The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 20 : Chapter[19] แผนร้าย(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 ก.ย. 59

[19]

 

 

นับเป็นเกียรติของข้าจริงๆ ที่ได้พบท่านเสียทีท่านชายลีโอนาร์ดเสียงแหบพร่าเอ่ยทักทำลายความเงียบในโต๊ะอาหาร แม้จะมีอาหารวางเรียงรายเต็มโต๊ะ แต่บุรุษสองคนจากทั้งสองมุมโต๊ะกลับไม่มีวี่แววว่าจะมารับประทานอาหาร

 

            ทุกอย่างเป็นเพียงฉากที่ถูกจัดขึ้นเท่านั้น

 

ข้าเองก็เช่นกันชายหนุ่มค้อมหัวน้อยๆอย่างสุภาพ ตาสีเหลืองอำพันยังจ้องไปอีกฝ่ายอย่างไม่คลาดสายตา ข้าหวังว่าการพบกันครั้งนี้จะทำให้ท่านเปลี่ยนใจ

 

ท่านจะเปลี่ยนใจข้าเรื่องอะไรล่ะ?”

 

ท่านรู้ดีว่าข้าหมายถึงเรื่องอะไร

 

หึหึหึหึเสียงหัวเราะร่วนชวนขนลุกดังจากฝ่ายชายชรา เขาหยิบยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบดื่ม เผยให้เห็นมืออันเหี่ยวย่นที่โผล่พ้นขอบเสื้อคลุมสีดำ เรื่องเพ้อฝันเกี่ยวกับการสร้างราชวงศ์ปีศาจขึ้นมาใหม่น่ะหรือหรือว่าเป็นเรื่องจัดระเบียบสังคมปีศาจให้อยู่ร่วมกับผู้ใช้เวท ฮ่า! ข้าหวังว่าท่านคงเลิกล้มความฝันเช่นนั้นไปนานแล้ว

 

เกรย์ ฮูดเสียงทุ้มทรงพลังดังเหมือนเสียงคำรามครั้งหนึ่ง เสี้ยววินาทีตาสีเหลืองอำพันคล้ายมีลำแสงสว่างวาบออกมา จนแวมไพร์เฒ่าต้องยกชายคลุมมาปิดหน้า คนรับใช้ของเขาก้าวพุ่งมาด้านหน้าก่อนส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ มีเขี้ยวคมโผล่ให้เห็นจากมุมปาก

 

หยุดอย่าเสียมารยาทกับท่านชายสิตาสีเทาฉายรอยกริ้วโกรธ ขณะมองคนรับใช้ข้างกาย ข้าขออภัยท่านชาย

 

 หากท่านมิใช่คนที่สามารถควบคุมแวมไพร์ทั้งโลกได้ เราคงไม่ต้องเจอกันบ่อยเช่นนี้หรอกชายที่หนุ่มกว่าส่ายหน้าเบาๆ เอาเถิด วันนี้ความเห็นของเราอาจจะไม่ตรงกัน ข้าไม่อาจเปลี่ยนใจใครได้

 

หึหึหึ

 

แต่แวมไพร์ไม่ว่ายุคสมัยไหน ก็มักมีนิสัยชอบรับใช้ราชวงศ์ ท่านไม่คิดมาทำงานให้กับข้าหรือ

 

ท่านชายท่านพูดถูกแล้วเรื่องที่ข้ามีนิสัยเช่นนั้น แต่ใช่ว่าในโลกนี้จะไม่มีราชวงศ์ปีศาจอื่นนอกจากปีศาจงูขาว อย่างที่ท่านและหลายๆคนเข้าใจ”

 

ท่านหมายความว่ายังไง

 

            นอกจากเดวิลคิงโรฮาน เดวิลปริ๊นซ์ธามส์ และเดวิลปริ๊นเซสซินเธีย ยังมีราชวงศ์ปีศาจอื่นๆในโลกนี้ด้วยหรือ?

 

ข้ามีนายท่าน ที่คอยรับใช้อยู่แล้ว

 

“…”

 

เราคงไม่มีเรื่องอันใดติดค้างกันอีกแล้วนะท่านชายชายชราลุกจากที่นั่งทันที เสื้อคลุมสีดำสะบัดพลิ้วไปด้านข้าง

 

เดี๋ยวก่อนท่านชายลีโอนาร์ดหลุบตาลงต่ำ แล้วเรื่องปีศาจที่ถูกฆ่าตายในห้องคุมขัง สถาบันครอส ท่านรู้เห็นด้วยหรือไม่?”

 

ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าจะทำเช่นนั้นไปทำไมกันเล่าแวมไพร์เฒ่าเดินก้าวเข้าไปยังชายหนุ่มอย่างช้าๆ ทำไมไม่ลองไปถามฝั่งโทรปิคอร์นดูเล่าตอนนี้คงวุ่นวายเชียวล่ะ

 

            ถัดไปไม่ไกลนัก โต๊ะอาหารของสามีภรรยาผู้กำลังดื่มด่ำกับอาหารค่ำสุดพิเศษก็เกิดหยุดสนทนากะทันหัน อันเซียร์มองตามร่างแวมไพร์เฒ่า รอยยิ้มที่เพียรมอบให้ภรรยาพลันชะงักงัน

มีอะไรเหรอ?”เสียงหวานเอ่ยถาม โดยไม่กล้าหันคอกลับไปมองภาพเหตุการณ์เบื้องหลัง ซินเธียรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล เพราะชายหนุ่มตรงหน้าเอาแต่จ้องนิ่ง และทำหน้าเครียดกะทันหัน

 

เธอรออยู่นี่

 

อือๆซินเธียพยักหน้าหงึกหงัก

 

            อันเซียร์ลุกจากที่นั่งพร้อมกับแก้วไวน์ในมือ เขาเร่งเท้าเดินเร็วในตอนแรก ก่อนจะค่อยๆผ่อนลดความเร็วลงเมื่อถึงเป้าหมาย

 

ท่านชายเสียงทุ้มเอ่ยเรียก ทันเวลาก่อนที่เกรย์ ฮูดจะทันถึงตัว ห่างเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น ช่างบังเอิญจริงๆ ที่ได้เจอท่านชายที่นี่

 

            คนถูกเรียกเพียงปรายตามองก่อนค้อมหัวสุภาพให้

 

ฮ่าๆๆ บังเอิญ? จริงหรือเจ้าชายท่านคงไม่บังเอิญมากับขบวนโพรเทกเตอร์พวกนั้นหรอกใช่ไหม ใช่แล้ว พวกเขาเหมือนรอต้อนรับข้าอยู่ข้างนอกนั่นข้าพูดถูกหรือไม่เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังแผ่วๆ หนวดเครายาวสีขาวพลอยกระเพื่อมตามไปด้วย ตาเรียวเล็กฉายแววเจ้าเล่ห์รู้ทัน

 

ในเมื่อรู้เช่นนั้นก็ถอยห่างออกไปจะดีกว่าอันเซียร์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะโดยไม่หกสักหยด ร่างหนายืนกั้นกลางระหว่างบุรุษสองคนอย่างมั่นคง

 

ไม่ต้องห่วง พวกพ้องทาสรับใช้ของข้ารอต้อนรับพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

“…”

 

แต่สิ่งที่ท่านควรห่วง คือภรรยาแสนสวยของท่านไม่ใช่หรือเจ้าชายคำพูดพร้อมรอยยิ้มนั่นชวนให้เจ้าชายโพรเทกเตอร์รู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง นัยน์ตาสีแดงตวัดไปมองที่โต๊ะนั่ง ซึ่งใครบางคนควรจะอยู่ตรงนั้นแต่กลับหายไป!?

 

ริชาร์ดเป็นแวมไพร์อาวุโส เขาอยู่มานานจึงมีทาสรับใช้มากมาย แน่นอนว่าการตายของเขาทำให้เจ้าพวกนั้นทนอยู่เฉยไม่ได้ที่จะแก้แค้น…”

 

“…”ไม่มีใครเดาสีหน้าราบเรียบของอันเซียร์ โซลิเซียร์ได้ว่าข้างในใจตอนนี้เขารู้สึกเช่นไร

 

แล้วทีนี้ท่านจะเลือก ทำภารกิจปกป้องเขาอย่างสุดความสามารถหรือจะไปช่วยภรรยาแสนสวยของท่านดีล่ะ? ฮ่าๆๆๆๆ!!”ชายชราหัวเราะร่วน เผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคมของเขา นิ้วมือยาวเริ่มมีกรงเล็บงอกออกมา มีเส้นเลือดปูดนูนชัดเจนตามร่างกาย บางที ไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ อาจจะทันอำลานางก็ได้

 

            ปัง!!

เสียงเกราะเวทระเบิดจากกายผู้ใช้เวท เกิดเป็นอาณาเขตคุ้มกันโดยมีม่านพลังบางๆ กั้นกลางระหว่างห้อง

 

แกจะไม่มีวันได้แตะต้องท่านชายลีโอนาร์ด

 

ท่านเลือกภารกิจ?...น่าเสียดาย เดวิลปริ๊นเซสช่างเป็นหญิงสาวที่น่าสงสารจริงๆ ตั้งแต่ถูกพ่อแท้ๆทารุณแล้ว ยังเจอสามีเช่นท่านอีก จุ๊ๆๆชายชราแสร้งตีหน้าเศร้า ทั้งที่ยังมีรอยยิ้มปรากฏชัดในดวงตา เขากำลังจงใจยั่วอีกฝ่าย เพราะยิ่งผู้ใช้เวทเสียสมาธิ เกราะเวทก็จะยิ่งอ่อนแอลงเท่านั้น

 

            แต่เกราะเวทของเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์คนนี้ ดูจะไม่สั่นคลอนกับการท้าทายเลยสักนิด เขาสมเป็นเจ้าชายโพรเทกเตอร์ผู้สมบูรณ์พร้อมจริงๆแวมไพร์เฒ่าหรี่ตาลงเล็กน้อย

 

อันเซียร์ไปเถอะท่านชายลีโอนาร์ดยันกายขึ้น ทอดมองดวงหน้าชั่วร้ายของแวมไพร์เฒ่า ผ่านม่านพลังเวทตรงหน้า

 

ท่านเงียบไปซะอันเซียร์แค่นหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตามแม้แต่น้อย  

 

ดีงั้นเรามาดวลกัน...เจ้าชายแวมไพร์เฒ่าเริ่มจริงจัง และสนใจผู้ใช้เวทตรงหน้ามากยิ่งขึ้น

 

 

 

            ระหว่างการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มขึ้น ห่างจากห้องภัตตาคารหรูไปยังอีกเขตของโรงแรม บริเวณตรอกแคบพอให้คนผ่านได้สองคน กลับมีเสียงกรีดร้องขัดขืน และเสียงฉุดกระชากดังขึ้นตลอดทาง

 

            หญิงสาวในชุดเดรสน้ำเงินทั้งดิ้นและพยายามถีบคนที่ลากตัวหล่อนมา แต่ด้วยแรงและกำลังที่มีกลับทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บไม่ได้แม้แต่น้อย

 

ปล่อยยยยย ข้าาาาาาา!! เจ้าทำอะไรน่ะ ปล่อยยยยยย!! กริ๊ดดดดดด~ซินเธียตะโกนสุดเสียง ทั้งที่ในหัวยังลำดับเรื่องที่เกิดไม่ทันเท่าใดนัก

            หลังจากอันเซียร์ลุกจากโต๊ะ เธอก้มกินอาหารตรงหน้า มีบริกรเดินตรงเข้ามาแล้วฉุดดึงร่างของเธอด้วยแรงมหาศาล แบบที่ไม่ทันได้กรีดร้อง เขาใช้การ ก้าวกระโดดชั่ววูบ ก็พาเธอออกมายังที่ปลอดคน โดยผ่านทางประตูพนักงาน ลงบันไดหลายชั้น จนในที่สุดจึงถึงชั้นล่างที่นี่

 

            และตลอดทางเดินที่ผ่านมา หล่อนยังไม่เห็นใครที่ให้ร้องขอความช่วยเหลือได้เลย

 

เจ้าเป็นใครน่ะ ปล่อยข้านะ!! ปล่อยสิว้อยยย!!”

 

            เสียงเสียดสีของกระโปรงกับกำแพงดังขึ้นตลอดทาง เสื้อผ้าสวยๆเริ่มเกิดรอยขาดวิ่นเป็นหย่อมๆ เจ้าหญิงปีศาจยังคงพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีในการต่อต้าน

 

            พลั่ก!

อ๊ะ!”ร่างบางเซถลาไปตามแรงโยน ตกลงไปกระแทกกับเสาหิน รองเท้าทั้งสองข้างหลุดกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง

 

อย่าอย่าเข้ามา…”ซินเธียถอยหลังกรูด ไปชนกับกำแพงหินความเย็นเยือกของมันซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาในกาย ไม่ว่าจะด้วยความหนาวหรือหวาดกลัวก็ตาม แรงกดดันนั้นทำให้ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ตาสีแดงกลมโตจ้องมองขึ้นไปยังชายแปลกหน้า ซึ่งเอาแต่จ้องเธอด้วยแววตาอาฆาต

 

            เขาไม่ใช่ผู้ใช้เวทแต่เป็นอะไรเธอไม่อาจเดาได้

            โทรปิคอร์น? ครึ่งมนุษย์ หรือ ปีศาจ

           

นั่นคือเจ้าหญิงปีศาจจริงๆหรือ ข้าว่านางไม่น่าใช่เดวิลปริ๊นเซสคนนั้นหรอกนางดูอ่อนแอเกินไป

 

            เป็นฝันร้ายนี่มันต้องเป็นฝันร้าย!! ซินเธียกรีดร้องในใจ เพราะเดิมทีหล่อนคิดว่าพอมีหวังเอาตัวรอดจากชายผู้นี้ได้ แต่มันไม่ได้มีแค่หนึ่ง

            ตากลมโตฉายรอยแตกตื่น เมื่อมองเลยขึ้นไปบนกำแพง และหลังคานั้นเต็มไปด้วยเงาสีดำทะมึน ซึ่งเผยใบหน้าออกมาแค่บางส่วน พวกเขาเร้นกายอยู่ใต้แสงเงายามรัตติกาล และเมื่อหนึ่งในนั้นแย้มรอยยิ้มเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม หญิงสาวพลันสะดุ้งเฮือกในทันใด

 

            แวมไพร์!!

 

ข้าจำกลิ่นไม่ผิดเป็นนางเนี่ยแหละพวกเขาเหมือนกำลังประชุมหารือ ด้วยเรื่องสัมเพเหระทั่วไป

 

พวกเจ้าเป็นใคร…”ซินเธียพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น มือเล็กกำชายกระโปรงที่ขาดวิ่นเอาไว้แน่น

 

พวกข้า...เป็นทาสรับใช้ของนายท่านริชาร์ดพอจะคุ้นชื่อไหมล่ะ!?”มีแวมไพร์สาวตนหนึ่งกระโดดลงมาตกตรงหน้าซินเธียแบบไม่มีระยะห่าง ทำเอาหล่อนแนบแผ่นหลังจนชิดกับกำแพงหินเย็นๆ

 

            ชีวิตข้าจบสิ้นแน่แล้ว

ตากลมโตรื้นไปด้วยหยดน้ำตา หล่อนไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา

อาพลังปีศาจของข้า ช่วยแสดงพลังออกมาสักนิดเถอะ

 

            มือเล็กค่อยๆคลายออกช้าๆ พยายามกระดิกนิ้วมือทั้งห้า หล่อนหลุบตาจินตนาการถึงพลังอำนาจมืดที่เคยมี งูสีขาวยักษ์ที่เธอเคยควบคุมมันได้

แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 ปล่อยข้าไปเถอะนะฮือๆๆ ข้ายังไม่อยากตายตอนนี้ ข้าเพิ่งแต่งงานมีครอบครัวไม่นาน ฮือๆๆ เดี๋ยวค่อยมาแก้แค้นทีหลังได้ไหม…”ซินเธียปล่อยโฮออกมาในที่สุด ทั้งร้องไห้และพยายามต่อรอง

 

            ภาพเวทนาตรงหน้ากลับเป็นเรื่องน่าขันสำหรับเหล่าแวมไพร์ เสียงหัวเราะดังกลบเสียงสะอื้นจนหญิงสาวเงียบนิ่งไป ด้วยความคิดมากมายในหัว

 

            นี่คือภาพสุดท้ายที่ข้าจะต้องจดจำก่อนตายจริงๆหรือ...หล่อนมองภาพอสุรกายที่ทยอยลงมายืนบนพื้น มีแต่สายตายินดีพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าเหล่านั้น

            ทำไมจึงมีแต่คนอยากให้ข้าตายนักล่ะข้าทำอะไรผิดทำความผิดมากขนาดนั้นเชียวหรือ

 

จะให้นางตายด้วยวิธีไหนจึงจะสาสม?”มีผู้เปิดประเด็นขึ้นมา เรียกเสียงฮือฮาจากกลุ่มแวมไพร์ที่มาชุมนุมกันโดยพร้อมเพรียง ซึ่งซินเธียกวาดตานับได้ราวๆยี่สิบตน

 

อันเซียร์พี่ชายฮือๆๆคราวนี้เธอก้มหน้าลงมองพื้น ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ได้โปรดช่วยข้าด้วย

 

เราห้ามกัดกินนาง แถมแตะต้องเลือดไม่ได้อีกจะมีการตายวิธีไหนบ้างที่ไม่ต้องเลอะเลือด และเจ็บปวดทรมานบ้างล่ะ…”เริ่มมีแวมไพร์ออกความเห็น

 

            ตาสีแดงกลมโตเปล่งประกายความหวังอีกครั้ง หล่อนจ้องเสาหินที่ตั้งเดี่ยวอยู่ไม่ห่างนัก อาศัยจังหวะที่พวกเขาหันหน้าเข้าหาเจรจากัน แล้วรีบออกวิ่งทันที

เลือดของเธอใช้ฆ่าแวมไพร์ได้…!!

 

            พลั่ก!!

เป็นความคิดที่โง่มากซินเธียสะบัดหัวแรงๆ เพราะมึนหนักจากการกระแทก แต่ของเหลวข้นสีแดงที่ไหลย้อยลงมาอาบไหล่และแขน เป็นสิ่งยืนยันว่าหล่อนทำสำเร็จ!

 

..อย่าเข้ามาเชียวนะ ไม่งั้นพวกแกตายแน่ๆหญิงสาวเริ่มทำสิ่งที่ไม่เข้าท่ายิ่งกว่านั้น คือลูบปาดเลือดตัวเองทั่วลำตัว แขนขา ลำคอ ใบหน้า

 

            แวมไพร์ต่างนิ่งอึ้งในสิ่งที่เห็น พวกมันมองหน้ากัน ก่อนจะแยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ แต่กระนั้นก็ไม่มีตนไหนกล้าท้าทายในพิษของปีศาจงูขาวที่เคยฆ่านายท่านของพวกมันมาก่อน

 

            ซินเธียเห็นโอกาสหนี จึงวิ่งพุ่งใส่กำแพงทันที

 

“ปีนข้ามกำแพงนี้ไปให้ได้”เสียงทุ้มที่เคยออกคำสั่งครั้งนั้น กลับย้อนมาสร้างแรงฮึดในตัวหล่อน จนไม่น่าเชื่อว่าจะมีเรี่ยวแรงปีนข้ามผ่านมันมาได้

            ซินเธียกระโดดลงพื้นพร้อมยอบเข่าอย่างนุ่มนวล

 

            ทั่กๆๆๆ

เท้าเปลือยเปล่าวิ่งย่ำบนน้ำขังตามพื้นดิน เครื่องประดับบนศีรษะรูปผีเสื้อหลุดหล่นลงบนพื้น เส้นผมสีเงินแผ่สยายปกคลุมไหล่ถึงกลางหลัง มันสะบัดพรือตามแรงวิ่ง คล้ายกับสายน้ำไหลอย่างเร็วแรง

 

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก…”เจ้าหญิงปีศาจเหลือบมองทางหางตา ก็พบว่ามีเงามืดคอยขนาบข้างทั้งสองฝั่ง พวกมันคอยมองดูห่างๆ เพราะคงไม่กล้าจับต้องถูกตัวเปื้อนเลือด…

 

นังปีศาจตัวดี!” หมับ! แต่แล้วก็มีผู้กล้า ริอาจลองคว้าต้นแขนจนร่างบางเซถลาล้มลง กริ๊ดดดดด!!!!” แวมไพร์ตนนั้นล้มลงนอนดิ้นพล่านบนพื้น มีเปลวไฟเล็กๆถูกจุดขึ้นบนฝ่ามือข้างที่แตะสัมผัสกับเลือดมันกลายเป็นเพลิงขนาดใหญ่ยักษ์ ลามไปยังส่วนลำตัว และใช้เวลาไม่นานในการแผดเผาร่างแวมไพร์ตนนั้นจนมอดวาย

 

            เงียบ

เกิดบรรยากาศกดดันขึ้น ท่ามกลางเหล่าแวมไพร์ที่จ้องมองพวกพ้องตายไปต่อหน้า

 

นังปีศาจ…!!”กับรอยเคียดแค้นที่เพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ

 

            ซ่า

มีใครบางคนเทน้ำลงมา ชำระล้างเลือดที่ช่วยปกป้องหล่อนไว้จากผีร้าย

ซินเธียหน้าซีดเผือดลงทันใด

 

            เพี๊ยะ!!

แรงตบทำให้ดวงหน้าหวานสะบัดไปฝั่งซ้าย ซินเธียรู้สึกปวดหัวรุนแรง ภาพที่เห็นก็เริ่มไม่ค่อยชัดเจนนัก สัมผัสหยาบกร้านที่รัดรอบแขนขา และลำตัวเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว หญิงสาวเพิ่งรู้ว่ามันคือเชือกหนาขณะเพ่งมองมันใกล้ๆ

 

            กลิ่นฉุนประหลาด ลอยปกคลุมทั่วทั้งร่าง คิ้วเรียวพลันย่นเข้าหากัน พร้อมกับจมูกเล็กที่ดมตามตัวดังฟุดฟิด

 

            มันคือ…กลิ่นน้ำมัน?

 

จงตายในกองเพลิง เช่นเดียวกับนายท่าน และพวกพ้องแวมไพร์ของข้า!”เสียงปลุกระดมพลเรียกเสียงโห่ร้องตะโกนเชียร์ขึ้นท่ามกลางยามดึกอันเงียบสงัด

 

            เมื่อเปลวไฟเล็กๆถูกจุดขึ้น

 

            ตากลมโตสีแดงสดมองมันด้วยความหวาดหวั่น

กองไฟเล็กๆถูกทิ้งลงบนพื้นก่อนค่อยลามตามเส้นทางที่วางไว้ ตรงเข้าไปยังร่างที่ถูกพันธนาการไว้อย่างไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีก

 

 

 

Writer: เอาใครมาช่วยดี? ทุกคนคะใจเย็นนะอย่าเพิ่งด่าอันเซียร์ ไรท์จะให้เขาแก้ตัวทีหลัง >< กริ๊ดดด(กางแขนปกป้อง) เออ แต่ก็น่าหมั่นจริงๆน่ะแหละ- -// บาบิQ

 

 

 

 

 

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #773 MinEii >, (@yomineii) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 00:16

    เกลียดอันเซียทั้งๆที่รู้ว่าซินเธียมีอันตรายยังเลือกภารกิจ

    #773
    0
  2. #319 รคนส (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 00:35
    คเอาจริงๆนะ รู้สึกคนเขียนจะเขียนเข้าข้างพระเอกเกินไป อ่านแล้วเอือมจนเนื้อเรื่องเริ่มน่าเบื่อ ส่วนนางเอกนี้เหมือนคนโง่ที่คอยตามรักจนดูเหมือนไม่รักตัวเอง. ไม่น่าเชื่อว่านิยายแนวพระเอกชอบทำร้ายจิตใจหรือความรู้สึกนางเอกจะขยายมาถึงนิยายแฟตาซี เพราะพล็อตโครตบ้านๆมาก
    #319
    1
  3. #167 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 08:27
    ถือมีดมาอย่างดีหลบไปไรท์อย่าบังใอ่พระเอกคนนี้ เราจะฆ่ามันนน. ภารกิจงั้นเรอะ ใอ่บ้างานๆๆๆๆๆ โว้ยยยย
    #ขอบคันค่ะไรท์. ขอให้อันเซียเจอบทลงโทดที่สาสม
    #167
    1
    • #167-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 20)
      11 กันยายน 2559 / 14:42
      //ถอยยย
      จะเกราะเวทกี่ชั้นก็คงกันไม่อยู่ 55
      #167-1
  4. #166 ChaowEva (@027046509) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 08:25
    ให้เทพดาวมังกรมาช่วยดีกว่า ให้ซินเธียร์ทิ้งอันเซียร์ไปเลย
    #166
    1
    • #166-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 20)
      11 กันยายน 2559 / 14:40
      ซินเธียเก็บของอยู่ เตรียมย้ายบ้าน ......
      #166-1
  5. #164 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 07:55
    อยากให้มีคนตกหลุมรักซินซิน อันเธียร์จะได้หึงบ้าง
    #164
    1
    • #164-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 20)
      11 กันยายน 2559 / 14:38
      มีนะ ไม่รู้ใช่คนรึเปล่า O.O
      #164-1
  6. #163 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 01:52
    อยากให้เทพดาวมังกรมาช่วยซินซิน อยากให้เทพมาตกหลุมรักซินซิน อันเซียร์จะได้หึงจนควันออกหูไปเลย งอนอันเซียร์
    #163
    1
    • #163-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 20)
      11 กันยายน 2559 / 14:37
      555 โดนโป้งเลยอันเซียร์เอ้ย
      #163-1
  7. #159 Kkkk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 00:47
    อันเซียร์แบบสนใจซินเธียบ้างก็ได้น่ะ-_-
    #159
    1
    • #159-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 20)
      11 กันยายน 2559 / 14:36
      ขอบคุณค่าา เดี๋ยวไปบอกอันเซียร์ให้นะคะ *-*
      #159-1
  8. #158 Supanich Noisuwan (@7488) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 23:57
    กำลังสนุกเลยยยย อัพด่วนนนะะะะ
    #158
    1
    • #158-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 20)
      11 กันยายน 2559 / 00:20
      รับทราบค่า ขอบคุณที่มาเม้นนะคะ
      #158-1
  9. #157 Rayton (@rayton) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 23:53
    เอาเทพมังกรมาช่วย
    #157
    1
  10. #156 Siladee123 (@Siladee123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 23:44
    อัพต่อไวๆน้ะ
    #156
    1
    • #156-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 20)
      10 กันยายน 2559 / 23:50
      จะพยายามค่า. ~~ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #156-1