The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 17 : Chapter [16] เจ้าหญิงปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    8 ก.ย. 59

[16]

 

            ริมฝีปากเรียวได้รูปทามทับประทับตราบนปากอวบอิ่มที่เผยอน้อยๆ สัมผัสแผ่วเบาคล้ายขนนกที่ทิ้งตัวช้าๆ เป็นช่วงเวลาอันแสนสั้นแต่ทว่า สำหรับหญิงสาวผู้ปล่อยให้หัวใจโบยบินไปกับรสจูบนี้ กลับรู้สึกว่าแต่ละวินาทีนั้นช่างยาวนานนัก

 

            แม้ว่าบัดนี้คนก่อเรื่องได้ถอนจูบไปแล้ว แต่ยังคงทิ้งความรู้สึกอบอุ่นเอาไว้ ทั้งที่ริมฝีปาก และหัวใจดวงน้อยที่ยังคงสั่นไหวไม่ยอมหยุด

           

โอเค ฉันเชื่อละล่ะว่านายพูดจริงไม่ได้อำเล่นโทมัส ฟิชเชอร์ ไหวตัวก่อนคนแรก ขณะที่โพรเทกเตอร์ และไนท์ผู้อยู่ในเหตุการณ์ยังคงยืนแข็งค้างไม่กล้าเคลื่อนไหว แต่ก็ไม่นานนัก ทันทีที่เริ่มมีคนตั้งสติได้ พวกเขาก็หันหน้าจับกลุ่มคุยกันพร้อมปรายตามองมาที่ศูนย์รวมความสนใจของทุกคน

 

ซินซิน…”โมริน วิทช์ ยกมือขึ้นปิดปากจนแน่น ตาสีน้ำตาลอ่อนมองสลับไปมาระหว่างคู่รักที่เพิ่งประกาศตัวต่อหน้าทุกคนไปหมาดๆ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย!” หล่อนว่าเสียงสูง ฟังดูคล้ายกับกรีดร้องมากกว่า

 

ข้าก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันซินเธียพึมพำพลางยกมือขึ้นดันแก้มทั้งสองข้างของตน ซึ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นทันที ตากลมโตสีแดงสดจับจ้องไปยังดวงหน้าอีกคน เขามีสีหน้าราบเรียบปกติ เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

หลบให้พ้นทาง…”เสียงห้าวดุดันดังมาจากกลุ่มคน ซึ่งค่อยๆปรากฏกายชัดเนื่องจากผู้คนต่างพากันหลีกทางให้ เขาเป็นผู้นำขบวนกลุ่มโพรเทกเตอร์และไนท์ คลาสA เข้าสู่ลานสนามกว้าง เดวิลปริ๊นเซส ซินเธีย ชายผู้นั้นมีใบหน้าหล่อเหลา สะอาดเกลี้ยงเกลา สีหน้าคล้ายกับว่ายิ้มแต่ไม่ได้ยิ้มให้

 

อ่านายคือ?”ซินเธียเอียงคอมองไปยังผู้มาใหม่อย่างงงๆ

 

แอนดรูว์ ฮันท์นายมีธุระอะไรผู้ที่ให้คำตอบและส่งคำถามกลับไปในประโยคเดียวกลับเป็นอันเซียร์ เขาจ้องนิ่ง ประสานสายตาที่อ่านไม่ออกเข้ากับอีกฝ่าย

 

ฉันเข้าใจ ว่านายทำไปเพราะอะไรแต่มันเปล่าประโยชน์โลกผู้ใช้เวทย์รับรู้ถึงการมีตัวตนของเธอแล้วแอนดรูว์เหลือบมองไปยังสาวน้อยที่ถูกพาดพิงถึงแวบนึง ก่อนจะจ้องสบตากับเจ้าชายแดนหิมะดังเดิม อันที่จริง ฉันมาส่งภารกิจลับเป็นความลับสุดยอด

 

            แอนดรูว์ก้าวเข้ามาใกล้ สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังไม่เหลือรอยยิ้มบนใบหน้านั่น

 

ไปคุยที่ห้องรับรอง VIP”อันเซียร์ โพรเทกเตอร์คลาสC กลับเสนอสถานที่ส่งต่อภารกิจแก่หัวหน้าคลาสA ฟังผ่านๆนั่นอาจเป็นเรื่องน่าขันสำหรับการสนทนาสั้นๆนี้ แต่ทว่าไม่มีใครกล้าทักท้วง เพราะพวกเขาต่างรู้ดีว่าสถานะคลาสของอันเซียร์ โซลิเซียร์ ที่แท้จริงคืออะไร อย่างไม่มีใครกล้าตั้งข้อกังขา

 

แล้วข้าล่ะ!?”ซินเธียตะปบหมับที่ต้นแขนของใครบางคน ซึ่งทำเพียงแค่ตวัดสายตามามองแวบหนึ่งก่อนจะตอบส่งๆ

 

อยู่นี่แหละจากนั้นก็เดินหายจากไปพร้อมกับกลุ่มคนคลาสA และแอนดรูว์ ฮันท์

 

            เมืื่อคนสร้างกระแสเรื่องนี้ขึ้นมา เดินออกไปจากฉากอย่างง่ายดาย ทิ้งระเบิดลูกโตไว้ให้กับเธอ ปล่อยให้เธอเผชิญกับคำถามมากมายบนใบหน้าของโมริน และโทมัส เจ้าหญิงปีศาจเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กๆ ยิ่งเมื่อสอดส่องมองดูคนในสถาบัน พวกเขาเริ่มมีการซุบซิบนินทาเกิดขึ้น

 

ซินซิน…”โมรินอ้าปากจะถาม ขณะคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของอีกฝ่าย แต่กลับถูกอีกคนแทรกขึ้นก่อน

 

ต้องขอโทษที่กระหม่อมล่วงเกินท่าน...เจ้าหญิงโทมัสยกมือทาบอกซ้ายพลางค้อมกายลงอย่างสง่างาม ทำเอาผู้ถูกคำนับยื่นมือมาข้างหน้าเพื่อหมายจะห้ามแต่ก็พูดไม่คล่องปาก


“ย..อย่าทำแบบนี้เลยนะ ข้าไม่ชินอ่ะ ช่วยทำทุกอย่างให้เหมือนเดิมได้ไหม?”

 

หามิได้กระหม่อม ก่อนหน้านี้กระหม่อมล่วงเกินพระองค์ทางวาจาไปมากนัก ความผิดนี้มิอาจให้อภัยได้ง่ายๆ

 

เลิกเล่นสักทีเหอะน่ะมิรินด้า เตกีล่า ผู้คอยแอบสังเกตการณ์อย่างห่างๆตั้งแต่แรก เดินก้าวเข้ามาสมทบ ตาสีเขียวมรกตไล่มองเครื่องหน้าของหญิงสาวอีกคนด้วยแววตาจ้องจับผิด ทำไมต้องไปเคารพ เจ้าหญิงปีศาจ ด้วยล่ะ

 

            ซินเธียยกยิ้มน้อยๆ เมื่อได้ยินคำเรียกนั้น ถูกแล้ว ข้าคือเจ้าหญิงปีศาจ แต่ไม่นานมานี้เองก็ได้ถูกแต่งตั้งเป็นเจ้าหญิงพระชายาแห่งโซลิเซียร์เช่นกัน ทำไมเจ้าไม่คำนับข้าสักครั้งล่ะ

 

            สิ้นเสียงหวานที่เอ่ยอย่่างราบเรียบมั่นใจ ทำเอาบรรยากาศที่เลวร้ายนั้นแย่ลงกว่าเดิม

 

เอาแล้ว จะเปิดศึกกันตรงนี้ไหมนี่โทมัสแอบถอยห่างมาหนึ่งก้าว ทว่าแผ่นหลังกลับไปชนกับโมริน วิทช์ ซึ่งมาหลบอยู่ข้างหลังเขาเมื่อไหร่ไม่อาจทราบได้

 

ปากกล้าดีนี่มิรินด้าแค่นเสียงหัวเราะ

 

ก่อนหน้านี้ มีความจำเป็นที่ข้าต้องปกปิดตัวตนที่แท้จริง แต่ในเมื่อเจ้ารู้แล้วว่า ข้า-เป็น-ภรรยา-ของ-อัน-เซียร์ก็ไม่ควรทำเหมือนเป็นเจ้าของเขาอีกซินเธียพูดชัดถ้อยชัดคำ โดยเฉพาะกลางประโยค ซึ่งทำเอาคนฟังถลึงตาใส่จนแทบทะลักหลุดออกจากเบ้า

 

ไม่ห้ามหรอคะ!!”โมรินเหลือบมองซ้ายขวา ซึ่งสถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดีนักเกรงว่าจะเกิดสงครามหย่อมๆบนสนามซ้อมแห่งนี้ และน่ากลัวว่ามันไม่ได้ผิดกฎข้อไหนในสถาบัน ในเมื่อที่แห่งนี้ก็มีไว้สำหรับการฝึกซ้อมประลองฝีมือกันอยู่แล้ว

 

ใครจะกล้าเอาตัวเข้าไปขวางเล่า มิรินด้าตั้งท่าขนาดนั้นแล้ว มีหวังฉันได้หัวขาดพอดีโทมัสส่ายหน้าช้าๆ

 

ดี! ที่ผ่านมาฉันมองเธอในฐานะน้องสาวของอันเซียร์ วันนี้ฉันก็จะไม่ออมมือให้เหมือนกัน!”ร่างมิรินด้าค่อยๆแปรสภาพเป็นเพชรสีขาว เมื่อโดนแสงแดดจึงเปล่งประกายวิบวับ เหลือไว้เพียงส่วนของดวงตาสีเขียวมรกตที่ยังแสดงออกถึงความโกรธเกรี้ยวพร้อมปะทะทุกเมื่อ

 

แย่แล้ว ซินซิน!”โมรินพุ่งเข้าไปขวางร่างทั้งสองไว้ พร้อมชักดาบยาวออกมาถือไว้ในมือ

 

            ทางด้านเจ้าหญิงปีศาจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มเอาจริงขึ้นมา หล่อนจึงหันซ้ายขวาคว้าดาบในกองลังไม้ผุๆมาถือให้อุ่นใจ ตากลมโตสีแดงสดฉายรอยมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ แม้ว่าแอบรู้สึกหวั่นใจลึกๆก็ตาม

 

            ฉายานามเจ้าหญิงปีศาจ ยังคงเดิมแม้ว่าหล่อนจะถูกศาสตร์แห่งมนตราชำระล้างอำนาจปีศาจจนสิ้น เหมือนได้เกิดใหม่เป็นเด็กสาวที่ได้รับการเลี้ยงดูโดยพี่ชายแท้ๆ แม้ว่าจะได้ใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนคนธรรมดา ไม่ข้องเกี่ยวกับโลกผู้ใช้เวทอีกเลย

           

            แต่กลับกลายเป็นว่า การแต่งงานกับเจ้าชายแดนหิมะ ทำให้หล่อนต้องมาข้องเกี่ยวกับโลกผู้ใช้เวทอีกจนได้

 

เตรียมตั้งรับการโจมตีจากฉันให้ดีเหอะ!”มิรินด้าตวาดลั่น กายเพชรเปล่งแสงจ้าขณะที่เจ้าตัวใช้แรงถีบจากปลายเท้า เหินตัวขึ้นสู่ฟ้า วินาทีถัดมาเมื่อนิ้วมือทั้งสิบกรีดกรายบนอากาศ หลอมเอาอาวุธกริชคมแหลมออกจากร่าง รอยยิ้มเหี้ยมปรากฎบนดวงหน้าล้อมเพชร ก่อนจะขว้างสิ่งที่อยู่ในมือออกไปยังเป้าหมาย!

 

ซินซิน!”

เจ้าหญิง!”

 

            เสียงโมรินตะโกนขึ้นพร้อมกับโทมัส ดังชัดทั่วหย่อมหญ้า ซินเธียผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ สองเท้าไม่ได้ขยับหนีหากแต่ยังปักหลักอยู่ที่เดิม ตากลมโตจดจ้องปลายของคมอาวุธนั้น

 

            หยุดจงหยุด

เจ้าหญิงปีศาจพยายามเพ่งสมาธิ ไปยังกริชเพชร ด้วยอำนาจของปีศาจ การหยุดสิ่งของเป็นเรื่องเล็กมาก

 

            ฉึก

อ๊าเจ็บๆๆๆๆซินเธียร้องโอดครวญเมื่อเห็นรอยถากที่แขนขา และใบหน้าด้านซ้าย และเมื่อเธอเอื้อมมือไปสัมผัสแผล ก็ได้เลือดติดมือกลับมาด้วย

 

เป็นอะไรไหมซินซิน!”โมรินปราดเข้ามาดูแผลให้ ตาสีน้ำตาลอ่อนตวัดไปมองมิรินด้าอย่างดุดัน พอเถอะค่ะ!”

 

หยุดเถอะมิรินด้าแม้แต่โทมัสผู้ไม่อยากเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ ก็พาตัวเองเข้ามาขวางไว้

 

มีแต่คนปกป้องทั้งนั้นเลยนะ ยัยเจ้าหญิงปีศาจ…”มิรินด้ากลิ้งตัวกลับมายืนบนพื้นอย่างสง่างาม เมื่อกริชอาวุธพุ่งกลับคืนสู่ร่าง เกราะเพชรที่ห่อหุ้มเนื้อหนังไว้ก็พลันสลายหายไปไม่เหลือเค้าเดิม กลายเป็นหญิงงามเนื้อนวลเนียนไร้บาดแผล หล่อนเหยียดยิ้มที่มุมปาก ก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่

 

ข้าไม่เป็นอะไรโมโมซินเธียมองสายตาเป็นห่วงนั้นด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง น้อยครั้งที่จะเห็นความจริงใจจากใครสักคนในฐานะเช่นนี้ นอกจากมีคนคอยเป็นห่วงก็ยังมีคนเกลียดชังอย่างจริงใจเสียด้วย

 

มิรินด้า…”ซินเธียเอ่ยช้าๆ ตาสีแดงสดเพ่งมองใบหน้าคมสวยของอีกฝ่าย และสายตาที่เพ่งด้วยความเกลียดชังอาฆาต มันไม่ใช่แค่เรื่องที่ข้าแย่งอันเซียร์ไปจากเจ้าเท่านั้นใช่ไหมมีเรื่องอื่น ที่เจ้าโกรธแค้นข้าอย่างนั้นหรือ?”

 

“…”ตาสีเขียวมรกตถลึงใส่อีกครั้ง มิรินด้าสูดหายใจเข้าและออกอย่างแรง ฉันเกลียดเกลียดทุกอย่างที่เป็นเธอจำไว้ด้วยนะซินเธีย!”

 

มิรินด้า!”

 

            โทมัสคว้าไหล่เล็กของเพื่อนสาวพร้อมตวาดเตือนสติ เพราะร่างบางสมส่วนเริ่มสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง คำพูดบางคำเมื่อครู่ได้เหมือนชนวนระเบิด ปลุกไฟเกลียดแค้นจนทำให้หน้ามืดตามัว และเริ่มจะคุมสติไม่อยู่

           

            ซินเธียมองภาพความโกรธเกลียดในสายตาคู่นั้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง รวมถึงผู้คนที่รายล้อมซึ่งไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ พวกเขาได้แต่ยืนมองเฉยๆ และมีจำนวนไม่น้อย…ที่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเธอบาดเจ็บ

 

            ได้เวลากลับคืนสู่โลกผู้ใช้เวทอย่างแท้จริงแล้ว

 

 

 

            ห้องรับรองในเขตของโพรเทกเตอร์คลาสA มีความเป็นส่วนตัวสูง ขนาดต้องใช้การสแกนม่านตา ลายนิ้วมือ และกล่องเวทกลางอก เพื่อยืนยันธาตุของตัวบุคคลนั้น หากผิดเพี้ยนไปเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง ก็ไม่สามารถเข้าถึงได้

           

            ผมเดินตามหลังแอนดรูว์ ฮันท์ เข้าไปยังห้องตามลำพัง ส่วนลูกน้องคนอื่นๆที่คอยตามประกบหมอนั่น ก็ถูกสั่งให้รออยู่ด้านนอก

 

            ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก มีโซฟา โต๊ะทำงาน เก้าอี้หกตัว เพียงพอสำหรับการประชุมหารือในคนกลุ่มเล็ก มันถูกใช้ในช่วงการเจรจารับภารกิจสำคัญๆเท่านั้น

 

            แอนดรูว์ถอนหายใจทันทีที่เดินมาถึงในห้อง เขาเดินไปหยิบเครื่องดื่มจากมุมห้อง แล้วยื่นมาให้ ดื่มหน่อยไหม?”

 

ไม่ล่ะ ขอบใจผมแอบเหลือบไปเห็นว่ามันคือเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ผสมชนิดเข้มข้น ไม่รู้ว่าใครแอบเอาเข้ามาในห้องทำงานได้ เดาว่าคงเป็นพวกคลาสAเนี่ยล่ะ นายมีธุระสำคัญอะไรจะบอกฉัน

 

นั่นมันเหมือนการบอกว่า รีบๆพูดมา อย่าลีลาเลยนะหมอนั่นเลิกคิ้ว ก่อนทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้หัวมุมโต๊ะทำงาน แล้วเอนหลังจิบเครื่องดื่ม

 

            ผมยืนหยุดจ้องนิ่งไปที่หมอนั่น จนในที่สุด เขาก็ยกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมแพ้

 

โอเค เข้าประเด็นเลยแล้วกัน

 

            ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็นหลานแท้ๆของอาแพทริกซ์บุรุษผู้กุมกำนาจสภาความมั่นคงแห่งแคปริคอร์นในตอนนี้ เพราะบุคลิกสองคนนี้นับว่าต่างกันราวฟ้ากับเหว ถ้าไม่นับว่ามีความเป็นผู้นำเหมือนกันล่ะก็

 

เรื่องภรรยาของนาย ทำให้สภาปั่นป่วนไปหมด อาแพทริกซ์บอกกับฉัน ว่าให้จับตาดูพวกนายเอาไว้เขาโคลงหัวไปมา สภาพเหมือนกึ่งเมากึ่งง่วง แถมยังหัวเราะง่ายกว่าเดิม กับเรื่องนี้นายคิดว่าไง?”

 

ฉันยืนยันคำเดิม ว่าจะไม่ส่งตัวซินเธียไปให้สภาแน่นอน บอกให้พวกเขาเลิกหวังซะ

 

งั้นฉากจูบเมื่อกี้ ก็ของจริงสินะ?”หมอนั่นระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ นึกว่านั่นเป็นการจัดฉากเสียอีก

 

            คำพูดของแอนดรูว์ชวนให้ย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานก่อนหน้านี้ การเปิดเผยฐานะเจ้าหญิงปีศาจต่อหน้าโลกผู้ใช้เวทขณะนี้ เท่ากับการประกาศโทษให้ซินเธีย ทำให้หล่อนตกอยู่ในฐานะผู้ร้ายหนีโทษทันที

 

            โทษที่โลกผู้ใช้เวทตัดสิน ให้เนรเทศเดวิลปริ๊นเซสและเดวิลปริ๊นซ์ ไปยังสุดขอบขั้วโลก และไม่ให้กลับเข้ามาอีก

 

            มีแต่ฐานะพระชายาแห่งเจ้าชายโซลิเซียร์เท่านั้นที่คุ้มครองหล่อนได้ นั่นทำให้ผมจำเป็นต้องประกาศต่อหน้าทุกคน ย้ำชัดถึงสถานะของหล่อน ไม่อย่างนั้น เกรงว่าจากนี้ซินเธียคงไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ เนื่องจากผู้ใช้เวทส่วนมาก ยังไม่ยอมรับเรื่องการอยู่ร่วมกับปีศาจ

 

            ผมหลุบตาต่ำพลางนึกถึงรสจูบอุ่นๆ ตากลมโตที่ทอดมองมาอย่างสับสน สายตาของความคาดหวังนั่น

 

ภารกิจลับที่ว่านั่นคืออะไรผมพูดอย่างรัวเร็ว เพราะนึกขึ้นได้เมื่อครู่ว่าปล่อยให้ใครบางคนยืนงงอยู่ท่ามกลางคนนับร้อย นานๆเข้าคงไม่ดีนัก ถึงจะมีโทมัส ฟิชเชอร์ คอยอยู่ด้วย ก็ไม่แน่ว่าจะคุมสถานการณ์ได้

 

นายเคยได้ยินชื่อ ท่านชายลีโอนาร์ด ไหม?”

 

เคยเขาเป็นพ่อค้าเพชร

 

มิน่า เขาถึงเจาะจงมาว่าให้นาย กับซินเธีย มารับงานนี้

 

ฉันกับซินเธีย?”ผมนึกถึงใบหน้าเกลี้ยงเกลา ดวงตาสีเหลืองอำพัน และกลิ่นอายของบัณฑิตในตัวคนผู้นั้น แต่ที่สำคัญคือ ตัวตนที่แท้จริงของเขาต่างหาก

           

            แม้จะไม่มีกลิ่นอายของปีศาจ แต่การที่เทพดาวมังกรตามล่าเขา ก็เป็นสิ่งที่ยืนยันสถานะของเขาได้

 

งานอะไรผมถามพลางพยายามคิดหาเหตุผลที่เขายังเข้ามายุ่งเกี่ยวกับผมและซินเธีย ไม่รู้ว่าเขามีเจตนาอะไร และต้องการอะไรกันแน่

 

เป็นงานที่น่าสนใจทีเดียว สำคัญระดับแคว้นเชียวล่ะแอนดรูว์หัวเราะเสียงต่ำๆ ขณะกรอกเครื่องดื่มเข้าปากอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง ซึ่งอาจจะไม่ดีนัก เพราะโดยปกติหมอนี่มักจะจริงจังกับงาน ไม่ใช่คนเสเพลแบบนี้

 

เกรย์ ฮูด…”ชื่อจากปากแอนดรูว์ ทำให้ผมลืมทุกสิ่งอย่าง กระทั่งว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ท่านชายลีโอนาร์ดต้องการคนคุ้มกัน ระหว่างเดินทางไปเจรจาธุรกิจ กับเกรย์ ฮูด

 

            ผมยืนนิ่งไปพักใหญ่ ขณะที่เริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก และกำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ความคิดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา

 

มีอะไรแอนดรูว์ตะโกนถาม

 

ขออนุญาตครับพอดีมีเรื่องด่วนชายสวมเสื้อเข้ารูปสีดำ ดูเหมือนหน่วยข่าวกรอง ซึ่งจะวิ่งมาส่งข่าวด่วนเฉพาะเรื่องที่สำคัญเท่านั้น

 

ว่ามาแอนดรูว์เหล่ตามองผม ก่อนจะพูดกับชายคนนั้นต่อ

 

ปีศาจที่เราจับกุมตัวไว้ได้ถูกฆ่าตายทั้งหมดเลยครับ…”

 

อะไรนะ!!”

 

            แม้แต่แอนดรูว์ก็ยังสร่างเมา ผมยืนนิ่ง และพยายามฟังอย่างใจเย็น ไม่รู้ว่าทำไม ความรู้สึกบางอย่างถึงได้กระซิบบอกว่า เรื่องนี้มีความเชื่อมโยงมาถึงผม

 

..รายชื่อ ที่ถูกขโมยไปได้ทั้งหมดในตอนนั้นปีศาจทุกตนที่เคยอยู่ในห้องขังตอนนี้ ถูกฆ่าตายทั้งหมดครับ!”

 

รายชื่อที่ได้จากการแฮ็คข้อมูล ในไอดีฉันใช่ไหมผมเอ่ยถาม คนจากหน่วยข่าวกรองทำหน้าอึกอักก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

 

อันเซียร์ภารกิจนี้จะจัดในอาทิตย์หน้า เตรียมตัวให้พร้อมก็พอ นายกับภรรยาของนาย มีหน้าที่แค่คุ้มกันท่านชายลีโอนาร์ดเท่านั้น ส่วนหน้าที่อื่นๆ ฉันได้มอบหมายให้คนอื่นจัดการหมดแล้ว จำไว้ว่าอย่าก้าวก่ายเกินหน้าที่แอนดรูว์ขบกรามจนเห็นเป็นรอยกระดูกปูดนูนขึ้นมา เขาดูโมโหกับเรื่องที่ได้ยิน แน่นอนว่าเรื่องนี้ส่งผลกระทบกับเขาอย่างจัง เพราะเขาเป็นผู้ดูแลนักโทษปีศาจโดยตรง ด้วยอำนาจหน้าที่ของหัวหน้าคลาสA อีกไม่นานคงจะถูกเรียกสอบสวน

 

            ผมถอนหายใจช้าๆ ก่อนจะออกจากห้องรับรองพิเศษเป็นคนสุดท้าย

 

           

 

 

            ซินเธียนั่งอยู่บนบันไดไม้หน้าบ้าน พลางชะเง้อมองดูว่าเมื่อไหร่ใครบางคนจะกลับมา เพราะอีกห้านาทีก็จะถึงวันใหม่แล้ว และเขาไม่เคยกลับบ้านดึกขนาดนี้มาก่อน

            ช่วงกลางวันหลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ทุกคนก็ได้แยกย้ายไปทำภารกิจของตน รวมทั้งตัวหล่อนเอง แต่สิ่งที่ต่างไปจากทุกวัน คือเพื่อนร่วมทีมคนอื่นดูจะไม่ค่อยเป็นมิตรกับหล่อนเท่าไหร่นัก พวกเขาทำงานกับอย่างเงียบๆ โดยที่หล่อนแทบไม่ต้องยื่นมือเข้าไปทำอะไรเลยสักนิดเดียว

 

            พวกเขาทำเหมือนกับว่าข้าไม่มีตัวตนอยู่บนโลก

ซินเธียถอนหายใจพลางเอามือเท้าคาง โดยมีศอกวางบนเข่า ตาสีแดงสดพลันหม่อนแสงลงเมื่อนึกถึงใบหน้าคมสวย กับดวงตาสีมรกตดุดันของมิรินด้า เตกีล่า

 

ฉันเกลียดเกลียดทุกอย่างที่เป็นเธอจำไว้ด้วยนะซินเธีย!”

            ไม่ใช่แค่มิรินด้าเท่านั้น เธอรู้ดี ผู้ใช้เวทคนอื่นก็มีคำว่าเกลียดพุ่งผ่านทางสายตามาทั้งนั้น ยกเว้นโมริน และโทมัส ที่ยังคงปฏิบัติกับเธออย่างดี

            พวกเขาเรียกเธอว่าเจ้าหญิงปีศาจ

 

อันเซียร์…”ปากอวบอิ่มแย้มยิ้มทันที ที่เห็นการปรากฏตัวของใครบางคน ตาสีแดงสดที่เคยหม่นพลันสุกสว่างเป็นประกายเช่นเดิม เจ้ากลับมาแล้ว

 

“…”ชายผู้นั้นหยุดยืน ก้มมองลงไปยังอีกฝ่ายที่นั่งอยู่บนพื้นบ้าน ซินเธียเงยหน้าจ้องมองขึ้นไปอย่างไม่เข้าใจนัก

 

อันเซียร์?”

 

เธอขวางทางฉัน

 

อ้อ

 

            หญิงสาวรีบผุดลุกจากพื้นอย่างรวดเร็ว จนทำให้สะดุดขาตัวเอง จนเกือบจะหงายหลังล้มลง…ถ้าหากไม่ได้วงแขนใครบางคนมารับไว้ได้ทัน

 

อันเซียร์…”

 

“…”ตาคมกวาดมองดวงหน้าหวานละมุนในวงแขนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ เธอมองฉันแบบนั้นอีกแล้วนะยัยเตี้ยคาดหวังอะไรจากฉันอย่างนั้นหรือ

 

อาอะไรนะ?”ดวงหน้าหวานละมุนเริ่มฉายรอยงุนงง ตากลมโตทอประกายแปรเปลี่ยนเป็นสับสน เจ้ากำลังพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ

 

ฉันไม่อยากให้ความหวังลมๆแล้งๆกับเธอหรอกนะเสียงทุ้มลึกเอ่ยแผ่วเบา ทว่าชัดเจน ความจริงจังในน้ำเสียงและสายตานั่นทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเบาๆ ถ้าทนไม่ไหว ก็ไปยกเลิกข้อตกลงกับท่านแม่ซะ กลับไปที่ที่เธอควรอยู่

 

..เจ้า จะให้ข้ากลับไปหมายความว่ายังไง?”

 

“…”

 

อันเซียร์หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา แล้วทำไมเจ้าถึงจูบข้าทำไม

 

นั่นคือทั้งหมดที่ฉันทำได้แต่จากนี้ ไม่มีวันไหนที่เธอจะอยู่อย่างปลอดภัยที่นี่

 

อย่างนั้นเหรอ…”

 

            อันเซียร์ผละจากร่างบางที่ยืนแข็งค้างไป เขารอการต่อว่า รออารมณ์โกรธเคือง เสียงด่าทอ แต่นั่นไม่มีเลย ผู้หญิงคนนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ และก้มหน้ามองพื้นราวกับว่าเธอกำลังรอให้แผ่นดินแยกออกจากกัน หรือไม่ ก็คงอยากอันตรธานหายไปจากที่นี่

 

ทุกคนเกลียดข้า…”ข้าเป็นปีศาจเป็นเจ้าหญิงปีศาจผู้ตกอับ

 

“…”

 

ข้าแค่หวัง ว่าอย่างน้อยยังมีเจ้า ที่ไม่รังเกียจข้ายิ่งไปกว่านั้น ชั่วขณะหนึ่งที่ได้รับจุมพิตจากเขา หล่อนยังจะกล้าหวังไปไกลกว่านั้น เมื่อคิดได้ซินเธียก็สะบัดหน้าเบาๆ เอ่อ ถ้ายังไงถ้าหาก มันไม่ลำบากเกินไปนักข้า…”

 

แผลพวกนี้มาจากไหนมือหนาเอื้อมสัมผัสแก้มซ้าย และแขนสองข้างที่มีรอยช้ำเป็นจ้ำเลือด ซินเธียเกือบลืมหายใจและความโศกเศร้าที่มีเมื่อเห็นคนตรงหน้ามีท่าทีเช่นนี้

 

            เป็นห่วงรึเปล่า?

 

มิรินด้าคงเกลียดแค้นข้ามากเชียวล่ะซินเธียย่นจมูกเล็กน้อย เมื่อนึกถึงสายตาคมสวยดุดัน

 

แน่นอนเพราะปีศาจฆ่าพ่อแม่ของเธอตั้งแต่เธอยังเล็กอันเซียร์พึมพำตอบคำถามที่ค้างคาใจ จนคนฟังอดสะดุ้งเฮือกไม่ได้ “ฮีล

 

            แสงสีฟ้าอ่อนสว่างวาบบนอุ้งมือหนาหยาบกร้าน ซินเธียหลุบตารับสัมผัสอุ่นๆที่แก้มซ้าย และตามแขนที่เป็นรอยช้ำ

 

ข้าไม่รู้เรื่องนั้นมาก่อนเลยมิน่า! หล่อนถึงเกลียดแค้นถึงขนาดนั้นเอ่อ ขอบคุณเจ้ามากนะ หล่อนมองรอยแผลที่ค่อยๆจางไปอย่างอดประหลาดใจไม่ได้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นการรักษาด้วยเวทมนตร์

 

วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว”เสียงทุ้มพูดพลางหาววอด ตัดบทกลางคันจนคู่สนทนาชักแสดงสีหน้าและอารมณ์ไม่ถูก

 

 อะ..อ้าว แล้วเรื่องที่คุยกันไว้ล่ะ?”ซินเธียอ้าปากค้างเพราะพูดยังไม่ทันจบประโยค คนที่บ่นว่าเหนื่อยก็ได้หายไปในบ้านเรียบร้อยแล้ว

 

           

            แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างทรงสี่เหลี่ยม อาบไล้ร่างสองร่างบนเตียงนอน เกิดแสงสลัวขึ้นในห้องแม้เพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็เพียงพอที่ทำให้เห็นดวงหน้าเรียวเล็กยามหลับใหล

 

            แพขนตาเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ กับเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างคงที่ผ่อนคลาย

            อันเซียร์นอนตะแคงฝั่งซ้ายพร้อมเท้าแขนขึ้นข้างหนึ่ง ขณะเพ่งมองใบหน้าอันคุ้นเคยอยู่เนิ่นนาน ในหัวคิดถึงเรื่องราวมากมายที่ประเดประดังเข้ามาในวันเดียว จนสุดท้ายกลับเลี่ยงไม่ได้ที่จะหยุดอยู่ที่ก้อนปัญหาชิ้นใหญ่ที่สุด

 

ข้าแค่หวัง ว่าอย่างน้อยยังมีเจ้า ที่ไม่รังเกียจข้า

รังเกียจหรือถึงจะน่ารำคาญนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ถึงกับรังเกียจหรอกมั้ง

คนนอนไม่หลับตอบตัวเองในใจ จากการที่ได้รู้จักนิสัยของซินเธีย เขาเกือบลืมด้วยซ้ำว่านางเป็นปีศาจ หรือเคยเป็นถึงเจ้าหญิงปีศาจ

 

            เขากลับมองว่าหล่อนเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาเท่านั้น

หึไม่มีแม้แต่พลังอำนาจปีศาจ แถมป้องกันตัวเองไม่ได้เลยอีกต่างหาก

ภาระชัดๆ เขาได้ทำสรุปสั้นๆ ได้ใจความไว้เรียบร้อยแล้ว

 

เอ่อ ถ้ายังไงถ้าหาก มันไม่ลำบากเกินไปนักข้า…”

สายตาของหล่อนตอนนั้น เปลี่ยนไปเป็นหมดหวังโดยที่เขาเอง เป็นผู้ทำลายมัน เขาทำลายความหวังของซินเธีย

 

ได้เสียงทุ้มพูดพร้อมกับถอนหายใจช้าๆ คำตอบนี้เขามอบให้แก่ตัวเอง มือหนาเอื้อมขึ้นเกลี่ยเส้นผมสีเงินออกไปด้านข้างอย่างนุ่มนวล ก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น

 

            เมื่อมีสัมผัสอุ่นจากร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดนั้น ทำให้เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ลืมเรื่องราววุ่นวายในหัวไปเสียสนิท ใช้เวลาไม่นาน จึงได้ผล็อยหลับสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

 

 

Writer: คือไรท์ง่วงไม่ไหวแล้ว เอาเท่านี้ก่อน ไม่ตรวจอะไรทั้งสิ้นTT

กำลังจะเข้านอน เลยส่งให้ทุกคนฝันดีนะคะ <3 

บาบิQ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #141 khajam77 (@khajam77) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 20:51
    ไีรท์คิดว่าตัวเองคือซินเธียหรอ ถึงกับเคลิ้มหลับไปในอ้อมกอดของอันเซียร์ อิอิ
    #141
    1
    • #141-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 17)
      8 กันยายน 2559 / 00:38
      ทำไมรู้ทัน 5555555 >-<////
      #141-1
  2. #140 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 17:13
    สงสารซินซิน
    #140
    1
    • #140-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 17)
      8 กันยายน 2559 / 00:39
      นางเป็นนางซิน(เดอเรล่า) ในเวอรชั่นนิยายของไรท์ค่ะ อิอิ
      #140-1
  3. #139 ChaowEva (@027046509) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 07:28
    อันเซียร์สมควรโดนตบซักที
    #139
    1
    • #139-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 17)
      8 กันยายน 2559 / 00:39
      สะดุ้งแทนอันเซียร์555
      #139-1
  4. #138 liquorice33 (@liquorice33) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 02:11
    งือๆๆ อยากอ่านรวดเดียวจบ คือชอบความฟินของเรื่องยี้สุดและ หลังจากที่มีมา 2 ภาค
    #138
    1
    • #138-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 17)
      8 กันยายน 2559 / 00:40
      ดีใจที่ชอบนะคะ ^^. ขอบคุณมากน้า ทำให้ไรท์มีแรงฮึกเหิมในการแต่งต่อมากมายค่า
      #138-1
  5. #137 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 01:51
    หือ.... อันเซียร์?!?!?! 
    #137
    1