปเถอะครับอันเซียร์จ้องไปยังร่างที่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดธามส์ ก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง 

แมวน้อยที่ดิ้นเพราะอยากถูกปล่อยลง จึงกระโดดหาเขาทันที และเพราะใช้ภาษาในการบอกรักไม่ได้ หล่อนจึงต้องใช้สกิลความอ้อนโดยไถหัวไปยังหน้าขาของเขาเต็มที่

ข้าไปด้วย อันเซียร์ !

“…หลีกไปเขาพูดด้วยเสียงเย็นชา

“…เมี้ยว~

ฉันเกลียดแมว

แง~ 

สามีของข้าอย่าใจร้ายกับข้าเช่นนี้สิ

 

แต่ดู ๆ แล้วมันก็น่ารักดีนะ ขนสีขาว ตาสีแดง นับว่าหายากเดรโกเดินก้าวเข้ามา แล้วอุ้มขึ้นด้วยสองมืออย่างง่ายดาย ไม่สนซักนิดว่าแมวน้อยพยายามดิ้นประท้วงเพียงใด

 

ไอ้มังกรลาม๊ก ปล่อยข้า~!

ด้วยความที่ราชามังกรผู้นี้เป็นเพื่อนเล่นวัยเตาะแตะของหล่อน และสมัยก่อนก็มีเหตุจำเป็นให้ไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ แมวน้อยจึงดิ้นพรวดพราดตวัดกรงเล็บโจมตีชายหนุ่มที่ถือวิสาสะอุ้มชูร่างตนเองเหนือศีรษะ ตาสีดำขลับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างแน่นอนว่าชายผู้นี้กำลังพยายามจะแยกเพศให้ และเจ้าของร่างก็ไม่ได้ยินดีเต็มใจให้ถูกเพ่งระยะใกล้เช่นนี้ !

 

โอ๊ย ข่วนทำไมเจ้าแมวน้อยเจ้าแมวน้อยหรือ ! ให้ตายเหอะ! น้ำเสียงของเขาฟังดูราวกับคนรักสัตว์ ซินเธียพลันนึกขึ้นได้ทันทีว่าเดรโกเองก็ชอบสะสมสัตว์วิเศษ และหล่อนชอบขโมยมันมาบ่อย ๆ เพราะแบบนี้เขาถึงอาจจะชอบพอร่างแมวของหล่อนก็ได้

 

มันเป็นแมวตัวเมียเขาเฉลยให้ทุกคนได้รับรู้ ในที่สุด

 

มันอาจจะมีเจ้าของแล้วก็ได้อันเซียร์พูดเช่นนั้น ใครบางคนจึงอดใจเต้นตึกตักไม่ได้ ก็เจ้าไงเล่า เจ้าของข้า ! แล้วใบหูก็พลันตกลู่ทันทีเมื่อเห็นสายตาหมางเมินของอันเซียร์ 

 

เอากลับไปก่อนแล้วกัน ถ้าใครเขามาประกาศหาค่อยว่ากันราชามังกรผู้ใจดีและรักสัตว์จึงค่อยอุ้มประคองร่างแมวน้อยอย่างนุ่มนวล  มือหนาเอื้อมขึ้นลูบหัวและเกาใต้คางหล่อนอย่างเอาใจ หารู้ไม่ว่าการกระทำนั้นไม่ได้สร้างความเพลิดเพลินให้แต่อย่างใด

 

เอามือของเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้  ไอ้มังกรบ้าเอ้ย !

 

 

...

Writer:มีเหตุขัดข้องทำให้ต้องพิมจากมือถือ ฮือๆ ยากลำบากแท้ ~ ชอบตอนนี้จัง เหมือนได้ลวนลามอันเซียร์ไงไม่รู้ อรั้ย~// บาบิQ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #332 Panita Jaidee (@sweetylady554) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 22:45
    แมวน้อยซินเธีย 5555 อยากให้คืนร่างเร็วๆจัง แชปนี้อันเซียร์แซ่บมากก ดีงามทุกตัวละครโดยเฉพาะท่านเทพของน้อง ><
    #332
    1
    • #332-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 34)
      21 ตุลาคม 2559 / 07:47
      เดี๋ยว ๆ ท่านเทพไม่ได้ออกแชปนี้นะคะ555
      เชื่อแล้วว่าfcตัวจริง // ฝากติดตามไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวเขาจะมาแย่งซีนอันเซียร์อยู่บ่อย ๆ ค่ะ
      #332-1
  2. วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 11:17
    โอ้ย บรรยายรูปร่างของอันเซียได้ น่ากิน เห๊ย! เห็นภาพ เห๊ย ไม่ไช่ๆ (หาผ้ามาซับเลือด) บรรยายได้อย่างละเอียดมากค่ะไรค์
    #331
    1
  3. วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 00:02
    วันละตอนจริงๆสินะท่าน พล็อตกำลังแล่นสินะ
    #330
    1
    • #330-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 34)
      20 ตุลาคม 2559 / 09:58
      พล็อตไว้หมดแล้วค่ะ เหลือแค่พิมพ์(สด) แต่ว่าช่วงหลังๆจะเริ่มไม่ว่างแล้วว เลยอัพถี่ ๆ เนี่ยก็เริ่มไม่ค่อยว่างแต่จะพยายามไม่ทิ้งห่างไปนะคะ. +_+
      #330-1
  4. #329 Yurino Suki (@thiptiwapornlove) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 23:07
    เดรโก จ้าาาาาาทำไมออบอุ่นได้ขนาดนี้><
    #329
    1
    • #329-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 34)
      20 ตุลาคม 2559 / 09:56
      55 เดรโกเป็นคนรักสัตว์
      #329-1
  5. #326 Mazato Yume (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 18:03
    ถ้าอันเซียร์รู้จะเป็นยังไงน๊าาาา~ หึ..หึ..หึ //ยิ้มสยอง
    #326
    1
    • #326-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 34)
      19 ตุลาคม 2559 / 19:45
      หึๆๆ อยากจะรู้เหมือนกันค่ะ //
      #326-1
  6. #325 NON-SHUGAR (@NON-SHUGAR) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 11:06
    555555 ไม่มีใครรู้เลยสินะว่าเหมียวเหมียวตัวนี้คือซินเธีย
    #325
    1
    • #325-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 34)
      19 ตุลาคม 2559 / 19:44
      ใครจะรู้เป็นคนแรกน้า
      #325-1
  7. #324 Aya ^ ^ (@siri298) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 09:52
    รอมาต่อค่าาา
    #324
    1
  8. #323 love-lee (@love-lee) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 09:20
    เมี้ยววววววววว น่าสงสารจริงๆซินเทียเอ๊ยยยย
    #323
    1
    • #323-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 34)
      19 ตุลาคม 2559 / 19:44
      อิอิ เอาใจช่วยนางกันค่ะ
      #323-1
  9. #322 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 02:18
    น่าสงสาร ซินๆจังง
    #322
    1
  10. #320 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 01:47
    555555 น่าสงสารแท้ สามีอยู่ใกล้แค่อื้ม แถมมิได้ใส่เสื้อผ้า แต่กลับทำได้แค่ร้องเมี้ยว 555555
    #320
    1
  11. #318 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 00:04
    ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร 555555555555
    #318
    1