The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 21 : Chapter [20] ผู้พิทักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 859
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 ก.ย. 59

[20]

 

 

            ความวุ่นวายในภัตตาคารหรูเริ่มขึ้นตั้งแต่เกราะเวทสีฟ้าอ่อนปรากฏเป็นเขตกั้นแบ่งพื้นที่เป็นสองฝั่ง แขกเหรื่อที่มารับบริการเริ่มเห็นท่าไม่ดีก็รีบลี้ภัยออกจากห้องทันที บางส่วนกลับหาที่กำบัง คอยสอดส่องสถานการณ์จากที่ไกลๆ

 

            มิรินด้ากำหมัดแน่น ตัวสั่นเทิ้มเนื่องจากเธอเพิ่งเห็นฉากการชิงตัวซินเธีย โดยพวกทาสแวมไพร์ของริชาร์ดไปหมาดๆ

            ตาสีเขียวมรกตสั่นไหวรุนแรง เอ่อท้นด้วยหยาดน้ำตา หล่อนมองเกราะเวทเยี่ยมยอดของอันเซียร์ สลับกับประตูทางเดินหลังบาร์ ซึ่งซินเธียถูกพาตัวเข้าไปในนั้น

 

            'อันเซียร์เกราะเวทของนายช่างไร้ที่ติแต่มีคนต้องการมันมากกว่าท่านชายลีโอนาร์ดนะ'

'นี่เธอกำลังจะทำอะไรมิรินด้า? จะปล่อยให้เด็กคนนั้นถูกฆ่าตายอย่างนั้นหรอ?'

หลายเสียงเอ่ยแย้งขึ้นในใจ คราวนี้ดวงหน้าหวานสวยเริ่มฉายรอยกังวลชัดเจน

 

            ทางด้านเจ้าชายโพรเทกเตอร์ ผู้ยืนหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าท่านชายคนสำคัญ เริ่มหลุบตาต่ำพึมพำเรียกคฑามาถือไว้ในมือ มันมีความสูงเลยไหล่เขาเล็กน้อย ด้านบนสุดถูกประดับด้วยอัญมณีสีขาวใส

 

คิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือข้างั้นหรือ!!”แวมไพร์เฒ่ายิ้มหยัน ท่านไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการหรอก ลีโอ!!”

 

            แสงจากอัญมณีสีขาวส่องสว่างเป็นประกาย ปกคลุมร่างท่านชายลีโอนาร์ดไว้ในนั้น

อันเซียร์…”ชั่วขณะที่กำลังจะถูกย้ายร่างจากที่นี่ เขาพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ รีบไปช่วยซินเธียเร็วเข้า

 

            อันเซียร์ตวัดสายตาไปมองคนด้านหลังชั่ววูบหนึ่ง ก่อนที่อำนาจเวทจากการร่ายคาถาและอัญมณีจะสัมฤทธิ์ผล เขาทันได้มองเห็นสายตาอันห่วงใยจากตาสีเหลืองอำพัน

           

            วูม!!

ร่างของท่านชายคนสำคัญหายไปพร้อมกับแสงจ้าที่สลายไปในไออากาศ

 

            เพล้ง เพล้ง เพล้ง!!

เศษแก้วแตกกระจัดกระจายดังขึ้นตามหน้าต่างที่ประดับตามกำแพง อมนุษย์หลายสิบตนกระโดดข้ามและกลิ้งตัวลงกับพื้นอย่างคล่องแคล่ว ก่อนยอบตัวลงพลางส่งเสียงขู่คำราม

 

            เคร้ง!!

ตามมาด้วยเสียงอาวุธกริชเงินที่สาดเทลงมาผ่านบานหน้าต่างเหล่านั้น แวมไพร์บางตนใช้ความเร็วหลบหนีได้ทันการ แต่หลายตนถูกมีดเสียบเข้ากลางหลังจนมิดด้าม ก่อนนอนแน่นิ่งสลบไป

 

ท่านชายปลอดภัยไหม?”แอนดรูว์ ฮันท์ วิ่งเข้ามาสมทบพร้อมกับสายบุกคนอื่นๆที่รอรับคำสั่งจากด้านนอก แผนของพวกเขาถูกตาเฒ่าล่วงรู้มาก่อนเสียแล้ว เพราะมีผีดูดเลือดเป็นฝูงรอรับอยู่ด้านนอก กว่าจะไล่ต้อนพวกมันเข้ามาสมทบที่นี่ได้ก็กินเวลาไปไม่น้อย

 

แอนดรูว์เอื้อมมือทั้งสองข้างหยิบดึงอาวุธที่เก็บไว้ด้านหลัง ออกมาถือไว้ มันเป็นดาบคู่ทรงจันทร์เสี้ยว เขาเริ่มตั้งรับการโจมตีจากอมนุษย์ผู้ง้างกรงเล็บเข้ามาตะปบ แต่รอถึงบัดนี้ก็ยังไม่เห็นเจ้าชายโพรเทกเตอร์พูดอะไรบ้างสักคำ อันเซียร์?!”

 

            คนถูกเรียกยืนนิ่งไม่ขยับ ดวงหน้าเคร่งเครียด จับจ้องมองแวมไพร์เฒ่าและสมุนของพวกมัน

 

เป็นอะไรวะเนี่ย!”หัวหน้าโพรเทกเตอร์คลาสA คงยืนเกาหัวถ้ามือยังว่าง

 

อันเซียร์!!”เสียงแหลมสูงดังแว่วมาจากที่ไกล ในความรู้สึกของเจ้าชายโพรเทกเตอร์ เขามองเกราะเวทสีฟ้าอ่อนที่ค่อยๆคลายลงมามองสายตายิ้มเยาะของเกรย์ ฮูด มือหนาพลันกำหมัดแน่นจนปูดนูน

 

มัวยืนบื้ออะไรอยู่หือ!! ไปตามหาซินเธียเร็วเข้า!!”มิรินด้าตะโกนลั่น พร้อมเขย่าตัวคนตรงหน้า ยัยนั่นถูกพาไปที่ด้านหลังประตูนั้น! รีบไปเร็วเข้า!!”

 

            ตาสีแดงดุดันตวัดมองรอยยิ้มชั่วร้ายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะพลิกกายพุ่งตัวด้วยพลังไอน้ำ ประกอบกับเวทมนตร์พิเศษ ศาสตร์แห่งมนตรา’ ช่วยเร่งการเคลื่อนไหวได้จนมองเห็นเป็นภาพไม่ปะติดปะต่อกัน

 

            อันเซียร์มองลงไปยังบันไดที่มุ่งสู่ชั้นล่าง ร่างหนากระโดดลงจุดว่างเปล่าตรงกลาง ให้อากาศและไอน้ำต้านแรงกันอย่างพอดี ที่จะยอบเข่าลงบนพื้นโดยไม่บาดเจ็บ

           

            ทางเดินแคบทอดยาวไปจนสุดที่กำแพงหิน เพียงเสี้ยววินาทีที่เขาก้าวถึงทางตัน และพบว่าไม่มีบุคคลที่กำลังตามหาหากแต่ กลับทิ้งร่องรอยบางอย่างเอาไว้

 

            รองเท้าของซินเธีย ที่ถูกวางกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ กับรอยเลือดที่ยังคงสดใหม่ ติดบนเสาหินต้นหนึ่ง

           

            ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ

ใจที่ไม่เคยหวาดกลัว กลับเหมือนมีก้อนหินใหญ่หล่นทับลงมา ถ่วงมันจนเต้นหน่วงลงทุกที

 

            ตาสีแดงคมดุมองหยดเลือดที่คล้ายใจจะทิ้งรอยไว้ให้ มันค่อยๆมีขนาดเล็กลง ไล่ยาวไปถึงกำแพงหินสูงใหญ่ เดิมทีเขาไม่เชื่อว่าซินเธียจะสามารถปีนข้ามมันไปได้

            แต่ร่องรอยของเลือดนั้นทิ้งเป็นหลักฐานชัดเจน  คราวนี้เขาไม่รอช้าอีกต่อไป

 

            กริ๊ดดดดด!!!!”เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นจากที่ไกล อันเซียร์ขมวดคิ้วแน่น และแน่ใจว่านั่นไม่ใช่เสียงของซินเธีย สองเท้าวิ่งตรงดิ่งโดยที่รองเท้าแทบไม่สัมผัสกับพื้น มองเผินๆคล้ายกับการลอยแล่นบนอากาศ

 

            ซากศพของแวมไพร์ตนหนึ่งกองนิ่งอยู่บนพื้น กลิ่นเหม็นไหม้ยังคงลอยกรุ่นไม่เลือนหายไป แต่แล้วความร้อนของเปลวไฟกองใหม่ที่ถูกจุดขึ้น ก็ได้เรียกความสนใจให้หันไปมอง

 

จงตายในกองเพลิง เช่นเดียวกับนายท่าน และพวกพ้องแวมไพร์ของข้า!”

           

“…”

 

อันเซียร์!!”เสียงหวานพร่ำร้องด้วยความยินดี สายตาที่ทอดมองมานั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง ยามนี้มันย้อนกลับมาทำให้หัวใจเจ็บปวดหนักหน่วงขึ้นไปอีก

 

            วูม

เกราะเวทสีฟ้าอ่อนถูกเสกขึ้นมาคลุมทับร่างบางไว้ในนั้น ตามด้วยน้ำแข็งแผ่นหนาที่ร้อยต่อเรียงกันเป็นกำแพงอีกชั้นหนึ่ง

 

            อันเซียร์จ้องลึกเข้าไปในเกราะเวท สภาพของซินเธียตอนนี้ก็บอบช้ำมากเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะรับไหว ดวงหน้าหวานมีรอยแดงช้ำเป็นรูปนิ้วมือ คราบเลือดเปรอะเปื้อนข้างขมับ เนื้อตัวมอมแมมคลุมทับด้วยชุดสีน้ำเงินเข้มซึ่งมีรอยขาดกระจายเป็นหย่อมๆ

 

            เปลวไฟที่กำลังมอดไหม้นั้นได้ถูกดับลงไปแล้วเมื่อเจอความหนาวเย็นของเกราะน้ำแข็ง แต่ใจที่ร้อนรุ่มดั่งถูกไฟแผดเผาเสียเองกลับไม่ยอมสงบลง อารมณ์ของเจ้าชายโพรเทกเตอร์ตอนนี้เป็นเหมือนกับเมฆฝนที่กำลังตั้งเค้าเตรียมจะมีพายุลูกใหญ่ในอีกไม่ช้า เหล่านั้นถูกซ่อนภายใต้ใบหน้าอันเยือกเย็น

 

           บัดนี้ เขาได้ค้นพบคำตอบที่เฝ้าถามตัวเองมานานเสียที

 

อันเซียร์เรียกคฑายาวมาถือไว้ในมือ ก่อนร่ายคาถาใส่อัญมณีเพื่อเปลี่ยนรูปเป็นดาบเรียวยาวสองฟุตทันที

 

พวกแกพร้อมจะลงนรกกันรึยัง…”ตาสีแดงคมดุหลุบต่ำลง ขณะยอบกายจับด้ามดาบเอาไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง

 

            ผู้พิทักษ์ไม่เคยจำเป็นต้องถือจับอาวุธ 

            แต่การฆ่าอมนุษย์พวกนี้ ด้วยพลังเวทเพียงพริบตาเดียวนั้นมันยังไม่สาสม เขาจะไม่ทำให้มันง่ายขนาดนั้น

            เพราะพวกมันจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างยาวนานที่สุด

 

            อ๊ากกกกกกกกกกก กริ๊ดดดดดดดดดด

 

            ฉึก ฉึก ฉัวะ!! เพลงดาบเริ่มถูกบรรเลงโดยเจ้าชายโพรเทกเตอร์ ผู้เปลี่ยนมาทำหน้าที่ไนท์ เลือดข้นสีแดงพุ่งกระฉูดหลั่งทะลักจากร่าง อาบพื้นดินจนเจิ่งนองไปทั่วบริเวณ เงาสะท้อนของน้ำเห็นการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วว่องไว จนแทบมองไม่เป็นภาพ

            เสียงคมดาบตัดกับลม ก่อนกรีดแทรกลงบนเนื้อหนัง

            ภาพรอยเลือดที่สาดกระเซ็นจนเต็มพื้นผนังกำแพงหิน

           

            เจ้าหญิงปีศาจนั่งมองดูภาพอันโหดเหี้ยมเหล่านั้นด้วยความหวาดหวั่น กลัวจนแทบลืมหายใจ เมื่อใครบางคนเปลี่ยนเป็นมัจจุราช ถือครองดาบที่บัดนี้ย้อมสีแดงสด ปลายคมของมันตัดเส้นเอ็นให้เหยื่อไม่สามารถยืนหรือขยับได้ จากนั้นจ้วงแทงโดยเลี่ยงจุดสำคัญที่ทำให้ตายในทันที ส่งผลให้ร่างเหยื่อกรีดร้องสุดเสียงถ่ายทอดความเจ็บปวดแสนสาหัสออกมา

 

..พอเถอะอันเซียร์หยุดเถอะหล่อนพูดเสียงสั่นๆ ตากลมโตเต็มไปด้วยน้ำตาคลอหน่วง ลืมความเจ็บปวดระบมทั่วร่างกายไปจนสิ้น ความทรมานของเธอเทียบกับพวกมันตอนนี้ไม่ได้เลย

            ซินเธียจ้องไปยังร่างสูงหนาที่หยุดยืนตรงหน้าอย่างมั่นคง แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวตามการหายใจ ก่อนเอ่ยขออีกครั้ง ข้าขอร้องนะ ฮึกพอเถอะ เสียงกรีดร้องนั่น ทำให้หล่อนอดย้อนนึกถึงการถูกทรมานในคฤหาสน์เดวิลแลนด์ไม่ได้ มันคือฝันร้ายทั้งที่ลืมตา

 

            มัจจุราชจึงยอมปล่อยมือจากด้ามดาบ ทิ้งอาวุธให้หล่นข้างลำตัวดัง เคร้ง! กระทบกับพื้นหิน

            นัยน์ตาสีแดงคมดุตวัดไปมองด้านหลัง ทำเอาคนถูกจ้องสะดุ้งเฮือก

            หล่อนไม่เคยเห็นสายตานักฆ่าจากเขามาก่อน

 

            และทันทีที่อันเซียร์หันหลังให้อีกครั้ง ไฟเวทก็ได้ถูกจุดขึ้น โอบล้อมรอบเหล่าอมนุษย์ที่นอนสิ้นสภาพอยู่รวมกันตรงกลาง ซินเธียได้แต่เฝ้ามองเปลวไฟที่ลุกโหมกระหน่ำตรงหน้า ปล่อยน้ำตาให้ไหลพรากอาบแก้มทั้งสองข้าง เกราะความเข้มแข็งที่เคยสร้างขึ้นกลับพังครืนลงมาอย่างย่อยยับ

            ในโลกนี้ไม่มีพื้นที่สำหรับเธอ ถูกโลกผู้ใช้เวทปฏิเสธ ถูกแวมไพร์ตามไล่ล่า เป็นปีศาจแค่ครึ่งเดียว เพราะไร้อำนาจไร้พลัง

 

ฮึกฮือฮือๆๆหล่อนปล่อยเสียงร้องและน้ำตาออกมาอย่างไม่ฝืนกลั้น ไม่ต้องอดทนอีกต่อไป

 

            เปลวไฟดับมอดลง เกราะน้ำแข็งที่ห่อหุ้มร่างเอาไว้ค่อยๆละลายกลายเป็นน้ำทีละนิด เกราะเวทสีฟ้าอ่อนแสงจนดับลง เหลือเพียงร่างบางที่นั่งกำชายกระโปรงเอาไว้แน่น รอยขาดวิ่นบนกระโปรง กลิ่นเหม็นน้ำมันชวนให้รู้สึกเหนียวเหนอะทั่วลำตัว เธอทั้งพะอืดพะอมและเวทนาตัวเองเหลือเกิน

 

ข้าฮึกข้าอยากกลับบ้านข้าจะกลับบ้านฮึกอยากกลับไปหาพี่ข้าจะกลับไปอยู่ที่บ้าน จะทำตัวเป็นเด็กดีข้าไม่อยากข้องเกี่ยวกับโลกผู้ใช้เวทอีกแล้วฮึกฮือๆๆนาทีที่เพิ่งรอดพ้นจากความตาย หล่อนค้นพบแล้วว่า การอยู่สุขสงบเหมือนแต่ก่อน ได้รับความรักจากผู้ที่เป็นเหมือนพ่อและพี่ชาย มีกันแค่สองคนพี่น้อง มีสัตว์เลี้ยงหน้าขนแสนรัก มีอาหารกินครบมื้อ ไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีคนมาคอยทำร้าย นั่นเป็นชีวิตธรรมดาอันแสนสุขที่สุดแล้ว

 

            ซินเธียร้องไห้ออกมาเนิ่นนาน ผ่านเลยไปเป็นนาที จนในที่สุดก็ไม่มีน้ำไหลลงมาจากนัยน์ตาสีแดงฉ่ำน้ำ หล่อนพลันเห็นรองเท้าหนังสีดำ กับชายกางเกงแสล็ค จึงรู้ว่าใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ และวินาทีต่อมาเขาก็ก้มตัวอุ้มเธอขึ้นไปแนบอกอย่างง่ายดาย

 

อันเซียร์ข้าอยากกลับบ้านช่วยพาข้ากลับได้ไหมซินเธียพูดเสียงสั่นๆ ปากอวบอิ่มเม้มแน่น ตากลมโตจ้องไปยังดวงหน้าเคร่งขรึมดุดัน เขากำลังโกรธ?

 

            กำลังโกรธมากเสียด้วย

 

ได้สิปากเรียวขยับเป็นคำพูดสั้นๆ อย่างแผ่วเบาจนแทบจะไร้เสียง  

 

            ซินเธียถอนหายใจยาว พลางเอนศีรษะอิงซบไหล่กว้าง ความอบอุ่นอันคุ้นเคย ที่หล่อนหลงเคลิ้มนอนผล็อยหลับไปทุกค่ำคืน

            แต่แค่คิดว่าจะไม่มีกอดอุ่นๆเช่นนี้อีก หัวใจดวงน้อยกลับชาวาบ เกิดอาการน้ำตารื้นขึ้นอีกครั้ง มือเล็กค่อยๆโอบรอบคอแล้วประสานกันไว้แน่น ดวงหน้าเรียวเล็กดูคลายความกังวลลงมาก ซินเธียค่อยๆปิดเปลือกตาลงมาอย่างอ่อนล้า

           

            แล้วเขาจะคิดถึงมัน…เหมือนกันไหม?

 

            รับรู้ถึงการเดินอย่างเป็นจังหวะ แข็งแกร่ง แต่แฝงความนุ่มนวล อันที่จริง เมื่อครู่เขาก็ช้อนตัวหล่อนขึ้นมาอย่างเบามือจนแทบไม่รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ

            เขาโดยที่ไม่ต้องพยายามอะไร ก็คว้าหัวใจของเธอไปครองได้อย่างง่ายดาย

แค่ได้รับการเอาใจใส่เล็กๆน้อยๆ ข้าก็หลงรักเจ้าจนหัวปักหัวปำเสียแล้ว

 

            หึ...เจ้าช่างอ่อนแอเหลือเกินซินเธีย

หล่อนคลายยิ้มอ่อนๆครั้งสุดท้าย ก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด

 

 


            ชายในชุดคลุมสีดำเดินฝ่าฝูงคนที่กำลังยืนแออัด เบียดเสียดกันอยู่หน้าร้านขายของ ใจกลางตลาดเมืองรียูนนาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวติดอันดับของเมืองนี้ เพราะมีของหายากวางแผงขายจากทุกมุมโลก ที่นี่จึงไม่เคยขาดเสียงพูดคุย หัวเราะ กระทั่งก่นด่าทะเลาะกัน แม้ว่านี่จะเป็นเวลากลางคืนซึ่งชาวเมืองควรเข้าบ้านหลับนอน สมกับเป็นเมืองที่ไม่เคยหลับใหลของโลกผู้ใช้เวท

 

            ตาสีเหลืองอำพันสะท้อนวาบภายใต้เงามืด เขามองสำรวจซ้ายขวาก็ไม่พบว่ามีการเคลื่อนไหวผิดปกติ

            ไม่มีใครตามมาเจ้าชายโพรเทกเตอร์คนนั้นทำงานได้ดีเยี่ยม สมเป็นมือหนึ่งของสถาบันครอส อะคาเดมี ดังที่ร่ำลือ

 

            แต่ที่เขาห่วงคือเจ้าหญิงปีศาจคนนั้น หล่อนต้องวนอยู่กับวงจรการแก้แค้นอย่างไม่จบไม่สิ้น เมื่อข่าวการตายของแวมไพร์อาวุโสรอดหลุดออกไป พวกพ้องทาสรับใช้ของมันจะต้องตามมารังควานไม่เลิกเป็นแน่

 

            เมื่อเดินพ้นเขตชุมชน มือหนาจึงค่อยยกหมวกฮูทเปิดไปทางด้านหลัง เหลือบมองเข้าไปในป่าลึกที่ตั้งอยู่ตรงหน้า หากเดินไปสุดทางก็จะพบที่ซ่อนตัวที่ปลอดภัย คนของเขารออยู่ที่นั่น

 

            เปรี้ยง!

สายอัสนีบาต ฟาดลงมายังพื้นดิน ทำให้เท้าที่เตรียมจะก้าวตรงไปด้านหน้า จำต้องหลบถอยกลับไปข้างหลังแทน

 

ลีโอเสียงทุ้มเย็นเอ่ยขึ้นพร้อมกับลำแสงสีทองที่สว่างวาบ ตรงตำแหน่งที่ถูกพลังธรรมชาติทำลายเมื่อครู่

 

บุรุษที่ถูกเรียกชะงัก มองการปรากฏของ เทพดาวมังกร แล้วแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ เหอๆ นี่ท่านจะติดตามข้าทุกครั้งที่ขยับตัวออกไปไหนเลยหรือไงกันนะ

 

ที่นี่บนโลกไม่ใช่ที่ของท่าน

 

แคปริคอร์นัสท่านได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญ ก็จงทำเพียงสิ่งนั้นเถิด

 

            มันไม่ต่างอะไรกับการตอกกลับว่า อย่ามาแส่เรื่องของข้า ใช่หรือไม่…?

เทพดาวมังกรหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะจ้องมองรอยยิ้มและบุคลิกท่วงทีที่ช่างสุภาพ แต่คำพูดวาจากลับตรงข้าม ของบุรุษในชุดคลุมตรงหน้า

 

ข้าไม่ใช่เทพองครักษ์ เช่นท่าน หรือคนอื่นๆตาสีเหลืองอำพันสว่างวาบขึ้นมา เมื่อเสียงพูดคุยฟังดูเหมือนเสียงคำรามของเจ้าป่า ข้ามีเรื่องต้องสะสางอีกมาก

 

ถ้าหากมันเกี่ยวโยงกับนาง มันก็เปล่าประโยชน์...นางใกล้ชดใช้ความผิดจนหมดสิ้นแล้วและเมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะเป็นผู้รับนางกลับขึ้นไปเอง

 

แคปริคอร์นัส…”

 

ท่านเอาตัวเองเข้าขวางโชคชะตาไม่ได้หรอก ลีโอ

 

“…”

 

            เกิดลมกรรโชกแรงจากเดิมที่ท้องฟ้าสงบ เมฆฝนพลันมารวมตัวเกาะกลุ่มกันเป็นก้อนใหญ่ ลอยอยู่เหนือร่างบุรุษทั้งสอง ลำแสงสีขาวโลดแล่นทอดผ่านหมู่เมฆแวบหนึ่ง แล้วเปล่งเสียงคำรามก้องดังสนั่นไปทั่วพื้นโลก  

           

จดจำคำพูดของท่านไว้ใช้กับตัวเองด้วยล่ะแคปริคอร์นัส

 

“…”

 

            ชั่วขณะที่ลมซัดวูบ ร่างของบุคคลที่ถูกเรียกว่าท่านชายลีโอนาร์ดพลันหายไปจากที่ที่เคยยืน อย่างไร้ร่องรอย หอบเอาเมฆฝนให้ลอยหายออกไป เผยให้เห็นฟ้าโปร่งยามดึกเช่นเดิม เสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

            ร่างสูงหนาของเทพดาวมังกรยังคงยืนจมกับความคิดตนเองเงียบๆ

 

            เมื่อใดการรอคอยอันยาวนานนี้จะสิ้นสุดลงเสียที

 

 

 

Writer: หึหึไม่รู้ตรงใจกับใครบ้างเปล่า แต่แอบตกใจที่มีคนพูดถึงเทพมังกร เหมือนรู้ล่วงหน้าเลยนะคะว่าไรท์จะส่งเขามายังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปนะคะ

            ตอนหน้าแบบคือตอนหน้าแบบ…!!!!!!!!!! (ฟิ้ววววว//ไรท์หายไปกับสายลมของท่านลีโอ)  //บาบิQ

 

           

 

 

 

           

           

 

           

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #347 pleum254 (@pleum254) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 14:18
    ลีโอ??? ราศีสิงค์??
    #347
    1
  2. #177 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 02:49
    เราเริ่มให้อภัยเจ้าแล้วอันเซียร์ เจ้าโกรธได้หน้ากลัวมาก ซินซินน่าสงสาร
    #177
    1
    • #177-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 21:12
      งื้อๆๆ อันเซียร์ฝากมาขอบคุณค่า อิอิ
      #177-1
  3. #176 Zhou (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 21:41
    เจ้าหนูอันเซียร์ของแม่ โกรธแล้วคล้ายๆพอเลยลูกเอ้ยยยยยยยยยย 555555555555555555 รู้ใจตัวเองซักที ต่อไปเลิกซึนได้แล้วนะ เจ้าชายน้อยยยย
    #176
    2
    • #176-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 00:56
      เดี๋ยวๆ ถ้าพ่อคือทรอนซ์ นี้แม่คือภรรยาของทรอนซ์ใช่ไหม. ถวายบังคมเพคะราชินีแห่งโซลิเซียร์ ~>><< .... 55
      #176-1
    • #176-2 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 00:57
      สงสัยอันเซียร์ได้รับแรงใจไปเต็มๆเลยรุกหนัก^_^
      #176-2
  4. #175 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 21:24
    ตอนหน้ามันยังไงอะคะไรท์ TTTTTTTTTT
    #175
    1
    • #175-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 00:55
      อ่านโลดด มาอัพแล้วว
      #175-1
  5. #174 ราชาสีเงิน (@sompopmothanee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 20:10
    ลีโอใช่เทพราศีสิงปะรึป่าว//////อินมากครับอยากอ่านต่อไวไวครับเป็นกำลังใจให้ครับเรื่องนี้สนุกมากครับน่าสนใจมากครับจะติดตามต่อไปจนจบครับ???
    #174
    0
  6. #173 ราชาสีเงิน (@sompopmothanee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 20:09
    ลีโอใช่เทพราศีสิงปะรึป่าว//////อินมากครับอยากอ่านต่อไวไวครับเป็นกำลังใจให้ครับเรื่องนี้สนุกมากครับน่าสนใจมากครับจะติดตามต่อไปจนจบครับ???
    #173
    1
    • #173-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 00:55
      อิอิจับไต๋ได้อีกแล้วว ก็ถูกหน่อยนึงค่ะ แต่เขา(ลีโอ) บอกว่าไม่ใช่เทพองครักษ์ มีเหตุผลว่าทำไม ต้องติดตามค่าา
      #173-1
  7. #172 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 19:34
    ฉากหน้าสวีทใช่ไหมมม 5555 เดาวนไป
    #172
    1
    • #172-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 00:54
      ท..ท่านเป็นนักทำนายใช่หรือไม่..
      #172-1
  8. #171 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 18:29
    มาต่อไวๆนะคะ ค้างมากค่ะ
    #171
    1
    • #171-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 00:53
      ต่อให้อย่างไวเลยค่า หวังว่าจะชอบนะคะ
      #171-1
  9. #170 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 17:50
    เออ ปล่อยๆก้ปล่อยสิ ปล่อยไปแล้วไม่ต้องตามกลับนะซิน. ปล่อยให้อันเจ็บตายไปเลยย. แช่งให้ได้พระเอกใหม่!!
    #170
    2
    • #170-1 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 21)
      11 กันยายน 2559 / 17:51
      ถ้าอันปล่อยไม่ต้องกลับไปหาอันนะซินน. #ฉันยุข้างเธอออ
      #170-1
    • #170-2 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 00:53
      มีพระนางคุ่ใหม่ดีกว่าตัวละครเยอะดีค่า55 แหม่ะไม่รู้จะหายโกรธอันเซียร์ยังนะะ~:)
      #170-2
  10. วันที่ 11 กันยายน 2559 / 17:30
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก อันเซียร์ที่รัก นี่เจ้าคิดจะปล่อยซินซินน้อยไปแบบนี้เราะ!!!
    #169
    1
    • #169-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 00:52
      นั่นสิ! ปล่อยดีไหม~~ ตอนหน้าโลดดค่า ขอบคุณสำหรับเม้นค่าา
      #169-1
  11. #168 Siladee123 (@Siladee123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 15:46
    มาอัพต่อไวๆน่ะค่ะ
    #168
    1