[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 9 : 7#คุณชายบุปผาสกุลจาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 629 ครั้ง
    1 เม.ย. 63


กระทั่งเวลาผ่านไปเกือบสองเค่อ ฟากของซือเจี่ยที่คอยขวางทางสามีอยู่ด้านหน้าก็เริ่มวิตกกังวลจนแทบทนไม่ไหวจำต้องรีบวิ่งเข้ามาไถ่ถามอาการของบุตรชายด้วยความเป็นห่วง โดยมีกองทัพของว่านเทาและเหล่าลูกน้องนับสิบกรูตามกันเข้ามา

“แม่นาง ลูกชายข้าเป็นอย่างไร...”

“ท่านแม่ ท่านไปไหนมาหรือขอรับ”

ภาพที่เด็กน้อยนั่งมองมาพร้อมกับรอยยิ้มสดใสทำเอาผู้เป็นมารดาริมฝีปากสั่นระริก มีดสั้นในมือร่วงลงสู่พื้น ขาเล็กๆของนางแทบจะยืนหยัดอยู่ต่อไม่ไหว ยังดีที่สามีของนางโผเข้ามารับร่างอันบอบบางเอาไว้ได้ทันเวลา

“ซูเอ๋อร์ นี่ลูก...” แม้แต่ว่านเทาก็ยังไม่อยากจะเชื่อ คิ้วหนาเข้มขมวดเข้าหากันยุ่งมองบุตรชายที่นั่งยิ้มอยู่บนเตียงด้วยความฉงน ถึงแม้สีหน้าของว่านซูจะยังซีดเซียวอยู่มากแต่ก็นับว่าดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มากมายนัก หรือว่าแม่นางธรรมดาๆผู้นี้จะมีวิชาหมอล้ำเลิศอยู่จริงๆ

“นายท่าน นายหญิงเจ้าคะ ท่านหมอเก่งกาจจริงๆ ดูสิเจ้าคะนายน้อยลุกขึ้นนั่งได้แล้วเจ้าค่ะ” ผิงผิงว่าสีหน้ายิ้มแย้มคล้ายจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

“นี่ ข้าบอกแล้วว่าข้าหาใช่หมอไม่ อย่าเรียกข้าเช่นนั้นเลย”

“แต่ว่าท่านรักษาอาการของนายน้อยจนดีขึ้นจริงๆนี่เจ้าคะ มีความรู้เช่นนี้หากไม่ใช่หมอแล้วจะเป็นอันใด”

ลี่เซียนยิ้มบางๆใต้ผ้า ได้ยินผู้อื่นเรียกเช่นนี้นางก็ดีใจอยู่ แต่นางรู้วิชาหมอเพียงงูๆปลาๆเท่านั้นจะแอบอ้างได้อย่างไรกัน

“ข้าเพียงอาศัยอ่านตำราให้มาก ศึกษาสรรพคุณของสมุนไพรให้เยอะ จึงได้รู้ว่านายน้อยป่วยเป็นหอบหืดเนื่องจากแพ้เกสรดอกหญ้าก็เท่านั้น”

หลังจากเห็นกระจ่างแจ้งแก่สายตาแล้วว่าแม่นางที่เขาดูแคลนว่าไม่มีความสามารถจะรักษาบุตรชายตนเองได้ ยามนี้กลับทำให้บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาเป็นปกติ ใจของหวูก่ายว่านเทาจึงเริ่มยอมรับลี่เซียนมากขึ้นกึ่งหนึ่งจากเดิมไม่มีเลย

ร่างสูงใหญ่ประคองฮูหยินอันเป็นที่รักเดินเข้ามาหาบุตรชายซึ่งนั่งยิ้มแป้นด้วยสีหน้าผ่อนคลายขึ้นมาก

“ซูเอ๋อร์ เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง” ซือเจี่ยลูบไล้แก้มป้อมๆของบุตรชายด้วยความรัก

“ดีขึ้นมากเลยขอรับ ความรู้สึกอึดอัดพวกนั้นหายไปหมดเลย พี่สาวท่านนี้เก่งจริงๆนะขอรับท่านแม่” เด็กน้อยยิ้มร่า

ว่านเทากระแอมออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะว่า “ข้าขอโทษที่เคยสบประมาทแม่นาง และขอบใจที่ช่วยบุตรชายของข้าจนอาการดีขึ้น ที่ข้าแสดงกิริยาเช่นนั้นก็ด้วยเพราะห่วงบุตรชายเพียงคนเดียวของข้ามากเกินไป หากข้าทำสิ่งใดให้เคืองขุ่นก็ขอให้แม่นางโปรดอย่าได้ถือสา”

ลี่เซียนถึงกับชะงักงันไปครู่ เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเพียงนี้เชียว ภรรยากับลูกคงสำคัญกับเขามากจริงๆนั่นแหละนะ

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าก็ช่วยได้เท่าความสามารถที่พอมี แต่โรคหอบหืดนี้มิใช่ว่ารักษาเท่านี้แล้วจะหาย นายน้อยว่านซูยังต้องทานยาต้มอีกพักใหญ่ทีเดียว เพราะช่วงนี้ดอกหญ้าขึ้นเต็มไปหมดซ้ำยังมีลมหนาวพัดโชยทั้งวันทำให้มีละอองเกสรดอกหญ้ากระจายอยู่เต็มอากาศ ข้าจึงไม่แน่ใจว่าอาการที่นายน้อยเป็นจะกำเริบอีกเมื่อใด”

ได้ยินเช่นนี้ว่านเทาจึงมีสีหน้าอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน เขาเดินไปนั่งลงข้างเตียงก่อนจะโอบร่างเล็กๆของบุตรชายมากอดด้วยความห่วงหาอาทร

“เช่นนั้นแม่นางช่วยจัดยาที่ดีที่สุดมาให้บุตรชายข้าด้วยเถอะ จะคิดเงินมากสักเท่าใดไม่ว่า ขอเพียงเขาไม่ต้องทุกข์ทรมานก็พอ ข้าทนเห็นว่านซูเจ็บปวดเช่นนั้นอีกไม่ได้จริงๆ”         

ลี่เซียนแทบอยากจะลุกขึ้นปรบมือด้วยความซาบซึ้ง พ่อค้าร่างยักษ์ผู้นี้ถึงหน้าจะโหดแต่ใจไม่เหี้ยมก็นับว่าน่าชื่นชม ฮูหยินผู้นี้โชคดีนักที่ได้สามีที่ดี  พูดไปแล้วก็น่าอิจฉา ต่อไปนางจะไม่มองบุรุษที่หน้าตาอีกแล้ว รูปงามแล้วเช่นไร มากด้วยสมบัติแล้วอย่างไร มิใช่ว่าเพราะหลงในรูปโฉมภายนอกของพวกเขาหรอกหรือนางถึงได้ดูเป็นหญิงโง่เง่าและต้องมาประสบเคราะห์กรรมเลวร้ายอยู่เช่นนี้

เฮ้อ พูดแล้วเศร้า...

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัว...” ลี่เซียนทำท่าจะขอตัวกลับไปเตรียมยามาให้เด็กน้อย ทว่าผู้ติดตามคนหนึ่งก็เข้ามารายงานหวูก่ายว่านเทาว่า

“นายท่านขอรับ คนของคุณชายจางแจ้งมาว่าจะขอเข้ามาเยี่ยมนายน้อยขอรับ”

“งั้นหรือ รีบไปเชิญคุณชายเข้ามาสิ ชักช้าอันใดอยู่”

“ขอรับๆ”

“เอ่อ...” จากนั้นภายในกระโจมก็วุ่นวายเล็กน้อยจนลี่เซียนแทบไม่มีโอกาสได้เอ่ยสิ่งใด คล้ายกับว่าหากที่นี่ไม่เรียบร้อยจะขายหน้าผู้มาใหม่อย่างไรอย่างนั้น ลี่เซียนจึงทำได้แค่หันไปหันมาอย่างน่าเอ็นดูยิ่ง

“แม่นางรอสักครู่เถิดนะเจ้าคะ อีกเดี๋ยวคุณชายจางซึ่งเป็นหัวหน้าคาราวานพ่อค้าของเราจะมาที่นี่ แม่นางโปรดอยู่รอพบสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

“เอ๋ แต่ข้าไม่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว เหตุใดต้องรอพบด้วยเล่า”

“เชื่อข้าเถิดเจ้าค่ะ” ซือเจี่ยยืนยันจะให้นางอยู่ให้ได้ สุดท้ายลี่เซียนก็จำใจต้องรอก่อน ไม่รู้ว่าคุณชายอันใดนั่นเป็นผู้ใดกันจึงต้องรอพบ

ชั่วอึดใจเดียวคนที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงเสียที

ร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมทอมือสีเขียวเข้มราคาแพงก้าวเข้ามาภายในกระโจมพักด้วยท่าทีสง่างามชวนมอง บนหน้าผากกว้างของเขามีผ้าไหมสีน้ำตาลอ่อนปักรูปนกอินทรีสีทองอันเป็นเอกลักษณ์ของตระกูลจางคาดอยู่ ในมือถือพัดอันมีลวดลายเป็นทิวทัศน์ของแม่น้ำเจิงซีและภูเขาหานซานซึ่งวาดโดยจิตรกรชั้นเอกประเมินค่าไม่ได้ พลันเห็นสีหน้าของคนในอาณัติแช่มชื่นขึ้นมุมปากของเขาก็ยกขึ้นน้อยๆอย่างมีเสน่ห์

“เช่นไรกันว่านเทา จูฮูหยิน สีหน้าพวกเจ้าดีขึ้นมากขนาดนี้ อาการของว่านซูเป็นอย่างไรบ้างเล่า” เสียงทุ้มกังวานชวนฟังของเขาเรียกให้ลี่เซียนต้องละสายตาจากว่านซูหันไปมองด้วยความสนใจ

“คารวะคุณชายจางขอรับ” ว่านเทาประสานมือนอบน้อมคนตรงหน้าด้วยความจริงใจ

ซือเจี่ยเองก็โค้งศีรษะลงเช่นกัน “คารวะคุณชายจางเจ้าค่ะ”

“ตามสบายๆ อย่าได้มีพิธีรีตองมากนักเลย” จางหลิวเฟยโบกมือไปมาก่อนจะหันไปมองหน้าคนมาใหม่อย่างลี่เซียนด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย “แม่นางผู้นี้คือ...?” เขาชี้ปลายพัดในมือไปหานางอย่างเคยชิน

“เรียนคุณชายจาง แม่นางผู้นี้เป็นแม่ค้าขายสมุนไพรที่ฮูหยินของข้าไปพบแล้วพามารักษาว่านซูจนอาการดีขึ้นขอรับ”

“เช่นนั้นหรือ เก่งนี่ ดูแล้วยังอายุน้อยนักแต่กลับรักษาอาการของว่านซูได้ เจ้าชื่อแซ่ว่าอันใดงั้นรึแม่นาง” เสียงพัดในมือของเขาคลี่ออกจากกันดังฟึ่บ ก่อนจะโบกไปมาจนนางตาลาย

แม้หน้าตาของเขาจะหล่อเหลาไม่เท่าบุรุษที่นางได้พบเจอในป่าเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนแต่ก็นับว่ามีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ และสิ่งที่บุรุษผู้นี้มีแต่ผู้นั้นไม่มีคือแววตายั่วเย้าซุกซนเป็นประกายวาววับตลอดเวลานั่น  หากจะพูดให้ถูกต้องเรียกเขาว่า คุณชายบุปผา น่าจะตรงประเด็นมากกว่า นางอ่านเจอมามากในนิยายจีนโบราณ บุรุษจำพวกแย้มยิ้มมุมปากทุกครั้งที่พบหญิงงาม ผิวพรรณดีแต่งกายสะอาดสะอ้าน ในมือเรียวขาวก็โบกพัดราคาแพงหูฉี่ไปมาตลอดเวลาล้วนเชื่อถือไม่ได้

นี่แหละที่นางเกลียดยิ่งนัก

ดีนะที่นางมีผ้าปิดบังหน้าตาเอาไว้เสียครึ่งหนึ่ง ก็มิได้อยากสำคัญตัวผิด แต่ไม่ต้องเดาก็ดูออกว่าหากมีโอกาสอีกฝ่ายต้องเข้ามาก้อร่อก้อติกนางอย่างแน่นอน

“เรียนคุณชาย ข้าแซ่เฉินนามว่าลี่เซียน เป็นแม่ค้าสมุนไพรมีแผงอยู่ใกล้ๆกับหมู่บ้านเหม่ยย่งเจ้าค่ะ”

“แซ่เฉิน?”

เขาทวนแซ่ของนางคล้ายจะนึกอันใดออก ลี่เซียนถึงกับชะงักค้างไปชั่วขณะ

หรือเขาจะรู้จักนาง รู้จักครอบครัวของนาง ไม่สิ นามเดิมนางคืออิงเย่วต่างหาก ไม่ได้ๆจะตื่นตูมตกใจไม่ได้ นางต้องนิ่งไว้

“แซ่ของข้ามีอันใดงั้นหรือเจ้าคะ” นางถามเสียงราบเรียบสีหน้านิ่งเฉยราวกับไม่ได้รู้สึก ทว่าในอกของนางแทบจะได้ยินเสียงดังโครมคราม

“เปล่า ไม่มีอันใด แซ่เฉินมีออกมากมายทั่วแคว้น คงไม่ใช่คนที่ข้ารู้จักหรอก” เขาเอ่ยทิ้งไว้เพียงแค่นั้นแล้วก็เลิกสนใจแซ่ของนางอีก

ใช่สิเขาน่ะเลิกสนใจ แต่ทิ้งท้ายไว้เช่นนี้คิดว่านางจะเลิกใส่ใจได้หรือ บิดาของนางเป็นถึงเจ้าเมืองหลิวตาน คนแซ่เฉินมีมากก็จริงอยู่แต่ส่วนใหญ่ล้วนมีหน้ามีตามีฐานะทั้งนั้น เขาจะคิดว่านางแอบอ้างหรือไม่นะ

โธ่เอ้ย รู้อย่างนี้เปลี่ยนแซ่ไปด้วยเลยเสียก็ดี จะได้ไม่ต้องมาคอยกังวลเช่นนี้ ถ้าเกิดเขารู้จักนางมาก่อนจริงๆแล้วเอาเรื่องของนางไปป่าวประกาศนางมิแย่หรือ หากฮ่องเต้แคว้นเยี่ยนจอมชั่วช้าผู้นั้นรู้ว่านางไม่ได้พิการตามืดบอดนางต้องซวยแน่ๆ ดีไม่ดีอาจจะถูกคนของทางการมาจับกุมตัวกลับเมืองหลวงโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูงไปเสียอีก

ไม่เอานะ นางไม่อยากถูกกักขังอยู่ในวังวนเฉกเช่นเดียวกันกับพระสนมเฉินอีกแล้ว นางต้องรีบไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

“แม่นาง นี่เป็นค่ายาและค่าเสียเวลาที่ท่านมาช่วยรักษาอาการของซูเอ๋อร์เจ้าค่ะ”

ลี่เซียนยื่นมือไปรับถุงเงินจากอีกฝ่าย กะจากน้ำหนักในมือนางจึงเปิดปากถุงออกหยิบอัฐออกมาครึ่งหนึ่ง

“ข้าคิดแค่ค่ายาของวันนี้และของวันพรุ่งเท่านี้ก็พอ ส่วนอีกครึ่งนี่พี่สาวเอากลับคืนไปเถอะ”

“เอ๊ะ แต่ว่า...”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอิดออดไม่ยอมรับถุงเงินคืนลี่เซียนจึงจับยัดใส่มือ “ข้าไม่ชอบเอาเปรียบผู้ใด อ่อ แล้วข้าก็ทิ้งยาไว้ให้ผิงผิงอีกถ้วยหนึ่ง คงเพียงพอให้นายน้อยได้ทานหากอาการกำเริบอีกในคืนนี้ ส่วนยาต้มสำหรับรักษาในระยะยาวข้าจะกลับไปเตรียมให้คืนนี้ พรุ่งนี้เค่อแรกของยามซื่อ[1]ท่านก็ให้คนไปเอาห่อยากับข้าที่เดิมก็แล้วกัน ข้าขอตัวก่อน”

“อ๊ะ เดี๋ยวแม่นางอย่าเพิ่งไปเจ้าค่ะ เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยรักษาอาการป่วยของซูเอ๋อร์ เย็นนี้มาทานอาหารค่ำกับพวกเราที่นี่ได้หรือไม่เจ้าคะ” ซือเจี่ยอ้อนวอนแววตามีความหวัง

“ขอบคุณท่านมากแต่ไม่ดีกว่า ข้าห่วงแผงของข้าต้องรีบกลับไปดู ขอตัว”

แล้วลี่เซียนก็อาศัยจังหวะนั้นเร้นกายออกจากกระโจมไปโดยไม่สนใจซือเจี่ยที่พยายามเรียกเลยแม้แต่น้อย

 

เมื่อกลับมาถึงร้าน ลี่เซียนก็พบว่าหลูจินกลับมาจากบนเขาแล้ว และกำลังช่วยซูหลัวเก็บร้านอยู่ พอเห็นนางเดินมาก็พากันหยุดมือ

“อ๊ะคุณหนู ท่านกลับมาแล้ว” ซูหลัวยิ้มกว้างสีหน้าผ่อนคลายขึ้น นางกำลังคิดอยู่เทียวว่าหากคุณหนูของนางยังไม่กลับจะชักชวนหลูจินให้ไปตามหา

“นี่กำลังคิดว่าจะเก็บร้านแล้วออกไปตามหาข้าใช่หรือไม่”

ซูหลัวเม้มปากแน่น “เจ้าค่ะ”

“ข้าเองก็บอกนางแล้วขอรับว่าคุณหนูปลอดภัยดีนางก็ไม่เชื่อ”

“นี่ ก็ข้าเห็นว่าคุณหนูไปเกือบจะครึ่งชั่วยามแล้วนี่นา” ซูหลัวเถียงคำ

“เอาล่ะๆ อย่าทะเลาะกันเลย ข้าก็กลับมาแล้วนี่อย่างไรเล่า หลัวเอ๋อร์เจ้านี่ก็ช่างขี้กังวลเกินเหตุไปแล้วนะ”

“โธ่ คุณหนูก็...” ซูหลัวหน้างุ้ม ก่อนจะคิดสิ่งใดออก “อ๊ะ จริงสิเจ้าคะ เมื่อครู่มีชาวบ้านนำผักโต่วหยาฉือ[2]มาให้ เรานำไปผัดกินกับโชว่โตวฝุ[3]ที่เรือนดีหรือไม่เจ้าคะ” ซูหลัวเสนอสีหน้าดีใจ

“อืม ดีสิ จริงๆข้าก็อยากจะรีบกลับเรือนเช่นกัน ข้ายังต้องไปเตรียมยาต้มให้นายน้อยอีกหลายชุดเลยล่ะ มารีบๆช่วยกันเก็บร้านเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

 

ที่กระโจมพักหลังใหญ่ภายในกองคาราวานพ่อค้า คุณชายบุปผาจางหลิวเฟยกำลังนั่งกอดหญิงสาวรูปร่างเย้ายวนสองนางอยู่บนเตียงไม้ที่ปูด้วยหนังเสือขาวผืนใหญ่อย่างสบายอารมณ์ หากเป็นผู้อื่นหญิงงามทั้งสองคงไม่คิดจะมาปรนนิบัติถึงที่ให้เสียเวลา แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นคุณชายจางแห่งตระกูลพ่อค้าอันโด่งดังผู้เป็นที่กล่าวถึงไปทั่วว่ามากมายด้วยทรัพย์สมบัติและชื่อเสียง ซ้ำยังรู้จักผู้คนมากมายจนนับไม่ถ้วน ต่อให้นางเรียกค่าเสียเวลามากหลายตำลึงทองเขาก็ไม่มีท่าทีอิดออดเลยแม้แต่น้อย

พ่อค้าแม่ขายหน้าใหม่ทั้งหลายที่หวังจะร่ำรวยภายในเวลาอันสั้น มักจะมาขอร้องให้เขาช่วยอยู่เสมอ และไม่ใช่ว่าเขาจะยอมช่วยทุกคนดอก เขาจะเลือกช่วยเฉพาะคนที่พอใจจะช่วยเท่านั้น มันก็เป็นเช่นนี้มานานแล้ว

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ผู้คนในแคว้นเยี่ยนและแคว้นโม่วไม่มีผู้ใดไม่รู้จักเขา จะเว้นก็แต่...

“นางเป็นแม่ค้าตั้งแผงขายสมุนไพรเล็กๆริมถนนอยู่ใกล้ๆกับหมู่บ้านเหม่ยย่งจริงๆขอรับ”

หลิวเฟยเงยหน้าขึ้นมองคนพูด “แล้วเหตุใดนางจึงทำราวกับไม่รู้จักข้า”

“เหตุใดคุณชายจึงคิดเช่นนั้นหรือขอรับ” ผู้ติดตามนามว่าซวี่อี้ถามกลับ

“เจ้าก็รู้ว่าโอกาสที่จะได้พบกับข้าตรงๆเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ส่วนใหญ่หากมีโอกาสล้วนแต่จะเข้ามาขอความช่วยเหลือ ขอให้ข้าสนับสนุนร้านค้าให้มีชื่อเสียงขึ้นมาจนร่ำรวยเป็นเศรษฐี ซึ่งไม่มีผู้ใดที่ข้าช่วยแล้วจะผิดหวัง แต่นี่...นางกลับชิ่งหนีกลับโดยไม่แม้แต่จะอยู่พูดคุยอันใดต่อ ข้าว่าข้าก็มีชื่อพอตัวอยู่ ข้าหันไปไถ่ถามอาการอาซูครู่เดียวรู้ตัวอีกทีนางกลับหายตัวไปเสียแล้ว”

“เรียนคุณชาย นางอาจจะอยู่เพียงในชนบทห่างไกลทำให้ไม่เคยได้ยินชื่อท่านก็เป็นได้นะขอรับ”

“งั้นหรือ” จริงๆเขาก็ไม่ได้คิดอยากจะสนใจอันใดนางนักดอก แต่มันมีบางอย่างที่ยังติดใจเขาอยู่จนเลิกคิดเรื่องนางไม่ได้

ซวี่อี้ย่นหัวคิ้วน้อยๆด้วยความแปลกใจที่คุณชายของเขาให้ความสนใจสตรีแปลกหน้าผู้นั้นมากเป็นพิเศษ จะว่าต้องใจนางเฉกเช่นเดียวกันกับหญิงงามในหอคณิกาก็มิใช่ ถึงขั้นให้คนแอบตามไปดูเช่นนี้ช่างผิดวิสัยนัก

“ว่าก็ว่าเถิดซวี่อี้ เจ้าไม่คิดเห็นเช่นข้าหรือว่าผิวพรรณของนางไม่คล้ายคนยากจนที่อาศัยอยู่ในชนบทเลยแม้แต่น้อย ซ้ำแล้วนางยังแซ่เฉิน เจ้าก็น่าจะรู้ว่าคนตระกูลนี้บรรพบุรุษล้วนมีหน้ามีตาต่อให้เลวร้ายอย่างที่สุดก็คงไม่ตกระกำลำบากถึงขั้นต้องมานั่งขายสมุนไพรริมถนนกระจอกๆเช่นนี้ เอาง่ายๆเลยนะซวี่อี้ แค่กิริยาท่าทางและคำพูดนางข้าก็ไม่คิดแล้วว่านางจะเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาๆ อีกทั้งข้ากลับรู้สึกคุ้นเคยกับนางอย่างไรก็ไม่รู้”

ครั้นพอได้ยินเช่นนี้ซวี่อี้ก็คล้ายจะคิดได้ “คุณชายอยากจะพบนางอีกงั้นหรือขอรับ”

“พบน่ะพบแน่ เพราะข้าตัดสินใจแล้วว่าจะหยุดพักอยู่ที่เมืองฉางซูนี่ต่ออีกสักสองสามวัน เจ้าจงไปแจ้งแก่ว่านเทาว่าไม่ต้องรีบร้อน ให้รักษาว่านซูให้เต็มที่ได้เลยอย่าได้เกรงใจ ขาดเหลืออันใดให้แจ้งมา”

“ทราบแล้วขอรับคุณชาย”



[1] ยามซื่อ คือ ช่วงเวลาประมาณ 09.00 - 10.59 น.

[2] โต่วหยาฉือ คือ ถั่วงอก

[3] โชว่โตวฝุ คือ เต้าหู้เหม็น


               TALK: เปิดตัวจางหลิวเฟยจอมเจ้าชู้หูดำอย่างเป็นทางการจ้าาาาา บอกเลยว่าคนนี้มีนัยยะสำคัญมากในเรื่องนี้ ตัวละครของไรท์ทุกตัวมีหน้าที่และความสำคัญหมดแต่ต้องลุ้นและเดาเอาเองว่าพวกเขาจะเกี่ยวข้องกับเซียนเซียนอย่างไร บอกก่อนก็ไม่หนุกเซ่เนอะ อิอิ 

               ปอลิงงง..... เนื่องจากช่วงนี้ไรท์เข้าใจและเห็นใจรีดที่น่ารักของไรท์มากถึงมากที่สุดกับสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อโควิด-19 เพื่อเป็นขวัยและกำลังใจเลยอยากมาแจกนิยายสัก 2 เล่ม แต่ไม่บอกว่าเรื่องไหนบ้างนะคะ รอติดตามกติกาพรุ่งนี้นะเออ สักบ่ายโมงจะมาแจ้งเด้อออ ช่วงเช้าเค้าติดตุระ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 629 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #802 sasamama (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 11:38
    นิยายสนุกนะคะ ตามอ่านผลงานมาเปุเรื่องที่สองละ และที่สำคัญ รอหนังสือแจก 5555
    #802
    2
    • #802-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      30 พฤษภาคม 2563 / 13:55
      อุ้ย ขอบคุณมากนะคะ (ตกรีดได้อีกคนล้าววว อิอิ)
      #802-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #589 Pam NPP (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 02:13
    เบี้ยเงิน เรียก อีแปะ ตำลึงเงิน ตำลึงทอง นะคะ
    #589
    0
  3. #331 มาตี (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 17:22

    นิยายแนวจีนไม่น่าใช้คำว่า"เบี้ยอัฐ"นะคะ นั่นมันสกุลเงินไทยโบราณ

    #331
    4
    • #331-3 pearsadso(จากตอนที่ 9)
      29 มิถุนายน 2563 / 21:11
      คำว่าดอกนี่ใช่จีนมั้ยคะ นี่อ่านแล้วขัดๆแง
      #331-3
    • #331-4 mo05122546(จากตอนที่ 9)
      6 กรกฎาคม 2563 / 01:10
      จีนไม่ใช่คำว่าดอกต่อท้ายเหมือนไทยหรอกค่ะ😅 อ่านเจอคำว่าดอก ละขัดตาตเองแก้ในใจ 😢
      #331-4
  4. #324 kulyasalin2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 01:22
    เดาไม่ถูกเลยจริงๆ พ่อหูดำคนนี้คือใครกัน เพื่อนเล่นสมัยเด็กรึป่าว หรือพี่ชายข้างบ้าน 5555 มั่วละ
    #324
    1
    • #324-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      31 มีนาคม 2563 / 09:02
      มีบทบาทแน่นอนค่ะพ่อหนุ่มเจ้าสำราญคนเน้
      #324-1
  5. #159 Emmajung2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 11:44

    มันยังไงกันนะ ไผ่เป็นไผ่ ใครเปนพระเอกหน้อ
    #159
    2
    • #159-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 11:51
      เนี่ยแหละความสนุก 555 ลุ้นๆกัน
      #159-1
  6. #158 Panarinya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 11:43

    คุณชายบุปผาชื่อช่างเหมาะสม
    #158
    1
    • #158-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 11:51
      5555 ชื่นชมบุปผาเป็นอาจิน
      #158-1
  7. #157 kai918 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 11:30
    ชอบมาก ลงบ่อยๆนะคะไรท์ขา ช่วงนี้ว่างมากตกงาน เลยมีเวลารออ่านนะคะเลิฟฟฟฟ
    #157
    3
    • #157-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 11:50
      เง้อ ขอวันเว้นวันแล้วกันนะคะ 5555
      #157-1
    • #157-2 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 11:51
      ลืมๆๆ ขอเป็นกำลังใจให้สู้ๆนะคะ มีงานใหม่ไวๆน้าอย่าเครียดๆเป็นห่วงนะ
      #157-2
  8. #156 usaonly (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 10:44

    คุณชายจางรู้จักลี่เซียนคนเก่าแน่ แต่อิงเยว่มาสองร่างคงจะไม่รู้เรื่องราวต่างๆ ทั้งหมดหรอก ส่วนตอนนี้น้องขายยาได้แล้วและก็ไม่โลภมาก คิดว่าคุณชายจางอาจจะติดต่อให้อิงเยว่มีเส้นทางการค้าขายสมุนไพรได้ละมั้ง อาจหวังผลภายหน้า รอดูกันต่อไป ขอบคุณค่ะไรท์

    #156
    1
    • #156-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 10:59
      เรื่องที่ว่าไม่รู้เรื่องราวต่างๆรีดเข้าใจถูกเลยค่ะ อิงเย่วคนก่อนนั้นเป็นคนเก็บตัวมากๆด้วยเพราะสภาพแวดล้อมของครอบครัวด้วยส่วนหนึ่งเพราะอย่างนี้น้องจึงกลายเป็นคนน่าสงสารที่มีแต่ความเศร้า ไม่แปลกที่น้องจะเลือกจบชีวิตตัวเองง่ายๆแบบนั้น อิงเย่วไม่รู้เรื่องราวภายนอกความทรงจำที่มีเลยทำให้ลี่เซียนเองก็ไม่รู้เช่นกัน ทีนี้ต้องมาลุ้นกันว่าหลิวเฟยจะทำอะไรต่อไป
      #156-1
  9. #155 chanchan123 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 10:09
    คุณชายบุปผา อยากรู้แล้วเกี่ยวข้องกับเซียนเซียนยังไง
    #155
    1
    • #155-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 10:13
      เกี่ยวแน่นอน โผล่บ่อยด้วย 555
      #155-1
  10. #154 Airki (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 10:07

    สนุกค่ะ รอๆๆๆๆเลยค่ะ อยากรู้ว่าลี่เซียนแต่งตัวเกล้าผมเหมือนคนออกเรือนแล้วหรืิยังไม่ออกเรือนคะ แล้วก้ออยากให้ไรต์อีพทุกวัน วันละหลายตอนเลยค่ะ ชอบ
    #154
    3
    • #154-2 Airki(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 10:28

      ขอบคุณไรต์ที่เข้ามาตอบนะคะ กระจ่างแล้วค่ะ ดียิ่ง
      #154-2
    • #154-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 10:30
      ยินดีค่าาา
      #154-3
  11. #153 benjama1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 09:29
    ขำไรท์ พูดถึงท่านจางสะเห็นภาพ หน้า...มาบทแรกไรท์ตั้งอิมเมทให้สะสะดุ้ง5555
    #153
    3
    • #153-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 09:36
      5555 เจ้าสำราญที่แท้ทรูเลยล่ะค่ะคนเน้
      #153-1
    • #153-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 09:49
      เรื่องจริงค่ะ ถ้านึกภาพไม่ออกองค์ชายสามเหลียนซ่งเลยค่ะ 5555
      #153-3
  12. #152 sungkyunglee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 08:56
    แหมไรท์บอกตรงๆก็ได้ว่าหน้าหม้ออ่ะ
    #152
    1
    • #152-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 9)
      28 มีนาคม 2563 / 09:03
      5555 หูดำมันคล้องจองกับเจ้าชู้ง่า
      #152-1