[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 42 : 38#การมาถึงของคนที่ไม่อยากพบหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 307 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63



ในใจของลี่เซียนในยามนี้นั้นอยากจะไล่ตะเพิดอีกฝ่ายไปให้พ้นๆแต่ก็ทำไม่ได้ ดูก็รู้ว่าที่มาต้องมีเหตุผลสำคัญมากแน่จึงได้ขนกันมาเป็นโขยงขนาดนี้ แต่นางมิได้ทำความผิดไยต้องเกรงกลัว

“ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพป่วยไข้อันใดหรือไม่เจ้าค่ะจึงได้มาที่ร้านของข้า”

ร่างสูงใหญ่เดินเท้าเอวดูองอาจน่าเกรงขามเข้ามาในร้าน “ข้าหาได้เจ็บป่วยอันใด ซ้ำยังสุขสบายดีไม่มีปัญหา”

ไอ้สีหน้าท่าทางนั่นก็ดูน่านับถืออยู่หรอก แต่คำพูดกับน้ำเสียงนี่สิ กวนโมโหคนฟังได้ดียิ่งนัก

“แล้วไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ”

“มีสิ มีแน่นอน สำคัญอย่างมากด้วย”

ลี่เซียนกรอกตา ได้ตำแหน่งแม่ทัพมาเพราะจับสลากได้หรืออย่างไรกันนะคนผู้นี้ “เช่นนั้นเชิญท่านว่ามาได้เลยเจ้าค่ะ”

เทียนเหิงกระแอมไอเบาๆ ก่อนจะแบมือไปหาผู้ติดตาม “หานจื่อ นำราชโองการมา”  

เพียงได้ยินหัวใจของลี่เซียนก็หล่นวูบ ส่วนซูหลัวนั้นทรุดฮวบลงไปนั่งพังพาบอยู่กับพื้น ยังดีที่จิตนางแข็งไม่เช่นนั้นคงเข่าอ่อนตามซูหลัวไปแล้ว        

“เฉินลี่เซียน รับราชโองการ!!” ร่างบอบบางรีบคุกเข่าลงกับพื้นส่วนคนอื่นๆในร้านต่างก็โขกศีรษะลงด้วยความเคารพ รอบข้างล้วนเงียบสนิท ครู่ต่อมาแม่ทัพลั่วก็ได้อ่านราชโองการด้วยเสียงอันดังว่า

“ยามนี้ทั้งในเมืองหลวงและเมืองใกล้เคียงได้เกิดโรคระบาดอย่างหนักซึ่งยังไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ ซ้ำแล้วโรคระบาดนี้ยังทำให้องค์รัชทายาทต้องเจ็บป่วยทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส แม้แต่หมอหลวงยังหาต้นเหตุและวิธีรักษาไม่พบ แต่ด้วยความเก่งกาจของเฉินลี่เซียนที่มีความสามารถในรักษาโรคด้วยสมุนไพรจนเป็นที่เลื่องลือ ฝ่าบาทจึงมีพระประสงค์ให้เฉินลี่เซียนเดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อทำหน้าที่สำคัญคิดหาวิธีรักษาโรคระบาดในครั้งนี้เพื่อช่วยเหลือราชสำนักและราษฎรให้พ้นภัยในครั้งนี้โดยเร็วที่สุด จบราชโองการ! 

จู่ๆบนหน้าผากของลี่เซียนก็มีเหงื่อซึมทั้งๆที่เป็นหน้าหนาว ยิ่งหนียิ่งเจอ ยิ่งหลบก็ยิ่งเห็น นี่ต้องเป็นเพราะใต้เท้าหม่าผู้นั้นแน่ ต้องใช่แน่ๆ

แล้วนางจะทำเช่นไรได้เล่า นี่คือราชโองการเชียวนะ ขัดราชโองการย่อมมีความผิดถึงขั้นถูกประหาร เช่นนี้แล้วนางยังจะมีสิทธิ์ปฏิเสธได้หรือ! มัดมือชกชัดๆเลยให้ตายเถอะ!

“คุณ...คุณหนูเจ้าคะ...” ใบหน้าของซูหลัวซีดเผือด เหตุใดทุกอย่างจึงได้รวดเร็วปานนี้

คนเป็นนายหลับตาลงตั้งสติก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วลูบหลังมือที่กระตุกแขนเสื้อนางเบาๆ “ไม่เป็นไรหลัวเอ๋อร์”

อันใดจะเกิดมันก็ต้องเกิด บางทีเรื่องนี้อาจจะเป็นลิขิตของสวรรค์ต่อให้หนีอย่างไรก็คงหนีไม่พ้น อย่างไรเสียนางก็มีหน้าที่ช่วยเยียวยารักษาคนเจ็บป่วยอยู่แล้ว ยิ่งมีโรคระบาดเช่นนี้หากนางทำเฉยไม่สนใจเสียนางก็เป็นคนเห็นแก่ตัวยิ่งนัก

“หม่อมฉันเฉินลี่เซียนน้อมรับราชโองการเพคะ”

คนเชิญราชโองการเผยยิ้มร้ายออกมา “ดี ดี เช่นนั้นข้าให้เวลาเจ้าไปเตรียมตัวแค่ครึ่งชั่วยามและข้าก็จะยืนรอเจ้าอยู่ตรงนี้ เวลาไม่คอยท่าเราจะเร่งเดินทางกลับเมืองหลวงให้เร็วที่สุด”

“เช่นนั้นขอท่านแม่ทัพโปรดรอข้าสักครู่นะเจ้าคะ” 

หลานคุนที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังก็ไม่สามารถช่วยอันใดได้เพราะนี่คือราชโองการของฮ่องเต้ที่ไม่อาจขัด เขาจำได้ดีว่าใต้เท้าหม่ากับแม่ทัพผู้นี้สนิทสนมกัน คงคิดจะใช้เรื่องโรคระบาดมาอ้างแล้วพาตัวนางเข้าเมืองหลวงไปเป็นแน่ ช่างร้ายกาจนัก

บัดซบเอ๊ย!! เขาจะทำอย่างไรดี เขาจะช่วยสหายของเขาอย่างไรดี!

ไม่ได้การแล้วเขาต้องรีบไปหาบิดาโดยเร็ว ไม่แน่ว่าอาจจะยังพอมีทางยับยั้งได้ คิดได้อย่างนั้นเขาจึงรีบออกไปจากร้านของลี่เซียนทันทีโดยไม่ได้บอกผู้ใดไว้ หมายจะรีบไปรีบกลับมาให้ทันการก่อนจะช้าเกินไป

 

ภายในห้องนอนของลี่เซียน ยามนี้ซูหลัวร่ำไห้จนน้ำตานองหน้า ทั้งคู่ต่างก็ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่พระสนมเฉินยังใช้ชีวิตอยู่ในวังหลวงจนถูกขับออกมาใช้ชีวิตอย่างเดียวดายอยู่ที่เมืองฉางซูอันแสนไกลนี่ แต่ยามนี้ซูหลัวกลับติดตามนายตนไปด้วยไม่ได้ช่างน่าแค้นใจยิ่งนัก

“ข้ารู้ ว่าเจ้าไม่อยากให้ข้าไปเพียงลำพัง แต่เจ้าเป็นอดีตนางกำนัลที่เข้านอกออกในวังหลวงอยู่เป็นประจำ หากเจ้าไปกับข้าเกรงว่าจะมีคนจดจำเจ้าได้ แต่ข้ายามนี้ไม่ได้ตาบอดและมีผ้าคาดหน้าอยู่เช่นนี้ก็คงพอเอาตัวรอดได้”

“ฮึก...บ่าวทราบดีเจ้าค่ะ แต่บ่าวห่วงคุณหนูนี่เจ้าคะ หนทางยาวไกลนักท่านไปคนเดียวคงลำบากมาก ไม่รู้ว่าฮ่องเต้ผู้นั้นคิดการใดอยู่กันแน่ แล้วหากเกิดความผิดพลาดขึ้นแล้วพวกเขาจดจำท่านได้ขึ้นมา...”

ลี่เซียนถอนหายใจออกมาหนึ่งคำใหญ่ ไม่ใช่ว่านางไม่กลัว นางเองก็คิดและกลัวเรื่องนี้มาตลอดนั่นแหละ แต่ทุกอย่างย่อมไม่มีคำว่าบังเอิญ เรื่องบางเรื่องต่อให้เราระวังหรือพยายามหลีกหนีเท่าใดมันก็ยิ่งเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้นเท่านั้น  

“เอาล่ะ ฟังข้านะหลัวเอ๋อร์ ข้าสัญญาว่าข้าจะระวังตัวให้ดี จะคาดผ้าเอาไว้เช่นนี้ตลอด ไม่พูดคุยกับใครมากเกินความจำเป็น แล้วจะรีบกลับมาที่นี่ให้เร็วที่สุด” นางให้คำมั่น

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรอท่านอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ” ซูหลัวสะอึกสะอื้นดูน่าสงสารนัก

“รออย่างเดียวไม่ได้นะ เจ้ากับอาจินต้องดูแลที่นี่คอยช่วยเหลือผู้คนที่กำลังลำบากให้ดีด้วย อาจินยามนี้เก่งขึ้นมากพอจะรักษาอาการป่วยได้บ้างแล้ว ข้าเชื่อว่าเจ้าทั้งสองคนจะทำได้ดีเช่นเดียวกันกับยามที่ข้าอยู่” ลี่เซียนกำชับเรื่องสำคัญ ซูหลัวที่ยังร่ำไห้ก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง

ร้านนี้พวกนางทั้งสามคนช่วยกันสร้างขึ้นมา หากมีเรื่องเหนือความคาดหมายขึ้นมาจริงๆนางก็มั่นใจว่าทั้งหลูจินและซูหลัวจะดูแลที่นี่ต่อไปได้แน่ พลันนั้นนางก็คิดถึงใครคนหนึ่งขึ้นมาจึงใช้ให้ซูหลัวยกข้าวของจำเป็นของนางลงไปรอข้างล่าง ก่อนจะหยิบกระดาษกับพู่กันขึ้นมาเขียนจดหมายสองฉบับ

ฉบับแรกนางเขียนถึงหลานคุนที่นางเห็นว่าจู่ๆเขาก็วิ่งออกจากร้านไป ดูเหมือนว่าเขาคงตั้งใจจะไปหาบิดาของเขาเพื่อขอความช่วยเหลือเรื่องนี้เป็นแน่ แต่เขาไปเช่นนี้ก็ดีนางไม่ต้องการให้ใต้เท้าอี้มาวุ่นวายกับเรื่องของนางให้ลำบากใจ เนื้อหาในจดหมายนี้ระบุว่าหากนางกลับมาช้าหรือไม่อาจกลับมานางก็จะให้เขาช่วยบ่าวผู้จงรักภักดีของนางทั้งสองคนต่อไป

ส่วนฉบับที่สอง นางเขียนถึงหยางเหรินอี้ บุรุษผู้ซึ่งยามนี้ครอบครองหัวใจของนางไปจนหมดแล้วทั้งดวง นางรับปากว่าจะรอเขาอยู่ที่นี่ หากโชคดีนางก็คงได้กลับมาพบเขา แต่หากไม่ นางก็ขอให้เขาจงลืมนางเสีย พูดถึงตรงนี้นางก็รู้สึกเศร้านัก ความรักที่ไม่สมหวังจะกี่ครั้งกี่คราก็สร้างความเจ็บปวดในหัวใจได้มากมายเหลือเกิน

ทุกอย่างคงเป็นเพราะฟ้าได้ลิขิตเอาไว้หมดแล้วจริงๆ

พอลงมาด้านล่างข้าวของของนางและสิ่งที่จำเป็นล้วนถูกขนขึ้นบนรถม้าเรียบร้อยพร้อมที่จะเดินทาง ทั้งหลูจินและซูหลัวต่างก็ได้แต่ก้มหน้าน้ำตาไหลรินด้วยไม่อยากให้นางต้องรู้สึกเศร้าโศกไปมากกว่านี้ ก่อนไปลี่เซียนไม่ลืมที่จะฝากจดหมายทั้งสองฉบับเอาไว้กับบ่าวคนสนิทพร้อมกำชับว่าต้องส่งให้ถึงมือเขาทั้งสองคนห้ามลืมเด็ดขาด ก่อนจะเดินเร็วๆไปขึ้นรถม้าโดยไม่หันกลับมามองคนด้านหลังอีกจนกระทั่งรถม้าเคลื่อนตัวไปได้ระยะหนึ่งนั่นเองลี่เซียนจึงได้ซบหน้าลงกับฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างของตนแล้วสะอื้นไห้ออกมาอยู่เพียงลำพัง

ขณะเดียวกันห่างจากร้านของลี่เซียนไปไม่กี่จ้างบุรุษผู้หนึ่งที่ได้รับหน้าที่ให้คอยจับตาดูเฉินลี่เซียนก็ได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับนาง สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดยามนี้เป็นช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานของแคว้นทั้งสองแคว้นจะบุ่มบ่ามเข้าไปขวางก็เกรงว่าจะมีผลร้ายมากมายตามมา เรื่องนี้สำคัญนัก เขาต้องรีบไปรายงานให้องค์รัชทายาททราบเดี๋ยวนี้เลย ว่าแล้วร่างสูงโปร่งก็หายวับไปราวกับสายลมวูบหนึ่ง

 

วันเวลาผ่านไปได้ราวห้าวัน จิ้งต้าห่าย หนึ่งในองครักษ์ของเหรินอี้ก็เดินทางมาถึงยังที่ตั้งค่ายทหารของแคว้นจ้าวซึ่งสามารถเดินทางข้ามชายแดนมาได้แล้วเกือบแสนนาย เขาไม่รอช้ารีบเข้าไปในกระโจมพักขององค์รัชทายาททันที

“กระหม่อมจิ้งต้าห่าย ถวายพระพรหวงไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ!!

หลังจากเห็นว่าต้าห่ายปรากฏตัวที่นี่ซ้ำยังมีสีหน้าไม่สู้ดี เหรินอี้ก็รีบวางแผนผังของแคว้นเยี่ยนในมือลงกับโต๊ะก่อนจะสาวเท้าเร็วๆเข้าไปหา รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี

“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วเซียนเซียนเล่า! เราให้เจ้าอยู่ดูแลนางไม่ใช่หรือ!

“ทูลหวงไท่จื่อ กระหม่อมมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับคุณหนูเฉินมารายงานต่อพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

“มีอันใด เกิดอันใดขึ้นกับนางว่ามาเร็วเข้า!

“เมื่อหลายวันก่อนแม่ทัพลั่วเทียนเหิงพร้อมด้วยขบวนทหารนับสิบนายเดินทางมายังร้านของคุณหนูเฉิน ก่อนจะพาตัวนางไปเมืองหลวงในวันเดียวกันนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“จิ้งต้าห่าย!! ไยเจ้าไม่เข้าไปพานางออกมา ไร้ประโยชน์นัก!!

ผัวะ!!

เสียงหมัดหนักๆที่กระแทกเข้าที่สันกรามของจิ้งต้าห่ายดังไปทั่ว กลิ่นคาวของเลือดคละคลุ้งไปทั่วปากขององครักษ์หนุ่ม ทว่าต้าห่ายกลับไม่ได้เคืองโกรธนายเหนือหัว ซ้ำยังเข้าใจทุกอย่างดี ใจจริงเขาอยากจะไปชิงตัวคุณหนูเฉินมาตั้งแต่วันนั้น แต่เกรงว่าจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ตามมาหลายเรื่อง จะให้เรื่องของสตรีหนึ่งคนมาทำให้แผนการที่ถูกวางแผนมาเป็นปีพังลงภายในวันเดียวไม่ได้ และเขาก็ไม่มีอำนาจตัดสินใจมากถึงเพียงนั้น หากงานใหญ่ต้องพังลงเพราะเขา เขาเองก็ไม่อาจรับไหวได้เช่นกัน

“ขอหวงไท่จื่อทรงอภัย ไม่ใช่กระหม่อมไม่อยากชิงตัวนางมา แต่อีกฝ่ายคือแม่ทัพลั่วเทียนเหิงซึ่งมีฝีมือมิใช่ด้อย แม้กระหม่อมจะรับมือไหวแต่คนของเขามีมากเกินไปพลาดพลั้งขึ้นมากระหม่อมถูกจับตัวได้เรื่องอาจจะลุกลาม กระหม่อมเกรงว่าแผนที่พระองค์วางมาทั้งหมดจะสูญเปล่านะพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้านี่ช่าง…!!

จางหลิวเฟยที่อยู่ในกระโจมด้วยรีบเข้าห้ามปรามด้วยไม่อยากต้องทนเห็นต้าห่ายช้ำในจนตาย “หวงไท่จื่อ! ทรงพระทัยเย็นลงก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ที่ต้าห่ายตัดสินใจทำเช่นนี้กระหม่อมเองก็เห็นด้วย กระหม่อมทราบดีว่าเฉินลี่เซียนสำคัญต่อพระองค์ แต่พระองค์ก็ต้องเห็นแก่ส่วนรวมด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ”

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นหวงไท่จื่อมีบันดาลโทสะ แต่ทุกครั้งจะเยือกเย็นกว่านี้หลายเท่านัก ทว่าครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกที่หวงไท่จื่อแทบจะไม่อาจควบคุมสติและอารมณ์ได้เลยแม้แต่น้อย ดูท่าแล้วเฉินลี่เซียนนั้นมีอิทธิพลต่อจิตใจของหวงไท่จื่อมากมายจริงๆ

เหรินอี้ค่อยๆผ่อนลมปราณที่พลุ่งพล่านในกายลงช้าๆ “ได้หลิวเฟย แค่ยามนี้ที่เราจะใจเย็น เพราะหลังจากที่เราปรับเปลี่ยนแผนใหม่เราจะไม่ใจเย็นอีกต่อไป เส้าเฉิง! ให้คนไปตามแม่ทัพเสวียนมาพบข้าเดี๋ยวนี้!

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” เส้าเฉิงค้อมกายลงก่อนจะหายออกไปจากกระโจม

“หวงไท่จื่อ นี่พระองค์คิดจะเปลี่ยนแผนอีกหรือ” หลิวเฟยคลี่พัดออกโบกไปมาเพื่อตั้งสติเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนตรงหน้าสติหลุดจนน่ากลัวขนาดนี้ ทั้งๆที่ปกติเป็นคนใจเย็นมากกว่านี้แท้ๆ

“ใช่ เราจะเปลี่ยนแผน” เขาตอบเพียงเท่านั้นซึ่งจางหลิวเฟยก็ไม่คิดจะซักไซ้อันใดอีก ไยเขาจะไม่รู้ว่าคนดื้อรั้นเช่นหวงไท่จื่อคิดจะทำสิ่งใดแน่ แต่อย่างว่าเขาจะไปห้ามอันใดอีกฝ่ายได้เล่า ก็คงต้องปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทำตามใจนั่นแหละ

แต่ทางนี้คงไม่ต้องห่วงนัก แค่มีแม่ทัพผู้เก่งกาจชำนาญการศึกเช่นเสวียนตงเค่อซึ่งเป็นสหายร่วมสำนักของพวกเขาเพียงคนเดียวย่อมรับมือไหวอยู่แล้ว ที่เหลือก็คงแล้วแต่สวรรค์เป็นผู้กำหนดแล้วล่ะนะ


TALK: อาวววล่ะค้าาาา น้องจะโดนอิพี่เต้แกล้งอะไรบ้างน้อ แล้วพี่อี้จะมาหาน้องได้มั้ย โอ๊ยยย ลุ้นไปสิ อิอิ ติดตามต่อในอีบุ๊คได้น้าาสำหรับคนใจร้อน แฮ่!! (ขายของแบบเนียนๆ)


ไรท์ฝาก E-Book ด้วยนะคะทุกคนนนน

Thumbnail Seller Link
จอมนางเหนือบัลลังก์
เหอไป๋ซิง
www.mebmarket.com
ชาติที่แล้วนางถูกคนรักหักหลัง มาเกิดใหม่อีกชาติก็ยังถูกเทแล้วเทอีก ได้!! นับจากนี้นางจะต้องสวยและรวยที่สุด และนางจะต้องเป็นผู้เลือก ไม่ใช่ผู้ถูกเลือก!...
Get it now

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 307 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #1351 Keeyabo (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 13:52
    ฮ่องเต้เป็นคนดีหรือป่าวคะ
    #1,351
    0
  2. #1205 Joob-Thidathip (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 20:53
    เราไม่เชียร์เหรินอึ้ล่ะ ต่อยองครักษ์นี้เกินกว่าเหตุระงับอารมณ์ไม่อยู่ เปลี่ยนเรือดีกว่า
    #1,205
    0
  3. #1133 Poonchanit (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 22:57
    เรื่องไหนๆก็สงสารลูกน้องต้องมารองรับหัวหน้า
    #1,133
    0
  4. #1132 kai918 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 21:22
    ไรท์ขาอย่าแกล้งลี่เซียนของเราเยอะนะคะ เดี๋ยวไม่รักไรท์ขาแล้วนะคะอิอิ
    #1,132
    0
  5. #1131 warintorn127 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 16:16
    พี่อี้เอาน้องกลับมาา
    #1,131
    0
  6. #1130 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 11:35

    เต้ตัวก่อความวุ่นวาย อิอิ รอพี่อี้มาช่วยน้อง

    #1,130
    0
  7. #1129 usaonly (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 10:53

    เซียนเซียนถูกบังคับโดยใช้ข้ออ้างของโรคระบาด และการป่วยของรัชทายาท พี่เต้หวังดึงนางไว้ใกล้ตัว คิดอยากได้นางเป็นสนมรึไม่ พี่อี้เราใจร้อนเป็นไฟแล้วคง อยากเร่งทำสงครามให้ชนะจะได้รีบกลับไปหาเซียนเซียน รอลุ้นกันว่าน้องจะปลอดภัยไหม ขอบคุณค่ะ

    #1,129
    0
  8. #1127 ohsen9488 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 09:50
    ด้วยคาแรคเตอร์พระเอก ก็คือน่าจะหน้าด้านเหมือนอิพี่เต้นั่นแหละ เดานะ555555
    #1,127
    0
  9. #1126 Wakin (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 09:32
    บอกว่ารักษาไม่ได้ละกลับร้านซะ

    จะไปรักษาให้ยุ่งยากทำไม
    #1,126
    0
  10. #1125 2531 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 09:31
    ─=≡Σ(╯°□°)╯︵┻┻ไมมมมมมมมอะไรจะเกิดขึ้นเนื่อ
    #1,125
    0
  11. #1124 sanisirilak (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 09:05
    ไม่เอาอิเต้น๊าาาา

    ไม่ชอบมาโซ

    รีบเอาชื่ออิเต้ใส่ death note ด่วนๆ เลย
    #1,124
    1
    • #1124-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 42)
      26 มิถุนายน 2563 / 09:13
      โหดร้ายงะรีด 5555
      #1124-1
  12. #1123 smile1432 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 09:01
    แงงงงง หยั่มมายุ่งกับเซียนเซียนจิได้มั้ยยยย พี่อี้ ช่วยน้องให้ได้นะ รู้มั้ยยย รอน้าา สู้ๆค่าา
    #1,123
    1
    • #1123-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 42)
      26 มิถุนายน 2563 / 09:12
      มาลุ้นไปด้วยกานนนน
      #1123-1
  13. #1122 Preen772 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 08:45
    โอ้ยอิเต้อิจอมก่อเรื่อง...หลายเรื่องแล้วนะๆเอากระบองไปตีหัวอิเต้จะโดนประหารไหมเนี้ย
    #1,122
    1
    • #1122-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 42)
      26 มิถุนายน 2563 / 08:53
      5555 เอาเย็นๆสักขวดมั้ยไรท์ซื้อให้ รีดหัวร้อนแย้ววว
      #1122-1