13:20 | wenrene

ตอนที่ 7 : : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    29 พ.ค. 63

ซึลกิหันมองเพื่อนสนิทที่สีหน้าเคร่งเครียดทั้งวัน จนตัวเธอเองก็ไม่ค่อยสบายใจไปด้วยแต่เจ้าตัวก็ได้แต่บอกว่าไม่มีอะไร

“ซึงวาน” 

“ไม่เป็นไร... ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ” เมื่อซึงวานรู้ว่าเพื่อนสนิทของเธอนั้นท่าทางเป็นห่วงเธอมากเลยรีบพูดให้อีกคนสบายใจ

“แกไม่กลัวหรอที่ไปที่นั่น?” ซึลกิถาม

“กลัวสิ... แต่ฉันก็กลับมาอย่างปลอดภัยนี่นา” ซึงวานยื่นแขนให้ซึลกิดูว่าตัวเองสบายดี

“แกนี่มันแกจริงๆเลยนะ” ซึงกิฟาดไปที่แขนเธอเพื่อเรียกสติ

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะซึลกิ ฉันจะไม่เป็นอะไรหรอก” ซึงวานมองหน้าเพื่อนสนิท

“แต่แกก็อย่า-  ซึงวาน!” ซึลกิเบิกตาโพลงเมื่อซึงวานหายไปต่อหน้า

“ซึงวาน!!!”

 


........


 

“เฮ้อออ!”
“ซึลกิต้อร้องโวยวายแน่ๆเลย..” ซึงวานมองสถานที่รอบๆ ก่อนจะพบกับพัคโชรงเพื่อนของเบจูฮยอนที่เคยเจอ

“อ้าว! หนูคือญาติของจูฮยอนใช่มั้ย?” โชรงเดินมาตรงหน้าเพื่อทักซึงวาน

“เอ่อ... ใช่ค่ะ” ซึงวานโกหกคนตรงหน้า

“พี่ชื่อพัคโชรงนะ ขอโทษทีที่ไม่ได้แนะนำตัวเมื่อคราวก่อนพอดีมีเรื่องด่วนน่ะ” โชรงพูดพร้อมยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“อ่อค่ะ ฉันซนซึงวานนะคะ”
“พี่ได้ยินชื่อเธอจากจูฮยอนแล้วนะ” โชรงรีบพูดขึ้น

“คะ?”

“ฮ่าๆๆ ขอโทษทีที่รู้จักชื่อเธอก่อนนะ” โชรงรีบพูดด้วยท่าทีรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ซึงวานรีบยกไม้ยกมือห้ามคนตรงหน้า

“เพิ่งเลิกเรียนสินะ”
“งั้น... พี่ขอเลี้ยงชาสักแก้วนะ” โชรงพูดพร้อมยิ้มอย่างสดใส
.

.

.

บริเวณสวนสาธารณะเล็กๆนี้โชรงเลือกที่จะมานั่งคุยกับเธอที่นี่เพราะคนค่อนข้างบางตา

“คือที่พี่รู้ชื่อซึงวานก่อนน่ะ... เพราะว่าจูฮยอนมันโทรมาปรึกษาเรื่องเมื่อวันอาทิตย์น่ะ” โชรงพูดจบก็เคี้ยวขนมปังจนเต็มปาก

“พี่คงหิวสินะคะ” ซึงวานพูดพร้อมมองคนข้างๆ
“อ่อ! วันนี้พี่หิวน่ะเพราะวันนี้ทำงานจนไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย ขอโทษทีนะ” โชรงพูดขอโทษอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ ทานตามสบายเลยค่ะ”
“ว่าแต่... วันอาทิตย์ทำไมหรอคะ?” ซึงวานถามคนตรงหน้าอย่างสงสัย

“อ่อ! คือวันก่อนที่จูฮยอนจะไปตลาดกับเธอน่ะ จูฮยอนฝันว่ามีรถชนคุณยายที่กำลังขนส้มในตลาดจนเสียชีวิตคาที่ คุณยายใส่เสื้อสีเขียวสีเดียวกันกับวันนั้นด้วยนะ จูฮยอนนี่วิเศษมากเลยนะ”

“...” ซึงวานเริ่มขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“แต่เธอเป็นคนแรกเลยนะที่พยายามช่วยจูฮยอนแล้วสำเร็จ ขนาดฉันเองก็ไม่เคยทำได้เลย...” 
“นี่เป็นในรอบหลายปีเลยมั้ง ที่มันกลับมาฝันแบบนี้อีก” โชรงพูด

“หมายความว่ายังไงหรอคะ?” ซึงวานถามเธออย่างสงสัย โชรงชะงักทันทีเมื่อประโยคนี้ของซึงวาน

“...เธอยังไม่รู้หรอ?” โชรงหันมองจ้องเธออย่างจริงจัง

“เรื่องอะไรหรอคะ? ฉัน...ไม่เข้าใจ” ซึงวานยังคงถามคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“เธอไม่รู้จริงๆหรอ... ว่าซึงวานฝันเห็นอนาคตได้” เมื่อซึงวานได้ยินประโยคนี้แก้วน้ำในมือก็ล่วงลงกับพื้นทันที

“...” ซึงวานได้แต่มองหน้าโชรงและคำถามในหัวมากมายที่อยากถามแต่กลับคิดไม่ออกดื้อๆ

“เห็นเธอไปห้องจูฮยอนก็คิดว่าเธอจะสนิทกันมากจนจูฮยอนเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังแล้ว... จูฮยอนไม่ให้คนที่ไม่สนิทไปห้องนี่นา...” โชรงอึ้งพอๆกับคนตรงหน้า

“เบจู-  เอ่อ พี่จูฮยอน...ฝันเห็นอนาคตได้จริงหรอคะ?” ซึงวานถามคนตรงหน้าอีกครั้ง

“...” โชรงพยักหน้าให้เธอและขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 


........

 


ซึงวานรีบวิ่งมายังหน้าห้องของเบจูฮยอนอย่างเหนื่อยล้าพร้อมกับเหงื่อที่เต็มไปหน้า มือเอื้อมไปกดกริ่งทันทีและจ้องมองประตูห้องอย่างจดจ่อ

“อ้าว! ทำไม...” เบจูฮยอนเปิดประตูด้วยสีหน้าตกใจเมื่อเห็นคนตรงหน้ายืนหอบ
“แฮ่กๆ ขอคุยด้วยหน่อยสิ” ซึงวานมองคนตรงหน้าอย่างจริงจังจนเบจูฮยอนแอบสงสัย

“อ่า... เข้ามาก่อนสิ” เธอเปิดประตูให้กว้างขึ้นเพื่อให้อีกคนเข้ามา

บรรยากาศตอนนี้ดูตึงเครียดไปหมดเพราะซึงวานที่เดินตามเธอมาไม่พูดอะไร และได้แต่มองจูฮยอนที่นั่งลงที่เก้าอี้อย่างเกร็งๆ

“มานั่งก่อนสิ...”

“...” ซึงวานยืนนิ่งพร้อมจ้องมองเธอไม่ละสายตา จนเธอเองเริ่มสงสัย

“เป็นอะไรรึเปล่าซึงวาน?” จูฮยอนถามคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันเพิ่งไปเจอพี่โชงรงมาน่ะ” ซึงวานพูดพร้อมเดินมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเบจูฮยอน แต่อีกคนนั้นกลับนั่งนิ่งจนแทบจะอยู่หายใจเมื่อได้ยินประโยคที่ซึงวานพูด

“เธอไปเจอโชรงที่ไหนหรอ?” เบจูฮยอนพยายามข่มอารมณ์ให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

“น่าจะที่ทำงานเขาน่ะเห็นเพิ่งเดินออกมา” ซึงวานตอบแต่หน้ากลับนิ่งเรียบ

“เรื่องเมื่อวันอาทิตย์คืออะไรกันแน่หรอ?” ซึงวานไม่พูดอ้อมค้อมอีกต่อไปจึงเลือกที่จะถามคนตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมา

“โชรงพูดแล้วสินะ...” เธอหลุบตาลงเพื่อไม่ให้เจอกับสายตาของซึงวาน

“มันคือเรื่องจริงหรอ... คุณเบจูฮยอน?” ซึงวานจ้องใบหน้าสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวลมากมาย

“...” 

“คุณตอบฉันได้มั้ย? ฉันอยากฟังจากปากคุณจริงๆ” ซึงวานกล่าวขอร้อง

“ใช่... ฉันฝันเห็นอนาคตได้จริงๆ” เธอเว้นคำพูดพร้อมเงยหน้ามาสบตากับซึงวานอย่างจริงใจ
“และเธอ... ก็สามารถแก้ไขมันได้เพียงคนเดียว”

“...” ซึงวานนิ่งและไม่เข้าใจกับความรู้สึกของตัวเองที่ฟังประโยคนี้ของจูฮยอน

“ขอโทษที่ไม่ได้บอกเธอนะ... ฉันพยายามจะบอกเธอแต่ก็ยังไม่มั่นใจ” จูฮยอนหันมองไปทางอื่นแทนเพราะทนกับความรู้สึกผิดไว้ไม่ได้

 

“ฉันขอโทษนะ” ซึงวานพูดขึ้นทำให้จูฮยอนหันกลับมามองเธออีกครั้ง

“...” เธอได้แต่ส่งสายตาที่สั่นไหวมาให้จนซึงวานเองก็ลำบากใจที่จะพูด

“แต่... ฉันแอบคิดมาตลอดก่อนหน้าที่จะรู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ ว่าคุณอาจจะเป็นคนทำให้ฉันมาที่นี่ได้” ซึงวานพูดด้วยใบหน้าที่จริงจัง

“...”

“แต่-” ซึงวานที่กำลังจะพูดนั้นโดนแทรกขึ้น
“เธอคือคนที่เปลี่ยนอนาคตได้” เบจูฮยอนมองอีกคนอย่างจริงจัง

“...” ซึงวานขมวดคิ้วอย่างงุนงงและลุกขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“เธอจะไปไหน?” จูฮยอนรีบถามขึ้นเมื่อเห็นอีกคนจะเดินออกจากห้องของเธอไป

“ฉันขอไปหาบางอย่างก่อนนะ” ซึงวานมองเธออย่างนิ่งเฉยก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปโดยที่เบจูฮยอนยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรกับเธอเลย

 

 

_________________

 

  

Talk.
สวัสดีค้าบบ
อ่านไปแล้วเครียดไปรึเปล่าคะ?
ไม่เอาไม่เครียดกันนะจ้ะ^^
ขอบคุณทุกๆกำลังใจและโปรดติดตามตอนต่อไปนะ

STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น