The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 18 : Chapter [17] สามีขี้หึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    8 ก.ย. 59

[17]

 

            นี่เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ หลังจากที่ตรากตรำทำงานมาหลายวันติด มันจึงควรเป็นวันพักผ่อน นอนตื่นสาย ทำกิจวัตรประจำวันที่แตกต่างบ้าง

 

            แล้ว-นี่-มัน-อะ-ไร๊!!

            ซินเธียอุทานในใจเสียงสูง เมื่อเหลียวมองด้านหลังก็พบภาพอันน่าสะพรึง คือมีใครบางคนวิ่งตามมาเกือบจะทันอยู่รอมร่อ หากไม่นับว่าเขามีรูปร่างเซ็กซี่ในชุดเสื้อกล้ามสีเทาอ่อน เผยให้เห็นกล้ามแขนเป็นมัดนั่นแล้ว หล่อนก็คงไม่หันกลับไปมองขณะกำลังวิ่งหน้าตั้งเช่นนี้หรอก

 

แฮ่กๆๆเสียงลมหายใจเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายที่ถูกใช้งานแต่เช้าตรู่ยันเที่ยงเริ่มประท้วงโดยการสั่งให้ขาหยุดทำงาน เจ้าหญิงปีศาจจึงต้องหยุดชะงักและวางมือลงบนเข่า เพื่อพักสูบอากาศหายใจ

 

ยัยเตี้ย…”เสียงทุ้มต่ำคล้ายคำขู่ ดังโต้มาจากด้านหลัง

 

แฮ่ก...ข้าไม่ไหวแล้วหญิงสาวทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

 

ลุกเดี๋ยวนี้

 

อ๊าทำไมสามีของข้าถึงใจร้ายกับข้าเช่นนี้~”คนถูกสั่งร้องอิดออดแต่ยังคงนั่งกอดเข่าตนอยู่ที่เดิม

 

ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นตัวถ่วงฉันเด็ดขาดใกล้วันภารกิจขึ้นมาทุกทีแล้วอันเซียร์พูดเสียงเย็น สีหน้าเบื่อหน่ายเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง ยิ่งทำให้คนอู้เริ่มรู้สึกผิด

 

แต่ข้าหิว! ข้าหิวมากเลยนะอันเซียร์ลองจับท้องข้าดูสิ มันกำลังร้องไห้อยู่นะเนี่ย!”ไม่ว่าเปล่า มือเล็กยังเอื้อมไปตะปบมือหนามาวางบนหน้าท้องแบนราบของตน ดวงหน้าเรียวเล็กเต็มไปด้วยหยดเหงื่อ ผมสีเงินรวบไว้หลวมๆด้านหลังมีกระจุกปอยหลุดมามาเป็นหย่อม พวงแก้มสีแดงเปล่งปลั่งราวกับกลีบกุหลาบ องค์ประกอบทุกส่วนบนใบหน้าของหล่อนล้วนตกอยู่ในสายตาของใครบางคน ที่จ้องพิจารณามันอย่างเร็วๆรวดเดียว ก่อนจะหยุดกับตากลมโตสีแดงทอประกาย

 

ข้าสวยใช่รึเปล่าแน่ล่ะ ใครๆเขาก็ว่าอย่างนั้นรอยยิ้มน่ารักผุดขึ้นบนริมฝีปากอวบอิ่ม แรกเริ่มเดิมที ซินเธียคิดจะออกปากแซวเขาไปงั้นๆ แต่กลับกลายเป็นว่าคนตรงหน้ากลับเงียบ นิ่ง ไม่พูดไม่จา แล้วเป็นเธอที่ต้องรู้สึกเขินเอง แต่ก็ยังใจกล้า อยากจูบข้ารึยังล่ะ?”

 

หึ…”อันเซียร์ผละออกไป แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆสถานที่

 

            มันคือพื้นที่บริเวณรอบนอกของคฤหาสน์โซลิเซียร์ นอกจากทหารที่คอยอารักขาอยู่ตามจุดต่างๆ ก็ไม่มีผู้อื่นได้รับอนุญาตเข้ามาอีก พื้นหิมะถูกโรยทับด้วยหินกระเบื้องซ้อนกันเป็นทางเดิน ขนาบด้วยต้นไม้เมืองหนาวนานาสายพันธุ์

 

            เป็นช่วงฤดูร้อนในโซลิเซียร์ ตอนกลางวันจะมีอุณหภูมิติดลบเป็นหลักสิบ ภายนอกอาคารซึ่งไม่มีไฟเวทช่วยมอบความอบอุ่น จึงหนาวเย็นมาก แต่ก็ไม่เกินขีดจำกัดของบุรุษที่เกิดและอาศัยอยู่ในเมืองหนาวเกือบทั้งชีวิต กับหญิงสาวผู้คุ้นชินและเติบโตมาในเขตขั้วโลกเหนือ

 

            นัยน์ตาคมดุสีแดงเข้มเหลือบเห็นกำแพงสีขาวซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ด้านข้าง ความทรงจำในวัยเด็กย้อนเข้ามาในหัวทันที นั่นเป็นจุดที่ไอลีนชอบใช้ในการปีนหนีออกจากรั้วคฤหาสน์นี่ เพื่อหาอิสระจากภายนอก

 

นั่นมองหาอะไรอยู่เหรอ”เสียงดังชิดหู ทำให้เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์เอี้ยวตัวหลบ ก่อนใครบางคนจะบุกโจมตีได้ทัน

 

ตามมาเสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ สั้นๆ คล้ายกับว่าเป็นคำสั่ง ทำให้คนฟังแอบกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย

 

ปีนข้ามกำแพงนี้ไปให้ได้อันเซียร์หยุดยืนแหงนหน้ามองกำแพงสูงราวสี่เมตร ซินเธียมองตามด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

 

ใครจะบ้าปีนกำแพงกัน! ประตูก็มีไหม!”เจ้าหญิงปีศาจเผลอกระแทกเสียงดัง ก่อนที่จะได้โวยอีกหลายประโยค กลับเหลือบเห็นมาดสุขุมของครูฝึกจำเป็น ที่ใจดี(บังคับ)เรียกให้หล่อนมาฟิตร่างกายก่อนลงสนามภารกิจสุดโหด นอกจากนั้นเขายังจะแนะนำหัวข้อการอ่านหนังสือสำหรับการสอบเลื่อนขั้นอีกต่างหาก ดังนั้นหล่อนจึงเลือกปิดปากเงียบ แล้วก้มหน้าทำตามทุกคำสั่งอย่างเคร่งครัด

 

            ก็นานๆทีเขาจะใจดีขนาดนี้นี่นา

 

จะปีนไหม?”เสียงทุ้มย้ำถาม

 

ปีนจ้ะ._.”ซินเธียตอบแทบจะทันที

 

            ร่างเล็กในชุดวอร์มสีเทาจึงค่อยๆพาตัวเองไปใกล้ชิดกับกำแพงมากขึ้น มือเล็กเอื้อมขึ้นแตะแผ่นปูนครั้งสองครั้ง ก่อนจะเหลียวมองด้านหลังด้วยสีหน้าเหยเก เผื่อว่าใครบางคนจะเปลี่ยนใจ

            แต่กลับพบกับความเฉียบขาดในสายตา

 

เจ้าก็เห็นอยู่ แค่แรงเดินแรงวิ่งข้ายังแทบไม่มีเลย ทำไมถึงคิดว่าข้าจะปีนกำแพงได้กันนะซินเธียบ่นอุบอิบ แต่กระนั้นก็เลือกที่จะลองสักครั้ง แม้ว่าเธอไม่เชื่อว่ามันจะเป็นไปได้เลยก็ตาม

 

            ครูด ครืด~~ เสียงกรีดร้องของปลายเล็บและกำแพงดังเสียดสีกัน

ครืดด~ ปลายเท้าเขย่งขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนถีบตัวส่งแรงเพื่อให้ร่างลอยสูงขึ้นเหนือพื้น! แต่ทว่าหลังจากนั้น

 

            ตุบ

แฮ่ซินเธียยิ้มแหย เมื่อแหงนมองคนที่ยืนดูพร้อมส่ายหน้ามาให้ ก็ตัดพ้อโดยการนอนแผ่หราบนพื้นกระเบื้องทันที เพราะไหนๆก็หล่นตุบก้นจ้ำเบ้าไปเมื่อครู่นี้แล้ว

 

อีกฝั่งของกำแพง มีร้านค้าของชาวพื้นเมืองโซลิเซียร์มากมาย ของกินก็อร่อยทั้งนั้นอันเซียร์เปรยเรียบๆ แต่นั่นเรียกความสนใจจากอีกฝ่ายได้อย่างมากทีเดียว

 

อร่อยขนาดนั้นเชียวหรือเจ้าถึงกับเอ่ยปากชมแสดงว่านั่น...ของจริง…”ซินเธียพึมพำคนเดียว สลับกับเสียงท้องร้องโครกคราก จากนั้นจึงเปลี่ยนความคิดที่ว่า ไม่มีทางทำได้เป็น จะอย่างไรก็ต้องทำได้!’ หล่อนเด้งตัวขึ้นมาด้วยสายตาเอาจริงเอาจังกว่าเดิม สองเท้าถอยห่างจากกำแพงช้าๆราวสิบก้าว สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพุ่งตัวเข้าหากำแพงด้วยความเร็วขีดสุด

 

ย๊ากกกกกกกเสียงระเบิดพลังความหิวบวกกับแรงฮึดทำให้เจ้าหญิงปีศาจไม่กลัวอุปสรรคที่ขวางหน้าอีกต่อไป

 

            หรือว่าควรจะกลัวนะ? ซินเธียหน้าซีดทันทีที่รู้สึกว่าเธอปีนขึ้นมาได้สองสามก้าว เรี่ยวแรงที่มีดันถดถอยลง และกำลังจะถูกแรงโน้มถ่วงโลกดึงกลับไปยังเบื้องล่าง

 

            ซินเธียหลับตาปี๋ คิดไว้ว่าคราวนี้คงเจ็บมากกว่าคราวแรกนิดหน่อย หล่อนกำลังภาวนาให้ช่วงเวลานี้รีบผ่านไปเร็วๆ แต่แล้ว…

 

            อะไรบางอย่างกลับดันร่างหล่อนให้สูงขึ้นกว่าเดิม ซินเธียค่อยๆแง้มเปลือกตาขึ้นมา ก็พบเสี้ยวหน้าเรียบเฉยของใครบางคน วงแขนแข็งแกร่งโอบรอบไหล่เธอไว้ ทำให้มือหนาจับกุมต้นแขนทั้งสองข้างอย่างมั่นคง และขณะที่กำลังกระโดดลงพื้น เขาก็เปลี่ยนมาใช้มือข้างหนึ่งช้อนข้อพับขาทั้งสองข้าง จนหญิงสาวสะดุ้งคว้าคอเสื้อคนใกล้ตัว หาแหล่งยึดเกาะแทบไม่ทัน

 

            ตุบ

สองเท้าของอันเซียร์แตะลงพื้นอย่างนุ่มนวล ตาสีแดงกวาดมองไปรอบๆแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มมองสาวน้อยที่ยืนยิ้มกรุ้มกริ่มขณะซบอกของเขาอยู่

 

จะกินไหมอันเซียร์ปล่อยมือจากสาวน้อยในอ้อมอกแล้ว แต่นางกลับไม่มีท่าทีจะปล่อยจากเขา

 

กินสิ น่ากินจะตายซินเธียพยักหน้าหงึกหงักตอบแทบจะทันที แต่เมื่อเห็นสีหน้าเบื่อโลกของอีกฝ่ายแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ ข้าหมายถึงของกินจริงๆนะ

 

            อันเซียร์เดินนำไปอีกทาง ซึ่งน่าจะเป็นแหล่งของกินอร่อยที่เขาว่า เพราะเจ้าตัวเดินดุ่มๆไม่สนใจคำเรียกทัก เชื้อเชิญให้เดินชมดูสินค้าของบรรดาพ่อค้าแม่ค้าชาวเมืองโซลิเซียร์เลยแม้แต่น้อย ซินเธียวิ่งทั่กๆตามไปติดๆ แต่ก็ไม่ลืมที่จะชำเลืองมองความเจริญของเมืองแดนหิมะ ที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อน แม้ว่าจะเข้ามาในเมืองนี้ได้สามสัปดาห์เต็มแล้วก็ตาม

 

            มันอัศจรรย์ตั้งแต่ที่ร้านค้าเหล่านี้สามารถตั้งบนผืนน้ำแข็งได้ ด้วยฤทธิ์ของเวทมนตร์ ผืนหิมะถูกคลุมทับด้วยผ้าสีขาว ซึ่งสามารถเหยียบเดินได้โดยไม่เกิดรอยยับ มันรองรับน้ำหนักของคนหลายร้อยไม่ให้ตกลงไปบนหิมะ

 

            ซินเธียแอบกระโดดสองสามครั้งเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ หล่อนสูดหายใจ หอบเอาไอเย็นและความสดชื่นมีชีวิตชีวา ซึมซับบรรยากาศรอบด้านเข้าลึกถึงจิตวิญญาณ เพราะนี่คือครั้งแรกที่ได้เดินเที่ยวเล่นในรอบหลายปีที่ผ่านมา

            หลังหัวเราะเบาๆ มองไออากาศที่พ่นออกทางปาก ทำให้หล่อนอดนึกถึงบ้านในขั้วโลกเหนือไม่ได้ และนึกถึงเจ้าหมีขั้วโลกแสนรัก ไม่รู้ป่านนี้มันจะหาเมียได้สักตัวรึยัง

 

            อันเซียร์เดินรุดไปสักพัก จนรู้สึกว่าคนข้างหลังไม่ได้เดินตามมาแล้ว จึงหยุดเท้า และมองหาคนที่หายไปท่ามกลางฝูงชน

           

            หายไปไหนซะแล้ว…?

เขาหยุดยืนนิ่งสักพัก ก็เตรียมจะเดินต่ออย่างไม่ใส่ใจ แต่อะไรบางอย่างกลับสะกิดใจเข้า

 

            เทพดาวมังกรสถานะของซินเธียปีศาจผู้ใช้เวทที่ต่อต้านซินเธีย

เหล่านั้นวนเวียนในหัวซ้ำไปซ้ำมา นั่นทำให้เขาไม่อาจเดินต่อได้ อะไรบางอย่างทำให้เขาตัดใจหันหลังและเพิกเฉยไม่ได้

 

ซินเธียซินเธีย!”เสียงทุ้มเอ่ยเรียกดังขึ้นเรื่อยๆ เรือนผมสีเงินสะบัดตามแรงศีรษะที่หันซ้ายขวา  ตาสีแดงฉายรอยกังวล มองผ่านผู้ใช้เวทมากหน้าหลากตาที่จ้องมองมาอย่างงงๆ ซินเธีย!”

 

            มือหนากำหมัดแน่น ขณะที่เท้าทั้งสองยังคงก้าวต่อไปอย่างไม่หยุดพัก

อันเซียร์เอนตัวหลบผู้คนที่เดินสวนผ่านไปมา เขายกมือเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษที่เผลอกระแทกไหล่ใครเข้าให้

 

ฮ่าๆๆ จริงหรือคะท่านป้า แบบนี้ต้องให้ค่าตัวข้าด้วยนะ!”เสียงหัวเราะสดใสเริงร่าฟังดูคุ้นเคยนัก เจ้าชายแห่งแดนหิมะกวาดมองหาต้นเสียง ไม่นานจึงได้พบกับหญิงสาวที่ตามหา

 

            หล่อนอยู่ในชุดวอร์มสีเทา เสื้อปิดคอรัดกุม กางเกงยาวหุ้มข้อเท้า มีปอยผมปรกลงมาบนดวงหน้าเนียนแต่งแต้มสีชมพูอ่อนๆ และรอยยิ้มทะเล้นแบบที่หล่อนชอบทำ

 

            ในมือเล็กกำลังถือไอศกรีมสีชมพูอ่อน กำลังพูดคุยออกรสกับแม่ค้าที่ดูช่างเจรจา

 

โฮ้ย จริงสิแม่หนู! ตั้งแต่ยืนมาพักนึงนี่ป้าขายได้ตั้งเยอะเลยนา~ เป็นเพราะความสวยของหนูแท้ๆ ถึงเรียกชายเหล่านั้นมาต่อแถวเรียงคิวกันเข้ามาใหญ่เลย ดูสิๆ!”

 

            ซินเธียหัวเราะอีกครั้ง กับคำชมนั้นก็ไม่รู้ว่าอิงความจริงสักเท่าไหร่ แต่ในบรรดาลูกค้าที่เข้ามานั้นล้วนแล้วแต่เป็นบุรุษเพศทั้งสิ้น!

           

            เจ้าหญิงปีศาจชะงักค้างไป เพราะรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา และ...

 

ยัยเตี้ยเป็นเขาจริงๆเสียด้วย

 

อ้าวอยู่นี่เองเหรอ ข้าตามหาเจ้าตั้งนานตากลมโตสีแดงจ้องอีกฝ่ายที่ดูเคร่งเครียดแปลกๆ เป็นอะไรไปเหรอ

 

“อ้อเนี่ยเรอะ สามีที่เจ้ากำลังตามหาอยู่น่ะ แหม่!! หายังงี้ได้ที่ไหนเหรอป้าจะไปหามั่ง ฮ่าๆๆๆแม่ค้าชวนคุยหัวเราะลั่นร้าน ซินเธียกำลังจะเริ่มหัวเราะตามแต่ก็เห็นว่าอีกคนไม่ยักจะตลกด้วย จึงส่งไปแค่รอยยิ้มแห้งๆ

 

ข้าไปก่อนนะคะท่านป้า…”ซินเธียค้อมหัวน้อยๆ ก่อนส่งยิ้มให้ป้าแม่ค้า แต่มีคนตาดีกว่านั้น มองเลยไปถึงคนที่ยืนต่อคิวยาวเหยียด ที่มองรอยยิ้มของซินเธียแล้วถึงกับมีอาการเหม่อลอยตาค้างกันเป็นแถบ

 

            แล้วเรื่องอะไรเขาจะต้องมาหัวเสียกับเรื่องนี้ด้วยนะ

 

            เมื่อทั้งคู่เดินมาสักพัก แต่ซินเธียเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่เงียบนิ่งใส่ จึงได้ลองชวนคุยดู

กินไหม? อร่อยนะหญิงสาวว่า พลางยื่นโคนไอศกรีมไปให้

 

            อันเซียร์เหลือบมองเหล่าชายที่ยังคงมองตามร่างบางกันตาไม่กระพริบ เนื่องจากยังเดินมาห่างไม่ไกลมากนัก ก่อนยิ้มเหยียด

           

อันเซียร์…”เขาหันควับตามเสียงเรียกทันใด แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้พูด เขาก็ดึงข้อมือที่ยื่นหามาใกล้ ก่อนจะกดเบียดริมฝีปากลงไปตรงมุมปากของอีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่ ในระยะห่างเพียงเท่านี้ เขาได้เห็นตากลมโตที่เบิกกว้างเข้าไปอีก จึงได้ผละออกมาทันที

 

..เจ้าจูบจูบข้าอีกแล้วซินเธียหอบน้อยๆเพราะเมื่อครู่เผลอกลั้นหายใจไปด้วย

 

เปล่ามันเลอะต่างหากอันเซียร์ชี้นิ้วที่มุมปากข้างหนึ่งของตนเอง ก่อนจะแค่นเสียงหึ! ครั้งหนึ่ง โดยไม่ลืมจะมองตาขวางไปยังกลุ่มคนที่ไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองมองตามร่างบางอีกต่อไป

 

อ๋อเอ้อซินเธียยกมือมาแตะข้างแก้มช้าๆ

 

หมดเวลาพักของเธอแล้วยัยเตี้ยกลับไปฝึกต่อได้แล้วใครบางคนกำลังเข้าสู่โหมดผู้คุมสุดโหดอีกครั้ง

 

เดี๋ยว…”

 

“…”

 

ถ้าคราวหน้าอยากจะจูบ ก็ไม่ต้องหาเหตุผลหรอกนะ…”ซินเธียเดินเข้าไปขวางหน้า ก่อนจะขยิบตาซ้ายให้หนึ่งครั้ง เมื่อกี้เจ้าทำตัวเหมือนสามีขี้หึงเลยนะ

 

“…!”

 

คิคิคิรอยยิ้มเล็กๆ และเสียงหัวเราะสดใส สมกับเป็นเจ้าหญิงปีศาจคนเดิม เธอยิ้มราวกับว่าไม่เคยมีเรื่องให้ทุกข์ใจ และหัวเราะจากก้นบึ้งของหัวใจ

 

            คนตัวโตถลึงตาใส่ครั้งนึง แต่ก็ไม่ได้สนใจต่อความใดใด

สงสัยใครบางคนจะลืมว่ามาหาของกินที่นี่ แต่กลับยังไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลย ทั้งที่ปกติเขาเห็นของกินสำคัญเป็นอันดับแรกนี่นา!

 

 

 

            ห้องประชุมเล็กๆ ถูกเปิดใช้เพื่อต้อนรับแขกคนสำคัญของสถาบันครอส อะคาเดมี โดยมีเวรัน ครอส เจ้าของสถาบัน มาต้อนรับด้วยตนเอง หลังจากผายมือเชื้อเชิญแขกให้นั่งลงเรียบร้อยแล้ว เขาจึงจัดเก้าอี้ที่นั่งของตนเองบ้าง

 

ขอบคุณท่านมากที่มาต้อนรับข้าเป็นอย่างดีท่านชายลีโอนาร์ดค้อมหัวน้อยๆ และระบายรอยยิ้มสุภาพไปให้

 

ท่านชายถึงกับเดินทางมาเอง ไม่ลำบากแย่หรือเวรัน ครอส เอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงใจ

 

ข้าแค่แวะผ่านมาเท่านั้น ที่พักก็ห่างไม่ไกลมาก เห็นว่าท่านปลดเกษียนตัวเองแล้ว เลยคิดว่าแวะมาเยี่ยมสักครั้งคงจะดี

 

ขอบคุณท่านชายมากที่ยังนึกถึงตาแก่คนนี้ หึหึ

 

            ตาสีเหลืองอำพันหลุบต่ำลงชั่วครู่ราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

เรื่องที่ข้าขอร้องไป เรียบร้อยดีหรือไม่

 

ท่านอย่าได้ห่วงไป…”

 

ข้าไม่ได้ห่วงหรอกท่านเวรันข้ารู้ว่าท่านพร้อมจะช่วยเหลือข้าอย่างแท้จริง

 

แน่นอนที่สุด

 

            บทสนทนาของท่านสองถูกหยุดไปชั่วครู่ เนื่องจากมีเสียงเคาะประตู พร้อมกับสาวใช้ที่เข้ามาเสิร์ฟถ้วยชาให้แก่บุคคลสำคัญทั้งสอง

 

ดื่มชาก่อนนะเจ้าคะสาวใช้ในชุดสีดำรัดกุม บรรจงวางถ้วยชาบนโต๊ะอย่างนุ่มนวลจนแทบไม่เกิดเสียง

 

            ทันใดนั้น ดวงหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลา เต็มไปด้วยกลิ่นอายบัณฑิตพลันแข็งเกร็ง ตาสีเหลืองสะท้อนวาบ กระจกตาแปรเปลี่ยนเป็นเรียวรีคล้ายกับสัตว์ป่า อุ้งมือหนาแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ ก่อนจ้วงแทงเข้าไปยังกลางอกของร่างสาวใช้นั้นทันใด

 

ท่าน…!”เวรัน ครอส สะดุ้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ มีกระแสไฟฟ้าแลบแปลบๆออกจากฝ่ามือ เนื่องจากเขาเป็นผู้ใช้เวทธาตุไฟฟ้า ที่พร้อมจะโจมตีอย่างรวดเร็วฉับพลัน ไม่ก็ถอยหนีได้ทันท่วงทีหากมีเหตุฉุกเฉิน

 

ดูท่าสถานการณ์จะไม่ได้ง่ายดายอย่างที่ข้าคิดท่านชายลีโอนาร์ดค่อยๆชักมือกลับ สภาพกรงเล็บแหลมคมพลันเปลี่ยนเป็นมือหุ้มเนื้อหนังเฉกเช่นคนธรรมดาเหมือนเดิม

 

            เวรัน ครอส มองตามสายตาดุดันนั้น ไปยังร่างที่นอนสลบเหมือดจมกองเลือดอยู่กับพื้น โดยที่มีส่วนของหัวใจกระเด็นหลุดไปตกอยู่ข้างๆ

 

            มันค่อยๆเต้นช้าลง ช้าลงก่อนจะหยุดลงในที่สุด

 

            ร่างหญิงสาวพลันสลายกลายเป็นเศษทรายไร้ค่าและปลิวหายไปในอากาศไม่เหลือร่องรอย ทิ้งไว้เพียงเศษเสื้อผ้าสีดำที่ขาดวิ่นเท่านั้น

 

พวกนั้นแฝงตัวเข้ามาในสถาบันของท่านตอนนี้เราจะไว้ใจใครไม่ได้อีกต่อไป

 

            ท่านชายทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น น้ำเสียงและท่าทีดูโหดเหี้ยม ต่างจากบุคลิกบัณฑิตผู้อ่อนแอโดยสิ้นเชิง

 

 

 

 

Writer: อ๊ายย >_< ไม่ขอพูดอะไรมาก รออ่านเมนท์อย่างเดียว เห็นโจมตีอันเซียร์กันเยอะ แหม่ ไรท์นี่อดสะดุ้งแทนอันเซียร์ไม่ได้ 555  //บาบิQ

 

 

                                                                           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #162 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 01:19
    สู้ๆ ค่ะไรท์
    #162
    1
    • #162-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 18)
      11 กันยายน 2559 / 14:37
      ขอบคุณนะคะ มาเม้นทุกตอนน่ารักมั่กมากเลย
      #162-1
  2. #147 aaaaaaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 12:05
    สู้ๆน้าไรท์ เค้ารออยุน้าาาา
    #147
    1
    • #147-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2559 / 23:45
      ขอบคุณสำหรับเม้นให้กำลังใจดีดีนะคะ>.<
      #147-1
  3. #146 Mazato Yume (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 21:49
    #ทีมรอซินเธียเอาคืนอันเซียร์ ค่ะ!!
    ยังคงยึดมั่นในหลักการ555555
    #146
    1
    • #146-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2559 / 23:46
      รอก่อนน้าา อีกหลายตอน หึหึหึหึ
      #146-1
  4. #145 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 17:22
    แหมๆ ไม่ให้ความหวังงั้นหรอ. แล้วที่ทำยุเนี้ยคืออัลไลลลล.
    #ระวังมารุตัวในตอนที่สายไปนะ
    ขอบคุณไรท์ค่ะ สนุกมากกก
    #145
    1
    • #145-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2559 / 23:46
      ยัง...ยังไม่รู้ตัวค่ะ!!
      น่าจับตีมั่กมากกเลยอันเซียร์
      - -;;;;;
      #145-1
  5. #143 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 07:20
    แหมะะ แอบมีหึงงง
    #143
    1
    • #143-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2559 / 23:47
      มีภรรยาสวย ก็ต้องหึงบ้าง
      #143-1
  6. #142 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 02:55
    ไรท์ขา ขอเยอะๆ แบบฟินๆ อีกนะคะ รอๆๆ รักอันเซียร์
    #142
    1
    • #142-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 18)
      10 กันยายน 2559 / 23:55
      มีทีมอันเซียร์แว้วว เฮ 55
      เรื่องนี้มีทั้งฟินทั้งเศร้าค่ะ YY
      #142-1