The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 32 : Chapter [30] พบเจอ...อีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 ต.ค. 59

[30]

 

 

"เจ้าได้ข่าวจากนางบ้างไหม ?"

"ไม่เลย นางคงกำลังเที่ยวสนุกอีกตามเคย"

 

เสียงไพเราะราวกับดนตรีขับกล่อมเอ่ยโต้ตอบกัน ร่างงดงามทั้งสองกำลังเดินเชื่องช้าชื่นชมธรรมชาติบริเวณภายนอกตัวปราสาท สตรีผู้สวมมงกุฏเพชรลวดลายวิจิตรบนศีรษะ ผู้ที่ถูกเรียกว่าราชินีปีศาจปรายตามองหญิงสาวที่เดินตามหลังไม่ห่าง

 

"นางยังไม่เลิกหมกมุ่น เรื่องตามหาครอบครัวที่หายไปอีกหรอ ลิลลี่"น้ำเสียงที่ใช้ก็ยังฟังดูนุ่มนวลรื่นหู แต่คนฟังกลับรู้สึกถึงไอเย็นของพลังปีศาจอันเข้มข้น

 

"ข้าได้เตือนนางแล้ว"ลิลลี่ก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าสบกับนัยน์ตาสีโลหิต แม้จะสวยน่ามองเพียงใดแต่หล่อนรู้ดีว่ามันคืออาวุธร้ายกาจ

ความงดงามที่อาบด้วยยาพิษ เพราะเหตุนี้เซฟานีจึงสมเป็นราชินีแห่งปีศาจ

 

"ส่งคนไปตามนางกลับมา"เสียงเย็นเยียบถูกเปล่งจากริมฝีปากเรียวได้รูป

 

"ข้าน้อมรับคำสั่ง"

 

ชั่ววูบหนึ่ง ราชินีปีศาจได้ปลดปล่อยอารมณ์ความไม่พอใจ ส่งผลให้ภูติตัวจิ๋วที่บังเอิญบินผ่านมาพลันแข็งค้างกลายเป็นหิน ก่อนจะลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ

เซฟานีเหลือบเห็นเข้าจึงกรีดกรายนิ้วมือเรียว เอื้อมไปหยิบร่างอ้วนท้วมติดปีกที่แข็งทื่อไปทั้งตัวมาถือไว้ในมือ

 

"ข้าต้องขอโทษด้วยนะ"เสียงหวานปานน้ำผึ้งเอ่ยค่อย ตาคู่สวยเหมือนมีน้ำใสไหลวนอยู่ในนั้น เป็นความงามที่ใครเห็นเป็นต้องสงสารเวทนา "แต่เจ้าบังเอิญโชคร้ายบินผ่านมาพอดีเอง" แม้ว่าหญิงงามยังทำสีหน้าอ่อนโยน และน้ำเสียงน่าฟังเพียงใด แต่คนมองดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล ก็อดรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจไม่ได้

 

ลิลลี่หลุบตาลงต่ำพลางเบือนหน้าไปอีกทาง เพียงก่อนที่จะได้ยินเสียงแตกหักดัง เปร๊าะ !

 

ราชินีปีศาจหัวเราะค่อย อันที่จริงนางสามารถเลือกที่จะช่วยเหลือสิ่งมีชีวิตตัวจ้อย แต่วันนี้นางแค่อารมณ์ไม่ดี มือเรียวจึงปล่อยให้เศษฝุ่นที่ผ่านการบีบรัดอย่างแรงจนร่างแตกละเอียด ลงสู่พื้นดินอย่างไร้ค่า

 

"เจ้าไปได้แล้วลิลลี่ น้องรักของข้า"สตรีผู้สวมมงกุฎหันมาระบายรอยยิ้มงดงามที่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะกล้ามอง

 

หล่อนยอบตัวถอนสายบัวอย่างอ่อนช้อยงดงาม ก่อนจะรีบเดินเร็วเพื่อจัดการธุระที่ราชินีปีศาจได้รับสั่งไว้ เพราะนางไม่ชอบให้รอนานนัก

 

...

 

ร่างสาวน้อยผู้สวมใส่เสื้อโค้ทสีน้ำตาลกับสัตว์หน้าขนสีขาวที่เจ้าหล่อนขึ้นคร่อมบนหลังอยู่นั้น เรียกความสนใจจากผู้คนที่เดินสวนผ่านไปมา แม้ว่าเส้นทางนี้จะหลีกเลี่ยงบริเวณที่มีประชาชนประเทศโซลิเซียร์หนาแน่นแล้ว แต่ก็ยังมีชาวบ้านที่เดินเท้าผ่านถนนเส้นนี้อยู่บ้าง พวกเขาหยุดมองเด็กสาวกับหมีตัวยักษ์อย่างสนอกสนใจ

 

ซินเธียรับรู้ถึงสายตาที่เพ่งมองมา นั่นทำให้หล่อนรู้สึกอึดอัดไม่น้อย หญิงสาวห่อตัวแนบลงไปบนขนนุ่มฟูที่ช่วยมอบความอบอุ่นในยามนี้ได้เป็นอย่างดี

"เดินต่อไปแบร์รี่ ไม่ต้องสนใจหรอกนะ"ซินเธียว่าพลางโอบรอบคอสัตว์เลี้ยงแสนรัก ซึ่งมันก็คงอึดอัดเช่นกัน จึงเดินเร่งเท้าขึ้นทันที

แม้ว่ามันจะเป็นหมีอ้วนท้วมแต่เมื่อวิ่งด้วยเท้าปุยสีขา ความเร็วก็ไม่น้อยไปกว่าสัตว์พาหนะอื่นที่ผู้ใช้เวทเลือกใช้เดินทางไกล

 

เสียงลมกรีดร้องแทรกดังในหู หญิงสาวหลุบตาลงต่ำ ในหัวพลันคิดถึงใครบางคนที่นึกห่วง กลัวว่าเขาจะได้รับอันตราย ยิ่งไปกว่านั้น กลัวว่าเธอจะกลายเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเดือดร้อน

            ยิ่งเดินออกจากแดนหิมะมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนจะไม่มีผู้ใดใช้ทางสัญจรนี้เลย ซึ่งนั่นก็อาจเป็นเรื่องดี เพราะจะได้ไม่ต้องตกเป็นเป้าสายตาใครอีก

กรร

เสียงขู่คำรามดังขึ้นจากหมีขาว ซินเธียจึงลืมตาขึ้นเพื่อดูว่าเหตุใดร่างหนาใหญ่ข้างใต้จึงสั่นนัก

 

"เธอคือซินเธีย เจ้าหญิงปีศาจใช่หรือเปล่า ?"มีเสียงร้องทักขึ้น ซินเธียจึงแง้มเปลือกตาขึ้น ก่อนกวาดสายตามองไปรอบ ก็พบว่าที่นี่เริ่มพ้นเขตโซลิเซียร์แล้วเพราะพื้นหิมะดูบางตาลงไปมาก อีกทั้งยังมีต้นไม้ใบเขียวเติบโตเต็มริมทาง จนในที่สุดก็พบกับชายร่างสูงตัวใหญ่คนหนึ่ง

 

"ท่านรู้จักข้าเหรอ ?"หญิงสาวไม่รู้ว่าควรทำตัวเช่นไร จึงลูบแผงคอแบร์รี่ให้มันสงบสติก่อน

 

"รู้จักสิ กำลังจะไปไหนเหรอ ?"เขาเป็นชายวัยกลางคนดูท่าทางใจดี ในมือถืออุปกรณ์ตกปลาเต็มไปหมด อีกทั้งยังสวมเสื้อหนาวตัวหนา เธอจึงเดาว่าเขาคงกำลังมุ่งหน้าไปยังโซลิเซียร์

 

"ข้า...เดี๋ยวก่อน…ท่านจะถามไปทำไม ?"นัยน์ตากลมโตสีแดงแสดงออกถึงความไม่ไว้วางใจนัก

 

กรร

ราวกับรับรู้ความไม่สบายใจของเจ้านาย แบร์รี่ก็ยังคงคำรามเบา ๆ ในลำคอ เป็นการขู่อีกฝ่ายว่าหากเข้ามาใกล้อีกก้าว มันจะใช้เท้าหน้าตะปบลงในทันใด

 

"ใจเย็นก่อน ฉันไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ"

 

"งั้นช่วยหลีกทางด้วย ข้าต้องรีบไปต่อ"ซินเธียรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ต้องเสียมารยาทเช่นนี้ แต่เป็นเรื่องจริงที่เธอกำลังรีบอยู่ อีกอย่างเธอไม่เคยติดต่อใครหรือผู้ใช้เวทคนไหน นอกจากพี่ชาย คนในราชวงศ์โซลิเซียร์ และเพื่อน ๆ ของอันเซียร์เท่านั้น

 

โลกผู้ใช้เวทเปลี่ยนไปมาก แทบไม่มีที่ยืนให้ปีศาจ

 

หนุ่มวัยกลางคนวางอุปกรณ์ที่ถือไว้ลงข้างลำตัว ก่อนยกมือขึ้นแสดงความบริสุทธิ์ใจ ใบหน้ามีริ้วรอยตามวัยปรากฎชัดขึ้นเมื่อเขายิ้มน้อย

 

"แค่อยากเตือนว่าทางที่กำลังไปมันอันตรายนะ เจ้าหญิง"

 

"แต่มันเป็นทางที่ใกล้ที่สุด...ช่างเถอะ ขอบคุณในความหวังดีของท่าน"ซินเธียเลือกตัดบท ก่อนจะแตะศีรษะของเจ้าหมีน้อยให้มันเคลื่อนตัวเดินต่อ

 

ทิ้งไว้เพียงร่างที่ยืนมองตามด้วยสายตาเรียบเฉย แสงสีทองอร่ามปรากฏรอบกายก่อนที่ร่างกายมนุษย์จะแปรเปลี่ยนเป็นกายเทพซึ่งโปร่งแสงขึ้นเล็กน้อย แม้มีลมพัดผ่านก็ไม่อาจสัมผัสเรือนกายนั้นได้

เพียงพริบตาเดียวชายวัยกลางคนคืนร่างกลายเป็นชายหนุ่ม ซึ่งผู้ใช้เวทต่างขนานนามเรียกเขาว่าเทพดาวมังกร

 

...

 

การปรากฏตัวของชายแปลกหน้าทำให้ซินเธียกังวลไม่น้อย นั่นคือ ทำไมเขาถึงรู้ทันทีว่าเธอคือใคร และเธอก็จำไม่ได้ว่าไปรู้จักเขาเมื่อไหร่

 

ซินเธียมองไปรอบ หล่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่คือที่ไหน แต่มันเป็นหมู่บ้านเล็ก ซึ่งใช้ชีวิตกินอยู่อย่างเรียบง่าย ชาวบ้านแถวนี้ก็ตอนรับเธอเป็นอย่างดี เมื่อเห็นหมีขาวผู้หิวโหย พวกเขาก็จัดแจงอาหารและที่พักให้มัน แม้จะไม่ได้มีมากมายอะไร แต่อย่างน้อยก็มีซุ้มฟางเล็ก ให้มันได้นอนหลบแดด

แม้ว่าแบร์รี่จะเป็นหมีถึก มีพละกำลังเต็มเปี่ยม แต่มันก็ยังต้องการกินและนอนหลับพักผ่อน แถมการเดินทางไกลเช่นนี้ก็ดูเหมือนจะเผาผลาญพลังงานที่มีในตัว มันจึงต้องการกินมากขึ้นและนอนนานขึ้น

"ข้าขอบคุณมากนะคะ"ซินเธียรู้สึกปลื้มในน้ำใจของคนที่นี่

 

"ไม่ต้องขอบใจหรอกจ้ะ นาน ทีจะมีคนผ่านมาบ้าง ไม่บ่อยนักหรอก"หญิงวัยกลางคนที่ช่วยจัดแจงทุกอย่างแย้มรอยยิ้มชวนให้รู้สึกสบายใจ

"จริงค่ะ"เธอพยักหน้าหงึกหงึก เห็นด้วยอย่างยิ่ง "ตั้งแต่เดินทางมานี่ ข้ายังไม่เห็นใครเลยค่ะนอกจาก..." หล่อนคิดถึงชายแปลกหน้าอีกแล้ว

 

"งั้น ฉันหวังว่าเธอจะพักอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจนะ ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็บอกแล้วกัน"

 

หญิงสาวยิ้มรับพลางพยักหน้าขึ้นลงเร็ว แต่เธอไม่ได้ตั้งใจค้างแรมหรืออยู่ที่นี่นานนัก ถ้าหากแบร์รี่พักผ่อนเต็มที่เมื่อไหร่ก็ตั้งใจว่าจะออกเดินทางต่อทันที

 

'อันเซียร์...พี่ชายคะ...ข้ากำลังไปหานะ'

ซินเธียบิดขี้เกียจสองสามครั้ง ความเหนื่อยล้าส่งผลให้เปลือกตาค่อย หย่อนลงมาปิดเข้าหากัน ไม่นานหลังจากฟุบลงบนขนนุ่มฟู หล่อนจึงผล็อยหลับอย่างง่ายดาย

 

ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าสู่กระดูก สร้างความปวดร้าวจนต้องสะดุ้งตื่น นัยน์ตาสีแดงที่เปล่งแสงในความมืดนั้นฉายรอยงุนงง ก่อนจะระลึกได้ว่าที่นี่คือที่ไหน

แม้ว่ามันจะดูเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้เลยก็ตาม

 

นี่ยังคงเป็นหมู่บ้านที่หล่อนเข้ามาพักผ่อนชั่วคราว ในนี้ยังคงเป็นซุ้มที่ทำจากฟางแห้ง

แต่บรรยากาศอึมครึม ความเงียบวังเวงนี้ยิ่งทำให้หล่อนรู้สึกไม่ดี

 

"แบร์รี่ ?"หญิงสาวหันซ้ายแลขวาหาเจ้าหมีน้อยที่เคยหลับอยู่ข้างกาย ทว่าร่างอ้วนท้วมขนฟูกลับไม่ได้อยู่ในลานสายตา

 

"แบร์รี่!!?"ซินเธียตะโกนเสียงดังขึ้น ทิ้งเสื้อโค้ทสีน้ำตาลลงข้างตัว ร่างอ้อนแอ้นซึ่งสวมเสื้อไหมพรมแขนยาวสีขาว กับกระโปรงบานสีน้ำตาลยาวคลุมเข่า จึงวิ่งพรวดพราดออกไปยังกลางถนน ยามดึกเช่นนี้ ดูเหมือนทุกคนจะเข้าบ้านนอนกันหมดแล้ว

 

"เจ้าอยู่ที่ไหน แบร์รี่?"หญิงสาวใจเต้นอย่างเร็วแรง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะกังวลและเธอรู้สึกไม่ชอบบรรยากาศตอนนี้

กลิ่นไอปีศาจรุนแรงเหลือเกิน

แม้เธอจะไร้สิ้นซึ่งพลังแต่ก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล และเธอจะไม่กังวลอะไรเลย ถ้าหากพอจะเสกมนต์หรือแสดงอิทธิฤทธิ์อะไรได้บ้าง

 

มันคงแค่ไปหาของกินละมั้ง

หญิงสาวพยายามปลอบใจตัวเองแม้ว่ามันจะไม่ได้ผลเลยสักนิดก็ตาม

 

ฟู่

เพียงเสียงลมพัดกระทบกับกิ่งไม้จนใบขนาดเล็กใหญ่เสียดสีกัน ก็ทำให้ร่างบางกอดตัวเองแน่น

 

"หนูจ๋า ออกมายืนทำอะไรดึก ดื่น เหรอ ?"เสียงหวิวราวกับลมผ่านดังจากด้านหลัง ซินเธียอดสะดุ้งโหยงไม่ได้ ก่อนจะเป่าลมออกจากปากเมื่อรู้ว่าที่แท้เป็นคุณป้าใจดีคนนั้นที่ต้อนรับหล่อนอย่างดีนี่เอง

 

"เฮ้อ~ ตกใจหมดเลยค่ะ"เธอหัวเราะแก้เก้อ เพราะเมื่อกี้ก็เผลอสะดุ้งจนตัวโยน "หนูออกมาตามหาแบร์รี่น่ะค่ะ ป้าพอจะเห็นมันมั้ยคะ"

 

อาจเป็นเพราะความมืดและบรรยากาศเช่นนี้ จึงส่งเสริมให้สตรีวัยกลางคนผู้นี้ดูมีร่องรอยของความชราชัดเจนขึ้น

หญิงสาวเผลอมองรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า ก็อดสงสัยไม่ได้...

เมื่อตอนกลางวันคุณป้ายังดูสาวกว่านี้หรือเปล่า

 

"หมีตัวอ้วนนั่นหรอ อ้อ เห็นมันเดินไปท้ายหมู่บ้านแน่ะ ตามมาสิเดี๋ยวป้าจะเดินไปส่งเอง ดึกแล้วมันอันตรายนะ"นอกจากริ้วรอยบนใบหน้าที่เพิ่มขึ้นแล้ว ยังมีน้ำเสียงที่กดต่ำ แบบที่ถ้าหลับตาฟังไม่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเช่นนี้ เธอคงรู้สึกกลัวและหลอนชอบกล

 

"ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณป้าต้องรบกวนคุณป้าแย่เลย"หล่อนหัวเราะกลบเกลื่อนอีกครั้ง หญิงวัยกลางคนยิ้มจาง ก่อนจะพลิกกายหันกลับหลังเพื่อเดินนำไปอีกทาง

 

บรู๊ววว

 

เฮือก

คนขวัญอ่อนสะดุ้ง ก่อนจะกุมมือตัวเองผสานไว้กลางอก

..ไม่มีอะไรหรอกน่า ก็แค่สัตว์หากินกลางคืน ! ท่องไว้ซินเธีย เพื่ออันเซียร์ เพื่อพี่ชาย เพื่อแบร์รี่ ! ฉะนั้นเธอจะมัวแต่กลัวไม่ได้ !

 

"กริ๊ดดดดดดดดดด!! นั่นอะไร !!"ซินเธียกรีดร้องพร้อมชี้นิ้วไปข้างหน้า ดวงหน้าหวานซีดเผือดทันใด เมื่อเห็นโครงกระดูกของมนุษย์ยืนเรียงรายเป็นระเบียบแถว

 

"ของสะสมเท่านั้นอย่ากังวลไปเลยจ้ะ"ป้าคนเดิมตอบด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไร

 

นัยน์ตากลมโตดูตื่นตระหนกมากขึ้นเมื่อมองจำนวนของเศษชิ้นส่วนมนุษย์ ที่ถูกแขวนขึงไว้กับท่อนไม้ มีทั้งศีรษะ แขน ขา โดยมากแทบดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าอวัยวะชิ้นนั้นเป็นส่วนไหนของร่างกาย

 

แต่ของแบบนี้มันน่าสะสมตรงไหน !

ซินเธียอยากจะตะโกนถาม แต่ด้วยประสบการณ์ที่ถูกฝึกเป็นสายลับและการเจรจาหล่อนจึงเงียบปากลง

 

"เราจะถึงกันหรือยังคะ ?"หล่อนอยากวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ให้ไกลที่สุด

ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคน ปีศาจ หรืออะไรก็ตาม ก็ไม่เอาด้วยแล้ว ซินเธียนึกเสียใจที่ไม่ฟังคำเตือนของชายแปลกหน้า

 

หมับ

"จะรีบไปไหนล่ะ สาวน้อย"เสียงน่าขนลุกดังประชิดตัวจากด้านหลัง ลมหายใจที่มีกลิ่นเหม็นประหลาดสัมผัสถูกต้นคอ เพียงเท่านั้นก็ไม่มีอะไรให้คิดอีกต่อไป

 

"..ไม่ไหวแล้ววววว!!"ร่างเล็กหลับตาปี๋เพราะกลัวว่าจะหันไปพบกับภาพสยอง หล่อนจึงก้มมองแค่ดินสีน้ำตาลตรงหน้าเท่านั้น และรู้แค่ว่าต้องวิ่งออกไปในทิศทางตรงข้ามให้ไกลที่สุด

ต้องขอบคุณครูฝึกจำเป็นที่เคยเคี่ยวเข็ญให้เธอออกกำลังกายบ้าง ไม่อย่างนั้นคงเหนื่อยก้าวไม่ออกตั้งแต่ป้ายหน้าหมู่บ้านแล้ว

 

เอ๋ ? มีไม้ผุกร่อนแขวนอยู่บนเสาต้นหนึ่งซึ่งหล่อนไม่ได้สังเกตุเห็นตอนเข้ามาทีแรก

 

'เผ่าคาร์นิวอร์'

นัยน์ตาสีแดงฉายรอยหวาดหวั่นทันที

พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจซึ่งกินเนื้อเป็นอาหาร และได้ปฏิญาณต่อเหล่าเทพว่าจะอยู่รวมเป็นกลุ่ม ไม่ออกจากเขตแดนไประรานใคร ๆ จะไม่เบียดเบียนใครนอกเสียจากว่า อาหารจะเดินเข้าไปหาพวกเขาเอง

 

ซินเธียหน้าซีดลงทันใด "แบร์รี่…ฮึก" มีหยดน้ำตาจำนวนมากไหลลงสู่แก้มนวลเนียน มือเล็กกำจนแน่น ภายในใจทั้งหวาดกลัวและเป็นห่วง กลัวสัตว์เลี้ยงแสนรักจะตกเป็นอาหารของเผ่ากินเนื้อไปแล้ว และนั่นก็เป็นความผิดของเธอเอง "แบร์รี่ !!...ฮึก...ฮือๆๆ"ซินเธียทรุดตัวลงกับพื้น พร้อมปล่อยโฮออกมาเต็มที่ นี่คือนอกอาณาเขตซึ่งหล่อนแน่ใจว่าพวกเขาจะไม่ออกมา ตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับเหล่าเทพ

 

ข้าควรจะทำยังไงดี ! ถ้ากลับไปคราวนี้ข้าต้องตายแน่ ถูกกินเป็นอาหารแน่ อดเจอพี่ชายกับอันเซียร์แน่

 

"แบร์รี่ ข้ากำลังจะไปช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!"ความกล้าหาญอันน้อยนิดส่งผลให้ตาสีแดงทอประกายพร้อมการตัดสินใจที่หนักแน่นแน่วแน่ ว่าถึงอย่างไรหล่อนก็ไม่อาจตัดใจทิ้งเพื่อนแท้ต่างพันธุ์ได้ลงคอ

 

"เจ้าหญิง ท่านจะเข้าไปจริงๆหรอ"เสียงหนึ่งเอ่ยท่ามกลางความเงียบ ซินเธียมองตามไปก็ต้องเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ "..ท่าน ?"

 

เป็นชายแปลกหน้าคนนั้นเอง เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ?

 

"ถ้ากลับเข้าไป ท่านจะไม่ได้ออกมาอีกเลย"นัยน์ตาสีเข้มสะท้อนรอยจริงจัง เมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้โดยทิ้งระยะห่างเพียงสองก้าว ซินเธียจึงรู้ว่าเขามีร่างที่ใหญ่โตเพียงใด เธอสูงเพียงใต้อกเขาเท่านั้น

 

"..ข้าต้องกลับไปช่วยเพื่อน"

 

"หมายถึงหมีขาวตนนั้นเหรอ"

 

"อื้อ"ไม่รู้ว่าเหตุใดหญิงสาวจึงรู้สึกว่าคนตรงหน้าเชื่อใจได้

 

"งั้น ฉันจะไปด้วย"

 

"หา! เอ่อ อย่าเลยดีกว่า…ท่านก็น่าจะรู้นี่ว่าเผ่าคาร์นิวอร์ดุร้ายขนาดไหน…พวกเขาหิวอยู่นะ…กินข้าคนเดียวคงไม่อิ่มหรอก…ท่านอาจไม่รอดถูกจับกินเป็นอาหารแน่ "

 

ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มจึงเลิกคิ้ว "ตกลง จะไม่ให้ไปด้วยจริงหรอ"

 

"เปล่า ! ไม่ได้หมายความว่างั้น !"ซินเธียสวนทันควัน

 

ในเมื่อมีตัวช่วยก็ต้องคว้าเอาไว้ สองหัวดีกว่าหัวเดียวจริงไหม !?

 

"ดี...งั้นเราไปกัน"ชายร่างโตปรายตามองหญิงสาวที่มีสีหน้ากังวล กับคราบน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนข้างแก้ม

สิ่งนั้นเขาคุ้นว่ามักจะเห็นอยู่บ่อย

 

"ขอบคุณท่านมากนะ ท่านช่างเป็นคนดีจริงๆ"เสียงหวานดังแผ่วจากด้านหลัง ทำให้คนฟังเปลี่ยนจากสีหน้าเรียบเฉยเป็นอ่อนโยนขึ้น

เขาคุ้นว่ามักจะได้ยินประโยคนี้อยู่บ่อย ๆ เช่นกัน

 

'ขอบคุณท่านมากนะ ท่านช่างดีกับข้าเหลือเกิน แคปริคอร์นัส'

 

ช่างเป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน นานจนไม่คิดว่าจะได้เจออีกครั้ง

รอยยิ้มงดงามผุดขึ้นตรงมุมปาก โดยที่ไม่มีใครมีโอกาสเห็น ว่านอกเหนือจากใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา เทพดาวมังกรยังมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ในหัวใจเช่นกัน 

 

...

 

Writer: กริ๊ดดดด !>< เกือบไม่ได้อัพแล้วค่ะ ไม่ใช่อะไร โดนมีดบาดนิ้ว อ๊ากก(ฉลาดเองค่ะ เลือดหยุดไหลแล้วอย่าได้ห่วง//ใครใครห่วง) ขอบคุณสำหรับทุกเม้นเลยนะคะ เป็นกำลังใจดี ๆ ที่กระตุ้นให้อัพต่อได้จริง ๆ ฮ่า

            หวังว่านิยายเรื่องนี้จะสร้างความสุขให้ทุกคนนะคะ

            สามหนุ่มจะมาในตอนหน้า ตอนนี้ฟินไปกับเทพมังกรไปก่อน ส่วนเรื่องอื่นขอเก็บเป็นความลับระหว่างไรท์กับแคปริคอร์นัสนะคะ [หัวเราะ] //บาบิQ

           

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #775 MinEii >, (@yomineii) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 15:56

    ซินเธียมีความเกี่ยวข้องยังไงกับเทพดาวมังกร

    #775
    0
  2. #570 MINAILL (@lkbhg) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 03:03
    แอบหงุดหงิดนางเอกจากที่อ่านๆมาทำไรไม่ได้ยังทำให้ชาวบ้านเขาเป็นห่วง ละซื่อเชื่อคนง่ายเหลือเกิน อ๋อวยยยยยยย
    #570
    0
  3. #316 Panita Jaidee (@sweetylady554) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 22:44
    กรี๊ดดด ท่านเทพดาวมังกรมีโมเมนต์อบอุ่นด้วยยย ชั้นรักเค้าาา
    #316
    1
    • #316-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 32)
      18 ตุลาคม 2559 / 22:57
      5555 เดี๋ยวจะตกหลุมรักอีกเรื่อย ๆ ค่ะบอกให้ทำใจไว้ ><~
      #316-1
  4. #305 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 13:24
    ท่านเทพ มาเป็นสามีข้าเถอะนะ ข้าจะยอมเจ้าทุกอย่างเลย ข้าเริ่มจะมีใจให้กับเจ้าแล้ว ข้าขอโทดนะอันเซียร์ ?O?
    #305
    1
  5. วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 11:28
    ใจร่มๆนะท้านเทพ ท่านควไม่หน้ามืดใช่ไหม
    #304
    1
  6. #303 Aya ^ ^ (@siri298) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 07:59
    อ๊ายยๆ ท่านเทพพพพ
    ถ้าท่านไม่มีใครเอาเราไปเป็นคู่ได้น-- ผัวะ//โดนตบ
    #303
    1
  7. #302 Riyuka (@Riyuka) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 07:42
    ระวังตัวดีๆนะคะ อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ง่ายๆ

    เริ่มแอบปันใจให้เทพดาวมังกรแล้วสิ
    -///-
    ตอนหน้าอันเซียร์คงต้องห้ามสงครามประสาทบ่อยแน่ๆ555
    #302
    1
  8. #301 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 06:16
    งั้นรอสามหนุ่มตอนหน้าดีกว่า #ไรท์จู้วๆๆ
    #301
    1
  9. #300 KAMI (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 00:40
    55555 รีดห่วงก็ได้ #สู้ๆนะไรท์
    #300
    0
  10. #299 chreemon (@chreemon) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 00:40
    แย่แล้วซินเธียเจอกิ๊กเก่าแล้วอันเซียร์จะทำไงอ่ะ
    #299
    1
    • #299-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 32)
      17 ตุลาคม 2559 / 00:45
      อันเซียร์ก็โสดอีกครั้งค่ะ
      เอ้ยยย!!!
      ใช่กิ๊กหรือเปล่า?! รอติดตามนะคะ ๆ
      #299-1
  11. #298 KAMI (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 00:40
    55555 รีดห่วงก็ได้ #สู้ๆนะไรท์
    #298
    2
    • #298-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 32)
      17 ตุลาคม 2559 / 00:46
      ขอบคุณน้าาาา #โยนหัวใจไป
      #298-1