[Yaoi] ซวยฉิบหาย! ผมกลายเป็นเมียเขา [จบจ้า]

ตอนที่ 36 : Rule 28 : รักน้องต้องทะเลาะ...ยอมรับ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    14 ม.ค. 56

13/01/13
Rule 28 : รักน้องต้องทะเลาะ...ยอมรับ


ลัน "ไอ้ลุกซ์มันจะเอาไงกับผมแน่เนี่ย"

 


“ถ้ามีมัน...พี่ไม่ไป” ไอ้พี่ลันชี้ไปที่พี่ลุกซ์ก่อนจะตอบเสียงเย็น

“เฮอะ! นึกว่ากูอยากจะอยู่กับมึงนักหรือไงลัน  ไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปสิ ใครง้อ?” ไอ้พี่ลุกซ์ทำหน้ายียวนกวนส้นตีนก่อนที่ส้นตีนเล็กๆ จะกระทืบตีนพี่แกแรงๆ จนพี่แกกระโดดพลางร้องโอดโอย  ทำได้ดีมากไลลา ฮ่าๆๆ แอบสะใจ

“ไลลาง้อค่ะ! นะคะพี่ลัน นะคะพี่ลุกซ์  ไปอยู่ที่บ้านพร้อมกันกับไลลาได้ไหมคะ?” น้องไลลาเดินไปดึงแขนไอ้พี่สองคนแล้วกอดไว้อย่างอ้อนๆ  สามพี่น้องนี่น่ารักเป็นบ้าเลยอ่ะ  แต่มันจะน่ารักกว่านี้ถ้าพี่ชายสองคนไม่ทำหน้าเหมือนกำลังกินยาพิษ  ไอ้พี่ลุกซ์นี่ก็ปากแข็งเหลือเกิน รักน้องแทบตายสุดท้ายเสือกไม่บอก  มันน่าหงุดหงิดจริงๆ

ไอ้พี่ลันกับไอ้พี่ลุกซ์มองหน้ากันก่อนจะสะบัดหน้าไปคนละทาง  น้องไลลาถอนหายใจก่อนจะปล่อยแขนพี่ทั้งสองด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

“โอเคค่ะ  ไม่เป็นไร  พี่ๆ ไม่ต้องกลับบ้านก็ได้ค่ะไลลาอยู่กับพวกแม่บ้านได้  ไลลาอยู่คนเดียวมาตั้งสามปีแล้ว  ชินแล้วค่ะ” น้องไลลาเม้มปากก้มหน้านิ่ง  อ่า...น่าสงสารจังเลย  มีพี่ชายอยู่ใกล้ๆ แท้ๆ แต่กลับอ้อนไม่ได้  ผมเข้าใจความรู้สึกของน้องไลลานะว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องมาทนเห็นพี่ๆ ทะเลาะกันจนไม่กลับบ้านกลับช่องกันเป็นปีๆ  คงจะเหงามากสินะ

“พวกพี่ๆ กำลังทำอะไรกันอยู่ครับ!?! น้องเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มาแต่พวกพี่ๆ กลับเอาแต่ถือทิฐิ  ศักดิ์ศรีมันสำคัญกว่าคนในครอบครัวเหรอ?  มีพี่ชายอยู่กันตั้งสองคนแต่กลับต้องเหงาอยู่คนเดียวเพราะความงี่เง่าไร้สาระ!  ผมเป็นลูกคนเดียว ผมเหงาแต่ผมก็ชินเพราะผมไม่เคยมีพี่น้อง  แต่น้องไลลาเกิดมาก็เจอพวกพี่แต่จู่ๆ พวกพี่กลับทิ้งให้อยู่คนเดียว  มันเจ็บปวดนะครับ!!” ผมดึงมือน้องไลลามายืนหลบอยู่ด้านหลังก่อนจะตวาดใส่พวกพี่ๆ ที่แสนจะงี่เง่า  น้องไลลาน่ะพยายามมากครับที่จะกลั้นเสียงสะอื้น  คงไม่อยากให้พี่ๆ คิดมากก็เลยต้องแอบร้องไห้เพราะความน้อยใจ

“พี่ไอ...ไม่ต้องค่ะ...” น้องไลลาจับข้อมือของผมเอาไว้แน่นพลางพูดเสียงสั่นเครือ

“พี่เห็นไหมว่าน้องของตัวเองเสียใจมากแค่ไหน  ทะเลาะกันน่ะเคยคิดถึงความรู้สึกของน้องบ้างไหม!?!” ผมตะคอกจนรู้สึกเจ็บคอ  น้องไลลาเองก็ร้องไห้ซบไหล่ผม  มือเล็กๆ บีบข้อมือผมแน่นเหมือนกำลังระบายความรู้สึก “ไลลา  เดี๋ยวพี่นั่งแท็กซี่ไปส่งที่บ้านนะครับ” ผมพลิกตัวไปหาน้องก่อนจะลูบผมน้องเบาๆ

ผมหรี่ตามองไอ้พี่สองคนที่กำลังยืนนิ่งงันเหมือนหุ่นยนต์ก่อนจะค่อยๆ ประคองตัวเองเดินไปที่ประตูโดยมีน้องไลลาช่วยพยุงอีกแรง  ถ้ายังไม่สำนึกกันล่ะก็ แสดงว่าพวกพี่ๆ ไม่มีคุณสมบัติความเป็นพี่ที่ดีเลยสักนิด

“เดี๋ยว!” เสียงทุ้มๆ สองเสียงประสานกันทำให้ผมกับน้องไลลาหยุดเดินและหันไปมองพี่ทั้งสอง

“ไลลา...พี่ขอโทษที่พี่ละเลย  วันนี้พี่จะไปอยู่กับไลลานะครับ” พี่ลันพูดก่อนจะเดินเข้ามาหาน้อง  น้องไลลาโผกอดพี่ลันผมจึงต้องเอนตัวพิงผนังเพื่อลดแรงในการพยุงตัว

“พี่ลุกซ์...” ผมมองพี่ลุกซ์นิดๆ เพราะพี่ลุกซ์ยังมีท่าทางละล่ำละลัก  จะปากแข็งไปทำไม  แค่บอกว่ารักนี่มันยากมากใช่ไหม?

“ขะ...ขอโทษนะไลลา  พี่ผิดเอง” ไอ้พี่ลุกซ์กัดริมฝีปากก่อนจะพูดตะกุกตะกัก  ท่าทางจะเป็นคนที่แสดงความรักต่อคนที่รักไม่เก่งสินะ  ทีกับคนที่ไม่รักนี่แสดงเก่งเหลือเกิน

“พี่ลุกซ์...พี่ลุกซ์รักน้องทั้งสองคนไหมคะ?” น้องไลลาผละออกจากอ้อมอกอุ่นๆ ของพี่ลันก่อนจะหันไปถามพี่ลุกซ์พลางปาดน้ำตา

“เอ่อ...” ไอ้พี่ลุกซ์อึกอักเบือนหน้าหนี  พี่ลันมองพี่ลุกซ์นิ่งๆ เหมือนรอคำตอบ  พี่ลันเองก็คงอยากจะได้ยินคำพูดดีๆ จากพี่ลุกซ์เหมือนกันล่ะมั้ง

“ไลลาทำไมถามแบบนั้น? ถ้ารู้ความจริงแล้วจะไม่เจ็บกว่าเดิมเหรอ?” พี่ลันถามพลางกดศีรษะของน้องซุกอก  เมื่อได้ยินพี่ลันพูดแบบนั้นน้องไลลาก็ปล่อยโฮกอดพี่ลันแน่นเหมือนกับว่าสิ่งที่เธอหวังมาตลอดพังทลายลงไม่มีชิ้นดี

“ไลลาไม่อยากอยู่แบบนี้อีกแล้ว  ไลลาไม่อยากเห็นพี่ลุกซ์กับพี่ลันทะเลาะกัน ฮึก! ทั้งพ่อทั้งแม่ก็ไม่ค่อยจะอยู่บ้าน  ที่พึ่งของไลลาก็เหลือแค่พี่ทั้งสอง ฮือ...ไลลา...ไลลาแค่อยาก...ฮึก...มีความสุขเหมือน...ฮึก...เหมือนพี่น้องคู่อื่นๆ บ้าง อือ...ฮือ...” ยิ่งพูดน้องไลลาก็ยิ่งร้องไห้  สีหน้าของน้องดูทรมานเหมือนกับจะขาดใจ  คงทนไม่ไหวแล้วสินะ  น้องก็ยังเด็กคงทนเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก

“ไลลา...พี่รักไลลานะ” ไอ้พี่ลุกซ์ย่นคิ้วพลางกุมขมับเหมือนกำลังปวดหัวและปวดใจ

“ไลลาก็มีพี่ชายแค่สองคน...ทำไม...ทำไมต้องทะเลาะกันด้วยคะ  ผู้หญิงคนเดียวทำให้พวกพี่ต้องตัดขาดกันเลยเหรอ?  คืนดีกันไม่ได้เหรอคะ?” น้องไลลาทรุดลงนั่งบนพื้นก่อนจะร้องไห้อย่างหนัก  ไอ้พี่ลันพยายามจะพยุงน้องขึ้นแต่ไลลาไม่ยอม

“ไลลา...” พี่ลันเรียกชื่อน้องเสียงอ่อย

“อะไรที่มันเป็นไปไม่ได้มันก็เป็นไปไม่ได้นะไลลา  ถึงอย่างไรพี่ก็ยังเป็นพี่ของไลลา  ถ้าเหงาพี่ก็จะไปหา” พี่ลุกซ์พูด  พี่ลันเม้มปากเป็นเส้นตรงเมื่อได้ยินเช่นนั้น  ผมอยากจะโดดถีบยอดอกไอ้พี่ลุกซ์จริงๆ  ไม่รู้จะปากแข็งไปทำไม  ทำน้องๆ เจ็บขนาดนั้นยังไม่รู้สึกอะไรอีกเหรอ?

พี่ลันดึงน้องไลลาขึ้นมากอดเอาไว้ก่อนจะพูด “ใช่ สิ่งที่มันขาดไปแล้วมันเอามาต่อคืนไม่ได้แล้วนะ  ไลลาเข้าใจใช่ไหม” พี่ลันพูดเสียงเบากับน้องไลลาแต่สายตาพุ่งตรงไปยังพี่ลุกซ์อย่างเย็นชา  น้องไลลาดันอกพี่ลันออกมาก่อนจะมองหน้าพี่ๆ สลับกันทั้งน้ำตาและสีหน้าที่เจ็บปวด

“อึ๊ก ฮือ!!! ถ้าพวกพี่ไม่เคยคิดถึงหัวใจของไลลา  ไลลาก็จะไม่คิดเหมือนกัน  บ้านน่ะ...ไม่ต้องกลับกันทั้งสองคนนั่นแหละ  ไม่ต้องมาเรียกไลลาว่าน้องด้วย” น้องไลลากัดริมฝีปากจนเลือดเริ่มซึมก่อนจะตะคอกใส่พี่ๆ และทำท่าจะวิ่งออกจากห้องแต่เสียงของพี่ลุกซ์ก็ดังขัดเอาไว้ก่อน

“ไลลา! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” พี่ลุกซ์ตะคอกห้าม  ตอนนี้หน้าของไอ้พี่ลุกซ์แดงไปทั้งหน้าเพราะความเครียดอีกทั้งเส้นเลือดยังปูดโปนจนเห็นได้ชัด

“ไลลาไม่หยุด! ถ้าพวกพี่สองคนตัดความเป็นพี่น้องกัน  ไลลาเองก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกพี่อีกแล้ว  ถ้าพวกพี่จะตัดก็ต้องตัดให้หมด!” น้องไลลาตะโกนจนเสียงแหบแห้ง  น้องดูท่าทางทรมานมาก  ผมอยากจะเข้าไปช่วยพูดอีกครั้งแต่กลัวจะถูกหาว่าเป็นคนนอกจึงจำเป็นต้องอยู่เฉยๆ  สถานการณ์ตอนนี้มันชักจะไปกันใหญ่แล้ว

“ไลลา แต่เราเป็นพี่น้องกันนะ” พี่ลันพูดเมื่อเห็นน้องไลลาจับลูกบิดประตู

“ทีกับไลลาทำไมพูดได้ล่ะคะ? ทำไมพี่ๆ ไม่ลองหันหน้าเข้าหากันแล้วพูดเหมือนกับที่พูดกับไลลา  แค่นี้มันทรมานมากเหรอคะ?” น้องไลลาหันกลับมาถามทั้งน้ำตา

ไอ้พี่ลันหันไปมองพี่ลุกซ์อย่างโกรธๆ ก่อนจะกำมือแน่น  พี่ลันเองก็รอที่จะฟังจากปากพี่ลุกซ์สินะว่าแท้จริงแล้วพี่ลุกซ์รักตัวเองเหมือนน้องบ้างหรือเปล่า

เมื่อเห็นทั้งสองคนเงียบไม่พูดอะไรน้องไลลาก็เปิดประตู  ผมรีบกระโดดขาเดียวไปหาเพื่อที่จะออกไปพร้อมน้องไลลาผู้น่าสงสาร  เจอแต่เรื่องร้ายๆ มาทั้งวัน  มันมากเกินไปสำหรับเด็กอย่างไลลา  ทนได้ถึงขนาดนี้ก็เก่งแล้ว

“เออ ลัน! กูรักมึง! มึงเป็นน้องคนสำคัญของกู  กูไม่ได้คิดจะแย่งน้ำแต่กูจะทำให้มึงเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้จริงใจกับมึงเลย!! ที่กูต้องแย่งของของมึงมาทุกอย่างก็เพราะกูอยากพิสูจน์ว่าสิ่งนั้นมันดีแล้วหรือยัง!  แต่กูแม่งงี่เง่าไง! กูปากแข็งฉิบหายใครๆ ก็รู้!!” ไอ้พี่ลุกซ์หลับหูหลับตาตะโกนก่อนจะหันหลังให้พวกผม  ไอ้พี่ลันกับน้องไลลายืนนิ่งอึ้ง   น้ำตาใสๆ ไหลร่วงเผาะจากดวงตากลมโตน่ารักของน้องไลลา  ผมรีบเงยหน้าขึ้นมาเพดานก่อนจะกะพริบตาถี่ๆ เมื่อรู้สึกร้อนผะผ่าวที่ขอบตา  มันซึ้งครับ  คนปากแข็งอย่างพี่ลุกซ์ยอมแล้วงั้นหรือเนี่ย

“...” ทุกคนเงียบเพราะกำลังช็อคที่ได้ยินแบบนั้น  ไอ้พี่ลุกซ์ยืนนิ่งก่อนจะยกมือกุมขมับแล้วกระทืบเท้าหนักๆ เหมือนกำลังสับสน  ท่าทางจะบ้าแฮะนายคนนี้

“ของขวัญวันเกิดที่แม่ให้พี่ลัน...พี่ลุกซ์เป็นคนเลือกให้กับมือเลยนะคะ” น้องไลลาเดินเข้าไปกอดแขนพี่ลันที่กำลังยืนนิ่งอยู่ท่าเดิมก่อนจะพูดเบาๆ

“...” พี่ลันยังเงียบ

“พี่ลัน...ดูตรงนั้นสิคะ  จำได้ไหมคะว่ามันคืออะไร?” น้องไลลาพูดพลางชี้ไปที่โต๊ะกระจกที่มุมหนึ่งของห้อง  ผมมองตามก่อนจะพบกล่องของขวัญสามสี่กล่องวางกองกันไว้โดยมีกระดาษแผ่นเล็กๆ แปะไว้เต็มไปหมด  ไอ้พี่ลันเดินไปดู

50% left




“วันเกิดครบรอบ 18 ปี  ดีใจด้วยนะที่ติดมหาวิทยาลัย” ไอ้พี่ลันยกกล่องสี่เหลี่ยมห่อกระดาษสีทองหรูหราขึ้นพลางอ่านโน้ตที่แปะอยู่บนกล่อง  ไอ้พี่ลุกซ์รีบเดินหนีเข้าห้องครัวเหมือนไม่อยากรับรู้ว่าพี่ลันกำลังจะทำอะไร “วันเกิดครบรอบ 19 ปี  ดีใจด้วยที่ได้เป็นเดือนคณะ” พี่ลันหยิบกล่องอีกกล่องขึ้นมาอ่านโน้ตอีกครั้ง “วันเกิดครบรอบ 20 ปี  ปีนี้มึงคงมีคนพิเศษมาฉลองด้วย ดีใจด้วยนะ” ไอ้พี่ลันอ่านจบก็หันมามองผมก่อนจะค่อยๆ แกะดูของขวัญกล่องแรก

ในวันเกิดของพี่ลันทุกๆ ปีพี่ลุกซ์คงจะหาของขวัญไปให้แต่พี่ลันไม่เคยจะรับมัน  ไม่แน่นะครับ  ถ้าพี่ลันยอมรับตั้งแต่แรกพี่ลันอาจจะเข้าใจพี่ลุกซ์ก็ได้ว่าแท้จริงแล้วพี่ลุกซ์แคร์พี่ลันมาก  ถ้าพี่ลันได้อ่านการ์ดอวยพรวันเกิดพวกเขาอาจจะกลับมาคืนดีกันตั้งนานแล้วก็ได้

กล่องแรกที่พี่ลันแกะออกดูเป็นรองเท้าไนกี้แอร์จอร์แดนสีเหลืองดำคู่สวย “ไลลาเคยพูดกับพี่ลุกซ์ว่าพี่ลันอยากได้  ไม่คิดเลยว่าจะซื้อให้” น้องไลลาพูดเสียงสั่นๆ พลางปาดน้ำตาป้อยๆ

“พี่มีแล้ว” พี่ลันพูดเสียงเบา  น้องไลลาหน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “แต่ก็ใส่จนเก่าหมดแล้ว  มีคู่ใหม่ก็ดี” พี่ลันพูดก่อนจะโยกหัวน้องไปมาน้องไลลาจึงยิ้มออกมาทั้งน้ำตา  ผมมองยิ้มๆ

ของขวัญชิ้นที่สองไอแพดที่ออกมาเมื่อปีที่แล้ว  แหม...ผมอยากมีพี่ชายรวยๆ แบบนี้จัง  วันดีคืนดีอาจจะได้เบนซ์เป็นของขวัญ ฮ่าๆๆ

ชิ้นที่สามที่เป็นของปีนี้ก็คือ...หือ!?!

“ไลลาห้ามดู!!” ไอ้พี่ลันเบิกตากว้างก่อนจะรีบหันมาปิดตาน้องสาวเอาไว้  ผมตกใจอ้าปากค้างกับสิ่งที่เห็น  ไอ้พี่ลุกซ์มันคิดพิเรนทร์อะไรของมันเนี่ย  ทำไมถึงให้ของพรรค์นั้นมาเป็นของขวัญฟะ!?!

ของที่อยู่ในกล่องของขวัญก็คือ...เอ่อ...ถะ...ถะ...ถุงยาง กับ เจลหล่อลื่น!!  ที่สำคัญยังมีกุญแจมืออีกด้วย!!  พระเจ้า...!!

ไอ้พี่ลันหันมามองผม ผมจึงรีบเบือนหน้าหนีแล้วกุมขมับ  ความรู้สึกร้อนแผ่ซ่านสู่ใบหน้าจนแทบระเบิด  ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสิ่งที่ไอ้พี่ลุกซ์ให้มาพี่ลันจะไม่เอามาใช้...กับผม >////<

“อะไรน่ะพี่ลัน  ปิดตาไลลาทำไม?” น้องไลลาดิ้นพลางแกะมือพี่ชายออก  พี่ลันรีบปิดผนึกกล่องทันทีด้วยความรวดเร็ว

“เปล่า...ไม่มีอะไร” พี่ลันรีบส่ายหน้าไปมา  น้องไลลามองหน้าพี่ชายอย่างจับผิดแต่ก็ไม่ได้คาดคั้นอะไร

สักพักไอ้พี่ลุกซ์ก็เดินออกมาด้วยสีหน้านิ่งๆ  ไอ้พี่ลันวางกล่องของขวัญไว้บนโต๊ะก่อนจะปรี่เข้าไปต่อยไอ้พี่ลุกซ์เต็มแรงจนพี่ลุกซ์เซถลาล้มกระแทกพื้น  น้องไลลาร้องเสียงหลงพลางยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจที่เห็นพี่ลันทำอย่างนั้น

“มึงทำเหี้ยอะไรลัน!?!” ไอ้พี่ลุกซ์ขมวดคิ้วตะคอกถาม

“มึง...” ไอ้พี่ลันชี้หน้าพี่ลุกซ์ก่อนจะกระชกคอเสื้อขึ้นมาแล้วต่อยอีกครั้ง

“กรี๊ดดด พี่ลันหยุดนะคะ” น้องไลลาน้ำตาไหลพรากอีกครั้งพลางร้องห้ามพี่ลันที่เอาแต่ต่อยพี่ลุกซ์ไม่ยั้ง  พี่ลุกซ์เองเมื่อตั้งตัวได้ก็ตอบโต้จนตอนนี้พวกพี่ๆ ต่างก็ผลัดกันต่อยจนเลือดไหลอาบหน้า “ไลลาบอกให้หยุด!! ฮือๆๆๆ” น้องไลลาร้องเสียงดังผมจึงต้องกระโดดขาเดียวไปปลอบใจ  สังขารกูช่างไม่อำนวยจริงๆ

“ให้เขาเคลียร์กันเองเถอะครับ  นี่เป็นวิธีของพวกพี่เขานะ” ผมพูดยิ้มๆ พลางมองคนสองคนที่ยังต่อยกันไม่หยุด  ถึงจะรู้แล้วว่าต่อยกันเพราะอะไรแต่น้องไลลาก็ยังอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ต่อไป



 

ผ่านไปสักพักพวกพี่ๆ ก็ทรุดลงนอนกับพื้นโดยที่หน้ามีรอยฟกช้ำและเลือดไหลจากหางคิ้วบ้าง โหนกแก้มบ้าง ปากบ้าง จมูกบ้าง  แต่ถึงจะทำร้ายร่างกายกันจนถึงกับทรุดแต่ความเข้าใจระหว่างพี่น้องก็คงเพิ่มมากขึ้นล่ะนะ

“ฮึก ทำไมต้องทำอะไรที่มันสุดโต่งแบบนี้ด้วย  ไลลาใจไม่ดีเลยนะ” น้องไลลาพูดพลางปาดน้ำตา  แต่ปากก็ระบายยิ้มออกมาเมื่อเห็นพี่ทั้งสองยอมจับมือกัน

พี่ลุกซ์กับพี่ลันลุกขึ้นยืนก่อนจะมองหน้ากันนิ่งๆ ไม่มีใครยิ้ม ไม่มีใครโกรธก่อนที่ร่างทั้งสองจะปะทะกันจนได้ผมเสียงดังอั่ก  มันเป็นวิธีการกอดกันของผู้ชายอ่ะนะแต่กอดกันได้แป๊บบบบบเดียวพวกพี่มันก็ผละออกจากกัน  น้องไลลาน้ำตาไหลพรากก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดพี่ๆ เอาไว้  ผมมองยิ้มๆ  เห็นแบบนี้แล้วอยากจะมีพี่น้องกับเขาบ้างจัง  อยากจะมีที่พึ่งเวลาไม่มีใคร

“พี่ไอคะ  ขอบคุณมากนะคะ  ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของพี่ไอพี่ชายปากแข็งทั้งสองคนนี้คงไม่คืนดีกันหรอกค่ะ” น้องไลลาวิ่งมาจับมือผมเขย่าอย่างขอบคุณ  ผมผงกหัวรับคำขอบคุณอย่างรวดเร็ว  กูพูดอะไรไปวะ?  เออ...เฮ้ย! กูด่าพวกพี่มันว่างี่เง่าไร้สาระนี่หว่า! ฉิบหายละกู เสือกด่าประธานปกครองปีสูงสุดทั้งสองคน  ตายแบบไม่เหลือซากแน่!

“เพราะคำพูดของคุณนะครับผมถึงคิดขึ้นมาได้ว่าความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเองทำร้ายน้องๆ ผมมากแค่ไหน  ที่สำคัญ...มันยังย้อนกลับมาทำร้ายตัวผมเองด้วย  ขอบใจนะ” ไอ้พี่ลุกซ์เดินยิ้มๆ มาหาผมก่อนจะโน้มตัวกอดผมไว้เบาๆ  ผมตกใจและอึ้งที่พี่แกไม่โกรธเรื่องปากหมาๆ พาซวยของผม  พอผมกำลังจะยกมือขึ้นกอดบ้างแต่สายตาที่มองผ่านไหล่ของพี่ลุกซ์ไปเห็นพี่ลันที่ยืนขมวดคิ้วจ้องหน้าผมก็ชะงักทันที

พรึ่บ! หมับ!

“ขอบใจนะ” ไอ้พี่ลันเดินมาดึงพี่ลุกซ์ออกก่อนจะเข้ามากอดผมไว้เสียเอง  กอดแน่นมากด้วย  แล้วเสียงที่พูดคำว่าขอบใจทำไมมันฟังดูโกรธๆ วะ  แค่พี่ลุกซ์กอดก็โกรธแล้วหรือไง เอ๊ะ? หรืออาจจะโกรธเรื่องที่ผมเผลอด่าไปอย่างลืมตัวกันแน่?

“โอ๊ย ไม่ไหวแล้วนะ” เสียงน้องไลลาดังขึ้นผมจึงรีบผลักพี่ลันออกแล้วหันไปมองว่าน้องไลลาเป็นอะไร

“เป็นอะไรไลลา?” พี่ลันถามงงๆ เมื่อเห็นน้องขมวดคิ้วหน้าแดงก่ำคราบน้ำตายังไม่แห้ง

“ไลลา...จิ้นอ่ะ!” น้องไลลาพูดออกมาเสียงดัง  ผมกับพี่ลันทำหน้างง “พี่ลันเป็นอะไรกับพี่ไอหรือเปล่าคะ? ถ้าเป็นก็บอกมาเถอะ ไลลารับได้ ไม่สิ ยิ่งกว่ารับได้ซะอีก” น้องไลลาโพล่งออกมา  ผมอึ้งก่อนจะเบือนหน้าหนีเพราะรู้สึกร้อนผะผ่าวที่แก้มทั้งสองข้าง

“คิกๆๆ” เสียงไอ้พี่ลุกซ์ปิดปากหัวเราะยิ่งทำให้ผมอายหนักมากขึ้นไปอีก

“นี่...ถ้ายังไม่เป็นก็เป็นเลยได้ไหม  ไลลาชอบพี่ไออ่ะ  นะพี่ลัน” น้องไลลากระโดดเข้ามากอดแขนผมเอาไว้  ผมกับพี่ลันลอบมองหน้ากันก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี  กูเขินครับ

“น้องว่างั้นน่ะ?” ไอ้พี่ลันหันมาพูดกับผม  ผมเม้มปากเป็นเส้นตรง รู้สึกอยากหายออกไปจากบริเวณนี้เหลือเกิน

“เป็นเด็กเป็นเล็กพูดอย่างนี้ได้ไงครับไลลา” ผมหันไปขยี้ผมยาวๆ ของน้องเบาๆ เพื่อหาทางกลบเกลื่อนความเขิน

“นี่มันสมัยไหนแล้วคะพี่ไอ  ยิ่งเรื่องวายๆ ไลลายิ่งชำนาญ” น้องไลลาพูด  วายๆ...คืออะไรวะ?

“นี่ไลลา  พอได้แล้วมั้ง  น้องรหัสพี่หน้าแดงก่ำจนจะระเบิดอยู่แล้ว  เรื่องแบบนี้ต้องให้เขาคุยกันเอง  ป่ะ...เราไปที่รถกันเถอะ  วันนี้พี่จะกลับไปนอนด้วยนะ” พี่ลุกซ์พูดยิ้มๆ ก่อนจะเดินมาโอบไหล่น้อง

“อ๊าย พี่ลุกซ์พูดอย่างนี้แสดงว่า...” น้องไลลาหันมามองพวกเราด้วยสายตาพราวระยับ

“เอาน่า รีบไปเถอะ” พี่ลุกซ์รั้งไหล่น้องก่อนจะพาเดินออกจากห้อง  แต่ไม่วายโผล่หน้าเข้ามาบอก “ห้องด้านซ้ายมือกูให้ยืม  อุปกรณ์พร้อม” พูดได้แค่นั้นพี่ลุกซ์ก็หายไป



 

ผมได้แต่ยืนหันรีหันขวางอยู่ที่เดิมเพราะตอนนี้ผมรู้สึกเขินจนอึดอัด  กระทั่งร่างของผมถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนแข็งแรงที่แสดงให้เห็นแล้วว่าอ้อมแขนนี้สามารถปกป้องคนที่เขารักได้  กอดของพี่ลันอุ่นเสมอ

พี่ลันก้มหน้าลงมาก่อนจะเชยคางผมขึ้นและค่อยๆ ประทับจูบเบาๆ  ผมเผยอปากรับก่อนจะเลื่อนมือไปกอดพี่ลันเอาไว้ “วันนี้ไปอยู่ด้วยกันที่บ้านสิ” ไอ้พี่ลันถอนริมฝีปากออกไปพลางพูดเสียงเบา

“เอ่อ...นานๆ ทีพี่น้องจะได้อยู่ด้วยกัน  ผมไม่กวนดีกว่า” ผมก้มหน้าหลบสายตาพี่ลัน  นัยย์พี่ลันพราวระยับเหมือนกำลังจะอ้อน  ขืนผมมองมากกว่านี้ผมต้องคล้อยตามพี่มันอย่างเลี่ยงไม่ได้แน่ๆ  อยู่ใกล้พี่ลันทีไรอันตรายต่อหัวใจทุกที

“ขอบใจมากไอ  ถ้าไม่มีนายฉันคงไม่ได้ยินความจริงจากปากไอ้ลุกซ์  นายทำให้ฉันมีความสุขได้ตลอดเลยรู้ตัวบ้างไหม” พี่ลันกระชับอ้อมแขน  คำพูดของพี่ลันทำให้ผมร้อนไปทั้งตัวจนอยากจะระเบิดตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด

“พี่ลัน...” ผมมุดหน้าลงที่ไหล่ของพี่ลันและกอดพี่ลันแน่นเพื่อระบายความเขิน  ให้ตายเถอะ!! ผมไม่มีภูมิคุ้มกันเกี่ยวกับพี่ลันเลย  แค่เขาพูดหยอดนิดๆ ก็แม่งเขินจนตัวแดง  โอ๊ยยย! ตอนไหนจะชินกับความน่ารักของไอ้พี่ลันซักทีเนี่ย

แกร๊ก!

ผมกับพี่ลันสะดุ้งเมื่อจู่ๆ ประตูที่น่าจะล็อคอัตโนมัติถูกเปิดออกจากด้านนอก  คนที่เปิดเข้ามาทำให้ผมกับไอ้พี่ลันอึ้ง  และคนคนนั้นก็อึ้งเมื่อเห็นผมกับไอ้พี่ลันยืนกอดกัน  พอรู้สึกตัวผมรีบผละออกจากพี่ลันทันที

“มึงมาได้ไง?” พี่ลันถามอย่างแปลกใจ  พี่เปอร์อึกอักพูดอะไรไม่ออก

“ผะ...ผมลืมของไว้ที่นี่น่ะครับ” พี่เปอร์ตอบเสียงสั่นๆ เหมือนกำลังประหม่า

“มึงมีคีย์การ์ดได้ไง?” ไอ้พี่ลันถามอีกครั้ง  ดูจากหน้าพี่ลันแล้วแกคงจะสงสัยอะไรบางอย่างจึงรุกถามพี่เปอร์

“พี่ลุกซ์โทรบอกให้ผมไปขอกับสำนักงานคอนโดเพราะของที่ผมลืมเอาไว้มันสำคัญมากครับ  มันเป็นรายงานที่ต้องส่งพรุ่งนี้ ผมมาให้พี่ลุกซ์ช่วย” พี่เปอร์รีบบอก “แล้วนี่...เป็นไรกัน?” ไอ้พี่เปอร์มองหน้าผมอย่างจับผิด

“มึงคิดว่าไงก็เป็นอย่างนั้นแหละ” ไอ้พี่ลันยักคิ้วก่อนจะโอบเอวผมและดึงเข้าไปใกล้ๆ ผมรีบยกมือฟาดลงที่แขนแน่นหนั่นทันที  รู้อยู่หรอกว่าถึงจะแก้ตัวไปก็ไม่ขึ้นแต่ทำไมต้องแสดงออกแบบนี้ด้วยเล่าพี่ลันก็!

“กินกันในสาย” ไอ้พี่เปอร์พูดก่อนจะก้มหน้าลงจนผมปรกตา  แว้บหนึ่ง...ผมเห็นว่าพี่แกเศร้า

“เปอร์...มึงมีอะไรก็บอกกู  ถ้าไอ้ลุกซ์มันรังแกอะไรมึงก็บอก  กูจะจัดการให้” พี่ลันพูด

“พอปรับความเข้าใจกันก็ทำเบ่งเลยนะ” ผมแซว  พี่ลันมองผมด้วยสายตาดุๆ ผมจึงเงียบ

“นี่เข้าใจกันแล้วเหรอครับ?” พี่เปอร์มองหน้าพี่ลันอย่างตกใจ

“อืม...กว่าจะโอเคก็ต่อยกันจนหน้าแหก” ไอ้พี่ลันพูดก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้หน้าตัวเอง

“ดีจังเลยนะครับ” พี่เปอร์ยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะเดินไปเก็บของแล้วเดินออกมา “ผมไปก่อนล่ะ  ไปก่อนนะไอ  แล้วพรุ่งนี้เราต้องเคลียร์กันเรื่องที่มึงแย่งความรักจากพี่รหัสกูไป ฮ่าๆๆ” พี่เปอร์หัวเราะก่อนจะเดินจากไป

“พี่ลัน...พี่ลุกซ์มีปัญหาอะไรกับพี่เปอร์เหรอครับ?” ผมถาม  ดูจากหน้าพี่เปอร์เวลาพูดถึงพี่ลุกซ์มันแลดูขมขื่นอย่างไรก็ไม่รู้ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนก็ดูเก่งๆ แต่ทำไมวันนี้กลับเศร้าหมองแบบนั้น  หรือว่าทะเลาะอะไรกัน?

“เรื่องของผู้ใหญ่  เด็กไม่เกี่ยว” พี่ลันโยกหัวผมเบาๆ

“ผมโตแล้วนะครับ!” ผมเถียงทันทีก่อนจะตีแขนไอ้พี่ลันอีกรอบ  พี่ลันหรี่ตามองผมนิดๆ ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก

“งั้นเราไปทำเรื่องที่ผู้ใหญ่เขาทำกันเถอะ” พูดจบพี่ลันก็อุ้มผมพาดบ่าแล้วเดินเข้าไปในห้องที่พี่ลุกซ์บอกทันที

0% left

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ฉากซึ้งของพี่น้องคู่นี้ไม่ค่อยจะซึ้งเลยให้ตายเถอะ
ไรเตอร์รู้สึกว่า  พอจะให้ไอ้สองคนนี้มันซึ้งใส่กัน ไรเตอร์ก็ขนลุกขึ้นมาทันที
ไอ้แสนซึนกับไอ้หน้าตายแน่นะมันทำซึ้ง  โอย ไม่ไหวๆ  แค่คิดก็ขนลุกแล้ววววว

ปล.เจอคำผิดบอกด้วยนะจ๊ะ ^3^



Rasp Free Theme dek-d By i'nutberry
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

8,476 ความคิดเห็น

  1. #8452 R_T_K07 (@R_T_K_07) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 22:01
    อ่านepนี้ตอนเปอร์เดินเข้ามาในห้องแล้ว...#อยากจะกลับไปอ่านลุกซ์เปอร์อีกครั้งฮืออออ
    #8452
    0
  2. #8432 Bendy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 02:48
    โหยย ณ จุดๆ นี้ ไคเเมกซ์มากอ่ะ รู้สึกอยากกลับไปอ่านลุกซ์เปอร์อีกครั้ง Y-Y
    #8432
    0
  3. #8419 bebumexol (@bebumexoxoxo) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 15:14
    แหม่ ลุกซ์ ลัน บอกได้คำเดียวเหมือนสะท้อนชีวิต เรากับน้อง ห่างกันปีเดียวอีก อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ ฮ่าาาาาาา ทำใจอย่างเดียว
    #8419
    0
  4. #8273 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 15:20
    ตอนนี้ชอบไลลามากอ่ะ เด็กอะไรช่างถูกใจเราซะจริงๆ 555555555555
    #8273
    0
  5. วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 14:59
    ไม่ซึ้งอะไรหล่ะไรเตอร์ นี่ร้องไห้เลย เหมือนชีวิตตัวเองมาก
    นี่เปนน้องสุดท้องเรื่องคล้ายๆเเบบนี้เลย
    ฮืออออออออออิน TT
    ปล.แต่มันเเย่ตรงที่พี่หนูไม่ได้มีแฟนเปนผู้ชายนี่สิ - - 555555555555
    #8242
    0
  6. #8216 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 17:35
    พี่ลุกซ์นะปากแข็งระวังเถอะเค้าจะหนีตัวเแงไป
    สายนี้มันกินกันเแงเว้ยย คริคริ
    #8216
    0
  7. #8191 LittleJune (@LittleJune) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:29
    ตอนนี้เปอร์กำลังเข้าใจผิดแน่ๆเลย สงสารเปอร์จังTT
    แต่ก็ยินดีด้วยที่สองศรีพี่น้องเข้าใจกันซะที
    #8191
    0
  8. #8164 เเมวดำ (@154356) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:35
    สงสารพี่เปอร์อ่ะ พี่ลุกซ์เลิกปากเเข็งซะทีเถอะ
    #8164
    0
  9. #8077 AYGG (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 22:17
    ดีกันแล้วเย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #8077
    0
  10. #8044 nutzecs (@nutzecs) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 18:25
    อวยพี่เสือน้องคิม 55555 =//=
    #8044
    0
  11. #7990 -JuPPi'JunG (@zzeng-jubjang) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 00:55
    เเง่ม  เข้าคืนดีกันเเล้ว คราวนี้จะมีอุปสรรคอะไรอีกน้า :D 


    #7990
    0
  12. #7927 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 17:27
    อ๊า
    พี่เปอร์อย่าเศร้าน๊า
    #7927
    0
  13. #7897 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 10:16
    เห้ยย โหมดมาม่าแล้วหรอออ
    #7897
    0
  14. #7858 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2556 / 00:46
    พี่น้องเค้าดีกันแล้วดีจังเลย
    แต่จะว่าไปจริงๆแล้วทั้งคู่ก็คงสนใจเรื่องของอีกฝ่ายอยู่ตลอด
    ถึงได้รู้เรื่องของกันและกันอยู่ รอแค่ใครจะเป็นคนพูดก่อนแค่นั้นซินะ
    นิสัยเด็กๆนะเนี่ย แต่ก็ดีแล้วที่พี่ลุกซ์ยอมพูด แล้วลันก็ยอมรับฟัง เพราะถ้ายังดื้อทั้งคู้คงไม่ดีกันแบบนี้อ่ะ
    #7858
    0
  15. #7818 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 18:25
    อ่าาา ในที่สุดก็เข้าใจกันได้แล้วนิ ><
    #7818
    0
  16. #7632 Petch0132 (@petch0132) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 00:07
    ตลอดอ่ะพี่ลัน  อยากรูจังพี่เปอร์กะพี่ พี่ลุกซ์ มีเรื่องอะรกันนะ
    #7632
    0
  17. #7337 NooNinlovelove (@shineeworldninja) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 19:33
    ไม่ซึ้งอะไรล่ะไรเตอร์ เค้าน้ำตาแตกเลยนะ 5555
    #7337
    0
  18. #7316 IMBYP_EXO (@imimbyp) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 22:36
    แงงงงง้ สงสารพี่เปอร์ 
    #7316
    0
  19. #7155 future-cartoon (@future-cartoon) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 14:05
    พี่เปอร์เป็นหยัง ? TT

    #7155
    0
  20. #6813 red shoes (@red-shoes) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 14:05
    ตอนนี้น่ารักอ่ะ >///< สรุปพี่ลุกซ์ซึนสินะ อร๊ายยย
    #6813
    0
  21. #6650 sompriaw ak (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 14:41
    พี่ลุกซ์ซึน พี่ลันมึน จะซึ้งแบบในการ์ตูนคงยากน่ะนะ

    แต่พอเข้าใจกันพี่น้องคู่น้องก็น่ารักนะ ดูรักกันดี

    พี่ลันหวานไม่แคร์สื่ออีกแล้ว แอบสงสารพี่เปอร์นิดๆ

    ปล.น้องไลลานี่สาววายขนานแท้เลยนะนั่น 555
    #6650
    0
  22. #6619 Hanamizuki (@strawberrycatt) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 15:06
    รอเวลานี้มานาน ลุกซ์ ลัน ดีกันแล้วโว้ยยยยยยยยยย
    #6619
    0
  23. #6602 zoundlessvox (@zoundless-vox) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 00:50
    ถ้าตรงนี้มีแค่พี่ชายสองคน... บร๊ะ! (เข้าโหมดน้องไลลา ฟิน อ่าห์)
    #6602
    0
  24. #6558 myminebabyz (@kunyaratboice) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 18:48
    ซึงอ่ะ ร้องไห้เลย TOT
    #6558
    0
  25. #6404 MESTINA (@mestina) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 00:14
    อร๊ายย กรี๊ดดดดดด
    ชอบที่สุดเลย > <
    #6404
    0