ยามลมวสันต์หวนคืนสู่ใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,271 Views

  • 124 Comments

  • 285 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    410

    Overall
    11,271

ตอนที่ 28 : บทที่ 7.2 (อีโรติค โนวเรท)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

คืนค่ำอันแสนหวานผ่านพ้นไปอีกครา ทินกรยามเช้าสาดแสงลอดผ่านบานหน้าต่าง ฉายให้เห็นสภาพหลังสงครามรักบนเตียงไม้ถึงกาลสิ้นสุดลง ธูปหอมในกระถางเงินเหลืออยู่ราว ๆ สองชุ่น ปล่อยควันสีขาวจาง ๆ อวลฟุ้งกลบกลิ่นอายบ่างอย่างให้จางหายไป  

ซานอินปรือตาขึ้นมองด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง พลันรู้สึกเจ็บแปลบราวกับถูกคว้านร่างให้แยกออกจากกัน ดวงตากระจ่างใสเงยหน้าสบตากับคนตัวเล็กในกระจก มองเห็นเรือนผมยาวพันกันยุ่งเหยิง ริมฝีปากบวมเจ่อเผยอน้อย หญิงสาวผู้นั้นกลับคลี่ยิ้มพริ้มเพราทั่วใบหน้า ปลายนิ้วเรียวกระหวัดวาดไปตามรอยข้างกกหู ไล้เลียดลงช่วงคอระหงจนถึงจุดอ่อนไหวใต้ผ้าคลุมสีขาวเนื้อผ้าบางเบา

ผู้อื่นจงใจทิ้งทวนไว้ให้นางจำว่าเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง แล้วเขาผู้นั้นเล่าอยู่ที่ใด?

ใบหน้านวลแดงระเรื่อเป็นวงกว้าง มือขยุ้มผ้าปิดร่างเปลือยเปล่าพลางขยับก้าวลงจากเตียง แต่แล้วสิ่งที่เห็นอยู่รอบกายหยุดความคิดดังกล่าวไว้ชั่วคราว   

ม่านมุ้งหลุดออกจากเสาสองด้าน ผ้าคลุมเตียงหลุดลุ่ยร่วงหล่นกับพื้น เสื้อเอี๊ยมสีขาวถูกฉีกขาดวิ่นติดอยู่บนฟากไม้ น่ากลัวคงมีใครคนใดคนหนึ่งกระชากแล้วโยนให้พ้นทางก่อนบรรเลงเพลงสยบศึก กล่องไม้หนังสืออ่านเล่นเทคว่ำระเนระนาดล่วงจากโต๊ะ ภาพตอนนางนั่งอิงแอบแนบร่างแกร่งอยู่บนนั้น ย้อนกลับมาทำร้ายนางอย่างสาหัส

จะกล่าวโทษใครได้ นางเป็นฝ่ายทำเองเริ่มเองทั้งสิ้น ตั้งแต่ริมน้ำกระทั่งถูกอุ้มกลับมาที่เรือนไผ่เขียว เผิงอวี้ไม่ยอมให้นางหลีกเร้นไปจากกายเขาได้อีกเลย

หญิงสาวมุดตัวเข้าผ้าห่มยกมือปิดหน้า ไฉนเลยจะหนีพ้นความจริง เพราะสิ่งที่กองอยู่ปลายเท้ายิ่งทำให้ทุกอย่างชัดแจ้ง นั่นมันชุดตัวในของพ่อหมีกับตลับขี้ผึ้งประโลมรัก ไหนจะกางเกงตัวหนากับสายเข็มขัดเส้นเดิมด้วยแล้ว เห็นทีคราวนี้ต่อให้มุดหน้าลงดินได้ก็มิช่วยอะไร ใจผุดเต้นราวกับกาน้ำเดือด

ทางฝั่งเจ้านิลน้อยร้องคำรามในคอ อุ้งมือแข็งแรงจัดการขย้ำ กางเกงตัวจิ๋วพลันค่อย ๆ เอาหัวลอดช่องเข้าไป ก่อนชูแขนขย่มตัวร้องโฮกฮากดีใจเสียยิ่งกว่าได้กินหน่อไม้หวานแสนอร่อย ส่วนเจ้านิลน้อยตัวน้องกัดชายผ้าห่มที่ซานอินคลุมตัวไว้ นำมาม้วนตัวของมันเองจนหมด หมุนตัวกลิ้งหลุน ๆ ชนโน้นโดนนี่โครมคราม ถ้าเรื่องทำห้องรกทำลายข้าวของ ไม่ต้องบอกให้ผู้อื่นสั่ง เพราะพวกมันถนัดเป็นที่สุดรองจากเรื่องกินมานิดหน่อย    

กว่าซานอินจะรู้ตัวว่าลูกหมีจอมป่วนขโมยชุดไปทีละชิ้น ประจวบเหมาะบุรุษคนสำคัญของเรื่องเข้ามายืนอยู่ในห้องพรักพร้อม นางจึงพบกับคำว่าสายไป...ยังมีอยู่จริงในสารระบบ

เผิงอวี้กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ร่างอรชรมีแค่เพียงเสื้อคลุมเนื้อบางปิดผิวกาย ความนูนเด่นเวียนเว้าโหมให้ใจเต้นไม่เที่ยง คิดจะหันกลับบางอบ่างในกายกลับไม่ยินยอม ยิ่งพอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เป็นนางไม่ใช่หรือที่กินเขาทั้งตัวอย่างใคร่กระหาย สูบกลืนทุกพลังแรงกายไปจากเผิงอวี้น้อยจนหมด

หรือว่าเขายังทำได้ไม่ดีพอกันนะ? ต้องทำใหม่? เกิดเสียงเล็ก ๆ ถกเถียงในห้องลับ

คนเราในยามรักจนไร้เหตุผล มักไม่ชอบคิดอะไรซับซ้อน ปรารถนาเพียงให้คนรักมีความสุข รับในสิ่งที่ควรได้รับเสมอกัน ชายหนุ่มใคร่ปล่อยให้ใจตัดสินช่วยชี้ทาง ไม่ฟังอีกเสียงที่ค้านอยู่ลึก ๆ  

เผิงอวี้ทิ้งคานไม้หาบน้ำไว้ด้านหลัง เหงื่อกาฬผุดพราวทั่วลำตัว นิ้วเรียวยาวรั้งปลดพันธะสุดท้ายพ้นจากร่างสมส่วน อวดร่องเอวสองข้างสลักเหลาหาใดเปรียบ ก่อนเดินสามขุมเข้าไปอุ้มภรรยาผู้โลภในรักขึ้นนั่งบนตักร้อน แล้วจึงเอ่ยว่า...

ข้าจะพยายามทำให้ดี

ซานอินตั้งตัวไม่ติด สิ่งใดคือการพยาม สิ่งใดคือการทำให้ดี กว่าจะคิดตก คำตอบถูกส่งมอบเสียเต็มรักด้วยริมฝีปากร้อน ๆ ประกบบดเคล้าลงเรียวปากเล็ก เลียดชิมความหวานล้ำใคร่ถนอม หญิงสาวพลันสูญสิ้นทุกคำสั่งเตือน ถูกความอ่อนโยนประโลมร่าง ผละออกแล้วเทียวทำใหม่จนได้ยินเสียงหวานแว่วกลืนหายไปกับแรงลม เขาคอยถามอย่างเอาใจ ยอมเป็นฐานรับให้นางควบคุมทุกอย่างเหมือนดั่งคืนที่ผ่านมา สาวน้อยผู้รู้ตัวช้าถูกชักพาให้หลงทางไปไกลพันลี้ ทว่าดวงตายังจับจ้องมองเห็นเงาของกันและกันมิคลาย สองลมหายใจสอดผสานร่ำระงมบทเพลงเดียวกัน ตราบทินกรคล้อยผ่านชายเรือน

เบื้องบนมีท้องสีฟ้าครามคล้ามเมฆ

เบื้องล่างมีเจ้านิลน้อยคอยเดินวนช่วยกันเก็บชิ้นส่วนเสื้อผ้าไปเสริมโพรงใหม่ หลังจากได้ไปเพียงสองชิ้น พวกมันก็มานั่งมองรอ เผื่อมีสิ่งที่ต้องการล่วงหล่นลงมาอีกหน โพรงนอนอันใหม่ยังขาดแคลนอีกมาก

ทว่าเสียงที่ได้ยินในคำรบสุดท้าย ทำให้มันตัดสินใจสะบัดก้นหนี มิวายคาบเข็มขัดหนังติดปากไปด้วย

มนุษย์นี่ก็แปลก จู่ ๆ เหตุใดต้องร้องคำรามลั่นโรงเรือน พูดกันดี ๆ ไม่ได้รึ


-----------------------------------------------------------

ปล่อยได้แล้วเจ้าค่ะ มีคนมาตามหลายหนแล้วนะ

ซานอินกระซิบขอลงจากตักแต่อีกคนยังไม่ปล่อยโดยง่าย ถลำกายตามกระแสอารมณ์จ้องมองนางตาปรอย เหมือนเด็กที่ได้ลิ้มรสชาติขนมถูกปากจึงอยากกินต่อซ้ำ ๆ

ชอบหรือไม่

ยังเป็นคำถามเดิมจากคนตัวโตที่เอ่ยถามมาแล้วกว่าสิบครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาพราวด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ถึงขั้นนี้แล้วไยไม่มีความเชื่อมั่น ซานอินนึกย้อนทบทวนตัวเอง เคยทำสิ่งใดให้เขาเข้าใจผิด หรือมีคนบอกอะไรผิด ๆ กับเขา ความคิดไม่ทันวิ่งพล่านหาคำตอบ พ่อหมีเคลื่อนตัวเรียกคำขานรับจากนางจนตัวสั่น

หรือว่า...ปัญหาอยู่ที่นางเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

รักนัก

ดูบุรุษของนางพูดเข้า ซานอินเยื้อนยิ้มพลางนึกขันมากกว่าซาบซึ้ง

ข้ารู้...ทว่ารักบางคราต้องการพัก อย่าเกเรสิเจ้าคะ ภรรยาตัวน้อยไม่ชินกับการได้เห็นสามีตัวใหญ่เป็นคนเอาแต่ใจเช่นนี้

อินเอ๋อร์ไม่ชอบ?” สีหน้าครุ่นคิดหาวิธีให้นางมีความสุข กลับยิ่งทำให้นางเป็นกังวล ถ้าไม่คุยกันให้รู้เรื่องปัญหาอาจไม่จบโดยง่าย ซานอินกัดฟันข่มเสียงครวญ หยุดมือหนาที่ยึดเอวนางเป็นชนวนเคลื่อนทัพ

พี่อวี้...เหตุผลที่อินเอ๋อร์กินท่านก่อน ไม่ขอปิดบัง เพราะข้าเพิกเฉยต่อท่านสวรรค์จึงชี้ทางให้ใจกล้า ภรรยาที่ดีควรทำตัวว่าง่าย ดั่งลมพัดมาทางใดให้เยื้องเดินไปตามลม หากทินกรค่อนไปทางตะวันตกก็ต้องมองตามทิศนั้น ๆ จึงจักเห็นแสงสว่างมิใช่เงา ควรปรนนิบัติดูแลสามีทั้งในเรือนนอกเรือนอย่าให้ขาดตกบกพร่อง แต่ข้ากลับทำงานหามรุ่งหามค่ำ ตื่นก่อนสามีนอนก่อนสามี ภรรยาผู้นี้จึงกลัวว่าเผิงอวี้ของข้าจะเพิกเฉยภรรยาตัวน้อยในวันใดวันหนึ่ง แล้วว่าด้วยเรื่องต่อหยางเสริมหยินสำคัญต่อบุรุษมากไม่ใช่รึ

เผิงอวี้ไม่ตอบ เพียงแสดงให้เห็นว่าเขาใส่ใจเพียงไร นานครู่ใหญ่เสียงหอบคำโต พลันค่อย ๆ ลบสิ่งที่นางพูดไป ความเจ็บแรกประสานมิหลงเหลืออยู่ในภวังค์ เขาไม่ใช่คนเอาแต่ใจ แต่เป็นคนที่ใส่ใจมากไป กลัวนางเหนื่อยมิอาจรับไหว กลัวทำได้ไม่ดีพอ กลัวนางไม่มีความสุข ล้วนเป็นความกลัวไม่แพ้กัน

เผิงอวี้ซานอินผสานมือไว้ท้ายทอย น้ำตาต่างสายรินหลั่ง ไรผมเปียกชื้นช่ำด้วยหยาดเหงื่อดุจพิรุณ นี่กระมังความสุขที่อันหยงกล่าวว่าหายากนัก

ลูก...ของ...เรา ข้าอยากมีเขา

หูของนางอื้ออึง แต่เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าดังก้องชัด

นั่นสินะ...ลูก

การร่วมอภิรมย์ระหว่างเขาและนางอาจเรียกว่าห่างจนนับครั้งได้ เสียแต่ว่าคืนที่ผ่านมาบวกเข้ากับวันนี้ สุ่มเสี่ยงต่อการตั้งครรภ์มากกว่าทุกครา แรกได้เห็นพ่อหนูน้อยวัยเก้าเดือน เผิงอวี้อาจดูเก้ ๆ กัง ๆ ความกลัวความกล้าเทียมกัน ผ่านไปสักพักกลับอุ้มไม่ยอมละมือ ทีท่าตั้งแง่ตั้งงอนมลายสิ้น

ทำอย่างไรถึงจะยอมปล่อยซานอินกล่าวทั้งที่เสียงแหบพร่า กายอ่อนล้าเกินจะรับไหว ข้างบนหนาวยะเยือกแยกไม่ออกว่าหยาดเหงื่อหรือถูกน้ำแข็งราดรด ข้างล่างร้อนรุ่นดุจไฟลน

เผิงอวี้รวบมือแบบบางทาบแผงอก สายตาคมทอดมองความงามพร้อมพรักบ่งชี้ในสิ่งที่เขาอยากได้เพิ่ม ซานอินเม้มริมฝีปากส่ายหน้าเตรียมผละมือออก ทว่าถูกรั้งต้นคอลงฟังคำพร่ำกระซิบเบา ๆ แทรกเสียงเคาะประตูเรียก

หญิงสาวกุมมือหลวม ๆ ทุบอกประท้วงหาความยุติธรรม เผิงอวี้เหยียดนั่งตัวตรงตั้งตารออย่างว่าง่าย เขาสัญญาว่าจะไม่ดื้อดึง ขอเพียงแค่ภรรยาตัวน้อยช่วยทบทวนบทเรียนเมื่อคืนให้เห็นอีกสักครา 

ผู้อื่นบอกไปแล้วนี่เจ้าคะ เมื่อคืนเป็นความรู้สึกผิด ส่วนเช้านี้ต้องกล่าวโทษเจ้านิลน้อยแย่งดึงผ้าห่ม ข้าไม่ได้เปลื้องผ้ารอท่านนะคนบ้า

ซานอินซุกหน้าบ่นอุบแม้ทุกอย่างจะหยุดลงแล้ว แต่ร่างบางยังถูกตรึงไว้ไม่ให้ขยับหนี

เมื่อคืน...มืด

ทะ...ท่านนี่...คำต่อรองหน้าตายของอีกคน เร่งรัดให้นางตัดสินใจจะกินเขา หรือจะถูกเขากิน บวกกับเสียงเรียกด้านนอกด้วยแล้ว ไม่ดีเลยสักทาง

ก๊อก ๆ ๆ

ซานอินยังอยู่ดีหรือไม่ เราต้องไปโม่แป้งนะ นี่ก็ตกบ่ายแล้ว

ขะ ข้า ข้า ข้า ขะ ข้า...อุบเพราะความร้อนใจ หญิงสาวเผลอลืมว่าตนอยู่ในสภาพใด ขยับเพียงครั้งเสียงตอบรับพลันขาดช่วงแปรเปลี่ยนเป็นร้องเสียงหลง เคี้ยวน้อย ๆ กัดฝังลงบนบ่าหนากลืนก้อนความวาบหวาม

อย่าดิ้น...เจ้าเจ็บเขาใคร่ถนุถนอมบุปผามาเนิ่นนานจนนางไม่บ่นให้ได้ยิน จึงไม่อยากเห็นความอ่อนละมุนเกิดอาการบอบช้ำ นัยน์ตาพยัคฆ์พิศมองถ้วนถี่ทุกอย่างยังเป็นอย่างที่ควรเป็น เขาไม่อยากเป็นคนป่าเถื่อนหลุดอารมณ์หยาบกร้านทำร้ายคนที่ตนรัก  

ถิงซูส่ายหน้ายิ้ม หูได้ยินเสียงปริศนาในห้องพลันเลิกล้มความตั้งใจเดิม ดูท่าวันนี้สหายของนางคงไม่ถูกปล่อยออกจากห้องโดยง่าย ท่านฮานเก่อใจกล้ากว่าที่นางคิดไว้มากโข

ทางที่ดีอย่าเพิ่งเคาะ นางกล่าวเตือนทุกคนที่มาด้วยกัน

เอาล่ะวันนี้เจ้าจงพักผ่อนให้มาก ประเดี๋ยวข้าจะต้มยาไว้ให้สองถ้วย ข้อนี้ห้ามลืม แล้วฝากบอกท่านผู้กล้าของเราด้วยว่า สุราดีมิควรดื่มหมดในคราเดียว

สักพักเสียงด้านในก็ดังไล่ให้ทุกคนร่นถอยห่าง ต้าหนิงมีสีหน้าลำบากใจกว่าใคร สาวเท้าเดินตามภรรยาคอตก เทียนซือฉางไหวไหล่ยิ้มมุมปาก งานใหญ่วันนี้เห็นทีต้องเลื่อน แต่จะว่าไปอากาศวันนี้เหมาะกับการโอบคนงามกลิ้งอยู่บนเตียงเสียจริง ลมอ่อน ๆ โชยพัดจากทิศพายัพสู่ประจิม หอมด้วยหมู่ไม้แรกผลิบุปผางามแย้มช่อ ใครบ้างจะไม่ลุ่มหลง  

ซานอิน

ซานอิน

ซาน...

ถ้าขืนเรียกอีกที ผู้อื่นจะหยุดปรนนิบัติท่าน นานทีนางจะมีแรงขู่เขาให้หยุดพูด ดวงตาคู่งามหรี่ปรือตกอยู่ในห้วงนทีมิอาจออกแขนจับไม้ลอยถึงฝั่ง

ซานอิน เจ้ากินข้า

เจ้าค่ะ ข้ากินท่านอยู่

ข้าชอบแสงแดด

ไยไม่คำนึงผู้อื่นรู้จักอายฟ้าและดิน

ผู้อื่นที่ว่ากินข้ากลางแสงจันทร์ มีธารน้ำและโขดหินเป็นพยาน

ทีนี้พูดคล่องนักจนนึกอยากชังท่านขึ้นมา

ไม่ร้องแล้ว ไม่เจ็บ

มิใช่เพราะท่านเกเรหรอกหรือไร?”

มองข้าได้แค่คนเดียว

มองคนอื่นได้หรือ?”

เผิงอวี้หรี่ตา เตรียมขยับตัวลงโทษภรรยาคนงาม ซานอินจึงเปลี่ยนคำตามคูน้ำที่ไหลเชี่ยว

ข้าจะมองเพียงท่าน

เจ้าชอบหรือไม่?”

ซานอินเกือบส่ายหน้า แต่แล้วก็ต้องรีบพยักหน้า

ข้าถอดแล้วจะได้ไม่ต้องแอบดู

.....

ซานอินหน่ายจะคร้าน แล้วที่เห็นอยู่สองตาเขาใส่อะไรเสียที่ไหน อยากพูดเชิญพูดไปเถิดเจ้าค่ะ...นางแพ้แล้ว ไม่น่าหลวมตัวริเริ่มตั้งแต่แรก อนาคตอันใกล้เป็นเช่นไร นางพอจะมองเห็นอยู่ลาง ๆ อย่างที่ประสบอยู่นี้ ผิดกับเจ้านิลน้อยนอนแผ่หลารอข้างเตียง นานครั้งจะนั่งชะโงกหัวขึ้นดูสักหน

เชิญมนุษย์ถกเถียงกันต่อไป เพียงอย่าลืมโพรงอันใหม่ของมันยังต้องการส่วนเสริมอีกสักหลายชิ้น  

.

.

ทิ้งท้ายจากผู้เขียน 

บทนี้มาแนวอีโรติคแต่ไม่เขียนอธิบายการกระทำ เหมือนบทฮันนีมูนย้อยหลังของพระนาง ให้หวานตายกันไปข้าง แต่...ถ้าคิดว่ามันแรงไปติดขัดตรงไหน เกินงามไปไหม ทักท้วงกันได้นะครับ อยากได้ความคิดเห็นจากผู้อ่าน ถูกใจไหม หรือขัดใจ 

ซึ่งไม่มีหนักไปกว่านี้นะในเรื่อง x มีอยู่ประมาณนี้ไม่เกินขอบเขตที่วางไว้ว่า ตั้งใจให้มันละมุน 

ขอบคุณนะครับที่อ่าน ขอบคุณที่ติดตาม ทุกแรงใจ ทุกคอมเม้นมีค่าต่อผู้เขียนเสมอ 

ปล.... ตอนต่อไปจะ ขม ปน ฮา แล้วนะ เตรียมใจกันไว้บ้าง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #104 mummummi (@narm_tip) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 07:28
    เจ้านิลน้อยต้องปิดตาไว้นะลูก พี่เผิงเอาแต่ใจหนักมาก หนูซานต้องโดนกินแล้วกินอีก เขิน หวานกันมาก
    #104
    1
    • #104-1 (@azooii) (จากตอนที่ 28)
      10 มกราคม 2562 / 12:28
      ตอนหน้าหมดแล้วโปรโมชั่น 55555 เมียหนี 555
      #104-1
  2. #102 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 01:36

    ขอบคุณคะ หลับตาอ่านนะนี้
    #102
    1
    • #102-1 (@azooii) (จากตอนที่ 28)
      10 มกราคม 2562 / 12:29
      55555555555 ขนาดนั้นเลยหรอ ไม่มีอะไรจริง จิ๊ง
      #102-1