[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 6 : 4#เมตตาธรรม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,048
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 632 ครั้ง
    23 มี.ค. 63


ไรท์ขอแจ้งว่าจะอัพทุกๆวัน อังคาร/พฤหัสบดี/เสาร์หรืออาทิตย์(วันใดวันนึง) นะคะ
หาติดธุระอย่างไรหรือเกิดปัญหาแต่งนิยายไม่ออกไรท์จะพยายามแจ้งล่วงหน้าจ๊ะ อิอิ


“ท่านแม่!! ท่านแม่ฟื้นสิ อย่าทิ้งข้าไป!! ท่านแม่!!เสียงร่ำร้องอันน่าสงสารดังแว่วมา ลี่เซียนคาดเดาเอาว่าอาจจะเป็นเสียงของเด็กน้อยคนนั้นก็ได้นางจึงรีบวิ่งไปดู

ลี่เซียนมาหยุดยืนหน้ากระท่อมมุงหญ้าคาเก่าๆสภาพพังแหล่มิพังแหล่ เสียงสะอึกสะอื้นของเด็กน้อยยังคงดังเล็ดลอดออกมาด้านนอก นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ แต่คิดไปคิดมานางควรจะไปดูให้แน่ชัด หากมีอันใดร้ายแรงนางก็จะได้ช่วยเหลือได้ทัน

เมื่อก้าวเข้ามาด้านในลี่เซียนก็แทบผงะ รู้สึกขนลุกซู่และคันคะเยอไปทั่วร่าง สภาพด้านในกระท่อมที่เห็นยามนี้เรียกได้ว่าไม่ถูกสุขลักษณะอย่างชัดเจน ที่นอนสกปรกจนไม่รู้ว่าให้ผู้ป่วยนอนลงไปได้อย่างไร พื้นที่เหยียบก็ทั้งเปียกชื้นและเหม็นกลิ่นอับลอยตลบอบอวลไปทั่ว

“เอ่อ...มีอันใดให้ข้าช่วยหรือไม่” ลี่เซียนถามเสียงเบา

พลันได้ยินเสียงของแขกผู้มาเยือนเด็กน้อยก็สะดุ้งด้วยความตกใจ ทำให้นางได้เห็นสภาพผอมแห้งและซีดเซียวของคนป่วยที่เด็กคนนั้นเรียกว่าท่านแม่ได้เต็มสองตา ดวงตาของลี่เซียนเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่กระนั้นสติของนางก็ยังดี นางรีบโผเข้าไปตรวจชีพจรของคนป่วยในทันทีโดยที่ไม่ได้นึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

“ไยจึงได้ปล่อยให้ท่านแม่ของเจ้าอาการหนักถึงเพียงนี้เล่า”

“ทะ...ท่าน....ท่าน...” เด็กน้อยงงงันไปหมด จู่ๆอีกฝ่ายก็มาปรากฏกายเช่นนี้ได้อย่างไร นางว่านางหนีพ้นแล้วนี่

“อย่าเพิ่งตกใจ บอกข้ามา ก่อนหน้านี้ท่านแม่ของเจ้ามีอาการอย่างไรบ้าง”

“เอ่อ...เอ่อ...ท่านแม่อาเจียนแล้วก็ถ่ายเหลวทั้งวันเลยเจ้าค่ะ”

พลันนั้นนางก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ “อย่าบอกนะว่าคนอื่นๆที่อยู่ด้านนอกก็มีอาการเดียวกัน”

เด็กน้อยพยักหน้าน้ำตายังอาบสองแก้ม “เมื่อเช้านี้ท่านอาตี้ ท่านพี่อันก็เพิ่งสิ้นใจไปเจ้าค่ะ”

ลี่เซียนรีบวิเคราะห์ประมวลผลในสมองเร็วรี่ “แล้วนี่ท่านแม่ของเจ้าเป็นมานานเท่าใดแล้ว”

“เกือบห้าวันแล้วเจ้าค่ะ ข้าพยายามหาโจ๊กมาป้อนแต่ท่านแม่ก็อาเจียนออกมาจนหมด” เด็กน้อยสะอึกสะอื้น ร่างบางสั่นระริกด้วยความกลัว

“ดูจากสภาพโดยรวมอาการคล้ายกับอหิวาตกโรคเลยนี่หน่า แต่ก็ไม่แน่อาจจะแค่โรคท้องร่วงธรรมดาก็ได้ เอาล่ะ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรีบรักษาเดี๋ยวนี้เลย นี่ เจ้าน่ะ จำคนติดตามอีกสองคนของข้าได้ใช่หรือไม่ ถ้าจำได้ก็รีบไปตามพวกเขามาที่นี่เร็วเข้า”

“เอ๋” คำพูดที่รัวเร็วซ้ำยังฟังไม่รู้เรื่องของลี่เซียนทำเอาเด็กน้อยสับสน

“ไม่ต้องเอ๋แล้ว หากเจ้ายังชักช้าอย่างนี้เจ้าได้เสียท่านแม่เจ้าไปจริงๆแน่ ไปเร็ว ไปตามคนของข้ามา!

“เจ้าค่ะๆ” แล้วเด็กหญิงตัวน้อยก็รีบวิ่งออกไปตามคนทันที

ลี่เซียนเริ่มตรวจดูอาการของคนบนเตียงอีกครั้ง อีกฝ่ายมีอาการขาดน้ำอย่างมากต้องทำการเสริมธาตุน้ำโดยเร็ว นางแนบใบหน้าลงที่หน้าท้องของคนป่วยก็ได้ยินเสียงเคลื่อนตัวไปมาภายในช่องท้อง ดูเหมือนว่าจะเกิดภาวะลำไส้อักเสบอีกด้วย อันดับแรกคงต้องระงับอาการอักเสบภายในลำไส้และกระเพาะอาหาร รวมถึงทำให้หยุดอาเจียนและหยุดถ่ายเหลวเสียก่อน

“คุณหนู!! พวกบ่าวเป็นห่วงเสียแทบแย่เลยนะเจ้าคะ!” ซูหลัวดีใจจนแทบทรุด ยามที่นางกลับมาที่แผงแล้วไม่พบตัวลี่เซียนนางแทบเป็นบ้า

“อ๊ะนี่ ข้าลืมบอก พวกเจ้าสองคนใช้ผ้าปิดจมูกเอาไว้ด้วย ที่นี่เชื้อโรคเยอะมากเดี๋ยวจะล้มป่วยเอาได้นะ”

อาจินงวยงง “เชื้อ...เชื้ออันใดนะขอรับ”

“เถอะน่ะ อย่าเพิ่งมาสงสัยอันใดยามนี้เลย เจ้าด้วยนะเด็กน้อย ไปหาผ้าบางมาปิดจมูกไว้เสีย” ลี่เซียนสั่งเด็กหญิงผู้นั้นด้วยอีกคน

หลังจากทุกคนทำตามคำสั่งของลี่เซียนเรียบร้อยซูหลัวก็เดินเข้ามาใกล้ๆ “แล้วนี่นางป่วยหนักเป็นอันใดหรือเจ้าคะคุณหนู”

“ข้ากำลังสงสัยว่าที่นี่จะมีโรคระบาดน่ะ”

“โรคระบาดหรือเจ้าคะ! อย่างนั้นเรารีบหนีไปกันเถอะเจ้าค่ะคุณหนู ที่นี่อันตรายนัก” ซูหลัวทำท่าจะเข้ามาพาตัวลี่เซียนออกไป แต่อีกฝ่ายกลับชักแขนกลับ

“ไม่ได้ หลัวเอ๋อร์ ข้าไม่ได้ตามพวกเจ้ามาเพื่อให้ลากขากลับไปนะ ข้าจะให้พวกเจ้าฟังรายชื่อสมุนไพรที่ต้องใช้แล้วไปนำมาให้ข้าต่างหาก”

ซูหลัวตกตะลึง “หา! คุณหนูจะรักษาคนป่วยเหล่านี้หรือเจ้าคะ หากมันเป็นโรคระบาดจริงแล้วเกิดคุณหนูติดโรคขึ้นมาบ่าวจะทำเช่นไรกันเล่าเจ้าคะ” นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว

ลี่เซียนกลอกตาด้วยความเหนื่อยหน่าย “หยุดตื่นตูมได้แล้วหลัวเอ๋อร์ ข้าคนเดิมอาจจะเคยขี้ขลาด แต่ข้าคนใหม่ไม่ใช่ หากเจ้ากลัวนักก็ออกไปแล้วให้อาจินมาช่วยข้าแทน”

“ก็...ก็บ่าวเป็นห่วงคุณหนูนี่เจ้าคะ”

ลี่เซียนทอดถอนหายใจ “ข้าเข้าใจหลัวเอ๋อร์ว่าเจ้าห่วงข้า แต่เจ้าไม่เห็นหรือว่าคนเหล่านี้เขากำลังเดือดร้อน ข้าไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำที่เห็นคนกำลังจะตายแล้วไม่ช่วย เจ้าทนเห็นเด็กน้อยไร้เดียงสาผู้นี้กำพร้ามารดาได้หรือ”

เด็กหญิงตัวน้อยมองไปยังคนทั้งสามตาปริบๆ นางยังนั่งจับมือมารดาที่หายใจแผ่วบนเตียงเก่าๆแน่น แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง นางเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดต้องไปหาหญิงสาวผู้มีดวงตาสีแปลกประหลาดผู้นี้ ใจหนึ่งก็กลัว อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายคือที่พึ่งสุดท้ายของนาง

“บ่าว...บ่าว...”

“เอาล่ะๆ อาจิน หลัวเอ๋อร์ คิดอย่างนี้ก็แล้วกันนะ หากเราช่วยพวกเค้าได้ก็จะเป็นบุญกุศลใหญ่หลวง บางทีผลกรรมดีๆเหล่านี้จะทำให้เราทำมาค้าขึ้นและได้พบเจอแต่สิ่งที่ดี ดีหรือไม่”

ซูหลัวหันไปมองหลูจินครู่หนึ่งก่อนจะเห็นว่าหลูจินคล้อยตามนายตนไปเสียแล้วก็จำใจ “เจ้าค่ะ”

“ขอรับคุณหนู”

ลี่เซียนยิ้มกว้างอย่างพอใจใต้ผ้าขาวบาง “ดีมาก อย่างนั้นจงจดจำรายชื่อสมุนไพรที่ข้าจะบอกต่อไปนี้ให้ดีนะหลัวเอ๋อร์ อาจิน”

“เจ้าค่ะคุณหนู” จากนั้นทั้งคู่ก็ฟังชื่อสมุนไพรต่างๆจากปากของคุณหนูตนอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะพยักหน้าแล้วออกจากกระท่อมเก่าๆนี่ไป

คล้อยหลังผู้ติดตาม ลี่เซียนก็หันมาหาเด็กน้อยหน้าตามอมแมมคนนั้น นางยิ้มให้อีกฝ่าย ยามนางยิ้มดวงตาของนางหยีเล็กชวนให้ผู้เห็นเอ็นดูยิ่งนัก

“ว่าแต่เราน่ะ ยังไม่บอกพี่เลยว่าชื่อแซ่อันใดกัน”

ประโยคแปร่งหูทำเอาเด็กน้อยลืมความเศร้าไปชั่วขณะ นางก็เดาเอาว่า พี่ ที่อีกฝ่ายหมายถึงก็คงคล้ายคำเรียกว่าท่านพี่กระมัง

“ข้าน้อยเอ้อสุ่ยหลิง ท่านแม่ของข้าชื่อเอ้อสุ่ยเจินเจ้าค่ะ”

“สุ่ยหลิงงั้นหรือ ชื่อน่ารักจัง อายุเท่าใดแล้ว”

“ปี...ปีนี้ย่างแปดขวบเจ้าค่ะ”

“อ้อ อายุพอๆกับเจ้าลูกตาลน้องสาวตัวแสบของข้าที่มูลนิธิเลย มิน่าเล่าเมื่อวานพอได้เห็นหน้าเจ้าก็คิดถึงใครบางคนขึ้นมา ที่แท้เจ้าก็ละม้ายคล้ายนางมากนี่เอง”

สุ่ยหลิงขมวดคิ้วยุ่งกับคำพูดแปลกประหลาดของลี่เซียน คราแรกที่เห็นคุณหนูผู้นี้นางก็นึกกลัวอยู่ในใจเกือบเจ็ดแปดส่วน ด้วยเพราะเห็นเพียงดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นที่โผล่พ้นผ้าออกมา นางจึงคาดเดาเอาว่าคุณหนูผู้นี้อาจจะหน้าตาอัปลักษณ์และดุร้ายจนไม่มีผู้ใดคบหาถึงขนาดตกอับจนต้องมาเร่ขายสมุนไพรประทังชีวิตไปวันๆ แต่พอได้พูดคุยกันจริงๆนางกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายอัธยาศัยดีจนไม่น่าเชื่อ

“คุณ...คุณหนูเจ้าคะ”

“ไฮ้ คุณหนูอันใดกัน พี่ก็ชาวบ้านธรรมดาๆนี่แหละไม่ได้เป็นคุณหนูสูงศักดิ์ที่ไหน สองคนนั่นแค่เรียกข้าว่าคุณหนูจนติดปากก็เท่านั้น เอาอย่างนี้ นับจากนี้ไปเจ้าก็เรียกข้าว่าพี่ลี่เซียนเถิดนะอาหลิง”

เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะว่าขึ้นใหม่ “พี่ลี่เซียนเจ้าคะ ท่านแม่ของข้าจะหายดีใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ลี่เซียนจ้องมองดวงตาใสซื่อของสุ่ยหลิงก็ให้นึกเอ็นดู เด็กคนนี้ยังดีที่ยังมีมารดาอยู่คียงข้าง ผิดกับนางและเด็กๆในมูลนิธิที่นางเติบโตมาซึ่งไร้ทั้งบิดาและมารดา นางรู้ดีว่าคำว่าไอ้ลูกกำพร้าฟังแล้วมันเจ็บจี๊ดเพียงไร เพราะฉะนั้นนางจะไม่ยอมให้เด็กคนนี้ต้องทุกข์ทนเช่นนางหรอก

“ต้องหายสิ เชื่อมือพี่สาวเถิด ระดับนี้แล้ว”

สุ่ยหลิงก็ไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใดมาก่อนหน้านี้ จะเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ที่ตกอับ เป็นแม่ค้าขายสมุนไพรธรรมดาๆ หรือเป็นหมออันใดสักอย่างนางก็ยากจะคาดเดา แต่คำพูดของอีกฝ่ายเพียงประโยคเดียวกลับทำให้นางมั่นใจว่าท่านแม่ของนางจะต้องหายอย่างที่อีกฝ่ายให้คำมั่นจริงๆ

 

ยามนี้ภายในกระท่อมของหญิงม่ายเอ้อสุ่ยเจินกลายเป็นห้องทำยาชั่วคราวตามคำสั่งของลี่เซียน นางให้อาจินทำความสะอาดพื้นดินจนเอี่ยม ข้าวของเก่าๆที่สกปรกๆทุกชิ้นก็จัดการขนออกไปทิ้งเสียให้หมด ส่วนที่นอนชื้นๆอับๆก็เปลี่ยนใหม่ รวมถึงเช็ดเนื้อตัวของท่านแม่ของสุ่ยหลิงและสุ่ยหลิงให้สะอาดด้วย

“เอาล่ะ ถึงที่นี่จะไม่ใช่ห้องปลอดเชื้อ แต่มันก็เป็นเหตุเร่งด่วน ข้าจำต้องแก้ไขสถานกรณ์เฉพาะหน้าไปก่อนได้เท่านี้ก็นับว่าดีมากแล้ว หลัวเอ๋อร์กับอาหลิง เจ้าทั้งสองคนช่วยกันต้มน้ำสุกให้ข้าหลายๆหม้อเลยนะ ส่วนอาจินไปหาสมุนไพรพวกนี้มาเพิ่มด้วย พอข้าบดยาเสร็จจะได้เอาไปแจกให้คนอื่นๆได้ทานกันด้วย”

“เอ๋ แต่ว่าสมุนไพรพวกนี้หากนำไปขาย...” หลูจินมีท่าทีลังเล ลำพังรักษาเพียงหญิงม่ายผู้หนึ่งไม่ได้หนักหนาอันใด แต่หากต้องนำไปรักษาหมดหมู่บ้านก็คงจะใช้จำนวนมากโขอยู่

“อาจิน ข้าให้ไปหาก็ไปหามาเถิด หากจะติดตามข้าห้ามเป็นคนใจแคบ เงินทองของนอกกายเมื่อใดก็หาใหม่ได้ไยต้องคิดเล็กคิดน้อยด้วยเล่า เจ้าเองก็เคยลำบากมาก่อนน่าจะเข้าใจเรื่องเช่นนี้ดีนี่หน่า”

หลูจินหน้าหงอยลงไปทันใด เขาหลงลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน ก่อนหน้านี้เขาก็เคยตกระกำลำบากหิวโซจนสิ้นแรงมาก่อน คงเพราะคุณหนูเลี้ยงดูเขาจนสุขสบายกว่าเดิมมากไปเขาจึงกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้

“บ่าวขอโทษขอรับ ต่อจากนี้บ่าวจะทำตามที่คุณหนูสั่งทุกอย่างโดยไม่อิดออดอีกแล้ว”

“ดีมาก เช่นนั้นก็รีบไปเถิดอย่าชักช้า ประเดี๋ยวจะไม่ทันการ ยังมีคนป่วยรออยู่อีกมาก”

“บ่าวจะรีบไปรีบกลับขอรับ”

ลี่เซียนพยักหน้ามองตามหลังหลูจินไป ก่อนจะหันมาบอกซูหลัวที่กำลังก่อไฟต้มน้ำอยู่ไม่ไกล “หากน้ำเริ่มเดือดช่วยตักออกมาพักไว้ให้ข้าสักถ้วยนะหลัวเอ๋อร์”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

ลี่เซียนพยักหน้าก่อนจะเริ่มลงมือทำยา ซื่อเสินหวาน[1] อย่างขะมักเขม้น นางหยิบสมุนไพรที่จะนำมาใช้เป็นตัวยาทั้งหมดมาใส่ในหินบดยาที่ให้หลูจินไปหามาแล้วออกแรงบดมันเข้าด้วยกันด้วยความตั้งใจ

ผ่านไปครึ่งเค่อน้ำในหม้อจึงเริ่มเดือด สุ่ยหลิงจึงรีบวิ่งไปหยิบถ้วยที่ล้างจนสะอาดมาใส่น้ำร้อนวางพักไว้ตามที่ลี่เซียนสั่ง ระหว่างนั้นสมุนไพรที่ลี่เซียนออกแรงบดก็เริ่มเข้ากันดี จากนั้นนางก็เติมเซิงเจียง[2]และตาเจ[3]ลงไปบดรวมกันให้เปนผงละเอียดยิ่งขึ้น เมื่อละเอียดมากพอจึงใชน้ำที่ต้มสุกแล้วเปนกระสายยาปั้นให้เปนลูกกลอนเพื่อให้คนป่วยทานได้ง่าย

คนที่ปกติไม่ค่อยได้ออกแรงมากๆอย่างเฉินอิงเย่ว พอต้องมานั่งบดยาเป็นเวลานานๆนางก็เริ่มหอบ เหงื่อเม็ดเล็กๆเริ่มผุดซึมไปทั่วร่าง ซูหลัวจึงกำชับให้สุ่ยหลิงดูแลหม้อต้มน้ำต่อส่วนนางจะไปช่วยคุณหนูบดยา

“มาเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวจะบดต่อเองนะเจ้าคะ คุณหนูไปนั่งพักสักหน่อยเถิด” ซูหลัวยื่นมือไปรับช่วงต่อ นางเกรงว่าหากปล่อยให้ลี่เซียนทำต่อไปอีกฝ่ายจะเป็นลมเป็นแล้งไปเสียก่อน

“ก็ดีเช่นกัน” ลี่เซียนพยักหน้าก่อนจะลุกให้ซูหลัวทำแทน ส่วนนางก็ดื่มน้ำต้มสะอาดแก้กระหายจึงค่อยมีแรงขึ้นมาบ้าง บอกตามตรงว่าพอมาอยู่ในร่างนี้นางก็ดูเป็นหญิงสาวอมโรคผู้อ่อนแอจริงๆ สงสัยต้องออกกำลังกายให้มาก ทานยาบำรุงอีกหน่อยคงจะดีขึ้นกว่านี้

สุ่ยหลิงที่นั่งพัดเตามองชามกระเบื้องที่มีฝาปิดมิดชิดซึ่งบรรจุยาลูกกลอนที่ลี่เซียนปั้นไว้จำนวนมากก็เกิดความสงสัยจึงเอ่ยถามขึ้น “พี่สาว ยานี้คืออันใดหรือเจ้าคะ?”

“อ้อ ยาตัวนี้เป็นยาจำพวกช่วยสมานลำไส้น่ะ มันมีสรรพคุณที่สามารถแก้อาการท้องร่วงถ่ายไม่หยุดได้ผลดีทีเดียวเชียวล่ะ หากท่านแม่ของเจ้าและทุกคนที่นี่มีอาการท้องร่วงธรรมดาๆทานยานี่ก็จะเริ่มมีอาการดีขึ้น แต่ก็ต้องสังเกตดูด้วยว่ามีใครเป็นโรคระบาดหรือไม่ ส่วนตัวนี้เรียกว่า เซินหลิงไป๋จู๋ส่าน[4] จะช่วยสร้างธาตุน้ำ รักษาอาการอ่อนเพลีย อาเจียนและท้องร่วง เข้าใจใช่ไหมจ๊ะ” 

เด็กหญิงพยักหน้าหงึกๆ “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

แม้จะฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างแต่ก็เดาเอาว่ามันต้องเป็นยาที่ดีมากๆแน่ๆ ไม่เช่นนั้นพี่สาวคงไม่ทุมเทแรงกายทำถึงเพียงนี้ดอก



[1] ซื่อเสินหวาน (四神丸) เป็นยาจำพวกสมานลําไสกระชับระบบขับถาย ประกอบด้วย ปู๋กู่จือ โร่วโต้วโค่ว หวูจูยฺหวี และอู่เว่ย์จื่อ

[2] เซิงเจียง หมายถึง ขิงสด

[3] ต้าเจ่า หมายถึง พุทราจีน

[4] เซินหลิงไป๋จู๋ส่าน (参苓白术散)เสริมธาตุน้ำ รักษาอาการที่มีความชื้นคั่งจากม้ามพร่อง ร่างกายอ่อนเพลีย อาเจียนและท้องร่วง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 632 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #971 เมมฟิส (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 10:00
    สนุกค่ะ

    เอาใจช่วยลี่เซียน
    #971
    0
  2. #122 Kwan Kiri (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 11:25
    สนุกมากค่ะ
    #122
    1
    • #122-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      24 มีนาคม 2563 / 09:06
      ขอบคุณมากมายจริงๆนะคะ
      #122-1
  3. #121 Jirapanonpitak (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 01:31
    รอค่ะสนุกค่ะชอบบบบ
    #121
    1
    • #121-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      24 มีนาคม 2563 / 09:06
      ขอบคุณน้าาา
      #121-1
  4. #120 jaroenrampijitra (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 00:35

    ขอบคุณไรท์มากๆเลยค่ะ
    #120
    1
    • #120-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      24 มีนาคม 2563 / 09:05
      ยินดีค้าบบบ
      #120-1
  5. #119 Poonchanit (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 23:14
    ขาดน้ำรุนแรง กินแล้วอาเจียน ก็จะรับน้ำเกลือแร่ไม่ได้ ทำไมนางเอกกล้าใช้คำว่าหาย ถ้าเป็นอหิวาต์ แล้วรุนแรงมากก็อาจตายได้ ยิ่งไม่มีให้น้ำเกลือทางเส้นเลือดดำ ก็เอาไม่ค่อยอยู่ เพราะทดแทนไม่ทัน
    ปรับความรุนแรงของโรคลงหน่อย จะได้ให้ยากินได้ จะได้หายตามความต้องการ
    #119
    1
    • #119-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      24 มีนาคม 2563 / 09:05
      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่า ไรท์เพิ่มตัวยาที่เสริมธาตุน้ำแล้วค่ะ ยังไงก็ฝากติดตามไปนานๆน้า
      #119-1
  6. #118 12082010lucas (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 12:48

    ในที่สุดก็ได้อ่านสักที ขอบคุณไรท์คนสวยที่มาลงให้อ่าน

    #118
    1
    • #118-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 13:11
      เย้ๆ ดีใจเหมือนกันค่ะ หายไปนานๆไรท์ก็คิดถึงคนอ่านเหมือนกัน
      #118-1
  7. #117 kai918 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 12:44
    ไรท์ขามาแล้วววว รอนะคะ ชอบบบบค่ะ
    #117
    5
    • #117-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 13:12
      มาทุกวันไม่ไหว แต่งไม่ทันค่ะ 555
      #117-3
    • #117-5 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 13:16
      ขอบคุณมากๆค่ะ
      #117-5
  8. #116 witchjunior (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 12:21
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #116
    1
    • #116-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 13:10
      ขอบคุณหลายๆ
      #116-1
  9. #115 puphaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 11:56
    ดีใจจัง มาแล้ว
    #115
    1
    • #115-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 13:10
      มารายงานตัวแล้วจ้าาา
      #115-1
  10. #114 sungkyunglee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 11:07
    เย้มาแว้ว
    #114
    1
    • #114-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 11:14
      กลับมาแว้ว แต่รีดต้องห้ามไปไหนนะ 555
      #114-1
  11. #112 usaonly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 10:27

    ดีใจท่ีไรท์กลับมาอัพต่อ ลี่เซียนคงช่วยรักษาอาการท้องร่วงจากสมุนไพรได้นะคะ ถ้านางทำสำเร็จก็จะเป็นกุศลอันยิ่งใหญ่ทีเดียว เอาใจช่วยให้ทุกคนหายป่วยไว ๆ ขอบคุณค่ะไรท์

    #112
    1
    • #112-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 10:44
      ขอบคุณที่กลับมาเช่นกันค่าา ไรท์ทิ้งช่วงไปนานมากจริงๆ ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ
      #112-1
  12. #111 Lada29 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 10:13

    น่ารักน้ำใจดี ขอบคุณค่ะไรท์

    #111
    1
    • #111-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 10:43
      ยินดีจ้าาา
      #111-1
  13. #110 pook1819 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 09:40
    อย่างนี้ ทั้งรักทั้งหลงเลยสวยเก่งใจดี
    #110
    1
    • #110-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 09:59
      ขอบคุณคับผมมม
      #110-1
  14. #109 bebegang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 09:38
    ชอบอ่ะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #109
    1
    • #109-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 09:59
      ขอบคุณค่าาา ฝากเอ็นดูน้องเซียนด้วยน้า
      #109-1
  15. #108 PiGunChaNok (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 09:09
    สนุกจ้ารอตอนต่อไป
    #108
    1
    • #108-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 09:18
      ขอบคุณจ้า
      #108-1
  16. #107 chanchan123 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 08:59
    เด็กน้อยสุ่ยหลิงน่ารัก
    #107
    1
    • #107-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 6)
      21 มีนาคม 2563 / 09:01
      ขอบคุณที่ติดตามค่าาา น่ารักอ่ะ
      #107-1