The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 23 : Chapter [22] ความคิดถึงเป็นพิษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 918
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    16 ก.ย. 59

[22]

 

            ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ความวุ่นวายในภารกิจของท่านชายลีโอนาร์ด สถาบันครอส อะคาเดมีจึงรับภารกิจใหญ่ๆหนักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า นอกจากการคตรวจตราคุ้มกันความสงบเรียบร้อยในโลกผู้ใช้เวทแล้ว ยังต้องมีการกระจายกำลังคนไปยังโลกมนุษย์ เพื่อตามล่าหากลุ่มแวมไพร์ที่แฝงตัวกลมกลืนกับมนุษย์อีกด้วย

 

            นั่นเป็นเหตุให้เจ้าชายโพรเทกเตอร์คนสำคัญถูกเรียกตัวกลับไปยังสถาบันทันทีที่ถึงบ้าน ตั้งแต่วันที่เกิดเหตุ และอีกหลายๆวันต่อมาจนแทบไม่ได้กลับบ้านเลย

 

            ส่วนเธอ กลับถูกกักขังไว้ที่นี่ เธอไม่ต้องกลับไปทำงานที่สถาบันอีก มันอันตรายเกินไป ด้วยเหตุผลนั้นแหละ

 

เฮ้อ…”เสียงถอนหายใจยาวดังจากสตรีร่างบาง ผู้นั่งหง็อยอยู่ ณ ระเบียงไม้หน้าบ้าน พลางชะเง้อคอมองออกไปด้านนอกราวกับว่าคนที่รออยู่ใกล้จะปรากฏตัวขึ้นมา ทั้งที่ยังไม่มีวี่แววเลยสักนิดก็ตาม

 

            อันเซียร์

หล่อนร้องเรียกชื่อเขาในใจ ราวกับหัวใจค่อยๆพองโตทีละนิด เมื่อนึกย้อนถึงคำพูดและการกระทำในวันนั้นเช้าวันที่ฤดูกาลเปลี่ยนผัน

            เจ้าชายผู้สง่างาม เพียบพร้อมไปทุกๆด้านคนนั้น ได้ลดตัวคุกเข่าต่อหน้า และบอกความรู้สึกของเขาออกมา ฟังดูเหมือนเรื่องราวรักโรแมนติก ช่างน่าเหลือเชื่อว่าสิ่งดีงามนี้จะเกิดขึ้นในชีวิตของเดวิลปริ๊นเซส ผู้ซึ่งถูกปฏิเสธและเนรเทศออกจากโลกผู้ใช้เวท

 

            ท่ามกลางความหนาวยะเยือก ไฟอุ่นได้ถูกจุดขึ้นตรงกลางใจ เขาได้มอบความอบอุ่นปลอดภัย ความไว้วางใจ ที่จะฝากชีวิตไว้

 

ซินเธียฉันจะปกป้องเธอด้วยชีวิตฉันรักเธอ

ดวงหน้าขาวซีดพลันขึ้นสีแดงเข้ม แม้เจ้าตัวจะพยายามเอามือดันแก้มเพื่อปกปิดมันไว้

 

            เวลาแต่ละวันผ่านไปรวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อจาก 1 วัน2 วัน...ไปจนถึงหนึ่งสัปดาห์

 

            หลังจากเฝ้าชะเง้อคอมองหาใครบางคนจนผ่านเลยไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว ซินเธียจึงตัดสินใจลุกขึ้น ก่อนเดินเข้าบ้านหลบลมหนาวด้านนอก เนื่องจากเป็นช่วงฤดูหนาวที่โซลิเซียร์จะมีอุณหภูมิติดลบเป็นร้อยองศา หล่อนจำเป็นต้องใส่เสื้อผ้าหนาๆหลายชั้น รวมถึงผ้าพันคอ และหมวก

 

            มือเรียวเล็กเอื้อมปลดผ้าพันคอสีชมพูหวาน ก่อนถอดหมวกผ้าไหมพรมสีเดียวกัน ปล่อยให้เรือนผมสีเงินยาวสยายจรดกลางหลัง

 

อา~ หนาวจังซินเธียเอามือมากอดตัวเองแน่น เดินหลบโซฟายาวสีแดงในห้องรับแขก แล้วทิ้งตัวลงบนพรมสีขาวสะอาด ซึ่งถูกปูไว้บนพื้นใกล้เตาผิงไฟ หญิงสาวขดตัวกอดเข่า รับไออุ่นจากไฟเวท บริเวณนี้อุ่นมากที่สุดในตัวบ้าน แต่ก็ยังให้ความรู้สึกชาตามมือเท้าอยู่ดี

 

            อันที่จริง หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น หล่อนก็ยังไม่ได้คุยกับอันเซียร์เป็นเรื่องเป็นราวนัก รู้แต่ว่าเขางานยุ่งมาก กว่าจะกลับก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว หรือไม่ก็เกือบเช้า หลังจากพักผ่อนไม่นาน เขาก็ออกจากบ้านไปก่อนหล่อนตื่นนอนทุกครั้ง เป็นเช่นนี้มา 1 สัปดาห์แล้ว

 

            เขาเข้ามาหลังจากหล่อนนอนไปแล้ว ทำให้หล่อนไม่ค่อยรู้สึกตัวมากนัก อย่างมากก็ลุกขึ้นมาทักขณะกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น มาแล้วเหรอ แล้วเขาก็ขานรับ อืม เบาๆ จากนั้นก็พาเธอล้มตัวนอนต่อ โดยมีอ้อมกอดอุ่นๆของเขามอบให้เช่นทุกคืน

 

            แต่วันนี้ซินเธียตั้งใจจะอยู่รอจนถึงเช้านานแค่ไหนก็จะรอ!

 

เจ้าเป็นยังไงบ้างสบายดีไหมทำไมหมู่นี้งานยุ่งจังเลยล่ะซินเธียพ่นคำถามออกมา เป็นคำพูดที่เตรียมเอาไว้ แต่ไม่มีโอกาสได้เอ่ยสักครั้ง ตากลมโตสีแดงเพ่งมองไปยังเปลวไฟในเตาผิง ก็พลันหม่นลง ข้าคิดถึงเจ้า

 

             เจ้าหญิงปีศาจมองนาฬิกาที่ชี้ไปที่เลข 12 ตอนกลางคืนพอดี เวลาได้ข้ามเปลี่ยนเป็นอีกวันแล้ว

อย่าหลับนะอย่าหลับนะซินเธีย…”เสียงหวานแหบพร่าพึมพำไปมา ขณะเจ้าตัวฝืนสู้กับ เปลือกตาไม่ให้ปิดด้วยความลำบาก แต่สุดท้าย…“คร่อกก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับปีศาจความง่วงอีกครา

 

 

 

            ท่ามกลางบรรยากาศร้อนระอุ ในตรอกซอยเปลี่ยวร้างผู้คน อมนุษย์หลายสิบตนถูกผูกร่างตรึงไว้กับไม้หินที่ลงอาคมเวทมนตร์ มันไม่อาจขยับตัวทำอะไรได้นอกจากถลึงตามองผู้จองจำพวกมันอย่างอาฆาตแค้น แต่ไม่นานเมื่อเปลวไฟถูกจุดขึ้น สายตาเหล่านั้นพลันเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวแทนที่

 

            ผมยืนจ้องเปลวไฟที่โหมกระหน่ำตรงหน้า ร่างแวมไพร์นับสิบตัวเป็นๆกำลังถูกแผดเผาไปพร้อมๆกัน เสียงหวีดร้องของพวกมันดังกึกก้องไปทั่ว ด้วยเหตุนี้ ผมจึงสร้างเกราะเวทสำหรับกันเสียงไม่ให้คนที่เดินผ่านไปมาในละแวกนี้แตกตื่น

 

            หลังจากม่านพลังสีฟ้าอ่อนเคลือบทับจากสองฝั่งจนชิดกันดี คนที่อาสาเดินสำรวจรอบๆก็เอ่ยขึ้นขณะหยุดเท้าข้างๆ พอลดเสียงแล้วก็ดูเหมือนจะสยองน้อยลงนะว่าไหม?

 

มีพวกมันหลุดรอดออกไปได้อีกไหมผมเหลือบมองสีหน้าลำบากใจจะตอบของโทมัส

 

เฮ้อ เสียใจนะที่ต้องบอกว่า มีแวมไพร์สาวหนึ่งตน นายก็รู้ว่าฉันแพ้พวกผู้หญิง หึๆโทมัสยิ้มเครียด ต่างจากน้ำเสียงทีเล่นทีจริงของเขา ขอโทษนะอันเซียร์

 

            หมอนั่นตบไหล่ผมดังป้าบ แน่นอนว่าหมอนั่นคงรู้เท่าทันอารมณ์อยากกินหัวเพื่อนของผมในตอนนี้

 

หนีไปทางไหน

 

เฮ้ย นายเอาจริงเด้!”

 

ฉันปล่อยเอาไว้ไม่ได้แม้แต่ตนเดียว ก็ต้องกำจัด

 

โอเคฉันรู้นะว่านายระแวงไปหมด แต่พวกทาสรับใช้แวมไพร์ริชาร์ดก็กองกันอยู่นี่หมดแล้วไง

 

ยกเว้นตัวที่นายปล่อยให้รอด

 

ฟังนะ นายจะโทษฉันก็ได้ แต่แวมไพร์ตนนั้นเป็นแค่เด็กเองนะเว้ย เด็ก 12 ขวบ…หล่อนไม่ได้เต็มใจจะเป็นทาสของริชาร์ด ตอนฉันไปเจอเข้า หล่อนก็ดูกลัวมาก และขอร้องให้ฉันปล่อยเอ่อ…”

 

นายเลยปล่อยไปงั้นสิ?”ผมเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มเย็น ขณะที่โทมัสหัวเราะแห้งๆ

 

“ยืนคุยอะไรกันเหรอ หน้าเครียดเชียว”มีเสียงแหลมสูงของมิรินด้าแทรกเข้ามาก่อน โทมัสจึงคลายหน้ากังวลลง

 

ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่หมอนั่นพยายามจะฆ่าฉันทางสายตาเท่านั้นเองโทมัสว่า

 

แล้ววันนี้นายไม่รีบกลับบ้านหรออันเซียร์มิรินด้าปรายตามามองผม เป็นสายตาสื่อความนัย ที่ใครๆก็รู้

 

อะฮ้า! จริงสิมีภรรยาแสนสวยรออยู่ที่บ้าน ทำให้นายต้องกลับไปนอนที่นั่นทุกคืน! ถึงแม้ว่าคนอื่นเขาจะแบกฟูกขนของมานอนที่สถาบันแม้ว่านายแทบไม่มีเวลาจะกินจะนอนว่าแต่ซินเธียรู้เรื่องนี้ไหมเนี่ย?”

 

“…”ผมนิ่ง ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เจ้าเพื่อนตัวแสบก็ยิ่งเหมือนจะได้ใจ เตรียมออกตัวแซวทันที

 

ปล่อยเขาไปเถอะโทมัส วันนี้ดึกมากแล้วนายรีบกลับไปเถอะมิรินด้าแหวใส่โทมัส ก่อนจะหันมาเร่งผม

 

อืม ฝากทางนี้ด้วยล่ะผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนเรียกคฑามาถือครองไว้ในมือ เมื่อพึมพำเวทบทนึงออกมา แสงสว่างจ้าจากอัญมณีก็พุ่งเข้ามาห่อหุ้มทั้งตัวไว้ เพียงแค่อึดใจเดียว ผมก็หยุดยืนอยู่บนผืนหิมะ รับรู้ถึงความหนาวเหน็บของโซลิเซียร์ในฤดูหนาว ยิ่งช่วงกลางคืนไม่ต้องพูดถึง

 

            แต่ดีที่ผมคุ้นชินกับมัน เรียนรู้การปรับสมดุลบริเวณกล่องเวทกลางอก ธาตุน้ำบริสุทธิ์ไม่เคยหนาวตายสักคนอยู่แล้ว

 

            และเมื่อมองเข้าไปในบ้าน ไฟจากเตาผิงที่กำลังให้ความสว่างวาบในตัวบ้านนั้น ส่องผ่านมาทางบานหน้าต่าง ผมก้าวเท้าเร็วๆไปประตูไม้หน้าบ้าน มีเสียงไม้เสียดสีกระทบพื้นเบาๆ มองไปรอบๆก็พบกับความว่างเปล่า แต่สายตาพลันสะดุดอยู่ที่ด้านหลังมุมโซฟา

 

 

            ผมค่อยๆวางเท้าบนพื้นบ้านอย่างระมัดระวังสัญชาตญาณของโพรเทกเตอร์บอกว่ามีพลังงานบางอย่างที่นั่น

            แต่แล้ว ก็พบร่างใครบางคนกำลังนอนคุดคู้ซุกตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มหนา ผมจึงถอนหายใจ ก่อนก้มลงแตะไหล่เล็กบนร่างนั้นเบาๆ ซินเธีย

 

อือยัยนั่นลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย แน่นอนว่าไม่น่ามีสติครบร้อยเปอร์เซ็นต์ อาจจะแค่ละเมอไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ

 

ทำไมไม่ไปนอนที่เตียงผมช้อนก้อนผ้าห่มที่พันร่างซินเธียไว้ในนั้นขึ้นมาทั้งหมด

 

ข้าหนาวซินเธียตอบเบาๆ เปลือกตาที่ขยับขึ้นลงอย่างยากเย็นของหล่อนก็ค่อยๆปิดกันจนสนิท

 

            ผมเดินเรียบเรื่อยขึ้นบันไดชั้นสอง ตรงไปยังห้องนอนเพียงห้องเดียวในบ้านหลังนี้ เมื่อจัดการวางร่างบางบนเตียงนุ่มเรียบร้อย ผมก็ค่อยๆจัดการแกะทุกสิ่งที่พะรุงพะรังรอบตัวเธอ

 

อาหนาวๆๆซินเธียยู่หน้า เอื้อมมือเล็กปัดป้องไม่ให้ผมถอดเสื้อหนาวของเธอออก

 

ฉันจะกอดให้อุ่นเองผมพูดไปอย่างนั้น ซินเธียถึงยอมสงบ

 

            หลังจากปลดเสื้อหนาวออกก็เหลือเพียงชุดเดรสสีขาวยาวคลุมเข่า ชุดนอนของซินเธีย มันออกจะเล็กไปสำหรับร่างเธอในตอนนี้...บางทีผมน่าจะไปบอกท่านแม่ให้หาชุดมาเปลี่ยนใหม่

            ผมกระแอมเบาๆพลางเบือนหน้าหนีเพราะรู้สึกว่าจะจ้องเรือนร่างของเธอนานไปแล้ว แน่นอนว่าผมรู้การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ แบบค่อยเป็นค่อยไป จากเด็กน้อยกลายเป็นผู้ใหญ่วัย 20 ต้นๆ ซินเธียในความทรงจำเดิม ในฐานะเจ้าหญิงปีศาจคนนั้น ก็มีรูปร่างประมาณนี้เอ่อ ผมคิดอีกแล้วสินะเนี่ย

 

            ความทรงจำในอดีตร่วมกับเดวิลปริ๊นเซสในงานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสามแคว้นซินเธียอยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีแดง หล่อนโตเป็นสาวสะพรั่ง แน่นอน ทุกบุคลิกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยความงดงามน่ามอง วันนั้นหล่อนสวยโดดเด่นที่สุดในงานเลี้ยง

           

            นัยน์ตากลมโตสดใสจับจ้องมองมา เหมือนกับว่าเรารู้จักกันมานาน

สวัสดีจ้ะ อันเซียร์~”หล่อนทักทายผม พร้อมขยิบตาข้างซ้ายให้หนึ่งที

ครับ?”ผมอึกอักไปหนึ่งจังหวะ แน่นอนว่าผมรู้ว่าเธอเป็นใคร และผมไม่ควรเสียมารยาทกับเธอ

เต้นรำกับข้าสักเพลงนะคะ เจ้าชายผมมองริมฝีปากอวบอิ่มที่ค่อยๆแย้มรอยยิ้ม มันเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน ชวนให้ใจเต้นผิดแปลกไปน่าอึดอัด ขืนอยู่ต่อไปแบบนี้ไม่ดีแน่ปีศาจงูขาวมีมนต์เสน่ห์ชวนให้หลงใหลหรือ?

เอ่อผมขอตัวก่อนนะครับผมตั้งใจเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่กลับถูกขวางไว้ด้วยเรือนร่างน่ามองนั้น หล่อนใช้นิ้วเรียวทาบลงมาบนอก ผมเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะรู้เหลือเกินว่าหัวใจของผมกำลังเต้นเร็วแรงจนแทบจะระเบิดออกผมถอยห่างออกหนึ่งก้าวแล้วคว้ามือเล็กนั้นไว้เบาๆอย่างสุภาพ

นะคะ เต้นกับข้าสักเพลงน้า~”สายตานั้น รอยยิ้มนั้น มนต์เสน่ห์นั้น ทำให้ผมคล้อยตามคำขอของเธออย่างว่าง่าย

            บางที กลับจากเดวิลแลนด์ ผมน่าจะกลับไปฝึกวิชาต่อต้านมนต์ปีศาจงูขาวเสียใหม่ ก็น่าจะดีเหมือนกัน

            ผมถอนหายใจ ก่อนค่อยๆประคองร่างบางเข้ามาโดยเว้นระยะห่างให้พอเหมาะ ซินเธียหัวเราะเบาๆอย่างพอใจ ผมพยายามเบือนสายตาออกไปทางอื่น ไม่ให้ถูกตาคู่สวยสะกดไว้

            แต่แล้ว ในช่วงเกือบจบเพลงช้า ผมกลับรู้สึกมึนหัวอย่างหนัก เหมือนอาการเมาสุรา ทั้งที่ผมแทบไม่ได้แตะแอลกอฮอลเลย นั่นทำให้ผมรู้ว่าผมติดกับเข้าแล้ว

            พิษปีศาจงูขาวชนิดอ่อนมีฤทธิ์ทำให้มึนเหมือนสุรา และมันถูกป้ายผ่านผิวหนัง...ผ่านมือที่ผมสัมผัสเธอตอนเต้นรำ

เธอ…!”ผมสะบัดหน้าไล่ความมึนงง และแม้จะมองเห็นภาพตรงหน้าไม่ชัดนัก ผมก็รับรู้ถึงรอยอุ่นที่ริมฝีปาก

            ซินเธียขโมยจูบแรกของผมไปวันนั้น

อื้มๆๆผมพยายามดิ้น แต่มือเล็กกลับดึงคอเสื้อผมลงไปไม่ให้ขยับ ผมจึงต้องดันไหล่เล็กออกไป พร้อมยกหลังมือข้างหนึ่งปิดปากเอาไว้

นี่เธอ…!”

ซินเธียข้าซินเธียเมื่อกี้เป็นจูบแรกของเจ้าใช่ไหมล่ะคิคิ ข้าจองเจ้าแล้วนะ ห้ามไปมอบจูบให้สาวอื่นล่ะ~”เจ้าหญิงปีศาจคนนั้นส่งยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะหายไป ทิ้งผมไว้กับความรู้สึกปั่นป่วนสับสนมากมาย

            แต่ก็ดีแล้วที่เธอรีบไปจึงไม่ทันได้เห็นรอยแดงที่แต่งแต้มแก้มทั้งสองข้างของผม

 

            ซ่า

เสียงน้ำไหลจากฝักบัว กับความเย็นปะทะเข้ากับอกเปลือยเปล่า ทำให้ผมกลับมาอยู่กับตัวเองในโลกปัจจุบัน

 

            ตั้งแต่วันนั้น ไม่คิดเลยว่าโชคชะตาจะนำพาเธอกลับมาป่วนหัวใจผมอีกครั้ง

            คนที่ขโมยจูบแรกของผม ผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ

            เวลาได้เป็นเครื่องยืนยัน และพิสูจน์แล้ว

            ความรู้สึกอยากปกป้อง อยากดูแลไปตลอดชีวิต ทำให้ผมกำจัดพวกที่คิดร้ายกับเธออย่างบ้าคลั่งแวมไพร์ทาสของริชาร์ดก็เป็นหนึ่งในจำนวนคนพวกนั้น

 

            ผมเอื้อมมือปิดฝักบัว ปล่อยให้เส้นผมเปียกปรกหน้า ขณะทาบมืออีกข้างไว้บนผนังกระเบื้อง

 

            พอกันทีกับความอดทนทั้งหมดนี่

 

            ผมคว้าเสื้อคลุมมาสวมไว้ ไขว้ผูกเชือกที่เอวไว้อย่างหลวม ขณะเดินจ้ำอ้าวไปยังห้องนอน เข้าไปกระชากผ้าห่มหนาที่ปกคลุมร่างใครบางคนเอาไว้ ก่อนจะทำหน้าที่เป็นผู้มอบความอบอุ่นให้แทน

            ผมเอื้อมมือสัมผัสดวงหน้าหวานสวยยามนิทราเธอไม่รู้อะไรเลยสินะ ไม่รู้เลยว่าได้ทิ้งความรู้สึกอะไรให้ฉันไว้บ้างซินเธีย

            ลมหายใจของหล่อนเป่ารดบนใบหน้าของผม

            ไออุ่นของหล่อนแตะสัมผัสกับทุกส่วนบนตัวผม

 

ซินเธียข้าซินเธียเมื่อกี้เป็นจูบแรกของเจ้าใช่ไหมล่ะคิคิ ข้าจองเจ้าแล้วนะ ห้ามไปมอบจูบให้สาวอื่นล่ะ~”

 

“จากนี้เธอจะต้องชดใช้ให้กับความรู้สึกของฉันซินเธียผมหลุบตาต่ำ พึมพำเบาๆแม้ว่ามันจะส่งไม่ถึงอีกฝ่ายก็ตาม

            ผมพรมจูบบนหน้าผากกลมมน บรรจงไล่ลงมาตามพวงแก้มสองข้าง แล้วดูดกลืนริมฝีปากของเธอเอาไว้หัวใจของผมเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆมือไม้เริ่มไล้ไปตามแขนเนียนละเอียดของอีกฝ่าย

           

แบร์รี่!!! อย่ามาทับข้านะ!!!”เสียงหวานใสตวาดลั่น ทำเอาผมหยุดชะงัก ก่อนจ้องใครบางคนที่ดูเหมือนจะตื่นขึ้นมา ถลึงตาใส่จริงจัง

 

“อ..โอเคไม่ทับแล้วผมค่อยๆยกมือทั้งสองข้างขึ้นช้าๆ

 

ดี!”ซินเธียพ่นลมหายใจออกอย่างแรงก่อนจะทิ้งหัวลงหมอนดัง ตุบ

 

“…”ผมกระพริบตาสองสามครั้ง ก่อนเอื้อมมือไปโบกตรงหน้าคนหลับไปมา จนแน่ใจว่าหล่อนไม่ได้ตื่นอยู่จริงๆ

 

            คืนนี้เธอรอดตัวไปได้อีกหนแล้วนะยัยเตี้ย

 

 

 

 

            เช้าวันต่อมา

ไอแดดอุ่นๆสาดเทเข้าผ่านบานหน้าต่าง คนนอนหลับบนเตียงพลิกตัวไปมาอย่างอิดออดเพราะไม่อยากลุก อีกทั้งอากาศยังเย็นสบายจนหล่อนรู้สึกอยากจมอยู่กับเตียงตลอดทั้งวัน

 

โอย~ฮ้าววว~”ในที่สุดเจ้าหญิงปีศาจก็ลืมตาขึ้นมามองโลกวันใหม่ หล่อนค่อยๆยันตัวขึ้นนั่ง ก่อนจะนึกถึงภาพความฝันประหลาด

            เจ้าหมียักษ์หน้าขนนั่น บังอาจโถมตัวเข้ามาทับเธอ จนแทบหายใจไม่ออก!

            เธอโกรธจนต่อว่ามันไป ในที่สุดมันก็ยอมลุก

 

สงสัยข้าจะคิดถึงเจ้ามากจริงๆแบร์รี่ซินเธียส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะนึกอีกเรื่องขึ้นมาได้

           

            หล่อนอยู่บนเตียงได้อย่างไร!! เมื่อคืนจำได้ว่านอนอิงเตาผิงอยู่นี่!!

 

อันเซียร์เหรอ? เอ๋ซินเธียพึมพำกับตัวเองอย่างไม่แน่ใจ คิ้วเรียวย่นเข้าหากัน แต่อาการเพิ่งตื่นนอนทำให้หล่อนนึกอะไรไม่ค่อยออก นั่งทวนความจำอยู่นานก็จำไม่ได้ จึงล้มเลิกความตั้งใจนั้นไป

 

            ร่างเพรียวบางพาตัวเองลงจากเตียง ก่อนคว้าเสื้อโค้ทช์สีน้ำตาลอ่อนมาคลุมทับไว้ชั้นหนึ่ง แม้ในบ้านจะมีไฟเวทอุ่นๆ แต่สำหรับปีศาจที่ไร้อำนาจพลังอย่างเธอ ก็ไม่ต่างจากมนุษย์ผู้อ่อนแอธรรมดา

 

            ซินเธียก้าวเท้าลงบันไดจากชั้นสอง ลงสู่ชั้นล่าง ก็เห็นโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าวนานาชนิด

โอ้โฮ้!!”หล่อนอุทานเสียงสูง ขณะที่ตากลมโตทอประกาย สามีของข้าน่ารักที่สุดเล้ย!!”

 

            ร่างบางรีบพุ่งไปสอดตัวลงบนเก้าอี้ ก้มจัดการอาหารตรงหน้าอย่างหิวโหย เมื่อคืนหล่อนลืมกินข้าวเย็น เพราะมัวแต่เฝ้ารอใครบางคนกลับมากินด้วยกัน แต่แล้วก็เผลอหลับไปอีกจนได้

 

            โอ้ย ทำไมข้าถึงได้ขี้เซาเยี่ยงนี้ฮือๆ อยากเห็นหน้าสามีสักวันไม่ได้เหรอ ฮือๆ ข้าคิดถึงเขาจริงๆนะนี่

            เมื่อท้องเริ่มอิ่ม ซินเธียก็เริ่มเกิดอาการความคิดถึงเป็นพิษ

            ไหล่เล็กทั้งสองข้างลู่ลงทันที มือที่ถือช้อนเริ่มเขี่ยเศษข้าวไปมาอย่างเหม่อลอย

 

            หลังจากจัดการอาหารบนโต๊ะ จัดเก็บข้าวของจนเข้าที่แล้ว ซินเธียก็เริ่มกิจวัตรเดิมๆ คือเดินชมสวนดอกไม้ยามเช้า

            ร่างบางเล็กยังคงอยู่ในชุดนอนเดรสสีขาว สวมคลุมด้วยเสื้อโค้ทช์สีน้ำตาล เพิ่มเติมคือมีหมวกกับผ้าพันคอสีชมพูหวานแหวว

 

            จิ๊บๆเสียงนกร้องเรียกหากัน เสียงลมกรีดแทรกกลางอากาศไอหนาวที่ชวนให้ลมหายใจกลายเป็นไอควัน

 

            ถ้าหากได้มีโอกาสชมสวนกับเจ้าสักครั้งคงจะดีไม่น้อย

            ซินเธียถอนหายใจเบาๆ แต่แล้ว สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงหนาที่ยืนอยู่กลางสวน

 

            ท่ามกลางธรรมชาติ บนผืนหิมะสีขาวสะอาด และแสงอาทิตย์ที่อาบไล้ฉากอันสวยงามตรงหน้า

เขาช่างดูโดดเด่นสง่างามยิ่ง เหมือนเทพบุตรที่รับพลังจากโลก ดูทั้งงดงามอ่อนโยนและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

เขาเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ผู้นั้น คนที่หล่อนฝากทั้งชีวิตและหัวใจเอาไว้ให้

 

อันเซียร์!!”เสียงหวานร้องขึ้นอย่างตกใจระคนยินดี หล่อนยิ้มกว้างขณะที่วิ่งเข้าหาผู้ที่ยืนชมสวนอยู่ก่อนแล้ว

 

“….ซินเธียเสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นข้างหู เพราะหญิงสาวได้กอดรัดร่างหนาเอาไว้แน่นเต็มวงแขน

 

เป็นเจ้าจริงๆด้วย!! เย้ๆๆๆซินเธียแทบจะกรีดร้องอย่างยินดี วงแขนลดลงโอบรอบเอวขณะที่ดวงหน้าหวานเชิดขึ้น เพื่อจ้องสบกับตาคมคู่นั้น ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอเจ้าอีกเป็นปีซะอีก!”

 

อย่าเว่อร์ไปหน่อยเลยถึงจะยุ่งแค่ไหน ฉันก็กลับมานอนกอดเธอทุกคืนน่ะแหละอันเซียร์ตอบ ก่อนจะเอามือหนาดันหน้าผากอีกฝ่ายออกเบาๆ อย่าเข้าใกล้มากได้ไหม

 

เฮ้อนี่ก็หวงตัวจริงๆ ปล่อยเนื้อปล่อยตัวบ้างก็ได้น่า

 

หึๆ

 

            ซินเธียเผยสีหน้างุนงง เมื่อเห็นอีกฝ่ายเพียงแค่แค่นหัวเราะเบาๆ

แล้วนี่เจ้าไม่ไปทำงานหรอกเหรอวันนี้

 

“ไม่ฉันสะสางภารกิจเกือบจะเรียบร้อยดีแล้ววันนี้ท่านแม่เรียกเราสองคนไปพบ

 

อ๋ออย่างงั้นเอง…”หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย เพราะจู่ๆก็รู้สึกแปลกไป

            อันเซียร์ไม่ได้หยุดงานเพราะหล่อนเป็นเพราะท่านแม่เรียกพบเท่านั้น

            เขาไม่ได้รู้สึกคิดถึงแทบบ้าเช่นเดียวกันหรอกหรือ

 

เป็นอะไรไปใครบางคนรับรู้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปของอีกฝ่าย

 

เปล่าข้า…”

 

ร้องไห้ทำไมเมื่อเสียงทุ้มทักขึ้น หญิงสาวจึงเพิ่งรู้ว่ามีหยดน้ำตาหนึ่งหยดไหลผ่านแก้มไปเร็วๆ

 

คือ...ข้าคิดถึง…”

 

อะไรนะ?”อันเซียร์โน้มหน้าลงมา พลางเอียงหูเข้าไปชิดปากอีกฝ่าย

 

ข้าคิดถึงเจ้าอุบ

 

            ตาสีแดงกลมโตเบิกค้างนิดๆ ก่อนจะหลุบลงรับสัมผัสอุ่นๆที่ริมฝีปาก ช่างเป็นสัมผัสที่คุ้นเคยนัก เหมือนกับจูบแรกของพวกเขาในวันนั้น เหตุการณ์ในงานเต้นรำนั้น เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้      

            อันเซียร์จับกุมไหล่เล็กทั้งสองข้าง หลับตาพริ้มมอบจุมพิตให้ภรรยาด้วยความรัก ความคิดถึงทั้งหมด มันได้บอกความรู้สึกแทนคำพูดอย่างชัดเจนแล้ว

            รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของทั้งสอง บรรยากาศแห่งความสุขได้โอบล้อมทั้งคู่เอาไว้

 

 

 

Writer: โอเคไหม! ตอบบบ! 555 โอ้ยยย อันเซียร์เผยไต๋ออกมาแล้ว รอลุ้นกันต่อนะว่าซินเธียจะรอดไหม เอ้ยย ไม่ใช่ ว่าเรื่องราวจะเป็นไงต่อไป ><

ไรท์จะไม่ทำ nc น้า เพราะทำไม่เป็น (จริงจริ๊งง)

หวังว่าไม่โดนแบนเนอะ TT ยังคงความกุ๊กกิ๊กน่ารักใสๆอยู่นะคะ

เจอกันตอนหน้าค่าา หายตัวไปเที่ยวก่อนล้า ฟิ้ววว // บาบิQ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #335 วาซาบิหวานฉ่ำ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 00:08
    อันเซียร์... เจ้ามันมีฤทธิ์!!!! 555
    #335
    1
    • #335-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      22 ตุลาคม 2559 / 07:09
      555 บอกล่วงหน้าแล้วว่าระวัง ตัวตนของอันเซียร์อาจทำให้ตกใจได้~ หุๆ
      #335-1
  2. #213 Mazato Yume (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 22:06
    อันเซียร์นางแอ๊บมาตลอด555555
    #213
    2
  3. #205 ปิงปิง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 17:59
    ไรท์อ่าาา เขินมากมาย จะบอกว่าฮาตอน "แบร์รี่!! อย่ามาทับข้านะ!!!" มาก ซินเธียน่ารักมากค่ะ55555
    #205
    1
    • #205-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:52
      ดีใจที่ชอบค่ะ อิอิ ขอบคุณสำหรับเม้นนะคะ
      #205-1
  4. #204 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 09:50
    ไม่ไหวแล้ววววว อันเซียร์น่ารักเกินไปปปปป
    #204
    1
    • #204-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:51
      มันเป็นคาแรกเตอร์!!-!!55
      #204-1
  5. #203 zhou (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 03:37
    น่ารักตลอดด บ้าจริงงงงงโอ้ยเขินไม่ทนนนนน เจ้าหนูของเรานี่ตอนนั้นก็ชอบเค้าใช่มั้ยล่ะ ฮิ้ย แล้วตกลงอันเซียร์หรือซินเธียกันแน่จ้องจะจับเนี่ย 5555555555

    สู้นะคะไรต์
    #203
    0
  6. #202 zhou (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 03:36
    น่ารักตลอดด บ้าจริงงงงงโอ้ยเขินไม่ทนนนนน เจ้าหนูของเรานี่ตอนนั้นก็ชอบเค้าใช่มั้ยล่ะ ฮิ้ย แล้วตกลงอันเซียร์หรือซินเธียกันแน่จ้องจะจับเนี่ย 5555555555

    สู้นะคะไรต์
    #202
    0
  7. #201 zhou (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 03:36
    น่ารักตลอดด บ้าจริงงงงงโอ้ยเขินไม่ทนนนนน เจ้าหนูของเรานี่ตอนนั้นก็ชอบเค้าใช่มั้ยล่ะ ฮิ้ย แล้วตกลงอันเซียร์หรือซินเธียกันแน่จ้องจะจับเนี่ย 5555555555

    สู้นะคะไรต์
    #201
    1
    • #201-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:51
      นันสิ ใครจ้องใครกันแน่!!-!! ฮาๆ ร่วมลุ้นภารกิจรักกันต่อนะคะ
      #201-1
  8. #200 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 01:59
    ไรท์อย่าเที่ยวเพลินล่ะ มาทิ้งให้ฟินแล้วจากไปแบบนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน คิคิ #รักไรท์มากๆๆ #รักซินซินอันเซียร์
    #200
    2
    • #200-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:50
      รักรีดเช่นกันค่าา อยู่ติดตามไปจนจบเลยน้าา~~^^<3
      #200-1
  9. #199 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 22:22
    ฟินนนนนน
    #199
    1
    • #199-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:49
      แจกความฟินก่อนจะ... หึหึหึ
      #199-1
  10. #198 สมูทตี้นมสด (@0954438399) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 19:08
    ฟินมากอ่าาา

    #เขินแทนซินเธีย
    #198
    1
    • #198-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:49
      ไรท์ก็เขินแทนนน >_<~
      #198-1
  11. #197 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 11:50
    เด็กน้อยแวมไพร์นั่น ต้องมีบทบาทอะไรสักอย่างแน่!!
    #ตอนนี้ฟินไปอีกกก
    #197
    1
    • #197-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:49
      ฝากติดตามต่อน้าา ขอบคุณค่า
      #197-1
  12. #196 ChaowEva (@027046509) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 10:27
    อ๊ายยยย โกรธอันเซียไม่ลงเลย
    #196
    1
    • #196-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:48
      อิอิ มาไม้นี้แล้วรักรึยังล่ะ....??^_^
      #196-1
  13. #195 ราชาสีเงิน (@sompopmothanee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 09:54
    ไรท์ก่อนไปเที่ยวอัพอีก10ตอนก่อนข้าอยากอ่าน//ฟิน
    #195
    1
    • #195-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:48
      10 ตอน!!! O_O ไม่ต้องหลับต้องนอนก็พอได้ฮาา ขออ่านหนังสือสอบก่อนน้า , ขอบคุณค่ะที่ตามเม้นตามอ่าน ^^
      #195-1
  14. #194 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 08:57
    เขินแทนเลยค่ะ 
    #194
    1
    • #194-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:47
      เขินด้วยคนค่ะ
      #194-1
  15. #193 Riyuka (@Riyuka) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 08:10
    ขอncซักนิดพอหวาบหวามก็ดีนะคะ
    -/////-
    #193
    1
    • #193-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:46
      จะดีเหรอคะะะ ... ประเด็นคือแต่งไม่เป็น55++
      #193-1
  16. #192 ปิงปิง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 23:58
    อะโฮกกกกกกกก ไรท์อ่าาาาาา ไม่ไหวแล้ว เขินจะตายแล้ววววววว >/////<
    #192
    1
    • #192-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 23)
      20 กันยายน 2559 / 17:46
      ดีใจที่ชอบค่าอิอิ
      #192-1