ยามลมวสันต์หวนคืนสู่ใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,200 Views

  • 126 Comments

  • 288 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    232

    Overall
    14,200

ตอนที่ 8 : บทที่ 2.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

เวลาล่วงผ่านไปแล้วสามวัน ซานอินสาละวนอยู่กับงานนอกงานใน มิอาจปลีกตัวไปตามที่บอกกับคนผู้หนึ่งไว้

ทว่าปัญหายังไม่จบสิ้น เมื่อสองวันให้หลังนางไหว้วานให้อันหยงช่วยไปส่งสำรับอาหารยังเรือนผาหิน หญิงงามประจำหุบเขาม่านเมฆาถึงกับตีโวยปากคว่ำเป็นชาม ตัดพ้อจนหูชา ซานอิน...ข้าไม่ไปแล้วนะ ข้าน่ะเบื่อจะพบหน้าท่านฮานเก่อ ผู้ชายอะไรหน้าดุชะมัด ปล่อยให้ผู้อื่นพูดพล่ามอยู่คนเดียวตั้งนานสองนาน สุดท้ายบอกกับข้าแค่ว่า กลับแม้ฟังดูดีกว่า รีบไปไกล ๆ ซะแต่ก็แสนปวดใจจะทน จะว่าไปนี่อาจเป็นเสน่ห์ของท่านฮานเก่อที่หาคนเทียบได้ยาก

สรุปเจ้าเบื่อ หรือชอบนายท่านกันแน่ถิงซูอดไม่ได้ที่จะถาม นางแลเห็นถึงความย้อนแย้งในคำพูดของสหาย ขัดกับท่าทางเยื้องกายแช่มช้าฝันหวานไปไกล ถิงซูสะกิดให้ซานอินดู ยังเมินหน้าหนีเร่งมือซักเสื้อผ้าที่เหลือให้แล้วเสร็จก่อนตะวันข้ามหัว

อันหยงวักน้ำใส่มือก่อนจะนำมาแต้มตรงหางตา บีบเสียงเล็กเสียงน้อยด้วยความเศร้าโศก เอ่ยปากเรียกร้องขอความเป็นธรรม ถิงซู...สาวงามเช่นข้า ถูกเมินย่อมได้ แต่นั่นต้องเรียงลำดับหลังจากเขากินข้าแล้ว เป็นกฎของสตรีเรือนหลันฮัว

ถิงซูปิดปากหัวเราะแทบไม่ทัน ส่วนซานอินแกล้งทำตารุกวาว วางผ้าลงในตะกร้ารีบเท้าแก้มมอง เพราะถ้าหากนางวางเฉยไม่สนใจ วันนี้ทั้งวันอันหยงคงพูดไม่หยุด

อย่างนั้นเชียว น่าสงสารจริง ๆ

ฮึ! มีแต่อินเอ๋อร์เท่านั้นที่เข้าใจข้า อันหยงรีบหอบผ้ามานั่งซักข้าง ๆ เล่าต่ออีกหลายประโยค แน่นอนว่าไม่พ้นเรื่องความดิบเถื่อนของชายผู้หนึ่ง  

อิ่มหรือไม่อันหยงซานอินถามขณะขยี้ผ้าตัวสุดท้ายในมือ ใบหน้าติดยิ้มเป็นนัย ๆ เงี่ยหูรอฟังคำตอบ

อันหยงหยิบไม้ทุบผ้าฟาดสุดแรงด้วยความคับแค้น ปรับเสียงให้ดูเหมือนหนูตัวน้อยถูกราชสีห์รังแก ช่วงนี้แร้นแค้นนัก ได้แต่มองแล้วก็มอง นายท่านฮานเก่อ เล่นวางคำสั่งไว้มากมาย ให้แต่งกายมิดชิดเอย ห้ามแต่งหน้าเกินงามเอย ยิ้มได้แต่อย่ายั่วยวน เพราะเกรงว่าถั่วงอกในหุบเขาทั้งหลายแหล่จะตื่นจนเกินระงับ จริง ๆ ข้าน่ะรับไหว อดีตคณิกาอันดับหนึ่ง...มีทั้ง...แล้วก็...อาจฟังดู...

อันหยงหยิบอดีตอันแสนงามขึ้นมาเล่าไม่หยุด คนฟังก็ตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

เอาเป็นว่า...การเลือกบุรุษต้องมองถึงองค์รวม หน้าตาอย่างเดียวผิดหวังมานักต่อนัก โชคร้ายอาจได้ไม้สั้น โชคชี้นำอาจได้ไม้ยาว แต่ถ้าโชคทับถม จงตัดสองประโยคหน้าไปได้เลย ทั้งแข็งแรง...ทั้งอิ่ม..แล้ว...

“…..” ถิงซูรีบเอื้อมมือปิดหูซานอิน มิให้ได้ยินคำพูดส่อเสียด ระหว่างชายหญิง ซานอินยังไม่ได้ออกเรือนเหมือนพวกนางสองคน อาจไม่เหมาะนัก

ซานอินหัวเราะน้อย ๆ พยักหน้าให้ถิงซู พลางอธิบายให้อันหยงเข้าใจเสียใหม่ ข้าหมายถึงมัวแต่นั่งฝันแบบนี้ อิ่มหรือไม่ เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน แต่ถ้าเป็นตอนนี้ หากทำไม่เสร็จ ทั้งบุรุษ ทั้งอาหารก็คงไม่ได้กินสักอย่าง อย่าลืมวันนี้เวรสาวงามของเราตักข้าวให้เหล่าบุรุษกล้ามเล็กกล้ามน้อย เจียดเวลาแต่งสวยไม่ทันห้ามโทษข้านะ

อันหยงเหลือบมองผ้าในตะกร้ายังอยู่เท่าเดิมแล้วได้แต่โทษสวรรค์ บันดาลให้สาวงามตกระกำลำบาก พลันสะบัดหน้าเชิดน้อย ๆ จนปอยผมปลิว ไม่ลืมบ่นเสียงดังทั่วคุ้งน้ำ สองสาวที่มองอยู่หัวเราะครืน ก่อนยกผ้าไปตากยังราวไม้ไผ่ ทิ้งให้คนเสร็จช้าอยู่เพียงลำพัง

 

แสงอรุณของวันใหม่เข้ามาแทนที่ม่านหมอกสีขาว อากาศยามเช้าเหมาะกับการเดินชมบุปผาแรกแย้มอวดดอกบานเต็มก้านกิ่ง เสียงน้ำซัดซาดตกจากชั้นหิน ปนเสียงกลุ่มลาดตระเวนผลัดเปลี่ยนกันตักน้ำขึ้นมาอาบยังชายตลิ่ง ภาพนี้มีอยู่ให้เห็นในทุกวัน ต่างกันเพียงแค่ใจที่เปลี่ยน ซานอินชะโงกหน้ามองอยู่เป็นระยะ หวังจะได้เห็นเงาร่างที่อยู่ในห้วงคำนึง     

ซานอิน ถ้าขืนเจ้ามองต่อ เหล่าถั่วเขียวริมตลิ่งนั่นคงไม่เป็นอันได้อาบน้ำ แล้ว...ตะกร้านั้นเสื้อผ้าของใครกันถิงซูพูดกลั้วหัวเราะ นางสังเกตอาการเหม่อลอย อีกทั้งยังมีตะกร้าสานสีน้ำตาลเข้มเป็นชนวนเหตุของความสงสัย ซึ่งต่างกับใบอื่นที่นางมักเห็นเป็นประจำ

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเถาฮัวป่าโชยมาจากผ้าที่ตากอยู่ แม้จะหอมติดจมูกราวน้ำอบปรุง แต่ยังสามารถช่วยป้องกันสัตว์บางชนิดจำพวกยุง มด แมลงตัวเล็ก ๆ ได้อย่างเห็นผล ปัญหาคือการจะสกัดออกมาย้อมเข้าเนื้อผ้านั้นไม่ง่าย หากไม่ระวัง เกสรกลางกลีบของดอกเถาฮัวป่าอาจทำให้เกิดผื่นคัน หมู่นี้ซานอินยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก เพราะเจ้าสิ่งนี้สินะ

ของพ่อหมีน่ะ ซานอินตอบเสียงเรียบ แต่พวงแก้มแดงผิดปกติ นางเลี่ยงที่จะบอกชื่อ ทว่าไม่ใช่เรื่องยากหากถิงซูจะเดาออก เพราะนางชอบถามเรื่องยาสมุนไพร ขั้นตอนวิธีการทำให้ผ้ามีกลิ่นหอม ถิงซูของนางนับว่าเชี่ยวชาญด้านนี้ที่สุด

ถิงซูยิ้มน้อย ๆ มุมปาก พยักหน้าเชิงรับรู้ ต่อภาพเล็กภาพน้อยให้เชื่อมเข้าหากัน แล้วจึงแสร้งโยนหินถามทางดูบ้าง หมู่นี้ กลุ่มของพยัคฆ์ขาวบ่น ๆ กันว่าพ่อหมีดุนัก ออกอาการหงุดหงิดบ่อยครั้งท่าจะจริง จากที่ไม่ค่อยพูด เดาใจยาก หนนี้ถึงขั้นชี้นิ้วปาดคออย่างเดียว

ซานอินหยุดมือมองเสื้อตัวหนาในมือ นางเองก็ได้ยินกลุ่มลาดตระเวนบ่นตอนเข้าแถวรับอาหาร เพราะนางรึ?

ว่าแต่...คืนนั้นนางก็บอกเขาแล้วนี่นาว่าถ้าว่างอาจได้ไปช่วยเก็บกวาดเรือนไม้ อีกอย่างหนึ่ง...เขาเองก็จะเดินทางลงจากเขาวันสองวันนี้แล้ว นางแอบเตรียมของไว้ให้อย่างลับ ๆ ไฉนถึงมีเหตุการณ์เช่นนั้นได้

ถิงซูยิ้มกว้างขึ้น คิ้วเรียวคลายความกังวลลง สองคนนี้รู้จักกันจริง ๆ สินะ ซานอิน ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ข้าถามหน่อยเถิด พ่อหมีดำดุร้ายดั่งคำเล่าลือหรือเปล่า ข้าเคยเห็นเขาไกล ๆ ในเรือนไผ่เขียวครั้งหนึ่งถิงซูมองซ้ายแลขวาก่อนพูดต่อ พ่อหมีดูเงียบจนน่ากลัว

ซานอินส่ายหน้าคลี่ยิ้มบาง ๆ สะบัดผ้าในมือขับละอองน้ำฟุ้งกระจายกลางสายลมพัดเอื่อย ดวงตาคู่งามพราวระยับตัดกับแสงพระอาทิตย์สีเหลืองอ่อน ๆ ก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

บุคคลที่ใคร ๆ ต่างกลัว แท้จริงแล้วก็เหมือนกับพวกเขาที่เจ้าเห็น ซานอินหยุดสายตาไว้ที่กลุ่มชายหนุ่มราวห้าสิบคน กำลังแบกท่อนไม้ขึ้นจากน้ำส่งต่อ ๆ กัน เสียงหัวเราะครึกครื้น ความรื่นเริงในหมู่สหายทำให้นางอดเศร้าเล็ก ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ เพียงแต่เขาไม่มีความเชื่อมั่น ถูกกีดกั้นออกจากฝูงเพราะสีบนลำตัวต่างกัน สิ่ง ๆ นั้นคือฐานะความเป็นอยู่  ในเมื่อคนเราวัดค่าจากอาภรณ์สวมใส่มากกว่าสิ่งอื่นใด เขาจึงขาดโอกาสทั้ง ๆ ที่มีความสามารถ หากย้อนอดีตกลับไปนับใหม่ตั้งแต่แรก ข้าเคยเห็นเขายิ้มเพียงสามครา

ครั้งแรก ตอนเสียมารดา

ครั้งที่สอง ตอนบ้านถูกเผาไม่เหลือแม้แต่เศษขี้เถา เหมือนกันกับข้า

ครั้งสุดท้าย ตอนบิดาเสียชีวิตในขณะเดินทางส่งสินค้าซานอินเล่าพลางเงยหน้ามองผืนฟ้า บรรเทาความอัดแน่นในช่วงอกให้เบาลง

ถิงซู ผู้ที่มิรู้ว่ารอยยิ้มนั้นควรใช้ในห้วงอารมณ์ใด มีความหมายอย่างไร นั่นคือความเจ็บปวดของคนที่มองเห็น แม้เขาจะไม่พูด ทำตัวไม่ต่างจากคนไร้ลิ้นติดปาก แต่ก็ใช่ว่าเขาอยากจะเป็นเช่นนั้น

สำหรับข้า…” ซานอินหันมายิ้มให้ถิงซู ค่อย ๆ วาดปลายนิ้วลงบนอกซ้ายของตน พลันกดไว้ที่ใจค้างไว้เนิ่นนาน

ถิงซูปรับอารมณ์ตามไม่ทัน แต่ก็พอเข้าใจความหมายทั้งหมด อย่างน้อยนางก็รู้...ชายหนุ่มในเรื่องเล่าหมายถึงใคร ชีวิตคนเราสามารถพลิกผันเหมือนดั่งลมโหมพัดย่ามรุ่ง ครั้นพลบค่ำเปลี่ยนทิศเป็นอื่น แต่นางไม่เคยคิดว่า...หลานหลัน อดีตบุตรีหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าเมืองถงฟาง จะถูกโชคชะตาย้ำรอยเท้าเดิม ส่งให้คนสองคนที่พรากจาก กลับมาพบพานกันอีกครา เบื้องบนจงใจส่งเสริมหรือต้องการตอกย้ำยากจะคาดเดา นางได้แต่เดินเข้ามาวางมือลงบนบ่าแบบบางตบลงเบา ๆ ส่ายหน้าห้ามไม่ให้สหายรักพูดต่อ เพราะเกรงว่าคำถามธรรมดาอาจเป็นบ่อน้ำตาท่วมทุ่ง

ข้าไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ เพียงแค่ไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะทำเช่นใดแค่นั้นเองซานอินสารภาพตามตรง ตั้งแต่นางสูญเสียครอบครัว ความเข้มแข็งหล่อหลอมให้นางเห็นค่าของความสุขในการมีชีวิตอยู่ มากกว่าความทุกข์ที่เกาะกินใจ    

ถิงซูคิดทวนรอบหนึ่ง คำพูดของซานอินไม่ต่างจากปลายดาบคว้านหัวใจคนฟัง ฉับพลันคิ้วเรียวเลิกขึ้นประหลาดใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งอยู่ข้างต้นสนติดกับชะโงกหิน แม้จะไม่เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายแต่ก็อดสงสารไม่ได้ นี่แหละกระมังที่เรียกว่าฟ้าบังเอิญหนุนนำ สายใยผูกพันครั้งเก่ามิอาจตัดขาดเพียงครั้งเดียว  

ในฐานะสหาย ซานอิน...ข้ายังอยากให้เจ้าทำตามหัวใจตัวเอง เป็นอย่างที่เคยเป็น ดูอย่างตอนนี้สิ...ลำบากหน่อย แต่ความสุขไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด จริงหรือไม่?”

ซานอินพยักหน้าเห็นพ้อง พลางก้มมองเสื้อตัวใหญ่ในมือ นางยังหาโอกาสส่งคืนให้กับเจ้าของไม่ได้เสียที พอมองดูแล้วก็ยิ้ม เสื้อตัวนี้เดิมทีตะเข็บช่วงแขนปริแตกจนแทบฉีกทำผ้าขี้ริ้วได้ ครั้นนำมาปักชุนผสานรอยเสียใหม่ นางถึงมองเห็นคุณค่าของมัน ถึงว่าสิ...ไยเขาจึงทำหน้าตาอาลัยมันเหลือเกิน ตอนนางบอกจะเอาไปทิ้ง   

หยุดยิ้มได้แล้วกระมัง ฟ้าดินจะเปลี่ยนสีก็คราวนี้ ถิงซูสัพยอกคำโต ยื่นตะกร้าให้นางถือ เตรียมตัวไปทำอย่างอื่นต่อ แต่พอนึกบางอย่างขึ้นได้ นางก็ขอก่อเชื้อวางเพลิงไว้อีกหน่อยละกัน ซานอิน ทางที่ดีเจ้าอย่าให้ผู้อื่นเห็นแผลนั้นได้ ดูสิเกาจนผื่นคันออกตุ่มเลือดเต็มไปหมดทั้งต้นแขน ไหนจะตรงต้นคอต่ำลงไป ข้าบอกแล้วไงดอกถานฮัวป่าไม่ใช่ดอกถานฮัวในเมือง ถ้าไม่รีบรักษาผิวจะเสียเอาได้ เกิดป่วยขึ้นมารักษายากนัก เจ้าเอาแต่ดื้อรั้น ห้ามอะไรไม่เคยฟัง ยังจะมาทำหน้าดุใส่ข้าอีกแน่ะ

“…..” ซานอินจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่เข้าใจว่าทำไมถิงซูถึงพูดโพล่งดังขนาดนั้น แล้วนางเองก็ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย กระนั้นนางไม่ทันได้เอ่ยปากท้วงอีกฝ่ายก็รีบเดินหนีไปไกลพร้อมกับเสียงคลอเพลงเบา ๆ ปล่อยให้คำพูดนั้นสะท้อนดังอยู่ในใจของคนมองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล 

.
.
.
ทิ้งท้ายบทจกาคนเขียน 
พยายามไปตามนัด ค่อย ๆ เล่นกับอารมณ์คนพูดน้อย แต่พอรู้ความจริงก็ไม่อยากรอ เพียงยังหาวิธีกำราบรักไม่ได้ ไรต์เลยส่งให้พระนางเริ่มจีบกันใหม่ ซึ่งพระเอกยังง่อยกินในด้านคำพูด การเขียนบรรยายเลยค่อนข้างยากสำหรับตัวเอง 
เช่นเคย....ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่าน ทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจ 
เดี๋ยวเขียนตอนต่อไปอ่านแล้วผ่าน แล้วจะเอามาลงต่อไม่ให้อารมณ์ขาด :) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #27 Pinya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 20:44

    อ่าน ตอนนี้ แล้วอิน.. น้ำตาไหลซะงั้น

    #27
    1
  2. #26 kim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 11:01

    หวานหน่วงในอารมณ์ค่ะไรท์ ชอบค่ะสนุก ขอบคุณมากค่ะ

    #26
    1
    • #26-1 (@azooii) (จากตอนที่ 8)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 20:41
      ขอบคุณครับผม
      #26-1
  3. #25 Colorberry (@Colorberry) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:56
    พระเอกพูดน้อยจริง5555 ชอบมากเลยไรท์ สนุกกก
    #25
    1
    • #25-1 (@azooii) (จากตอนที่ 8)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 20:41
      ขอบคุณครับ ^___^ ตอนต่อไปช้านิดนึงนะ
      #25-1
  4. #24 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:35

    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์

    #24
    1
    • #24-1 (@azooii) (จากตอนที่ 8)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 20:41
      ขอบคุณครับผม
      #24-1
  5. #23 4plemelon6 (@4plemelon6) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 18:56
    ชอบคะ มาไวไว คะไรท์
    #23
    1
    • #23-1 (@azooii) (จากตอนที่ 8)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 20:41
      อยากจะลงไว ๆ แต่ช่วงนี้ติดงานยาวเลย
      #23-1
  6. #22 bigsun1120 (@bigsun1120) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 17:45

    555 กว่าจะพูดได้แต่ละคำกลัวดอกพิกุลล่วงหรือไงค่ะ

    #22
    1
    • #22-1 (@azooii) (จากตอนที่ 8)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 20:42
      55555 อยากให้พระเอกพูดน้อย ๆ แต่น่ารักเยอะ ๆ
      #22-1
  7. #21 Skreamario (@Skreamario) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 17:39
    ขอบคุณค่ะ
    #21
    1
    • #21-1 (@azooii) (จากตอนที่ 8)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 20:42
      ^__^ อัปช้าหน่อยนะครับช่วงนี้
      #21-1