ยามลมวสันต์หวนคืนสู่ใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,215 Views

  • 126 Comments

  • 287 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    247

    Overall
    14,215

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 138 ครั้ง
    5 พ.ย. 61



เมื่อล่วงเข้ากาลวสันต์ พรรณไม้ผลัดก้านเดิมร่วงหล่น มวลพฤกษาแย้มกลีบบานชูช่องามละลานตา ท้องฟ้าสีครามดุจผืนน้ำกว้างใหญ่ไร้เมฆบดบัง สายลมจากทางเหนือหอบนำความสดชื่นคืนสู่ชาวแคว้น แต่จะดีเพียงใดถ้าหากไม่มีกลิ่นคาวเลือดอวลคลุ้งทั่วบริเวณดังกล่าว ท่ามกลางเสียงร่ำไห้เจียนขาดใจของผู้สูญเสียจากภัยสงคราม

หลานหลันรุดออกจากที่ซ่อนตัว ภายหลังจากได้ยินเสียงกีบเท้าม้าย่ำไกลออกไป นางกวาดสายตามองหาผู้เป็นบิดาและกลุ่มข้ารับใช้ในจวน แต่แล้วสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้าเสมือนคมดาบฟาดฟันกลางหัวใจ แขนที่เคยโอบอุ้มนางตั้งแต่จำความได้ ชูค้างอยู่กลางกองเพลิง ร่างไร้วิญญาณตอกย้ำให้หัวใจดวงน้อยพลันแตกสลาย หลานหลันยกมืออุดปากแน่น ทรุดตัวกระแทกพื้นราวกับคนสูญสิ้นทุกสิ่ง น้ำตาต่างสายไหลอาบแก้มนวล ริมฝีปากสั่นพร่า แผ่นหลังสะท้านไหวตามแรงสะอื้น

ความเจ็บปวดที่นางไม่พร้อมรับ ถาโถมเข้ามาประหนึ่งลมพัดย้อนทิศเดิมระลอกแล้วระลอกเล่า เรือนไม้หลังงามถูกเผาพร้อมกับร่างของคนในจวน แม้แต่เสาสักต้นก็ไม่มีให้เห็น คำว่าเคว้งคว้างสะกดเช่นไร นางรู้ซึ้งถึงความหมายก็วันนี้

เสียงชุดเกราะเหล็กกระทบบังเหียนม้ารั้งให้นางรีบกลับเข้าที่ซ่อนตัว หญิงสาวจดจำภาพเมืองถงฟางเป็นครั้งสุดท้าย คางมนเชิดขึ้นมองฟ้าพลันโขกศีรษะแนบพื้นสามคราแทนถ้อยคำอาลัย นางหยิบ แหวนหยกขาว ที่ห้อยสายสร้อยสีเงินโยนไว้ข้างกองไฟ ก่อนที่จะผลุบหายไปหลังเงาไม้ทางทิศใต้

เพียงไม่นานนัก ทหารกลุ่มใหม่เข้ามาตรวจสอบพื้นที่ ธงสีดำลายพยัคฆ์สะบัดพลิ้ว เสียงประกาศกร้าวแสดงถึงอำนาจกดเส้นประสาทพาให้ทุกคนหวาดกลัว   

หลานหลันซ่อนตัวอยู่ในโพรงไม้ขยับเข่าเข้าชิดกาย ค่อย ๆ ปรับลมหายใจให้เบาลง ความแสบร้อนช่วงหางตากลั่นเป็นน้ำไหลนองหน้า แม้นางจะไม่เห็นภาพในเหตุการณ์ดังกล่าว ย่อมรู้ชะตากรรมของคนในเมืองว่าจะพบเจอกับสิ่งใดต่อจากนี้

เสียงหวีดร้องขอชีวิตดับความคิดโดยพลัน เมื่อมีกลุ่มคนไม่ยอมทำตามคำสั่ง

หญิงสาวนางหนึ่งถูกทุ่มลงพื้นใกล้จุดที่หลานหลันซ่อนตัวอยู่ เสียงสะอื้นเฮือกเพราะแรงจุก ตามด้วยเสียงฝ่ามือฉาดใหญ่กระทบเนื้อนวล เสื้อผ้าตัวนอกถูกดึงขาดวิ่นติดมือหนา ก่อนจะเกิดการตอบโต้เพียงชั่วเวลาสั้น ๆ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นเสียงคำรามหอบกระเส่าของผู้ปราชัยเหนือร่าง ดุจสัตว์เดรัจฉานหลุดจากขุมนรก               

หลานหลันมองลอดผ่านช่องที่เจาะไว้สำหรับให้อากาศทะลุผ่าน หญิงสาวนางนั้นรู้สึกถึงสายตาที่มองอยู่ พลางส่ายหน้ามิให้ออกมาช่วย ปลายนิ้วชี้ให้นางมองตามแกมวอนขอเป็นครั้งสุดท้าย พบกับเด็กน้อยวัยสี่ขวบนั่งนิ่งกับพื้น โอบร่างไร้ศีรษะของบิดาไว้บนตัก สายตาแลดูว่างเปล่าจนเห็นแต่นัยน์ตาสีดำ จ้องมายังชายฉกรรจ์ที่เคลื่อนไหวอยู่บนร่างมารดาของตน

หลานหลันยากที่จะรั้งตัวให้นั่งมองอยู่เฉย ๆ ได้อีก แต่ก็มิอาจผลีผลามออกไปโดยไม่มีแผน ดวงตาเรียวหรี่เล็กลง ดึงปิ่นเงินออกจากมวยผมกำไว้แน่น ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับเจ้าเดนมนุษย์ผละตัวออกจากร่างผอมบางเพราะเสียงคมดาบปะทะกันรอบนอก หลานหลันตัดสินใจใช้ช่วงเวลาฉุกละหุกเข้าจ้วงแทงอีกฝ่าย ทว่านางกลับคิดช้าไป

อีกนิดเดียวเท่านั้น...

หัวใจดวงน้อยเย็นเยียบเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาหื่นกระหายของมัน หลานหลันก้าวขาไม่ออก ยิ่งมิอาจหันหลังกลับไปที่เดิม ครั้นพอสบตาเด็กน้อยที่มองอยู่กับร่างหญิงสาวนอนหายใจโรยริน นางก็เปลี่ยนจากสีหน้าตื่นกลัวเป็นยิ้มหวานเชิญชวน ลอบทิ้งปิ่นที่กำไว้ใช้เท้าเขี่ยไปด้านหลัง ลงมือฉีกเสื้อตัวนอกออกกว้างจนเห็นร่องอกงามรำไร

หลานหลันกรีดปลายนิ้วเรียกอีกฝ่ายประหนึ่งหญิงสาวในหอคณิกาเลืองชื่อ นางทรุดตัวนั่งลงราวกับแมวตัวน้อยถูกเลี้ยงจนเชื่อง ปลดเสื้อของตนเพิ่มเติม อวดผิวกายขาวลออราวหิมะเหมันต์ ปทุมถันอวบอิ่ม ปลุกเร้าให้ผู้มองขาดสติ

เมื่อบุปผาแย้มบานรอให้เชยชิดมีหรืออสูรกายในคราบทหารเจนศึกจะลบเลี่ยงได้ มันผู้นั้นย่างเท้าสามขุมแนบตัวเข้ารุกประชิด มือหนาสั่นด้วยความตื่นเต้นตะบมไปทั่วร่างงาม ริมฝีปากจาบจ้วงช่วงคอระหงไล่ลงต่ำ แววตาสีแดงก่ำถูกครอบงำด้วยฤทธิ์พิศวาส ไม่สนใจเสียงเรียกจากลูกน้องที่ผลัดกันรับคมดาบอยู่บนถนนใหญ่

ห่างออกไปเพียงสิบจั้ง[1]ชายหนุ่มที่แฝงตัวอยู่หลังพุ่มไม้ยกมือเป็นสัญญาณ ยื่นรับคันธนูจากลูกน้องคนสนิท ไหล่กว้างยืดตรงน้าวเชือกสุดช่วงแขนแกร่ง ดวงตาพยัคฆ์หรี่เล็กลงกำหนดเป้าหมายแน่ชัด ก่อนปล่อยไอสังหารไปพร้อมกับลูกศรปลิดชีวิต ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับปิ่นปักผมสีเงินแทงทะลุผ่านช่วงลำคอของเจ้ากากเดนมนุษย์

ความเจ็บแค้น ยามได้เห็นพวกมันย่ำยีชาวเมืองที่นางรู้จักแต่มิอาจช่วยอะไรได้ ก่อเกิดเป็นความกล้าบ้าบิ่นราวสุนัขจนตรอก หลานหลันหยิบปิ่นจ้วงแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า มุมปากผุดรอยยิ้มเย้ยหยัน น้ำตาหลั่งเป็นสายเลือด กระทั่งรู้สึกได้ถึงแรงยึดบนข้อมือให้หยุด เสียงทุ้มต่ำบอกให้นางรีบออกจากที่นี่โดยเร็ว แต่นางกลับคิดว่าเป็นเสียงของบิดาที่หวนกลับมารับพร้อมกับสติที่หลุดลอย

หลานหลัน จงมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อพ่อ

หลานหลันวิ่ง

วิ่งไป...หากเกิดอะไรขึ้นขออย่าได้หันมา



[1] จั้ง หน่วยวัดระยะของจีน ๑ จั้ง = ๓.๓ เมตร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 138 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #14 Colorberry (@Colorberry) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 10:56
    บรรยายดีมากค่ะไรท์ เนื้อเรื่องน่าสนใจมากกกกกกก
    #14
    1
  2. #4 bigsun1120 (@bigsun1120) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 19:02

    โอ้ยมาไวๆนะ

    #4
    3
    • #4-2 Pioil (@Pioil) (จากตอนที่ 1)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 22:21

      ใช้คำสวยดีค่ะ
      ให้ความรู้สึกดีค่ะ
      เดี๊ยวกดติดตามให้ค่ะ
      #4-2
    • #4-3 (@azooii) (จากตอนที่ 1)
      12 พฤศจิกายน 2561 / 14:37
      ขอบคุณนะครับ ^^ ยิ้มฉีกเลย 5555
      #4-3
  3. #3 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 17:31
    เศร้าอ่ะคุณชาย
    ไหนบอก สุขนิยมไง
    กระซิก กระซิก
    #3
    1
  4. #1 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 16:18
    ติดตามค่ะ💞💞💞💞💞
    #1
    1