13:20 | wenrene

ตอนที่ 8 : : 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 มิ.ย. 63

            เท้าค่อยๆก้าวเข้ามาในร้านแห่งหนึ่งที่สลัวๆเนื่องจากปิดม่านไปรอบทิศ ใบหน้าสวยของเบจูฮยอนเต็มไปด้วยความกังวลแต่เธอก็พยายามเดินเข้าไปด้วยความกล้าที่รวบรวมไว้

“นั่งลงก่อนสิ” เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ จูฮยอนมองไปมุมห้องทางขวามือตามเสียงนั้น

“เอ่อ... คือฉันจะมาดูดวงน่ะค่ะ” ใบหน้าสวยพยายามจ้องมองหญิงคนนั้นอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่เมื่อหญิงคนนั้นหันมาเธอเองต้องหลบสายตาทันที หญิงคนนั้นนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับเธอด้วยชุดคลุมสีดำที่ปิดบังใบหน้า

“ไม่ต้องกลัวฉันหรอก ฉันก็เป็นแค่หมอดู” เบจูฮยอนตกใจทันทีเพราะหญิงตรงหน้าไม่แม้แต่จะเปิดผ้าที่คลุมใบหน้าหรือมองหน้าเธอเลย มือนั้นวางไพ่หลายใบลงตรงหน้าเบจูฮยอน 

“เธอเป็นคนที่แสนวิเศษหนิ” หญิงตรงหน้าพูดกับเธอด้วยการก้มหน้า
“ทำไมกัน... ” มือของหญิงคนนั้นเอื้อมไปลูบคางที่ปิดบังด้วยผ้าของตัวเองอย่างสงสัย

“ฉันหยิบได้เลยมั้ยคะ?” จูฮยอนพูดขึ้น

“ตั้งใจกับสิ่งที่ตัวเองอยากดูนะหนูน้อย” มือนั้นยกมาห้ามก่อน

“ค่ะ” เบจูฮยอนตอบอย่างหนักแน่นและจริงจัง ก่อนมือของหมอดูนั้นจะชักกลับ 

“เพียงสามใบเท่านั้น... เลือกเลย” จูฮยอนเงยหน้ามองคนตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆตั้งใจหยิบไพ่ใบแรกแล้วเลื่อนไปให้คนตรงหน้า และใบที่สองตามไปติดๆ

“...” เมื่อเธอจะหยิบใบสุดท้ายนั้นกลับไม่รู้จะหยิบใบไหนจนต้องเงยหน้ามองคนตรงหน้าถึงแม้จะไม่เห็นหน้าก็ตาม

“ใจเย็นๆนะ ค่อยๆเลือก” คนตรงหน้าพูดกับเธอ ทำให้เธอผ่อนคลายมากขึ้น และเลือกไพ่ใบสุดท้ายมาในที่สุด

“...” คนตรงหน้าค่อยๆเปิดไพ่ทั้งสามดูก่อนจะนิ่งไปสักพักจนเบจูฮยอนสงสัย

“ป-เป็นอะไรหรอคะ?” เธอรีบถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงกังวล

“เธอเป็นคนมีพลังวิเศษคือการเห็นอนาคตจากความฝันใช่มั้ย?” หญิงตรงหน้าเธอถามขึ้น

“ใช่ค่ะ”

“เธอมีความฝันที่แสนวิเศษแต่... ความฝันนั้นทำลายชีวิตเธอทุกอย่าง เธอพยายามทำให้สิ่งวิเศษนี้หายไป”

“...” จูฮยอนค่อนข้างนิ่งไปเมื่อสิ่งที่หมอดูพูดนั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด

“แล้วนี่” คนตรงหน้าชี้ไปที่ไพ่ใบสุดท้ายก่อนจะอธิบายต่อ
“จะมีสิ่งที่ทำให้ความฝันของเธอหายไปได้ แต่ต้องรอวันและเวลาที่เหมาะสมกันความฝันของเธอนั้นจึงจะหายไปได้”

“แล้วสิ่งนั้นคืออะไรหรอคะ?” จูฮยอนถาม

“ฉันไม่แน่ใจ แต่...นั่นจะทำให้เธอต้องแลกกับความเจ็บปวดและเสียใจไปตลอดชีวิต” คนตรงหน้าพูด

“คือ... ยังไงหรอคะ?” จูฮยอนขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“เรื่องราวมันซับซ้อนมากจนไม่แน่ใจ แต่ขอให้เธอดูแลตัวเองให้มากๆ อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงอันตรายอีกเลยนะ” 

“...” เธอไม่พูดอะไรแล้วได้แต่นั่งนิ่งไม่รับปากกับหมอดูใดๆ

“ขอโทษด้วยนะที่ดูไม่ออกเลย ฉันไม่คิดเงินเธอหรอกนะ” คนตรงหน้าพูดกับเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” เบจูฮยอนวางเงินแล้วรีบลุกขึ้นเดินออกจากร้านทันที

 

 

........

 

 

“ฉันขอไปหาบางอย่างก่อนนะ” ซึงวานมองเธออย่างนิ่งเฉยก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปโดยที่เบจูฮยอนยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรกับเธอเลย

 

‘ถ้าฉันเป็นอย่างที่เบจูฮยอนบอก... ฉันก็อยากจะเจอตัวเองใน 2019 ดูว่าจะเป็นยังไง’

 

“เฮ้อ! ลองดูแล้วกัน” ซึงวานพูดออกมาแล้วโบกมือเรียกแท็กซี่อย่างรวดเร็ว

ใบหน้าและสายตาที่กังวลมองไปด้านนอกหน้าต่าง มือที่กุมกันอย่างกังวลนั้นทำให้ตัวเธอเองที่รู้สึกลำบากใจที่ตัวเองเป็นแบบนี้

.

.

.

“ถึงแล้วสินะ” รถเมล์จอดลงที่ป้ายอันคุ้นเคยซึงวานจริงรีบเดินลง สายตาที่มองบริเวณรอบๆนั้นช่างต่างไปจากปัจจุบันของเธอมากนัก เด็กที่เคยเห็นอยู่ประจำตอนนี้กลายเป็นนักเรียนม.ปลายเหมือนเธอไปซะแล้ว ต้นไม้ข้างทางที่ต้นเล็กๆในตอนนั้นกลับโตขึ้นมาก ณ ตอนนี้ 

“ทุกอย่างเปลี่ยนไปเยอะมากเลยสินะ...” ซึงวานพึมพำกับตัวเองแล้วเดินไปเรื่อยๆ เพื่อที่จะไปบ้านของเธอเอง

 

ครืดดด!

สมาร์ทโฟนในเสื้อนั้นจู่ ๆก็สั่นขึ้น ซึงวานรีบหยิบมันออกมาอย่างสงสัยและรีบเงยหน้ามองสถานที่รอบ ๆ ต้นไม้ที่โตเมื่อครู่กลับมาเล็กเหมือนเคยบรรยากาศกลับมาปกติตามเดิม ซนซึงวานขมวดคิ้วอย่างโมโหก่อนจะมองบริเวณรอบ ๆอีกครั้ง

“เฮ้อ!” ซึงวานรีบอุทานที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“ทำไมกัน? ทำไม? ทำไมฉันถึงไปหาตัวเองที่นั่นไม่ได้...”

 

‘ฉันมองหาทางออกไม่เจอเลยทำยังไงดี’

 

 

........

 

 

“โชรงจำร้านดูดวงที่แกเคยพาฉันไปได้มั้ย?” เบจูฮยอนถามเพื่อนสนิทอย่างเคร่งเครียด สายตากวาดมองสิ่งตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

(อ่า! จำได้สิ)

“เออ ตอนนี้ร้านเขาทุบทิ้งไปแล้วหรอ?” 

(หืม! แกกลับไปร้านนั้นหรอ?)

“ใช่ ฉันอยากกลับมาถามเขาเพราะสงสัยบางอย่างอ่ะ” 

(แกกลับไปแถวมหาลัยจริงๆ หรอ?)

“ใช่สิ แกพอจะรู้มั้ยว่าเขาย้ายไปไหน?” จูฮยอนเริ่มขมวดคิ้ว

(ไม่รู้อ่ะ) 

“แค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวฉันถามคนแถวนี้ดู”
(นี่แกรีบ-) พัคโชงรงกำลังพูดกับเธอด้วยความเป็นห่วงแต่จูฮยอนนั้นรีบวางสายแล้วเดินไปหาแม่ค้าที่อยู่ใกล้ๆ

“ขอโทษนะคะคุณป้า” จูฮยอนโน้มตัวไปถามหญิงวัยกลางคน

“ว่าไงจ๊ะ?” หญิงคนนั้นหันมาพูดกับเธออย่างเป็นมิตร

“คือ... พอจะรู้มั้ยคะ ว่าร้านดูดวงตรงนี้เขาย้ายไปไหนหรอคะ?” จูฮยอนชี้ไปที่ร้านดูดวงที่เคยมา แต่ตอนนี้กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าไปแล้ว

“เขาเพิ่งย้ายไปเมื่อสองวันก่อน ไม่มีใครรู้ว่าเขาย้ายไปที่ไหนเลยนะ จู่ๆก็หายเงียบย้ายข้าวของออกไปเลย” หญิงวัยกลางคนพูดพร้อมสีหน้าสงสัยเหมือนกัน

“อ่อ... ขอบคุณนะคะ” เบจูฮยอนพูดขอบคุณหญิงตรงหน้าก่อนจะเดินออกมาอย่างสงสัยและคาใจ

“เฮ้อออ!” เธอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า

 

 

 

_________________



Talk.
สวัสดีวันศุกร์น้าา
วันนี้มาช้าแต่ก็มานะคะ^^
ตอนนี้อาจจะไม่ค่อยมีโมเมนต์เท่าไหร่ 
แต่ตอนต่อๆไปเราจะพยายามให้มากขึ้นนะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกันนะคะ 


STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น