ตานั้น!

ทำไมอยู่ๆก็คิดถึง ตานั้น จนได้นะ  ทั้งๆที่เราเองก็เลิกล้มความคิดนี่ มานานได้พอสมควรล่ะ

ตานั้น เป็นคนที่ทำให้เรากลัวอะไร ตานั้น คือคนที่เกลียดมากที่สุดมาตั้งนานล่ะ และเราก็พยายามลืม 

โดยการยัดมาลงไปในใจให้ลึกๆแต่แล้ว ตานั้น ก็กลับมาอีกครั้ง ทำไมกัน 

ทำไม ตานั้น ต้องกลับมาด้วย นี่ ><

เราไม่เชื่อใจผู้ชายเพราะ ตานั้น ตานั้น และยังทำให้เรากลัวอะไรๆหลายอย่างอีก

ตานั้น ลืมไปแล้วสินะว่าเคยทำอะไรไว้กับเราบ้าง แกล้งเราได้ซะทุกอย่าง

สิ่งที่ ตานั้น ทำกับเรา เราไม่เคยลืม ออกจะเกลียดเสียด้วยซ้ำไป ตั้งแต่วันที่จากกัน ก็ไม่เคยได้พูดคุยกันอีกเลย 

เวลาเจอ ตานั้น ก็จะก้มหน้าหรือไม่มองหน้าตลอด แม้แต่จะพูดคุยกัน ก็ไม่เคยมีซักครั้งเดียว ทั้งๆใจจริงอยากจะบอกเรื่อง

ทั้งหมดให้ ตานั้น ได้รู้ ว่าเราคิด หรือ เรารู้สึกยังไงกับ ตานั้น บ้าง แต่เราก็ไม่เคยมีโอกาสเลยซักครั้งเดียว

ตอนเรียนที่โรงเรียนเก่า ก็ได้แต่มอง ตานั้น เวลายู่กับเพื่อนๆ บางครั้งก็ได้แต่เดินผ่าน แต่ก็ไม่เคย

เอ่ยปากเรียกชื่อของ ตานั้น เลยซักครั้ง ทั้งๆที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่า ตานั้น ชื่ออะไร แต่ก็ไม่เคยเรียกซักครั้ง

หมี ถ้าเราบอกเพื่อนสนิทเราตอนเด็กๆต้องรู้แน่ๆ และอีกอย่าง เราเองก็ไม่อยากให้เพื่อนช่วยด้วย ทุกสิ่งถ้ามันจะเกิดขึ้น ก็ขอให้มันเกิดขึ้นเพราะเราเองคนเดียวดีกว่า

เราได้แต่คิดเพียงอย่างเดียวว่าเมื่อไรจะมีโอกาสได้คุยกัน แต่มัน ... ก็ได้แต่คิดเท่านั้นเอง มันคงไม่มีจริงๆหรอก

ตานั้น คงไม่สนใจเราหรอก บางครั้งเราอาจจะไม่เคยอยู่ในสายตาของ ตานั้น เลยซักครั้งล่ะมั่ง

พยายามให้ตัวเองตัดใจ แต่มันก็ทำไม่ได้ ทั้งๆที่รู้ดีว่ามันเป็นแค่ความหวัง ลมๆแห้งๆ เท่านั้น ถึงจะรู้ว่า

มันจะเป็นแค่ความหวังลมๆแห้งๆก็ตาม แต่ความคิดมันก็ไม่หยุดเสียที ยิ่งเจอ ตานั้น ใจก็ยิ่งฝันต่อ

ไปเรื่อยๆ อยากจะหยุดใจ ไม่ให้คิด ไม่ให้ฝันต่อ ทั้งๆที่รู้ดีอยู่แก่ใจ ทำไมถึงไม่หยุดคิดนะ

ยังจะหวังกับอะไรอีกก็ไม่รู้ ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นยังไง เรามันบ้ามากเลยสินะ

บ้าที่สุดเลย ทั้งบ้า ทั้งโง่อีต่างหาก จะหวังอะไร จะหวังทำไม ตอบมาสิว่าทำไม ตานั้น คงไม่คิดอะไร

เหมือนอย่างที่เราคิดกับเขาหรอก เพราะเราน่ะ ชอบคิดอะไรไปเองฝ่ายเดียวอยู่แล้วนี่