ยามลมวสันต์หวนคืนสู่ใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,220 Views

  • 126 Comments

  • 287 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    252

    Overall
    14,220

ตอนที่ 25 : บทที่ 6.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 798
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

สองหนุ่มสาวจมอยู่ในโลกส่วนตัวเนิ่นนาน ปล่อยความรู้สึกไปกับสายลมโชยอ่อนพัดกระทบมู่ลี่ไม้เป็นระลอก ทิวเขาเขียวขจีถูกบดบังด้วยก้อนกลุ่มเงาเมฆแต่ก็ยังมีบางส่วนที่ครองตัวเป็นอิสระ ทว่าเขาและนางหาได้ซึมซับความงามของธรรมชาตินั่นไม่ สายตาทั้งหมดล้วนหยุดอยู่ที่กระท่อมเรือนร้อยกับชีวิตต่อจากนี้     

พี่อวี้...รับพวกเขาไว้เถิด โบราณกล่าวไว้ว่าตายก็ฝังยังก็เลี้ยง ความหมายของข้าคือให้เท่าที่จะพอหาให้ได้ซึ่งมิใช่ทั้งหมด ส่วนเรื่องรับผิดชอบตนเองต้องยกให้เป็นตัวบุคคลนั้น ๆ รับไป เรามิอาจเสริมขาต่อแขนให้พวกเขาสมบูรณ์แบบเสียทุกอย่าง แต่เป็นการมอบชีวิตเพื่อต่อชีวิตซานอินเอ่ยเสียงเบา ลูบต้นแขนที่กอดนางไว้เสมือนปลอบใจตัวเองไปพร้อมกัน เสี้ยวเวลาที่มองเห็นพ่อหนูตัวน้อยกับชายชราในกลุ่มผู้อพยพ ซ้ำมีคนจำนวนมากร่างกายผอมแห้งไร้แรงก้าว แววตากลับยังเปล่งแสงแห่งความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อ ภาพเหล่านี้ต่างหากที่ทำให้นางใจดำไม่ลง เกิดความรู้สึกเศร้าอาดูรรวดร้าวไปทั้งกาย เมื่อทนดูไม่ได้ใจจึงทุกข์หนัก   

ลืมตาดูโลกไม่ถึงขวบปีไยต้องวัดดวงว่าจะอยู่ได้อีกกี่วันถึงจะอดตาย ข้าเฝ้าคิดมาหลายคืน...ท่านเองก็คงไม่ต่างนางเหลียวมองพ่อหนูน้อยที่ผล็อยหลับหลังจากกินอิ่ม เหตุนี้กระมังที่ทำให้ทุกคนต่างดิ้นรนยอมเป็นกระทั่งกรวดหินดินทรายรองเท้าผู้อื่น  

ตามความเห็นของอินเอ๋อร์ ในกลุ่มชาวบ้านปะปนไปด้วยระดับรากหญ้าจนถึงปลายก้านดอก เราไม่ต้องดูแลเสียทุกส่วน แต่ต้องสอนให้พวกเขาดูแลตัวเอง ให้ดอกไม้ก้านนั้นพึงรู้จักชูช่อหาญท้าแรงลม อาจเป็นการมอบอาชีพ ด้วยการแยกกลุ่มตามความถนัดของแต่ละบุคคล อย่างเช่นหากใครรู้งานช่าง งานฝีมือ ทอผ้า เลี้ยงแพะวัวแกะม้า ดำนาว่านข้าว ให้แยกไปตามสายงาน หรือใครคนใดที่รู้วิชาแพทย์ให้ตั้งโรงหมอประจำหมู่บ้าน ใครถนัดงานครัวให้อยู่ในครัว ใครถนัดใช้แรงงานพละกำลังเลิศล้ำกลุ่มพยัคฆ์ขาวยังขาดคนอีกมาก ถ้าหาก...ซานอินพูดไม่ทันจบ เผิงอวี้ก้มหน้าเก็บกลืนคำพูดที่เหลือดั่งเช่นที่นางเคยขัดเขาก่อนหน้านี้ ริมฝีปากหนาดื่มด่ำไปกับความหอมหวานชั่วครู่ แล้วค่อยถามกลับไปว่า

แล้วถ้าหากขาดความรักเล่า

ท่านนี่มัน...ซานอินยกต้นแขนขึ้นกัดฝังเคี้ยว แต่นางคิดผิดไปถนัด

อ่า... เผิงวี้แกล้งครวญเป็นเสียงอื่น ดวงตาเผยแววเล่ห์ร้าย พาให้ทุกคนในห้องโถงไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจรบกวน อีกทั้งไม่กล้าเดาว่าเกิดอะไรขึ้น  

ผ่านไปครู่หนึ่งเผิงอวี้เอ่ยในสิ่งที่ตนคิดออกมา ข้าเคยกลัว แต่ตอนนี้ไม่แล้วสายตาคมเพ่งมองคนบนตักด้วยความรู้สึกขอบคุณ โชคดีนักที่ตัวเขามีนางอยู่เคียงข้างร่วมสุขและทุกข์เดียวกัน เขายอมรับก่อนหน้านี้อาจมองปัญหาไม่ขาด ทุกอย่างมืดมิดไร้หนทาง ทั้งแก้ไม่ตกว่าควรเริ่มจากจุดไหน พอได้แนวคิดใหม่จากซานอินมาเสริม ความกลัวที่จะแบกรับชีวิตผู้คนนับพันถูกปัดพ้นจากบ่า

ขอบคุณท่านมากซานอินหันมากอดเขาไว้ ยิ้มออกมาด้วยความตื้นตัน เท่ากับเขาตกปากรับคำจะทำตามที่นางเสนอแนะ   

ประจวบเหมาะถิงซูส่งสัญญาณมือบอกทุกคนอิ่มหนำสำราญดีแล้ว ช่วงเวลาเจรจาพิเศษจึงหมดลง นางขอความร่วมมือจากสหายทั้งห้าให้กลุ่มชาวบ้านเข้ามานั่งฟังวาระสำคัญพร้อมกัน  

ซานอินแจกแผ่นกระดาษที่นางร่างไว้ให้ต้าหนิง เทียนซือฉาง อี้จิง นั่งประจำการบนโต๊ะ จากนั้นก็เริ่มแบ่งกลุ่มคนออกตามความสามารถ

หากใครพอรู้วิชาแพทย์ เขียนอ่านหนังสือออก สามารถคิดเลขได้ ช่วยยกมือขึ้นแล้วลุกขึ้นมาลงชื่อที่โต๊ะด้านซ้ายนะเจ้าคะซานอินยิ้มสดใสยืนอยู่หน้าโต๊ะของอี้จิง พอพูดจบก็โยนให้ถิงซูกับต้าหนิงรับช่วงต่อ  

ใครถนัดงานฝีมือด้านใด ขอเชิญต่อแถวที่โต๊ะตัวกลางนะเจ้าคะ

ส่วนโต๊ะด้านขวา สำหรับคนหน้าตาดีที่ชอบใช้แรงงาน ว่านดำนา ปลูกมัน ปลูกข้าวโพด ทำสวนเก่ง เบี่ยงแถวมาทางนี้เลยเจ้าค่ะ อนาคตปากท้องของทุกคนอยู่ในมือท่านแล้ว

อันหยงพูดติดตลก ใบหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี เจอผู้อาวุโสรีบโผเข้าปลอบให้นั่งลง ครั้นเจอคนหนุ่ม... เสียดายที่นางอยากมองแต่มองไม่ได้ เพราะมีคนคุมเข้มพฤติกรรมนางอยู่ใกล้ ๆ แม่เสือสาวจึงสิ้นลายโดยปริยาย

ในบรรดาชาวบ้านทั้งหมด แถวของซานอินมีเพียงสิบคนที่พอมีความรู้ติดตัวอยู่บ้าง ไม่เกินกว่าที่นางคาดการณ์ไว้ ทางถิงซูมีอยู่ราว ๆ ห้าสิบคน ส่วนสุดท้ายของอันหยง หางแถวยาวออกไปถึงนอกห้องโถง กว่าจะดำเนินการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ช่วงเวลายามบ่ายหมดลงอย่างรวดเร็ว

อีกไม่นานจะเข้าหน้าฝน แถบนี้มีภูเขามากฝนยิ่งมากตาม ดินที่ข้ากับถิงซูนำมาทดลองปลูกถั่วกับหัวมัน ได้ผลมากเลยทีเดียว ดินร่วนสีดำปลูกอะไรก็งามนักเสียงนี้คล้ายแสงสว่างแห่งความหวัง ซานอินเบนสายตามองนอกหน้าต่างครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนหันมากล่าวกับพวกเขา

ข้าไม่ได้โอ้อวดเอ่ยคำโตต่อหน้าพวกท่าน แต่เมื่ออยู่ด้วยกันแล้ว ปัญหาปากท้องนั้นเป็นเรื่องใหญ่ พ้นท้ายหมู่บ้านไปสามารถแพ้วถางได้อีกหลายสิบหมู่

และข้าก็รู้ว่าพวกท่านเกรงว่า... หากเจริญไปจะถูกจับตามอง ในขณะที่โลกภายนอกนั้นยังเกิดการฆ่าฟันชิงอำนาจไม่หยุดหย่อน ทว่าบนพื้นดินใด ๆ ก็ตามต้องมีที่ละเว้นโดยเฉพาะชาวบ้านตาดำ ๆ ทางเราไม่ได้มีอำนาจหรือเป็นที่ต้องการ ที่นี่ก็มีเพียงคนชราสตรีและเด็ก ๆ เสียส่วนมาก เอาไว้เกิดสถาปนาฮ่องเต้ราชวงศ์ใหม่ ถ้าหากผู้ใดอยากจะเดินทางกลับถิ่นเดิม ทางหุบเขาม่านเมฆาจะไม่ทำให้พวกท่านลำบากใจ

ชาวบ้านคุยกันจอแจหลังจากเสียงของนางเงียบลง เผิงอวี้แย้มยิ้มเล็กน้อย เขามิได้กล่าววาจาใด ๆ ปล่อยให้ภรรยาตนอธิบายทุกอย่างแก่พวกเขา หัวข้อหลัก ๆ ส่วนมากใช้การถามตอบ ใครทำอะไรได้ไม่ได้ให้ยกมือตามหัวข้อนั้น ๆ

ถิงซู อันหยง ช่วยจดอีกแรงเผื่อตกหล่นในสิ่งใดไป กลายเป็นเหล่าพยัคฆ์ขาวที่ว่างงาน รอฟังคำสั่งอยู่เงียบ ๆ

ไก่ วัว แกะ แพะ สัตว์สามชนิดที่จะทำให้เรามีรายได้

อ่ออีกอย่าง... ทางหุบเขาไม่นิยมล่าสัตว์ใหญ่เป็นอาหาร ส่วนปลาในลำธารอาจต้องเว้นช่วงวางไข่ ฉะนั้นเราอาจต้องหาวิธีเลี้ยงในกระชังซานอินหยุดเดินวนหน้าแถว ปาดหลังมือเช็ดเหงื่อข้างแก้ม แล้วเหน็บดินสอถ่านแซมไว้ข้างหู ท่าทางคิดไม่ตกของนาง มิอาจรอดพ้นสายตาของเผิงอวี้ไปได้ พลันรู้สึกอยากอุ้มนางกลับเรือนมิให้ใครได้เห็น ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ ข้าก็เคยฟังเขาพูดมาแต่ทำไม่เป็น เผื่อใครคนใดมีความเห็นอยากชี้แนะเพิ่มเติม

ว่าแต่... ข้าพูดมากไปหรือไม่

ทุกคนส่ายหน้า หัวเราะเสียงครืน

ซานอินหัวเราะไปกับพวกเขา รับน้ำจากถิงซูขึ้นดื่มจนหมดแก้ว คลี่ยิ้มหวานแทนคำขอบคุณสหายรัก แต่พอมองเห็นขันน้ำลอยดอกมะลิของอันหยงยื่นมาพร้อมผ้าเช็ดหน้า จู่ ๆ นางก็นึกขึ้นได้ เมื่อช่วงสองสามวันก่อน ตอนมีปากเสียงกับเผิงอวี้ครั้งแรก

ทุกเช้าซานอินจะเตรียมก้านหลิวกับขันน้ำวางไว้คู่กัน ทว่ามักเกิดเหตุการณ์ก้านหลิวหายแต่ขันน้ำยังอยู่ ซ้ำยังเกิดซ้ำ ๆ อยู่สามวันติด ถ้าไม่บังเอิญเจอมันซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงของพ่อตัวร้ายตอนนางซักผ้า นางคงสงสัยไปอีกนาน จับคนตัวโตมานั่งสอบสวนอยู่พักใหญ่ถึงรู้สาเหตุที่แท้จริง หลายวันมานี้ภรรยาไม่เคยบ่นสามีให้ผู้อื่นได้ยิน จึงได้แต่หาเรื่องให้นางบ่น พอนางบ่นสั้นไปเหมือนความสุขจะน้อยลงกระมัง

คิดแล้วก็รู้สึกผิดต่อเขา สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับความรักนั่นก็คือเวลากับการดูแลเอาใจใส่

ทว่าหมู่นี้นางยุ่งกว่าเขาเสียอีก   

 ท่านหน้าแดง เด็กหนุ่มในกลุ่มชาวบ้าน นั่งอยู่หน้าแถวหน้าสุดชี้นำในสิ่งที่ตนเห็นอยู่ ทุกคนชะโงกมองตามด้วยความห่วงใย

ซานอิน

ซานอิน

สองสหายเรียกอยู่นานยังไร้เสียงตอบรับ มาถูกอันหยงใช้ผ้าลูบหน้า ซานอินถึงรู้สึกตัวขึ้นมาได้

เอ่อขอโทษ เราคุยกันถึงไหนแล้ว

คุยจบหมดแล้วเจ้าค่ะอันหยงยื่นหน้ายื่นตาอวดคิ้วเรียวงามกับชาดทาปากสีสด พวกเขารอคำสั่งนายหญิงคนงาม จะให้พักตรงส่วนใด ข้ากับถิงซูแลเห็นว่าห้องโถงในโรงไม้กว้างที่สุด น่าจะเพียงพอต่อคนสามร้อยคน นอนเบียดเสียดกันหน่อยไม่ถึงกับลำบากดีกว่าตากน้ำค้างอยู่ข้างนอก

ตกลงตามนี้ซานอินพยักหน้า ส่วนข้าขอทำ...

ถิงซูสะกิดซานอิน โบ้ยหน้าให้นางดูคนที่ยื้นค้ำอยู่ด้านหลัง

อย่าดื้อถ้อยคำสั้น ๆ แฝงกลิ่นอายกดดันมหาศาล ใบหน้าคมเรียบเฉยไม่แสดงห้วงอารมณ์ใด แต่ในสายตาผู้อื่นนี่คือคำชี้ขาด ซานอินยิ้มพราวหันมาดึงมือหนากุมไว้ มืออีกข้างยกขึ้นชูสามนิ้ว  

เจ้าค่ะข้าน่ะไม่ดื้อเลย ว่าง่ายที่สุด ไม่บิดพลิ้ว ยอมทำทุกอย่างที่ได้รับบัญชา สั่งไปซ้ายย่อมไปซ้าย บอกให้ไปทางขวาหมุนขวา เรากลับกันดีกว่า แต่ถ้าจะให้ดีขอเวลาอินเอ๋อร์หนึ่งเค่อนะเจ้าคะ

.....เผิงอวี้หรี่ตาเล็กลง เกือบหลงวาจาของภรรยารัก ครางเสียงหึ่ม ๆ นับเวลาถอยหลังรอ นับถึงแค่ไหนหมดแค่นั้นไม่มีการร้องขอเพิ่ม ซานอินจึงรีบเป็นพิเศษ กระทั่งรองเท้ายังใส่ผิดข้าง

อันหยงกระตุกมือเทียนซือฉางให้เดินออกมารอข้างนอกก่อนสงครามจะบังเกิด

ต้าหนิงแสร้งทำท่าเหนื่อยเต็มทน อ้อนให้ถิงซูช่วยประคองเดินตามกันไป

ทางฝั่งอี้จิงโบกมือนำพลพรรคพยัคฆ์ขาวกลับหุบเขาพร้อมกับรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า ปล่อยให้ท่านฮานเก่อรับมือภรรยาคนงามที่แสนว่าง่ายเพียงลำพัง

.

.

ทิ้งท้ายบอกนิดหน่อย เดี๋ยวจะแก้ ตอน 6.2 เล็กน้อย หากใครว่างอ่านให้อ่านวนได้น้าาา เพราะบทต่อกันกับตอนย่อยตอนนี้ อ่านแล้วมันไม่ละมุนสุดใจคนเขียนเลยปรับให้ดีขึ้น พร้อมแทรกอรรถรสอีกนิด 

วันนี้จริง ๆ จะอับตั้งแต่เช้ามัวแต่รีไรท์ เลยผิดเวลา กราบสวัสดีทุกคน และขอบคุณที่ติดตาม

ยังคงแนะนำ ติชม กันได้เหมือนเดิม ทุกคอมเม้นต์ เปรียบเสมือนแรงใจให้นักเขียน เพราะมันสำคัญมาก 

หวังว่า... นิยายเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนสนุกไปกับมัน เราจะไม่ขายมาม่า 55555 เราจะขายโรคเบาหวานให้คนอ่านได้ชิมลาง

เจอกันตอนหน้าครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #125 kai589 (@kai589) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:42

    สนุกดีค่ะ

    #125
    0
  2. #97 Yuu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 15:25

    อยากเป็นเบาหวานจ้ะ

    #97
    1