13:20 | wenrene

ตอนที่ 13 : : 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    8 ก.ค. 63

“เฮือก!” ดวงตาของเธอรีบเปิดขึ้นทันทีด้วยความตกใจ ก่อนจะยันตัวเองขึ้นเพื่อมองรอบๆ ห้อง ที่สถานการณ์ดูปกติ แสงแดดอ่อนๆทะลุเข้ามาทำให้เธอรับรู้เวลาตอนนี้ได้ดี

 

“ทำไมฉันฝันถึงเด็กคนนี้อีกแล้วนะ”
“...” เมื่อนึกอะไรออกมือของเธอก็เอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนที่อยู่ใกล้ๆ มาดูวันที่และเวลา

“วันนี้สินะ...” เธอพึมพำกับตัวเองแล้วรีบกดโทรไปหาใครบางคน

(ว่าไงจูฮยอน โทรมาหาพี่แต่เช้าจัง มีอะไรรึเปล่า?) ควอนยูริรีบทักเธอขึ้น

“เอ่อ... ช่วงเช้าอย่าโทรให้คนที่ไม่ได้ทำงานกับพี่มาสน.นะคะ” เบจูฮยอนรีบพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง
“มันเกิดเรื่องเพราะคนคนนั้นจะมาหาพี่น่ะค่ะ”

(จูฮยอนฝันหรอ?) ปลายสายถามเธอ

“ใช่ค่ะ ช่วยหน่อยนะคะ อย่าโทรเด็ดขาดเลยนะคะ” เธอทำเสียงอ้อนวอน

(ได้สิ ขอบใจที่บอกพี่นะ)

“ขอบคุณนะคะ” 

(จูฮยอน)

“คะ?” 

(อย่าเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยงนะ มีอะไรก็รีบบอกพี่นะ) ปลายสายบอกเธออย่างเป็นห่วง

“ค่ะ” เธอพูดอย่างนิ่งๆก่อนจะวางสาย

 

“ซนซึงวาน... อย่าเป็นอะไรนะ”

.

.

.

 

            ร่างของเบจูฮยอนเหม่อมองรถที่ผ่านไปมาอยู่ที่ป้ายรถเมล์เนิ่นนานมาสักพัก ก่อนจะมีมือของใครบางคนมาตบที่ไหล่เธอเบาๆ

“หวัดดีจูฮยอน” พัคโชรงทักทายเธออย่างร่าเริงแต่ต้องรีบหุบยิ้มเมื่อสีหน้าของเพื่อนสนิทดูไม่ดีนัก

“เป็นไรไป? เครียดเรื่องใกล้สอบหรอ?” เพื่อนสนิทของเธอจ้องมองใบหน้าของเบจูฮยอน

“จำฝันที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้มั้ย?” เบจูฮยอนหันมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาสั่นเครือ

“จำได้สิ... ที่แกบอกน้องเขาข้ามเวลาไปเจอแกในอนาคตน่ะ” พัคโชรงตอบ

“เมื่อคืนฉันฝันอีกแล้ว...”
“ฉันฝันว่าเด็กคนนั้น... โดนรถชนวันนี้” เบจูฮยอนมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่หวั่นๆ

“อย่าบอกนะว่าแก...” พัคโชรงได้แต่มองเพื่อนสนิทอย่างเป็นห่วง

“ฉันไม่รู้ว่ามันจะช่วยได้มั้ย... แต่ตอนนี้ฉันพยายามที่สุดแล้ว” เบจูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ 
“ฉันได้แต่หวังว่ามันจะไม่เกิดเรื่องนั้นจริงๆ...”

 

 

........

 

 

“สวัสดีพี่ยูริ” ชายคนสนิทหันมาทักทายควอนยูริที่เดินลงมาจากรถอย่างสบายใจ

“สวัสดีๆ” เธอพูดพร้อมยิ้มให้ชายคนนั้น

“มีคนมาหาครับ อยู่ทางนู้นน่ะ” ชายตรงหน้าพูดพร้อมชี้ไปยังหน้าสน.

“ใครอ่ะ?”

“ไม่รู้เหมือนกันครับ เห็นบอกว่าโทรหาพี่เมื่อกี้แล้วพี่ไม่รับสาย”

“อ่อ...” เธอขมวดคิ้วนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้าให้ชายคนสนิท

 

 

เธอเดินพร้อมกวาดสายตาไปรอบๆ สน.แห่งนี้ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นชายวัยกลางคนเดินมาพร้อมกับสุนัขตัวสีน้ำตาล ควอนยูริมองสุนัขนั้นสลับกับหน้าชายคนนั้น

 

“คุณตำรวจครับ คุณตำรวจชื่อควอนยูริมั้ยครับ?” ชายตรงหน้าถามเธอ

“อ่อ! ใช่ค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ?”

“คือผมเพิ่งเห็นประกาศตามหาสุนัขเมื่อสองวันก่อนน่ะครับ คือผมไปเจอหมาตัวนี้เมื่อสองอาทิตย์ก่อนครับ เลยพามาส่งน่ะครับ”

“อ้อ! ขอบคุณมากๆนะคะ ขอบคุณจริงๆนะคะ” ยูริรีบโค้งเพื่อขอบคุณและเอื้อมมือไปจับมือชายตรงหน้าอย่างดีใจ

“เธอเลี้ยงง่ายมากเลยนะครับ เจอเจ้าของแล้วนะ” ชายตรงหน้าพูดกับเธอและก้มลงไปคุยกับโกลเด้นตรงหน้า

“บ๊กจู” ยูริเรียกชื่อโกลเด้นตรงหน้าอย่างเกร็งๆเพราะเพิ่งเจอบ๊กจูเป็นครั้งแรก ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าโกลเด้นตัวนั้นอย่างอ่อนโยน

“อ้อ! ตอนแรกผมโทรมาหาคุณ แต่คุณไม่รับสายผมเลยโทรไปอีกเบอร์อ่ะครับ เห็นเด็กคนนั้นบอกว่าคุณตำรวจไม่ค่อยสนิทกับเจ้าตัวนี้เท่าไหร่... แต่เธอบอกว่าเธอกำลังจะมานะครับ”
“คุณโทรไปอีกเบอร์หรอคะ?” ยูริรีบถามขึ้นอย่างตกใจ

“ใช่ครับ เด็กคนนั้นบอกให้ผมมาหาคุณที่นี่แทนเพราะเธอกลัวรถจะติดน่ะครับ” ชายวัยกลางคนพูด

“...” ยูริหยุดคิดประโยคของเบจูฮยอนเมื่อเช้าสักพัก

 

“มันเกิดเรื่องเพราะคนคนนั้นจะมาหาพี่น่ะค่ะ”

 

“หรือว่า...” ยูริรีบหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาโทรหาซนซึงวานแต่โทรไปกี่ครั้งก็ไม่ติด ยูริจึงเปลี่ยนไปโทรหาเบจูฮยอนทันที

“คยองแจ ฉันฝากหน่อย” ยูริหันมามองชายคนสนิทที่ทักเธอเมื่อครู่ก่อนจะชี้ที่บ๊กจู แล้วเดินไปโทรหาเบจูฮยอน

“ฮัลโหล จูฮยอน คนที่เธอฝันถึง... เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?”

(ผู้หญิงค่ะ... เป็นเด็กนักเรียน) เบจูฮยอนตอบอย่างช้าๆ

“ทำยังไงดี... เธอกำลังจะมาที่นี่ พี่โทรหาไม่ติดด้วย”

(เด็กคนนั้นจะถูกรถชนค่ะ)

.

.

“คยองแจยืมมอเตอร์ไซด์หน่อย!” เมื่อวางสายจากเบจูฮยอนเธอรีบหันมามองชายคนสนิทพร้อมชี้กุญแจรถของเขาในมือ

“มีอะไรหรอพี่?” เขาถามพร้อมโยนกุญแจให้

“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ฝากบ๊กจูด้วยนะ” เธอรีบวิ่งไปที่มอเตอร์ไซด์แล้วขับออกไปทันที

 

 

........

 

 

“เด็กคนนั้นจะถูกรถชนที่สี่แยกก่อนถึงสน.พี่ค่ะ” เบจูฮยอนมือสั่นทันทีเมื่อได้ยินประโยคที่ยูริพูดก่อนหน้า

(งั้นพี่จะรีบไปนะ)

“เดี๋ยวฉันจะตามไปนะคะ” เธอรีบวงสายแล้วหันไปมองเพื่อนสนิทที่มองเธออยู่

“โชรง ฉันต้องไปช่วยเด็กคนนั้น” 
“แต่แก...” พัคโชรงรีบรั้งแขนของเบจูฮยอน

“ฉันรู้ว่าอาจจะเปลี่ยนอนาคตใครไม่ได้ แต่ให้ฉันพยายามที่สุดเถอะนะ” พัคโชรงปล่อยมือที่จับแขนเธอออกก่อนจะพยักหน้าเข้าใจเพื่อนสนิท เบจูฮยอนรีบโบกแท็กซี่แล้วขึ้นไปพร้อมๆกับพัคโชรง

 

‘มหาลัยห่างจากโรงเรียนของซึงวานไม่มาก งั้นมีโอกาสที่ฉันจะเจอซึงวานก่อนก็ได้’

.

.

.

.

            เมื่อถึงสี่แยกที่ว่าเบจูฮยอนรีบกวาดสายตาหาร่างของซนซึงวานแต่ก็ไม่เจอ เธอรีบเดินไปที่ทางม้าลายและกวาดสายตาหาอีกครั้งแต่ก็ไล่วี่แวว

“พอจะรู้มั้ยว่าน้องคนนั้นใส่เสื้อสีอะไร?” พัคโชรงหอบเหนื่อยเมื่อวิ่งหาบริเวณรอบๆก็หาไม่เจอ

“ในฝันฉันไม่ได้ฝันเห็นสถานการณ์ที่เกิดจริงๆ ฉันฝันว่าพี่คนสนิทเล่าให้ฟังน่ะ” เธอละจากการหาซึงวานและหันกลับมามองโชรง

 

โคร่ม!!!

“...” เบจูฮยอนมองร่างที่นอนลงกับพื้นถนนฝั่งตรงข้ามอย่างแน่นิ่งก่อนจะรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

“ม-ไม่นะ... ซนซึงวานได้ยินฉันมั้ย” เธอทรุดลงข้างๆร่างตรงหน้า

“ซนซึงวาน ฮึก! ได้ยินฉันมั้ย?” เบจูฮยอนเรียกร่างที่นอนอยู่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา ก่อนจะรีบโทรเรียกรถพยาบาลด้วยมือที่สั่นเครือ

 

 

“อึก!” ร่างที่นิ่งไปสักพักหันมามองเบจูฮยอนด้วยลมหายใจที่โรยรินและใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด มือนั้นค่อยเอื้อมไปจับแขนของเบจูฮยอนด้วยแรงที่มีอยู่อย่างช้าๆ

“เบ... จูฮยอน” เมื่อสิ้นประโยคนั้นมือของซนซึงวานก็ตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรงทันที

“ไม่นะซึงวาน! อย่าเป็นอะไรนะ” เธอกุมมือที่เปื้อนเลือดนั้นอย่างเป็นห่วงและสั่นเครือ

“ขอทางด้วยนะคะ” เสียงเจ้าหน้าที่ขอทางคนที่ยืนดูและรีบยกร่างของซึงวานไปอย่างรวดเร็ว

“ซนซึงวาน ฮือๆๆ”

“จูฮยอนใจเย็นก่อนนะ ใจเย็นๆ” ควอนยูริรีบโอบกอดร่างของเธอด้วยความเป็นห่วงและมองร่างของซึงวานที่กำลังขึ้นรถฉุกเฉิน

“เดี๋ยวจะตามไปนะคะ” ควอนยูริพูดขึ้นก่อนจะค่อยๆ พาร่างของเบจูฮยอนมายืนตั้งสติ

 

“พี่รีบตามไปดูซึงวานเถอะ ฉันไม่เป็นอะไร รีบๆไปนะ”

“แต่...” ยูริมองเธออย่างเป็นห่วงแต่เบจูฮยอนก็รีบส่ายหน้า
“รีบตามไปเถอะค่ะ ฉันไม่เป็นอะไร” เบจูฮยอนพูดด้วยความอ้อนวอน

“พัคโชรงพี่ฝากจูฮยอนด้วยนะ” ยูริหันไปมองโชงรง
“งั้นพี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวโทรมาบอก” ยูริยังคงกุมมือของคนตรงหน้าก่อนที่จูฮยอนจะพยักหน้าให้

 

 

“ทั้งคู่เปลี่ยนโชคชะตาให้กันแล้วสินะ” ร่างของหมอดูที่เคยดูดวงให้เบจูฮยอนนั้นเมื่อเปิดผ้าที่คลุมใบหน้าออกกลายเป็นชายหน้ารูปงามกำลังมองเหตุการณ์นี้อยู่ไกลๆ

“ความฝันของเบจูฮยอนจะเปลี่ยนไปแล้วหรอครับท่านซุน” ชายอีกคนที่ใส่สูตรสีกรมถามชายคนนี้ขึ้น

“แน่นอน” ชายที่เป็นหมอดูพูดพร้อมปิดนาฬิกาในมือลง

“แล้ว... เด็กคนนั้นจะเป็นอะไรมั้ยครับท่าน”
“เจ้านี่ช่างขี้สงสัยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ในเมื่อเขารู้อนาคตได้ทั้งคู่แล้วมันก็ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอก” ซุนพูดขึ้นพร้อมยกยิ้มบางๆ

“จะว่าไปท่านเหมือนกามเทพเลยนะครับ”

“หยุดพูดถึงพวกนั้นเถอะข้าไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”
“ไปเก็บของที่ร้านกันเถอะ ยังมีอย่างอื่นที่เราต้องทำต่ออีกตั้งเยอะ” ซุนพูดพร้อมเดินหนีชายขี้สงสัยที่เป็นคู่หู

 

 

_________________



Talk.
สวัสดีค่าา
ตอนแรกคิดตอนจบไว้เป็นตอนนี้
แต่ค่อนข้างดูใจร้ายเกินไป^^
ยังไม่จบนะคะ รอตอนต่อไปด้วยนะคะทุกคน

STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #6 Pattinium (@pattinium) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 19:20
    เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ค่ะะ อ่านไปลุ้นไปเดาไป ว่าเรื่องราวมันจะเป็นยังกันนน ฮืออออออ ซนซึงวานต้องรอดนะ ต้องรอด !!!! 🥺🥺
    #6
    0
  2. #5 SStarlight (@Tfnoongning) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 23:24
    ใจจะวายลุ้นสุดๆไปเลบ รอติดตามนะคะสู้ๆ✌️
    #5
    0