The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 24 : Chapter [23] ผู้ให้คำทำนาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    24 ก.ย. 59

[23]

 

            คฤหาสน์โซลิเซียร์เช้าวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษเนื่องจากมีรับสั่งจากราชินีแห่งโซลิเซียร์ ว่าให้เตรียมต้อนรับแขกคนสำคัญ ซึ่งเป็นสหายเก่าแก่ซึ่งมักจะแวะเวียนไปมาหาสู่กันเป็นประจำ ทว่าเมื่อแขกคนสำคัญเดินทางมาถึง และหายเข้าไปในห้องทำงานส่วนพระองค์นานกว่าสองชั่วโมงแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าไปถวายการรับใช้อีก

 

            ข้ารับใช้หลวงคอยปรายตามองไปทางฝั่งประตูที่ปิดสนิท เพราะกังวลว่าตนจะลืมทำหน้าที่อะไร แต่นอกจากเสริ์ฟชา และของว่างตามเวลาแล้ว ก็ไม่น่ามีอะไรพลาด

            แต่แล้ว ลานสายตาก็ปรากฏเป็นภาพเงารางๆของชายหญิงคู่หนึ่ง แม้ว่าข้าหลวงรับใช้ผู้นี้จะไม่มีความบกพร่องด้านการมองเห็น แต่ก็ยังไม่ปักใจเชื่อสายตาตัวเองอยู่ดี จึงกระพริบตาสองสามครั้ง แล้วตั้งใจพิจารณาโดยละเอียด

 ฝ่ายบุรุษรูปร่างกำยำในการแต่งกายเรียบร้อยครบสูตรเจ้าชายน้อยนั้นเป็นที่เห็นจนชินตา เพียงแค่สวมเชิ้ตสีดำคลุมทับด้วยสูทเทาอ่อนเท่านั้น ก็ยังมีความหล่อเหลาทุกย่างก้าว ส่วนฝ่ายหญิงนั้น แม้ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ดูการแต่งกายชุดเดรสสีชมพูไล่โทนสีอ่อนลงจนสุดที่ชายกระโปรงยาวฟูฟ่อง ท่านผู้นี้จะเป็นใครไปไม่ได้

            เป็นเจ้าชายอันเซียร์ กับพระชายาจริงๆด้วย!

 

            ตั้งแต่งานแต่งงานครั้งสำคัญของราชวงศ์โซลิเซียร์ได้ผ่านพ้นไปได้เดือนกว่า ก็ไม่มีผู้ใดได้รับใช้สองพระองค์อย่างใกล้ชิด และตอนนั้น แม้แต่ใบหน้าของพระชายาก็ยังไม่มีข้ารับใช้หลวงคนไหนได้พบเห็น เปรียบเทียบกับขณะนี้ นอกจากจะเห็นดวงหน้าหวานละมุนสวยหมดจด ก็ยังอดแปลกใจกับความสูงและเรือนร่างที่เปลี่ยนแปลง ของพระชายาไม่ได้อยู่ดี

 

            นางข้าหลวงย่นคิ้วเข้าหากัน ยามมองสองร่างผ่านหน้าไป โดยตนได้ค้อมหัวคำนับ และเบือนสายตามองลงที่พื้นตามระเบียบ

 

แต่แล้ว ข้ารับใช้หลวงต้องเบิกตากว้างเมื่อนึกสิ่งที่ลืมทำขึ้นมาได้…!

            หล่อนลืมแจ้งบุคคลสำคัญด้านในห้อง ว่าเจ้าชายและพระชายาเสด็จมาถึงแล้ว! แต่ดูเหมือนว่าการคิดได้ตอนนี้ก็ถือว่าไม่ทันการอยู่ดี เพราะทั้งสองร่างได้ยืนหยุดอยู่หน้าบานประตู เจ้าชายอันเซียร์เหลือบมองดวงหน้าพระชายาด้วยสายตาอ่อนโยนแวบนึง ก่อนจะค่อยๆดันบานประตูออกไปเพียงน้อยนิด

 

            เสียงพูดคุยจากในห้องจึงดังชัดออกมาด้านนอก

“…หมายความว่ายังไง คำทำนายนั่นอาจไม่ได้หมายถึงซินเธียหรอกเหรอ!!”เป็นสุรเสียงของราชินีแห่งโซลิเซียร์ไม่ผิดแน่

 

เจ้าหญิงปีศาจไม่ได้มีแค่ซินเธีย มีราชวงศ์ปีศาจอื่นในโลก ที่หลบซ่อนจากกระแสจิตของเธอได้อีกเหรอนี่แพทตี้!”เสียง ราล์ฟเฟ ครอส พระสหายคนสนิทของราชวงศ์โซลิเซียร์ ดังแว่วมาอีกคน

 

แล้วอย่างนี้เราจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ…”

 

            เสียงราชินีกับพระสหายคนสนิทดังโต้ตอบกันไปมาอีกสองสามประโยค ก่อนที่ทั้งห้องจะตกอยู่ในความเงียบ

            นางข้าหลวงเผยสีหน้าเจ็บปวด หล่อนถือวิสาสะแอบเหลือบมองแผ่นหลังของทั้งสองพระองค์ ซึ่งยืนค้างหยุดอยู่ ณ บริเวณหน้าบานประตู

 

..อันเซียร์ ซินเธีย มากันแล้วเหรอลูก..”ราชินีแห่งโซลิเซียร์เป็นผู้ทักขึ้นก่อน แสดงว่าบุคคลสำคัญในห้องรับรู้ถึงการปรากฏตัวอย่างไม่คาดคิดกันแล้ว

 

            ซินเธียยืนนิ่ง ดวงตาสีแดงกลมโตดูเลื่อนลอยเหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง จนคนข้างๆต้องเอื้อมมือไปโอบรอบไหล่บาง

เราเข้าไปข้างในกันเถอะเสียงทุ้มฟังดูนุ่มหูขึ้น หญิงสาวเลื่อนสายตาขึ้นไปจ้องมองใบหน้าอันสงบเยือกเย็น พลันสงสัยขึ้นมาว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่

 

มากันแล้วเหรอสตรีร่างเล็กแต่ดูผอมซูบลงไปมากในความคิดของอันเซียร์ กึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟา และเมื่อเดินเข้าไปใกล้ขึ้น ก็ยิ่งเห็นใบหน้าซีดเซียวของผู้ใช้เวทที่เขาเคารพเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่แท้ๆคนหนึ่ง

 

น้าแพทไม่สบายหรือเปล่าครับ?”อันเซียร์เอ่ยทักเช่นนั้น คนถูกเรียกซึ่งนานๆทีจะยิ้มให้เห็น ก็กระตุกยิ้มนิดๆ

 

ดูเหมือนคำทำนายของน้า จะทำให้เจ้าหนูอันเซียร์ของน้าลำบากใจมากเลยสินะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆแพทตี้ไอแค่กสองสามหน ท่ามกลางสายตาเป็นห่วงของทุกคน น้าไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกจ้ะ แค่ใช้พลังมากไปเท่านั้น…”

 

น้าแพทพยายามจะปิดกั้นทวารา ไม่ให้อมนุษย์หรือปีศาจหลุดไปที่โลกมนุษย์ได้อีกราชินีแห่งโซลิเซียร์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง ตาสีม่วงอะเมทิสต์เหลือบมองลูกชายสุดที่รักก่อนจะมองหยุดที่ร่างหญิงสาววัยสาวสะพรั่ง แตกต่างจากเด็ก 7 ขวบที่เคยพบเคยเห็นอยู่มากโข ซินเธีย ลูกดูโตขึ้นเยอะเลยนะ

 

หมายความว่ายังไงกันคะ…”คนถูกเรียกกลับถามย้อน เป็นคำถามที่ทุกคนในห้องรู้ดีว่าเจ้าหล่อนหมายถึงอะไร เรื่องที่เจ้าหล่อนบังเอิญได้ยินเมื่อครู่ถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นประเด็นแล้ว ราชวงศ์ปีศาจอื่น? คืออะไรกัน?”

 

            ราล์ฟเฟ ครอส กระแอมไอเบาๆเพื่อทำลายความเงียบนิ่ง พวกเราได้เบาะแสจากเกรย์ ฮูด ว่าเขากำลังรับใช้ปีศาจราชวงศ์น่ะ ตอนนี้กำลังเร่งสืบหาสถานที่กันอยู่ ไม่นานก็คงได้เบาะแสอะไรเพิ่มนี่นับเป็นภารกิจอันใหญ่หลวงที่สุดเท่าที่ สถาบันครอส อะคาเดมี เคยมีมาในประวัติศาสตร์

 

            แต่คำตอบนั้นกลับเหมือนตอกย้ำแผลลึกในใจของซินเธีย

ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นสนิท ก่อนจะเหลือบมองคนที่ยืนข้างๆ ตาสีแดงคมคู่ที่มองมาที่หล่อนอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว เจ้ารู้เรื่องนี้ไหม อันเซียร์

 

“…ฉันก็เพิ่งจะรู้ไม่นานอันเซียร์เอ่ยตามจริง

 

ทุกคนรู้เรื่องนี้กันหมดยกเว้นข้า?

ซินเธียเริ่มสับสนในใจ เพราะลำดับไล่เรียงเรื่องราวไม่ถูก ยิ่งไปกว่านั้นเธอกลัวเหลือเกินว่า หากเธอไม่ใช่บุคคลในคำทำนาย โลกผู้ใช้เวทจะยังต้องการเธออยู่หรือไม่? หรือเธออาจจะต้องถูกเนรเทศไปยังขั้วโลกตามเดิม

 

ใจเย็นก่อนนะจ๊ะ เรื่องนั้นเดี๋ยวเราค่อยว่ากันทีหลัง เพราะไม่ว่ายังไงซินเธียก็คือลูกสะใภ้ของแม่แล้ว แล้วอีกอย่าง อันเซียร์คงไม่ยอมแน่ๆจริงไหมจ๊ะอะความารีนส่งสายตาสื่อความนัยไปให้ลูกชาย

 

            อันเซียร์ยังคงไม่คลายมือจากไหล่บาง เมื่อเห็นสายตาและฟังน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของท่านแม่แล้ว เขาก็กระแอมเบาๆก่อนจะลดมือลงมาวางข้างตัวตามเดิม

 

ยังมีอีกเรื่องเทพดาวมังกรยังไม่ยอมหยุดเคลื่อนไหว หนึ่งเดือนมานี่เขาฆ่าปีศาจไปแล้วหลายร้อยชีวิตราล์ฟพูดแทรกขึ้นมา ด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น ตาสีฟ้าเทาสั่นไหวจับจ้องไปยังผู้มีสายเลือดปีศาจคนเดียวในห้องนี้ ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะระวังตัวเองดีดี

 

            ซินเธียพยักหน้าเบาๆ ข้าจะระวังตัวเองให้มากค่ะ

 

เรื่องแวมไพร์ที่ป่วนโลกมนุษย์ตอนนี้สถาบันครอสเข้าไปจัดการเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ดึงพลังทวาราให้กลับมาทำงานเหมือนเดิมเท่านั้นเสียงแหบแห้งดังมาจากแพทตี้ อันเซียร์ปราดเข้าไปหาพร้อมยอบเข่าลงด้วยความเป็นห่วง

 

น้าแพทอย่าอยู่ที่นี่นานนักเลยครับ อากาศหนาวมาก รีบกลับไปที่อุ่นๆดีกว่าเขาหมายถึงแคปริคอร์น ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรโลกมากกว่า แม้จะเข้าฤดูหนาวแต่อุณหภูมิก็ยังคงอบอุ่น ไม่เหมือนโซลิเซียร์ที่มีแต่หิมะขาวโพลน กับไอหนาวเย็นยะเยือก

 

คำทำนายของน้ายังมีอีกข้อ หลานอยากฟังหรือเปล่า…”เสียงหวานกระซิบแผ่ว จนได้ยินกันเพียงสองคน อันเซียร์จ้องลึกไปยังตาสีฟ้า ยิ่งจ้องก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเห็นแสงสว่างวาบ เกี่ยวกับจุดจบความสัมพันธ์ของเจ้าทั้งสอง อันเซียร์ซินเธีย…”

น้าแพทครับ…?”อันเซียร์นิ่งอึ้ง เหลือบมองเบื้องหลังก็ยังเห็นท่านแม่กำลังพูดคุยกับภรรยาของเขารวมทั้งน้าราล์ฟเฟ

แต่ก่อนจะถึงจุดจบ ย่อมมีจุดเริ่มต้นเสมอ…”

น้าแพทครับผมแค่อยากรู้เรื่องเดียว ต้องทำยังไงซินเธียถึงจะปลอดภัย ผมสามารถคุ้มครองเธอได้ใช่ไหมครับ

ผู้พิทักษ์ปากเรียวเล็กพ่นหนึ่งคำพูด ก่อนพยักหน้า หลานเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ อันเซียร์เพื่อปกป้อง เพื่อคุ้มครองเพื่อชดใช้

“…”

การยืนกรานปกป้องหญิงสาวในดวงใจของหลาน จะนำพาความเดือดร้อนมาให้อีกมากมายนัก…”สิ้นเสียงหวานแหบพร่า แสงสว่างในดวงตาสีฟ้าสุกใสเหมือนจะมลายหายไป เปลือกตาทั้งคู่ค่อยๆปิดลงจนสนิท

น้าแพทครับ!”อันเซียร์เข้าไปแตะไหล่บางเล็ก แล้วเขย่าเบาๆ น้าแพท!”

 

แพทตี้!!”อะความารีน พุ่งเข้าไปหาเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง มือเล็กแตะสัมผัสกลางหน้าผากของร่างที่นอนแน่นิ่งสลบไป แสงสีแดงอ่อนอาบไล้ร่างคนหมดสติเอาไว้ หล่อนแค่หนาวน่ะ ต้องปรับอุณหภูมิกล่องเวทใหม่ ราล์ฟช่วยฉันที

 

ได้คนถูกเรียกขานรับ ก่อนจะพุ่งไปอุ้มร่างบางขึ้นมาไว้ในวงแขน

 

แม่ต้องพาน้าแพทไปอบอุ่นร่างกายก่อน วันนี้เราคงไม่ได้ทานอาหารร่วมกันแล้ว น่าเสียดายจริงๆราชินีแห่งโซลิเซียร์มองลูกชายพลางเอามือลูบใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะยิ้มอ่อนลง ทำไมลูกไม่พาซินเธียไปทานข้าวที่เวรีเซียร์ล่ะ ช่วงนี้อากาศดี ไปคืนนี้น่าจะเหมาะ ตาสีม่วงอะเมทิสต์เหลือบมองหญิงสาวที่ยืนทำสีหน้าแตกตื่นปนกังวล จึงอธิบาย แพทตี้เป็นผู้ใช้เวทพลังจิตน่ะ หล่อนแค่ใช้พลังเกินขีดจำกัดเท่านั้น อย่าเป็นห่วงเลยจ้ะ

 

อ่อค่ะท่านแม่

 

อย่าลืมนะลูกราชินีแห่งโซลิเซียร์เอ่ยขณะกำลังเดินผ่าน ร่างสูงหนาของเจ้าชายโซลิเซียร์ แม่รออุ้มหลานอยู่

 

“…!!!////////”คนฟังชะงักค้าง พร้อมกับดวงหน้าที่ขึ้นสีเข้มลามจนถึงใบหูชัดเจน

 

อันเซียร์อันเซียร์? เจ้าเป็นอะไรไปหรือ ท่านแม่บอกอะไรเจ้าหรือ ข้าฟังไม่ถนัด

 

            ร่างบางก้าวเข้ามาชิด ตากลมโตสีแดงจดจ่อเฝ้ารอคอยคำตอบ

อันเซียร์ก้มมองดวงหน้าหวานละมุน ก่อนเบือนสายตาหนีไปอีกทาง

 

ไม่มีอะไรหรอกน่า!!//”

 

 

            สถาบันครอส อะคาเดมี แออัดไปด้วยผู้ใช้เวทหลายหน่วยงาน พวกเขาต่างได้รับภารกิจพิเศษต่อเนื่องจนหลายคนตัดสินใจขนข้าวของย้ายมาปักหลักที่นี่ ลานสนามกว้างซึ่งถูกใช้เป็นที่ฝึกซ้อม จึงมีเต็นท์นอนหลากหลายขนาด วางเกลื่อนกระจายไปทั่ว

 

            โทมัสเดินพาดผ้าขนหนูผืนเล็กไปบนใหล่ หลังจากปฏิบัติภารกิจอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำรวมเสร็จสรรพเรียบร้อยดี เขาก็เดินกลับไปที่เต๊นท์นอนเพื่อหลับพักผ่อนก่อนถูกเรียกตัวในภารกิจพิเศษอีกครา

 

            ยามนี้ใครๆก็ต่างพูดว่า เวลากิน เวลานอน เป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น!

ยิ่งมีภารกิจเข้ามาเยอะขึ้น การแข่งขันก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนต่างแข่งขันกันเพื่อแย่งตำแหน่งที่ดีกว่า แน่นอนยิ่งความยากของภารกิจเสี่ยงตายนั้นมีมากเท่าไหร่ เปอร์เซ็นต์ความสำเร็จย่อมสูงขึ้นตามไป

 

            เมื่อเขาเดินถึงเต็นท์นอนส่วนตัว ก็เอื้อมมือเลิกผ้าขึ้น แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับร่างบางสมส่วนที่นอนหันหลังให้อยู่ก่อน

เฮ้อ มิรินด้า นี่เธอจะมาแย่งฉันนอนตรงนี้ไม่ได้นะโทมัสบ่นอุบอิบ ทั้งที่รู้ว่าใจจริง หญิงสาวคนนั้นคิดจะนอนรอให้ใครบางคนมาที่นี่ต่างหาก ซึ่งวันนี้คนๆนั้นก็ได้ลางานกะทันหันไปตั้งแต่เมื่อเช้า

 

โทมัสเสียงหวานสดใสดังขึ้นจากด้านหลัง เรียกให้ชายหนุ่มเบือนหน้าไปมอง

 

โมริน

 

นายไม่มีภารกิจหรอช่วงนี้ เห็นคนอื่นเขายุ่งๆกันน่ะ

           

            คนอื่นๆที่ยุ่งกัน หล่อนคงหมายถึงพวกคลาสสูง ระดับ A,B นั่นแหละ เพราะภารกิจช่วงนี้ล้วนแล้วแต่มีความยากพอสมควร จึงไม่มีหลุดรอดไปถึงคลาส C นอกเสียจากว่าพวกเขาจะมีจำนวนคนไม่พอ

 

ฉันเพิ่งได้พักน่ะ โมริน เธอมาหาอันเซียร์ด้วยเหรอโทมัสพูดในสิ่งที่สงสัยออกมา เพราะเขาสังเกตุว่าขณะที่พูดคุยกันนั้น ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตกำลังเหลือบมองไปยังด้านหลัง ภายในเต็นท์ที่นอนของเขา

 

            เขากับอันเซียร์ใช้เต็นท์นอนนี่ร่วมกัน ในยามพักผ่อน จึงเป็นเหตุให้คนที่นอนหลับอุตุอยู่ในนั้นถึงกับมานอนเฝ้าที่นี่

           

เปล่าฉันแค่เดินผ่านมาก็เท่านั้นเสียงหวานตอบพร้อมรอยยิ้ม

 

ฮ้า..โทมัส นายมาแล้วเหรอมิรินด้ายื่นใบหน้างัวเงียออกมา ตาสีเขียวมรกตเบือนไปมองโทมัส ก่อนหญิงสาวอีกคน โมริน วิทช์ เธอมาทำอะไรแถวนี้

 

อ้อ ฉันแค่มาชวนไปเยี่ยมซินซินน่ะ

 

หืมม์โทมัสเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

 

ก็ฉันไม่ได้เจอเธอมานานมากแล้วนี่

 

อืมก็ดีเหมือนกัน ไว้ว่างๆเราค่อยไปเยี่ยมหล่อนก็ได้ฉันมีเรื่องที่ต้องคุยกับยัยนั่นพอดี

 

            โทมัสยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ อย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเซ้นส์ของโพรเทกเตอร์มันถึงร้องบอกอะไรบางอย่าง เมื่อมองหญิงสาวสองคนที่พูดคุยกัน เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ

 

            ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆแฮะ!!

 

 

Writer: ฮ้า เข็นตอนใหม่มาแล้ว อาจจะล่าช้าไปอีกเพราะใกล้ฤดูการสอบอย่างโหดร้ายแล้วค่า แง้ๆๆ ยังไม่ได้เริ่มอ่านสักตัว เพราะความขี้เกียจส่วนตัว 5555 ขออภัยที่ให้รอนะคะ จะพยายามอ่านไป พักสายตามาอัพบ้างเป็นระยะๆ ไม่ให้นานเกินไปนัก //บาบิQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #214 งางิสะคุง (@sompopmothanee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 10:44
    แม่อันเซียอยากมีหลานละอันเซียสู้ๆครับ
    #214
    1
  2. #212 Zhou (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 18:23
    สู้ๆน๊าาา นี่ก็จะเข้ามิดเทอมอันแสนโหดร้ายเหมื่อนกันนนนนนนนนนนนนนนนนนน เค้ารอให้อันเซียร์มีหลานอยู่นะ ฮิๆๆ
    #212
    1
  3. #210 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 00:14
    สู้ๆนะคะ ขอให้ทำข้อสอบได้ค่ะ
    #210
    1
  4. #209 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 23:51
    ตอนหน้าขอหวานๆน้ำตาลเรียกพี่ อิอิ
    #209
    1
  5. #208 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 23:29
    เดาว่าตอนหน้าต้องมีฟินๆ บ้างแหละ อย่าทำให้ผิดหวังนะคะไรท์
    #208
    1
  6. #206 Siladee123 (@Siladee123) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 20:23
    รออ......
    #206
    1