The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 31 : Chapter [29] ลงเรือลำเดียวกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 ต.ค. 59

[29]

 

 

ที่นี่คือผืนป่าซึ่งอยู่ระหว่างอาณาเขตครึ่งมนุษย์โทรปิคอร์น กับสถานที่ซึ่งเคยถูกเรียกว่าเดวิลแลนด์ เนื่องจากมันถูกปล่อยให้รกร้างมานานเกือบ 10 ปี ถนนหนทางซึ่งเคยลาดตัดผ่านผืนป่าไปยังเมืองเล็กๆ จึงมีไม้ยืนต้นขนาดใหญ่วางเรียงเป็นแนวตามทางเดิน ยื่นกิ่งก้านออกมาบดบังทัศนียภาพที่อยู่ไกลออกไป 

 

ผมเดินเหยียบผ่านพุ่มไม้รกรุงรัง เกิดเสียงแตกหักของกิ่งไม้ทุกก้าวเดิน ขณะที่สัมผัสพิเศษของผู้พิทักษ์กำลังทำงานอย่างหนักหน่วง

 

ฮี้~

เสียงกีบเท้าของสัตว์สี่ขากระแทกกับพื้นดิน ดังห่างไปไม่ไกลนัก ผมจึงค่อย แทรกตัวเข้าไปในเงาของไม้ยืนต้น พร้อมพยายามกลบเกลื่อนไอเวทไม่ให้มันแผ่ออกไปให้ใคร รู้ว่ากำลังซ่อนตัวอยู่แถวนี้

เกิดฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว เศษดินสีแดงลอยคลุ้งในอากาศเปลี่ยนเป็นควันก่อนค่อย จางลง เมื่อกองทหารพวกนั้นขี่บังคับสัตว์พาหนะไกลห่างออกไปเรื่อย  

ม้าเร็วจากโซลิเซียร์ ? ตราทหารสัญลักษณ์ดินแดนน้ำแข็งคือรูปเกล็ดหิมะหกแฉก แสดงว่าพวกเขาถูกส่งออกมาตามหาใครบางคนเช่นกัน ใครบางคนซึ่งกำลังถูกตามล่าหมายหัวอยู่

 

ต้องยอมรับว่าเดวิลปรินซ์คนนั้นสามารถกลบเกลื่อนร่องรอยจนแทบตามไม่เจอ แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นเหมือนมนุษย์คนหนึ่ง ซึ่งต้องกินต้องใช้พาหนะเดินทาง การตามสืบหาชายผมดำไว้เคราตามสถานที่ที่รับแลกอาหารสัตว์พาหนะตลอดทางมานี้ ก็ยังมีเบาะแสของเขาอยู่บ้าง จนกระทั่งพ้นเขตบ้านเรือน ยิ่งห่างไกลความเจริญในเมืองมากเท่าไหร่ร่องรอยของเขาก็ดูเลือนลางขึ้นทุกที

 

สายลมอ่อนอ่อนพัดโชยมาจากทิศทางที่เป็นที่ตั้งของประเทศโซลิเซียร์ นั่นทำให้ผมหลับตานึกถึงภาพที่อยู่ในหัว แม้จะพยายามสลัดมันออกเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนสิ่งนี้คือความรู้สึกไม่ใช่เพียงความทรงจำเท่านั้น จึงติดตาตรึงใจไม่ยอมไปไหน

ภาพของบ้านที่ถูกหิมะปกคลุม

คนในบ้านตอนนี้จะนอนหนาวซุกในผ้าห่มอยู่มั้ยนะ

แล้วไฟเวทอุ่นพอไหม บางทีก่อนออกจากบ้านผมน่าจะขอให้ท่านแม่สั่งไฟเวทมาเพิ่ม

 

กึก

ผมหยุดฝีเท้าที่เตรียมจะก้าวต่อก่อนจะค่อย วางเท้าลงอย่างระแวดระวัง เมื่อสัมผัสได้ถึงอำนาจบางอย่างที่ทำให้กล่องเวทกลางอกปั่นป่วน คราวนี้เกิดลมกรรโชกแรงขึ้น ไม่ใช่เพียงแค่สายลมในฤดูหนาวเท่านั้น แต่มันเป็นแรงลมที่เกิดจากปีกมหึมาของร่างมังกรสีดำทมิฬที่กำลังบินวนอยู่ด้านบนท้องฟ้า และเมื่อแหงนเงยหน้ามองขึ้นไปก็เห็นแต่เกล็ดมันวาวสะท้อนแสงแดด 

ผมหรี่ตาลงขณะแหงนหลังมือขึ้นมาบังแดดที่แยงเข้าตา

 

'ฉันแปลกใจนะที่มาเจอนายที่นี่'เสียงหนึ่งดังขึ้นในความคิด ซึ่งมันไม่แปลกสำหรับการที่มังกรราชวงศ์จะสามารถสื่อสารในความคิดมนุษย์ได้

แต่ที่แปลกก็คือ…

"แล้วท่านราชามังกรมาทำไมเหรอครับ"ผมถามย้อนกลับ แน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะจุดที่ผมยืน คือตรงข้ามกับราชามังกรผู้นี้ การบอกความจริงเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับเวลานี้

 

'ฉันมาตามหาคน ไม่สิปีศาจ'

"..."

'ปีศาจชั่ว'คำขยายความนั่นดูเหมือนเขาจะจงใจเน้นย้ำเป็นพิเศษ

 

"ผมแค่ผ่านมาทำภารกิจก็เท่านั้น"ผมคงน้ำเสียงราบเรียบนิ่งเฉยอย่างคงที่ "แต่คิดว่าคงไม่ใช่ปีศาจตนเดียวกับท่าน"

 

พี่เขยกิตติมศักดิ์ในร่างมังกรยังคงบินวนพร้อมกวาดสายตาไปรอบ บางทีการมีปีกก็อาจจะได้เปรียบกว่าการตามหาคนบนพื้นราบ ชั่วขณะหนึ่งผมแอบอยากขอขึ้นขี่หลังมังกรเพื่อที่จะได้ช่วยเขาหาคน นั้นอีกแรงหนึ่ง แต่ลืมไป ผมเพิ่งบอกเขาไปว่าไม่ได้มาหาเดวิลปริ๊นซ์นี่นะ

 

"มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก"ร่างสูงหนาในชุดคลุมสีดำปรากฏแทนที่มังกรทมิฬทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นดิน เขายกมือขึ้นเสยผมสีดำสั้นประบ่า มีหยดเหงื่อมากมายผุดเกาะตามใบหน้านั้น ทำให้รู้ว่าถึงยังไงลมหนาวก็ไม่ได้ช่วยพัดให้หายร้อนจากไอแดดได้มากนัก โดยเฉพาะเมื่ออยู่ในเขตพื้นที่โทรปิคอร์นซึ่งเป็นตำแหน่งบนเส้นศูนย์สูตรโลกพอดี

 

"ให้ผมช่วยตามให้อีกแรงไหม ?"ผมเลิกคิ้ว ราชามังกรคนนั้นทำหน้ายุ่งขึ้นเล็กน้อย

"ดี จะได้ห้ามฉันไม่ให้ฆ่าหมอนั่นซะก่อน"นัยน์ตาสีนิลดูเหมือนจะพูดความจริงทุกประการ มิได้ล้อเล่นแต่อย่างใด

 

"แล้วทำไมท่านถึงต้องออกมาตามหาเขาด้วยตัวเอง?"ผมเริ่มเดินต่อ โดยห่างจากคนข้าง ๆ ไม่กี่ก้าว เขาได้ยินคำถามนั้นก็แค่นเสียงหัวเราะเบา ออกมา

 

"จะอะไรล่ะ ถ้าฉันไม่โดนพี่สาวของนายงอนเข้าให้แล้ว"ห้ะ...อะไรนะนี่คือสาเหตุที่ทำให้ประมุขของอมนุษย์แผ่นดินใหญ่ถึงขนาดต้องลงมือลงแรงออกตามหาเองขนาดนี้เลยหรือ

 

"ไอลีน ? ผมไม่ยักรู้ว่าพี่จะขี้งอนเมื่อไหร่"

"เหอะๆ น่าจะเรียกว่าโกรธมากกว่าบางทีฉันอาจจะทำเกินไปก็ได้"

"ผมถามได้ไหมว่าเรื่องอะไร ?"

"ก็แค่สั่งพักงานน่ะ ไอลีนทำหน้าที่อัศวินมังกรพ่วงตำแหน่งหัวหน้าทหารจนไม่ได้พักเลย แล้วยังเรื่องปีศาจชั่วตนนั้น..."มีประกายไฟเล็กๆผุดขึ้นในดวงตาคมคู่นั้น

"เอาเป็นว่าหึง"

"มันก็ใช่แน่นอนอยู่แล้ว"

 

ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมจะเจอว่าที่พี่เขยกิตติมศักดิ์ในสถานการณ์แบบนี้ ทั้งที่เราไม่ควรถูกแคปริคอร์นหรือโซลิเซียร์จับได้เพราะนั่นส่งผลโดยตรงถึงความมั่นคงระหว่างประเทศ

 

"แล้วนายกับซินเธียไปด้วยกันได้ดีไหม?"ว่าที่พี่เขยหันมามองผม ซึ่งต้องยอมรับว่าตกใจเล็กน้อยที่โดนสวนด้วยคำถามแบบนี้

นี่เรายังจะคุยเรื่องรัก ๆใคร่ กันอยู่ใช่ไหม

 

"ก็ดีครับ"ผมตอบสั้น ก่อนเลื่อนสายตาไปอีกทางแสร้งทำเป็นว่าสำรวจเส้นทางอยู่ ทำไมจะไม่รู้ล่ะครับ ว่าราชามังกรกำลังพยายามเค้นความจริงอะไรอยู่ ฟังจากที่ไอลีนเล่า เขาเป็นคนที่เจ้าเล่ห์และต้องได้ในสิ่งที่อยากได้ ต้องรู้ในสิ่งที่อยากรู้ เอาเป็นว่า ผมควรระวังตัวเอาไว้จากชายผู้นี้ให้มาก  

 

ในที่สุดพวกเราก็เดินผ่านป่ารกทึบตามถนนหนทางที่ยังคงเหลือให้เห็นอยู่ ภาพเบื้องหน้าคือคฤหาสน์เดวิลแลนด์ มันถูกปล่อยให้รกร้างอย่างที่คิด เพราะหลังจากสงครามเมื่อเจ็ดปีก่อนสงบลง สองพี่น้องตระกูลปีศาจถูกเนรเทศ ปีศาจตนอื่นที่เคยรับใช้ในคฤหาสน์หลังนี้ก็ได้หายสาบสูญไปนานแล้ว

แทนที่จะเป็นความว่างเปล่า แต่ตอนนี้กลับมีกลิ่นไอปีศาจอย่างรุนแรงลอยกรุ่นในอากาศ นั่นทำให้ว่าที่พี่เขยของผมเลิกเค้นหาความจริงจากสายตาเสียที แล้วหันไปจริงจังกับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่แทน

 

"ดูเหมือนแกจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่จริง สินะ"ราชามังกรพ่นลมออกทางจมูกและคงพ่นไฟเผาคฤหาสน์หลังนี้ทันทีถ้าทำได้

 

"กลิ่นไอปีศาจ"ผมมองไปยังบานประตูไม้ซึ่งมีไม้เลื้อยพันรอบลูกบิดประตูจนแทบมองไม่เห็น บรรยากาศวังเวงเงียบจนไม่น่าวางใจได้ลง คนข้างตัวผมขยับเล็กน้อย ตาสีทองแทนที่สีดำสนิท มังกรราชวงศ์คงมีปฏิกิริยาต่ออำนาจปีศาจ เพราะพวกเขาเป็นอริต่อกันด้วยสัญชาติเกิด

และด้วยอำนาจของเลือดเนื้อเทพแห่งดาวมังกรแคปริคอร์น แสงสีทองที่ล้อมกายเขาก็ปลุกพลังเวทกลางอกผมให้ปั่นป่วนได้เช่นกัน บางทีผมน่าจะเตือนความจำว่าที่พี่เขยสักหน่อย ว่าพวกเรามาเพื่อช่วย ไม่ได้มาตามฆ่าชีวิตเดวิลปริ๊นซ์

 

"เมื่อกี้มีทหารโซลิเซียร์ส่งม้าเร็วล่วงหน้ามาก่อน พวกเขาอาจจะถึงในเร็ว นี้"ผมบอกข้อมูลให้อีกคนรับรู้ด้วยกัน เพราะไหน ก็ถือว่าลงเรือลำเดียวกันแล้ว

 

"ฉันสั่งให้ทหารโทรปิคอร์นรออยู่ที่โทรเวียร์ ยังไม่ได้เข้ามา"เขาหมายถึงเมืองที่เชื่อมระหว่างเขตเดวิลแลนด์กับโทรปิคอร์น นั่นแสดงเจตนาของราชามังกรเป็นอย่างดีว่าเขาตั้งใจจะมาสะสางเรื่องนี้ด้วยตนเอง ไม่ได้อยากให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่อย่างที่คิด

 

กึก

มีเสียงกระทบแผ่นกระเบื้องดังจากด้านบนหลังคานั้น ทำให้การสนทนายุติลงเท่านี้ ผมมองขึ้นไปก็พบเงาร่างคนกำลังยืนประกาศตัวอย่างกล้าหาญ ไม่ได้หลบซ่อนให้สมกับเป็นนักโทษที่สามแคว้นกำลังไล่ล่าอยู่

แม้จะมองจากตรงนี้ แต่ผมก็เห็นสายตาที่แสดงถึงความเด็ดเดี่ยว นัยน์ตาสีแดงที่ดูคล้ายกับใครบางคน

ในกระทั่งเวลาแบบนี้ผมยังคิดถึงเธออีกหรือนี่

 

"...ปีศาจชั่ว"ราชามังกรพึมพำกับตัวเองซึ่งผมได้ยินเต็มสองหู

 

"พวกเจ้ามาทำอะไรกัน"เดวิลปริ๊นซ์ยืนบนหลังคาด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างยากแก่การเดาอารมณ์ "อีกเดี๋ยวก็คงส่งกองทัพมาไล่ฆ่าข้าสินะ"

 

"เข้าใจผิดแล้ว...พี่ชาย"ผมทำสีหน้าปั้นยาก เมื่อราชามังกรหันควับมามองด้วยสายตาประหลาดใจ ไม่ต่างกับคนที่ยืนอยู่ด้านบนนั้น

ทำไม ? ฝึกเรียกเอาไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนี่ครับ

 

"ซินเธียเป็นห่วงท่านมากนะครับ"ผมพยายามเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายยอมเชื่อใจ

"อันเซียร์ เลิกเรียกเจ้านั่นแบบนั้นได้ไหม ฉันรู้สึกถูกเปรียบเทียบ"ราชามังกรแย้งขัดขึ้น

"แล้วมังกรตนนั้นมาทำอะไรที่นี่"เดวิลปริ๊นซ์ยังคงส่งไอสังหารต่อสู้กับอำนาจมังกรราชวงศ์ที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย เช่นเดียวกัน

 

ถ้าเกิดว่าผมไม่ได้ผ่านมาทางนี้ ถ้าหากพวกเขาได้เจอกันเองก็อาจจะได้ดวลกันไปหลายยกแล้วมั้งครับ

 

ฮี้

ได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับสัตว์พาหนะจำนวนมาก สัมผัสพิเศษของผู้พิทักษ์ของผมก็ได้ทำงานทันที

 

"เราต้องรีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้"ผมมองดวงหน้าเคร่งเครียดของพวกเขาสลับกัน ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจแล้วว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น คือการเผชิญหน้ากับกองทัพของเหล่าผู้ใช้เวท

 

และที่สำคัญเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์และราชามังกรก็อยู่ในที่เกิดเหตุเสียด้วย

"แล้วจะไปกันยังไงล่ะ ให้ข้าขี่หลังมังกรตนนั้นอย่างนั้นเหรอ ไม่ล่ะ ข้าไม่ลดตัวลงไปทำเรื่องอย่างนั้นหรอก"

ดูเหมือนจะเริ่มใกล้แตกหักขึ้นทุกที

"ฉันว่า ฉันอยากเปลี่ยนเป้าหมายบางอย่างสักเล็กน้อย ฆ่ามันทิ้งตรงนี้ซะเลยดีไหม !"ราชามังกรเรียกอุ้งเล็บมังกรออกมาในท่าง้างกางออก และกำลังเตรียมกระโดดขึ้นไปปะทะ

 

"ก็ดีเหมือนกันครับ ไอลีนจะได้โกรธไปอีกอย่างน้อยก็คงอีกเป็นร้อยปี ผมรู้จักพี่สาวคนนี้ดี เธอไม่ได้ขี้งอนแต่ถ้าโกรธแล้วจะหายยากมาก"ขอโทษนะครับ แต่ในเวลานี้ ผมจำเป็นต้องเล่นที่จุดอ่อนของทุกคน หวังว่าผมจะอยู่รอดปลอดภัยด้วยอำนาจของการเป็นน้องชายของว่าที่พระชายาแห่งโทรปิคอร์นแล้วกัน

 

"พวกนายหลีกไป ฉันจะรอกองทัพผู้ใช้เวทอยู่ตรงนี้แหละ"ผมละสายตาจากว่าที่พี่เขยกิตติมศักดิ์ซึ่งนิ่งเงียบไปทันใด  ดูเหมือนว่าแค่คำว่าไอลีนกับโกรธจะเป็นคำต้องห้ามจริงจังสำหรับเขา และเมื่อเห็นสีหน้าคนดื้ออีกคนก็นึกอยากจะยกมือขึ้นตบกลางหน้าผากแรงๆ หนึ่งที แต่ผมก็ไม่ได้ทำอย่างนั้น แถมยังคงสำรวมกิริยาไว้

 

"ถ้าหากถูกจับได้ บางทีท่านอาจจะไม่ได้รับอิสรภาพอีกเลยนะพี่"

"..."ใบหน้าไม่ยินดียินร้ายนั้นแสดงว่าเขาได้ไตร่ตรองมาอย่างดีแล้วสินะ

"แล้วซินเธียล่ะ เธอจะอยู่ยังไง ทุกวันนี้เรื่องของพี่ก็ทำให้เธอแทบนอนไม่หลับอยู่แล้ว พี่ต้องการให้น้องสาวเป็นทุกข์จริง หรือ"และรวมถึงผมด้วย ผมแอบต่อในใจ

และนั่นก็ดูเหมือนเป็นจุดอ่อนลึก ของเดวิลปริ๊นซ์เช่นกัน แม้ว่าจะไม่รักตัวกลัวตายขนาดไหน แต่ถ้าคิดถึงคนที่รัก เขาย่อมใจอ่อน

 

ผมสูดหายใจเข้าออกอย่างพยายามข่มอารมณ์

ทำไมถึงได้ดื้อกันอย่างนี้นะ

ทั้งที่สองคนนั้นก็โตแล้วแท้ แต่กลับจ้องทะเลาะกันเหมือนเป็นเด็กไม่ผิด !

 

"ทีนี้เราจะไปกันได้หรือยัง พวกเขากำลังจะมาถึงในอีก 1 นาทีนี้"ผมคำนวณจากระยะทางที่กล่องเวทของผู้ใช้เวทอยู่ห่างออกไป และความเร็วที่พวกเขาใช้ อีกไม่นาน ถ้ายังไม่รีบออกไปจากที่นี่ ก็คงได้ทักทายกองทหารจากแคปริคอร์นและโซลิเซียร์เป็นแน่

 

ผมเห็นร่างเงาของคนบนหลังคาที่เคลื่อนหายไปทางด้านหลังฝั่งคฤหาสน์ ก่อนจะรีบวิ่งตามไปในทันที

 

...

 

"พวกเจ้ามากันอีกแล้วหรอ ?"ซินเธียมองใบหน้าของคนสามคน ผ่านมาสามวันนี้พวกเขาก็ได้แวะเวียนมาเยี่ยมไม่ขาดโดยให้เหตุผลต่าง นานาเช่น 'อยู่บ้านไม่มีอะไรทำ' 'อยากมาเล่นหิมะ' 'มาเล่นกับหมีขาวแบร์รี่' เป็นต้น

 

คำถามจากเจ้าบ้านสร้างความกระอักกระอ่วนใจให้แก่ผู้ที่กำลังปิดบังความจริงบางอย่างและดูเหมือนว่ายิ่งเฉไฉก็ยิ่งดูน่าสงสัยขึ้นทุกที

 

"ได้ข่าวอันเซียร์บ้างไหม ?  เขาไม่เคยห่างบ้านนานขนาดนี้มาก่อน"

 

โทมัสเลิกคิ้วสูง เพราะความจริงแล้วช่วงที่สถาบันยุ่ง อยู่เพราะเขาก็ต้องหอบหิ้วเอาข้าวของไปอยู่ที่นั่นเลยด้วยซ้ำ ขณะที่เจ้าชายโพรเทกเตอร์ยืนยันจะกลับบ้านทุกวัน

สิ่งนั้นเคยทำให้เขารู้สึกสงสัยว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นเช่นไรกันแน่ แต่ในวันนี้ สิ่งที่อันเซียร์ทำ ก็ได้บอกแทนความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว

 

"ภารกิจครั้งนี้มันค่อนข้างใช้เวลาหน่อยน่ะ อีกไม่นานเขาคงกลับมาเองนั่นแหละ"มิรินด้าถือวิสาสะเดินเข้าบ้านไปแล้วทำตัวตามสบายเหมือนบ้านของตนเอง โดยการเอาถุงหิ้วที่ถือมา ไปจัดวางในตู้เก็บอาหารเพื่อเตรียมสำหรับอาหารค่ำคืนนี้

 

"แล้วมีข่าวเรื่องพี่ชายข้าบ้างหรือเปล่า ?"ตากลมโตสีแดงพยายามสบจ้องแม้ว่าพวกเขาจะดูเหมือนยุ่ง และหลีกเลี่ยงการตอบคำถามมากเพียงใด

 

"ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่ได้ข่าวอะไรเลยน่ะซินซิน เธอทำใจให้สบายก่อนนะ"โมริน เอื้อมมือมาแตะไหล่เบา ขณะที่ซินเธียยิ้มจาง

"ข้าเองก็หวังว่าจะช่วยเหลืออะไรพวกเขาได้บ้างในสถานการณ์แบบนี้"

"ฉันของีบก่อนนะ"โทมัสเดินตรงไปยังโซฟายาวแล้วเอนตัวลงนอนทันที

 

"ซินซิน แล้วแบร์รี่ล่ะ"โมรินเอ่ยถาม ขณะที่อีกฝ่ายกำลังยืนใจลอย

"ยังไม่มาเลยสงสัยจะเที่ยวเล่นเพลินนะ"

"เราออกไปตามหากันไหมวันนี้หิมะไม่ค่อยสูงมากนัก เธอน่าจะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย"

ก็อาจจะดีเหมือนกัน

ซินเธียแอบเห็นด้วยพร้อมพยักหน้าเนิบนาบ ก่อนเดินไปหยิบเสื้อโค้ทสีน้ำตาลมาคลุมทับเสื้อไหมพรมสีขาวไว้

 

"อย่าไปไหนไกลนักล่ะ"มิรินด้าเงยหน้าขึ้นจากการเตรียมของในครัว

 ร่างที่สูงไล่เลี่ยกันทั้งสองจึงพยักหน้าหงึกหงักเป็นอันตกลง

 

สวบ สวบ ~

ซินเธียก้มมองเพื่อหิมะที่ขาวสะอาดราวกับเกล็ดน้ำตาล มันสูงเลยหัวเข่าเล็กน้อย โชคดีที่มีรองเท้าบู๊ทกันความหนาวได้ หล่อนจึงไม่ต้องทนเท้าชาก้าวขาไม่ออก

 

"ซินซิน..."

"หืมม์...อะไรหรอโมโม"

"ที่จริงแล้วฉันไม่อยากจะปิดบังเธอหรอกนะแต่อันเซียร์เขา..."โมรินทำสีหน้าแปลกไป นั่นทำให้ซินเธียรู้สึกใจไม่ดี

"อันเซียร์ ทำไมหรอ ?"

"ฉันรู้ว่าเขาช่วยเธอเรื่องพี่ชายนะ"

"..."

"แต่เธอรู้ไหม ว่านั่นทำให้เขาเข้าไปเสี่ยงอันตรายมากขนาดไหน เรื่องระหว่างแคว้นเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน คิดดูสิ เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ตามช่วยเหลือเดวิลปริ๊นซ์..."

"...ข้า"ไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน ซินเธียยกมือขึ้นปิดปากอย่างอึ้งปนทึ่ง หากรู้ว่านั่นจะนำพาความเดือดร้อนมาให้เขา หล่อนคงไม่ขอให้เขาทำเรื่องเสี่ยงแบบนั้นหรอก และเพราะแบบนี้เขาถึงยังไม่กลับมาสักทีใช่ไหม ?

 

"เจ้ารู้อะไรอีกโมโม รีบบอกข้าเถอะ"สีหน้าของเจ้าหญิงปีศาจเผยความกังวลชัดเจน ทั้งสองหยุดเท้าลงแล้วยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางเกล็ดหิมะเล็ก ที่โปรยลงมาอย่างช้า

 

"ฉันรู้แค่ว่าเขาน่าจะกำลังตามหาพี่ชายเธอที่คฤหาสน์เดวิลแลนด์ เพราะสถาบันครอสเพิ่งส่งคนไปที่นั่น"

 

ซินเธียรู้สึกเจ็บจุกที่กลางอก นี่หล่อนขอร้องให้เขาเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ ทั้งที่หล่อนไม่ได้ทำอะไรเลย ได้แต่เฝ้ารอและภาวนาให้ทุกคนรอดปลอดภัย

 

"ฉันเข้าใจนะว่าเธอกำลังเจ็บปวด"วูบหนึ่งที่นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนประกายกล้า โมรินก้มหน้าลงเพื่อซ่อนสีหน้าและอารมณ์บางอย่าง "ทำไมเธอไม่ไปยุติเรื่องนี้ด้วยตัวเองล่ะ"

 

"...ยุติอะไรกัน ข้าสามารถทำอะไรให้กับพวกเขาได้เหรอ"

"ได้สิ ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้ เธอต้องไปนำตัวเขากลับมา มีแต่เธอที่จะหยุดเขาได้ อีกอย่างพี่ชายเธอก็คงอยู่ที่นั่นแล้วด้วย"

 

ได้ยินดังนั้นตาสีแดงกลมโตจึงเปล่งประกายเหมือนมีคนชี้หนทางสว่างไสวให้เห็นอยู่ตรงหน้าว่าเธอควรจะก้าวต่อไปเช่นไร

"ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะโมโม~"ซินเธียพยักหน้าแข็งขัน หล่อนมองสีหน้าเพื่อนที่ยิ้มมาให้ แล้วก็รู้สึกว่าช่างโชคดีเหลือเกินที่มีเธอคอยเป็นที่ชี้แนะทางออกของปัญหาที่หล่อนขบคิดมานาน อย่างน้อยก็ได้ทำตัวให้มีประโยชน์กับเขาบ้างซักที แต่มันก็อาจมีปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง…

 

"เอ่อแล้ว ข้าจะไปยังไงอ่ะ เดวิลแลนด์มันตั้งไกลนะ"ซินเธียเอียงคอถาม ก่อนหน้านี้พลังปีศาจสามารถนำพาร่างให้หายวับไปไหนก็ได้ แต่ตอนนี้หากไม่มีพาหนะเธอก็จำต้องเดินเท้า

 

"นั่นไง"โมรินชี้ไปยังสัตว์หน้าขนสีขาว ซึ่งกำลังกลิ้งตัวเล่นอยู่บนพื้นหิมะ

"แบร์รี่ ! เจ้าอยู่นี่เองหรอ!"ซินเธียดีอกดีใจ และยิ่งตื่นเต้นที่จะได้ไปพบกับสามีและพี่ชาย

 

"แล้วมิรินด้ากับโทมัสล่ะ ?"

"เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง เธอไม่ต้องเป็นห่วงพวกเขาหรอก"

"ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้ายังไง โมโม ขอบคุณนะ เจ้าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ข้าเคยมีมา..."

 

คนถูกขอบคุณมองรอยยิ้มสดใสสว่างไสวยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ หล่อนพลันเห็นภาพซ้อนของอดีตอันยาวนานปรากฏขึ้นอีกครั้ง

 

'ข้าขอบคุณมากนะ ! เจ้าช่างดีกับข้าจริง ! ขอบคุณ !'

เมื่อตอนนั้นหล่อนก็ได้ยิ้มและกล่าวขอบคุณเช่นนี้

 

"ไม่เป็นไรหรอก เก็บคำขอบคุณนั้นไว้เถอะ ความสัมพันธ์ระหว่างเรายังคงอีกยาวไกลนัก"

 

ซินเธียยิ้มระรื่นเมื่อหมีตัวใหญ่เดินอุ้ยอ้ายเข้ามาอ้อน โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่านัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองมาด้วยสายตาสื่อความหมายบางอย่าง

 

รวมทั้งไอปีศาจที่ผุดขึ้นจากกายร่างบางเพียงน้อยนิด ก่อนจะสลายหายไปพร้อมกับเกล็ดหิมะ

 

...

 

Writer : วันนี้อัพสองตอนรวดกันไปเลย หึหึ สะใจคนแต่งไหมล่ะ…(ปั่นๆๆ) //บาบิQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #774 MinEii >, (@yomineii) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 15:40

    คิดแล้วว่าโมโมมันดูแปลกๆ ที่แท้ก็เป็นปีศาจ

    #774
    0
  2. #756 Mayogo (@0844185158) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 20:30
    ไม่ได้อ่านนานเลยกลับมาอ่านต่อแล้วน่าา หลังจากห่างหายไปนาน// พอมาอ่านอีกก็มึนๆนิดหน่อย ถ้างงมากๆคงต้องไปอ่านตอนแรกใหม่แล้วมั้งเนี่ย ฮา
    #756
    0
  3. #321 Zhou (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 02:02
    เจ้าอันเซียร์กับบรรดาพี่ๆคือน่ารักอ่ะ ดูเคะ เอะ !? 555555555555555 เดรโกมีความเท่น๊าจ๊าาาาา สู้ๆนะคะไรต์ ><
    #321
    1
  4. #297 Panita Jaidee (@sweetylady554) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 20:54
    ชอบเรื่องนี้ สนุกมากกกก ไรท์สู้ๆ
    #297
    1
    • #297-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 31)
      17 ตุลาคม 2559 / 00:02
      ขอบคุณที่มาเม้นค่า ^^
      #297-1
  5. #296 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 17:45
    อย่านะโมโม -0-

    แต่แอบฟินกับฉากลงมาเหยียบพื้นดินและสะบัดผมของเดรโกง่ะ ><
    #296
    1
    • #296-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 31)
      16 ตุลาคม 2559 / 17:48
      เดรโกกลายเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณายาสระผม 5555
      #296-1
  6. #295 NON-SHUGAR (@NON-SHUGAR) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 16:38
    ได้กลิ่นทะ-ๆมาจากโมโม สงสัยคงไม่ได้อาบน้ำ //ไม่ใช่ละ โมโมนางร้ายเเน่นอน
    #295
    1
    • #295-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 31)
      16 ตุลาคม 2559 / 17:49
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ. :))
      #295-1
  7. #293 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 02:34
    หือ...... โมริน?!?!?! 
    #293
    1
    • #293-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 31)
      16 ตุลาคม 2559 / 11:51
      ขอบคุณที่มาเม้นนะคะ ^^~
      #293-1
  8. #292 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 01:21
    โมโม นางเป็นตัวร้ายแน่ๆ ฉันได้กลินปีศาจจากเทอ
    #292
    1
    • #292-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 31)
      16 ตุลาคม 2559 / 11:50
      ร้ายหรือไม่ ติดตามนะคะ น่าจะอีกนานพอสมควร .....
      #292-1
  9. #290 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 22:52
    รักไรท์จริงๆๆๆ ซินซินสู้ๆ
    #290
    1
    • #290-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 31)
      16 ตุลาคม 2559 / 11:50
      ขอบคุณนะคะ รักๆฟ
      #290-1
  10. #289 Arista_ (@3279) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 22:38
    รักส์คนแต่งมากขร่ะ //วิบัติเพื่อเสียงนะ ?~?
    #289
    1
    • #289-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 31)
      16 ตุลาคม 2559 / 11:50
      รักส์เหมือนกันค่ะ <3
      #289-1