ยามลมวสันต์หวนคืนสู่ใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,268 Views

  • 124 Comments

  • 285 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    407

    Overall
    11,268

ตอนที่ 19 : บทที่ 5.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 705
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61



ภาพ pinterest.com

สายลมระลอกใหญ่พัดทิวหญ้าหลังฝนลาลับ หมู่นกบินถลาแล่นลมเหนือต้นอู๋ถง[1] แสงอุทัยยามเย็นเปลี่ยนสีปุยเมฆเป็นริ้วคลื่นแดงชาด บอกเวลาจวบใกล้ค่ำในอีกไม่ช้า

ซานอินเร่งมือรวบเชือกมัดหญ้าแฝกสามฟ่อนสุดท้าย แรงกายที่เหลือถูกเรียกใช้จนเกือบหมด ปากกัดเชือกปอ มือดึงสุดแขน หยาดเหงื่อพรั่งพราวทั่วดวงหน้าเรียว

ก่อนหน้านี้อันหยงเดินมาตามถึงสองหน นางมัวแต่หลงเพลินกับบรรยากาศเย็นสบายจนลืมเวลา พอรู้ตัวอีกทีแสงสุดท้ายของวันเจียนจะโบกมือลาอยู่รอมร่อ 

เสร็จสักที คนงามเหนื่อยแทบแย่

ซานอินถอนหายใจออกมายืดยาว เอนหลังลงพักเหนื่อยใต้ต้นอู๋ถง นึกชมตัวเองในใจที่มองการณ์ไกล วานให้อี้จิงช่วยสร้างเพิงพักชั่วคราวไว้ยังเนินเขา ไม่อย่างนั้นเพลานี้นางคงต้องคลานกลับ หรืออาจต้องรอให้อันหยงนำรถขนฟืนมาลากนางไป

นั่นใครน่ะ... ซานอินดีดตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองรอบเพิงไม้ มือกำเคียวไว้ข้างตัว เมื่อครู่นางได้ยินเสียงเหยียบกิ่งไม้แห้งทางด้านหลัง จากนั้นก้อนหินบนเนินเขากลิ้งหลุน ๆ แว่วดังมาจากอีกฟากหนึ่ง ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องจากรอบทิศทาง สัญชาตญาณในส่วนลึกเตือนให้นางหาที่หลบภัย 

            ครานี้คงต้องฝากชีวิตไว้กับต้นอู๋ถง

ซานอินปีนฝ่าแพไม้ขึ้นไปได้เพียงสามจั้ง เสียงหอนเห่าลากยาวของสัตว์สี่ขากึกก้องทั่วผืนเขา ประหนึ่งสัญญาณเรียกรวมพลยามพบข้าศึกก็มิปาน นางกัดริมฝีปากแน่นข่มความตื่นตระหนก รีบแหวกแพไม้ส่งตัวขึ้นไปให้สูงที่สุดแล้วหยุดนั่งอยู่นิ่ง ๆ ความเข้มแข็งแต่เดิมผันเป็นน้ำตาพรั่งพรู ยามลมพัดผ่านยอดไม้ไหวโอน ทั่วร่างพลันหนาวยะเยือก

ตราบเวลาล่วงผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ท้องฟ้าสีอำพันถูกแทนที่ด้วยแสงจันทร์กระจ่าง ซานอินยึดต้นอู๋ถงเป็นที่พึ่ง เฝ้าเตือนสติตัวเองไม่ให้เผลอหลับ เพราะเบื้องล่างยังมีเสียงตะกุยโคนไม้อยู่เป็นระยะ

สองมือกำอยู่นั้นคลายออก ดวงตากลมใสเห็นแสงคบเพลิงไหว ๆ ย่างใกล้เข้ามา กระบอกตาพลันแสบร้อน เรียวปากสั่นระริก ซานอินขานรับคนที่เรียกชื่อนางเสียงแหบพร่า แต่พอนึกขึ้นได้มีสิ่งใดรออยู่เบื้องล่าง จึงเปลี่ยนเป็นคำตวาดไล่ห้ามมิให้พวกเขาเข้ามา

ข้างล่างมีฝูงหมาป่า พวกท่านอย่าเพิ่งเข้ามานะ

เผิงอวี้ชะงักฝีเท้า ยกมือให้สัญญาณแก่ต้าหนิงเร่งก่อกองไฟสองจุด ค่อยหันไปสั่งเทียนซือฉางและอี้จิง เตรียมอาวุธไว้ให้พร้อม ส่วนชาวบ้านที่อาสาตามมาด้วยกัน ออกเดินถือคบเพลิงต้อนฝูงหมาป่า ใช้ไฟหลอกล่อให้มันเป็นเป้านิ่ง

ฝีมือการยิงธนูของเผิงอวี้ไม่ด้อยไปกว่าจอมทัพบนหลังอาชา ลูกธนูแต่ละดอกเมื่อออกจากคันศร ทั้งรวดเร็วและแม่นยำเปี่ยมล้นด้วยไอสังหาร ฝูงหมาป่าที่เหลือพากันล่าถอย แต่เพื่อไม่ให้พวกมันย้อนกลับมาเขาจึงสั่งให้ ซือฉาง อี้จิง พาชาวบ้านไล่ออกตามหารังมัน ซึ่งอาจอยู่ไม่ไกลจากเนินเขา

ใจที่พะว้าพะวงตั้งแต่ได้ยินเสียงเห่าหอนยังมิคลายลงดีนัก เผิงอวี้สาวเท้าสวบ ๆ เรียกหาคนที่ตนอยากพบหน้ามาเกือบสองอาทิตย์ 

ซานอิน

ซานอิน

อย่ากลัว ข้ามารับแล้ว

ทำนบน้ำตาไหลรินไม่หยุด น้ำเสียงเช่นนี้มิใช่ใครอื่น เผิงอวี้...เป็นเขาจริง ๆ เงาร่างสูงใหญ่ใต้แสงจันทร์อ้าแขนออกรับรอนางอยู่โคนต้นอู๋ถง ซานอินเอื้อมมือรั้งกิ่งไม้อยู่หลายรอบ แต่ก็ยังไม่กล้าขยับเท้าไต่ลงไป นางกำลังกลัว แต่เป็นความกลัวที่มิรู้จะอธิบายให้เขาฟังอย่างไร เพราะมันขัดแย้งกับการที่นางขึ้นมาอยู่บนนี้ได้

เจ็บตรงไหน ลงมาได้หรือไม่เผิงอวี้ร้อนรนใจเป็นอย่างยิ่ง เขาพูดได้คล่องปากต่างจากทุกครั้ง ทว่าหญิงสาวบนต้นอู๋ถงเหมือนมีอะไรบางอย่างปิดบังเขาอยู่

ข้า...ข้าไม่เจ็บ...ข้าง ขะ...ข้างบนอากาศดี ข้า...ข้าขออยู่บนนี้สักพักซานอินยกมือลูบหน้าก่นบ่นตัวเองหลังพูดจบ เหตุผลเช่นนี้ใครไม่รู้ว่านางกลัวก็บ้าแล้วล่ะ โดยเฉพาะน้ำเสียงยังติดสั่นพูดคำเว้นไปสองคำ ฝ่ายเผิงอวี้ตั้งท่าจะปีนขึ้นไปรับกลับถูกห้าม นั่นยิ่งทำให้หัวใจของคนรอร้อนรุ่มดุจไฟแผดเผา   

นายท่าน แม่นางน้อยอาจกลัวความสูงน่ะขอรับ บางคนยามตกใจมากมักทำเรื่องที่ไม่คาดฝัน กระนั้นพอทุกอย่างปกติ กลับไม่สามารถทำได้เหมือนเดิม ต้าหนิงกระซิบบอกเบา ๆ บรรยากาศข้างบนไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด ติดตรงแค่ความกลัวเป็นเหตุ แล้วถ้าขืนยืดเวลาต่อไป คืนนี้ไม่ว่าใครก็อย่าคิดจะได้นอน

ข้าจะขึ้นไป...

ต้าหนิงลอบส่ายหน้า เข้าอีหรอบเดิมที่คิดไว้มิมีผิด สู้ให้เขาลงมือเองดีกว่า ต้าหนิงเริ่มดำเนินการตามแผนที่วางไว้อย่างรวดเร็ว จัดการกระทุ้งลำตัวผู้เป็นนายเสียหลักล้มลงนั่ง ไม่สนใจความหน้าดำหน้าแดงของนายตน ปากพร่ำบ่นเสียใจเต็มประดา มาดหวังให้ใครคนหนึ่งได้ยิน   

นายท่านจะทนเจ็บอยู่ทำไม ดู๊ดู...ถูกไอ้สุนัขบ้ากัดเข้าจนได้ แผลเก่าจากโจรร้ายยังรักษาไม่หาย ได้แผลใหม่มาซ้ำ ข้าน่ะรู้บุรุษอย่างเราไม่อยากให้ผู้อื่นเป็นห่วง แต่ถ้าฮูหยินน้อยเห็นเข้า ไม่ข้าก็นายท่าน อาจวายวอดไปพร้อมกันแน่ขอรับ เชื่อข้าสักครั้งเถิด...พันแผลให้เรียบร้อยเสียก่อนต้าหนิงเติมเสียงสะอื้นไห้ประกอบการแสดง แกล้งตะโกนเรียกคนโน้นทีคนนี้ทีให้รีบเข้ามาช่วย

เผิงอวี้จุกจนพูดไม่ออก พยายามหยัดกายลุกขึ้น แต่ก็ล้มหงายลงด้วยกระบวนท่าเดิม

อึก!!”

เจ้า!!...นี่มันเผิงอวี้ถูกฟาดด้วยคันธนูซ้ำสอง สายตาดมาดร้ายตวัดมองลูกน้องคนสนิท ทว่ายังไม่ทันได้ลงมือสั่งสอน ซานอินโผร่างเข้ามาขัดเสียก่อน ขาที่ตั้งท่าเตรียมถีบนักแสดงมือเอก แปรเปลี่ยนเป็นพยักหน้าขอบคุณ

จริงอย่างที่ต้าหนิงกล่าวไว้ ยามกลัวคนเรามักทำในสิ่งที่ไม่คาดฝันว่าจะทำได้

ท่านเป็นอะไร เจ็บตรงไหนบ้าง ตัวโตจนป่านนี้แล้วยังไม่เลิกนิสัยผลีผลาม หรือกำลังคิดอยู่ว่าบุรุษเจ็บไม่ได้ตายไม่เป็น ต้องออกหน้ารับเคราะห์แทนผู้อื่นอยู่ร่ำไป หรือลืมสิ้นแล้วว่ามีคนคอยห่วง ข้าโมโหถึงเพียงนี้ยังยิ้มอยู่อีก รีบบอกมานะเจ็บตรงไหน คำว่าเจ็บมันพูดยากนักรึ มันเสียเกียรติบุรุษส่วนใดข้าจะตัดมันส่วนนั้น คนบ้า...บ้าที่สุด ฮือ...ข้าไม่ได้บอกให้รีบเข้ามา หูยังอยู่ครบแต่ไยฟังไม่รู้ความ แล้วนี่ยังจะ...อุบ

เรียวปากหนากดลงปิดคำคนช่างบ่น บดเคล้าความนุ่มละมุนด้วยความถวิลหา พลางโอบแขนรัดเอวขอดเข้าประชิดกายแกร่ง ปลายลิ้นกระหวัดเกี่ยวความหวานมิรู้จบ เกิดเป็นเสียงหอบหายใจแหบพร่าผสานเป็นหนึ่งเดียว เขารุกคืบ นางถอยร่น หัวใจดวงน้อยเต้นกระชั้นถี่ ถูกคนตัวโตตะโบมสัมผัสทั่วสรรพางค์กาย มือหนาแตะไปโดนใดส่วนนั้นร้อนผ่าวไปเสียทุกส่วน

เผิงอวี้ใช้วิธีสื่อสารผ่านทางร่างกายว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร เชยคางมนเวียนจูบเว้าวอนให้นางขยับเรียวปากตอบรับ โดยไม่ยอมให้คนงามหลีกเร้น เทียวกัดกลืนเสียงร้องท้วง เปลี่ยนให้เป็นเสียงครวญแผ่วเบา นานครู่ใหญ่ซานอินเริ่มหมดแรงทัดทาน อนุสติสุดท้ายสั่งให้นางรีบหยุดอารมณ์วาบหวามเมื่อถึงจุดที่ควรห้าม

เพลานี้พลันคิดได้ว่า ระหว่างหมาป่ากับเผิงอวี้ สิ่งใดน่ากลัวมากกว่ากันแน่

อย่า...ตรงนี้...ตรงนี้ไม่ได้ ซานอินไม่ยอมสัมผัสในสิ่งที่เขาให้นางกอบกุมไว้

ทำ-ไมเผิงอวี้กดเสียงคำรามรดลงต้นคอ ขยับแขนรั้งนางขึ้นมากอดจมอก กายหนาสั่นเทาราวกับถูกธาตุไฟเข้าแทรก เขาไม่ควรเริ่มเลยจริง ๆ   

ไม่ควร

ต้าหนิง-ไป-แล้ว

หืม...เกี่ยวอันใดกับต้าหนิง หรือจะให้ข้าคิดบัญชีกับเขาอีกคน ซานอินหัวเราะร่วน ช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่มอารมณ์ร้อน ยกมือทาบใบหน้าคมสันวาดสายตาพิศดูอย่างละเอียด กลับมาหนนี้หนวดเครายาวรกรุงรังคล้ายพ่อหมีเข้าไปทุกที อย่าเอาแต่ใจสิ หัดระงับอารมณ์บ้าง ด้านบนมีพระจันทร์คอยมอง และที่นอนอยู่นี้เป็นทุ่งหญ้า มิใช่กระท่อมยอดหินผา ส่วนเมื่อครู่คือฝูงหมาป่า ท่านคงไม่ได้ลืมกระมัง

ข้า...ข้ายังกลัวอยู่นะ หนำซ้ำท่านยังไม่ได้ตอบเลยว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง ลุกขึ้นชูแขนหมุนตัวให้ผู้อื่นดูก่อน

อีกฝ่ายหาได้สนใจไม่ เขาเร่งเดินทางสามวันสามคืนเต็ม กระทั่งขบวนม้าย่างเข้าหมู่บ้าน เผิงอวี้กลับมองไม่เห็นแม้แต่เงานาง แรกที่ได้ยินเสียงหมาป่าหอนท้ายเนินเขา บวกกับคำบอกเล่าของอันหยงและถิงซู นางไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าเขาทั้งโกรธทั้งเป็นห่วงมากเพียงใด ดูเอาเถิดห่างกันไม่นาน ไยจึงปล่อยให้ตัวเองผอมลง เขามิได้บอกไว้รึ ข้ากินข้าวหนึ่งคำ เจ้าต้องกินสองคำ

โกรธข้ารึ

นางแกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบ

เผิงอวี้ตัดใจผละออกจากความหวานล้ำ ลุกขึ้นยืนหันหลังกอดอกหลวม ๆ นับหนึ่งถึงสามให้นางรีบจัดการตัวเอง เขาใช้ชีวิตอยู่มาจนป่านนี้เพิ่งประสบพบกับความน้อยใจ แต่จะน้อยใจเรื่องใดก่อน เขาเองก็ตอบไม่ได้เช่นกัน

ในความกล้าหาญ ใจนางยิ่งเปราะบางดุจไยไหม ดวงตาคู่นั้นสะท้อนถึงความหวาดกลัวต่อสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น สามีที่ดีควรเป็นเหมือนไม้พายเรือนำทัพหน้า หากพบกระแสน้ำไหลเชี่ยวยังรู้จักสับพายเคลื่อนผ่าน มิปล่อยให้เรือนั้นจมหรือโอนเอนเจียนคว่ำ พายไม้อาจหักได้ทุกเมื่อ แต่คนนั่งต้องอยู่รอดปลอดภัย เพราะนั่นคือดวงใจของเรา ถ้อยคำเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่บิดาย้ำสอนอยู่เสมอ



[1]梧桐 ต้นอู๋ถง = ต้นเมเปิ้ลพันธุ์จีน

.

.

พูดคุยทิ้งท้ายบท 

ยังมีคนอ่านอยู่ไหมนะ 5555555555 เริ่มเข้าใจว่าทำไมไรต์ส่วนใหญ่ถึงต้องร้องขอคอมเม้น เพราะเขียน ๆ ไปพอมันเงียบ ๆ แล้วใจคอไม่ดี ปกติเป็นคนไม่ชอบโปรโมงานตัวเองมาก อารมณ์เหมือนคนติสต์ ๆ อยากให้มีคนอ่านที่อ่านแล้วรู้สึกว่ามันแนวฉัน เพราะบิ้วคนไม่เก่ง

.

ตอนนี้เป็นตอนที่ส่งพระเอกกลับมาในหมู่บ้าน ความน่ารักจะเยอะมาก โดยเฉพาะตอนย่อยหน้า.....(5.2) เดี๋ยวขออ่านทวนเนื้อหาอีกรอบจะมาลงต่อช่วงค่ำ ๆ ไม่ให้ทุกคนค้าง 

ขอบคุณนะครับ ทุกคนที่อ่าน ทุกความคิดเห็น ผู้เขียนได้กำลังใจจากตรงนี้แหละ สำคัญมาก 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #119 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:27
    น่ารักจัง
    #119
    0
  2. #86 bigsun1120 (@bigsun1120) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 18:29

    ยังอยู่แค่ดองไว้หลายๆตอนค่อยอ่าน 555555

    #86
    0
  3. #68 mummummi (@narm_tip) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:16
    ยังอยู่ตรงนี้~~~~ใต้เตียงพี่เผิงกะน้องซานอิน 55555
    #68
    0
  4. #66 CookieCK (@friandry212) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:46
    ยังอยู่น้า
    #66
    1
    • #66-1 (@azooii) (จากตอนที่ 19)
      22 ธันวาคม 2561 / 00:36
      ขอบคุณครับ เห็นเงียบ ๆ ใจคอม่าายยยยดี
      #66-1
  5. #64 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 16:07
    ห้ามชิงสุกก่อนห่ามนะ/ไหว้ฟ้าดินก่อน😁😁😁😁
    #64
    1
    • #64-1 (@azooii) (จากตอนที่ 19)
      20 ธันวาคม 2561 / 19:03
      5555555555 พ่อหมีบอก สาบาน ข้าจะไม่กินเจ้าก่อนแน่นวลลลล
      #64-1
  6. #63 Skreamario (@Skreamario) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 15:58
    น่ารักดีค่า
    #63
    1
    • #63-1 (@azooii) (จากตอนที่ 19)
      20 ธันวาคม 2561 / 19:03
      ขอบคุณครับบบฝากติดตามด้วยน้าาา
      #63-1
  7. #62 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 15:10
    บางทีเม้นท์แล้ว
    แต่ไรต์ไม่ตอบ
    ก็เลยคิดว่า
    ไรต์ไม่ได้อ่านไงคะ
    #62
    1
    • #62-1 (@azooii) (จากตอนที่ 19)
      20 ธันวาคม 2561 / 19:02
      มันเอ๋อ ๆ แปลก ๆ ตอบไปแล้วขึ้นไม่ตอบ ขอโทษด้วยนะครับผม
      #62-1