[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 41 : 37#ข้าเชื่อใจท่านได้ใช่หรือไม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 364 ครั้ง
    26 มิ.ย. 63


ไรท์ฝาก E-Book ด้วยนะคะทุกคนนนน

Thumbnail Seller Link
จอมนางเหนือบัลลังก์
เหอไป๋ซิง
www.mebmarket.com
ชาติที่แล้วนางถูกคนรักหักหลัง มาเกิดใหม่อีกชาติก็ยังถูกเทแล้วเทอีก ได้!! นับจากนี้นางจะต้องสวยและรวยที่สุด และนางจะต้องเป็นผู้เลือก ไม่ใช่ผู้ถูกเลือก!...
Get it now

อาชาตัวใหญ่ยังคงควบทะยานไปข้างหน้า สายลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านผิวแก้มไปทำเอาลี่เซียนต้องซุกใบหน้าเข้าหาอกแกร่งของเหรินอี้ไม่รู้ตัว มีเพียงเสื้อคลุมขนจิ้งจอกตัวใหญ่ของเหรินอี้ที่นางพอจะเอามาห่อตัวกันหนาวได้ ตั้งแต่เกิดมานางเคยขี่ม้าตัวเป็นๆที่ใดกัน เขาเอาจากไหนมาพูดว่านางเคยขี่มาแล้ว จะบ้าหรือ!

กระทั่งผ่านไปชั่วครู่อาชาตัวนั้นจึงได้ชะลอฝีเท้าลง หยางเหรินอี้จึงได้เอ่ย

“ถึงแล้วล่ะเซียนเซียน” คนที่ถูกเรียกยังซุกหน้าอยู่ที่เดิม เหรินอี้ขำท่าทางของนางจนกายไหว “เจ้าเงยหน้าออกมาดูก่อนสิ”

“ไม่เอาเจ้าค่ะ” นางส่ายหน้าไปมากับแผงอกกว้างด้วยคิดว่าม้ายังคงวิ่งอยู่ทั้งๆที่มันเพียงก้าวเท้าเหยาะๆเท่านั้น

เหรินอี้ดึงเสื้อคลุมให้เปิดออก เห็นอีกฝ่ายหลับตาปี๋ก็นึกเอ็นดูยิ่งนัก “เซียนเซียนเด็กดี ลืมตาเถิด ดูสิที่นี่งดงามปานนี้เจ้าไม่อยากเห็นหรือ หืม...”

ลี่เซียนค่อยๆหรี่ตามองก็พบว่าภาพไม่ได้เคลื่อนไหวเร็วๆเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว และสิ่งที่ทำให้นางตาเบิกกว้างกว่าเดิมก็คือสถานที่ที่อยู่ตรงหน้ายามนี้

นางไม่รู้ว่าแม่น้ำสายนี้มีชื่อว่าอันใดและจะไปสิ้นสุดตรงที่ใดเพราะมันช่างกว้างใหญ่เหนือจะคาดคะเน ยามที่ผิวน้ำกระเพื่อมขึ้นลงเพราะแรงลมแล้วสะท้อนกับแสงจันทร์ที่สาดแสงพาดยาวลงมาดูระยิบระยับพร่างพราวไปทั่วผืนน้ำ มันช่างงดงามเสียจนนางไม่อาจละสายตาไปที่ใดได้เลย และที่ริมแม่น้ำตรงนั้นมีต้นจื่อเถิงต้นใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ยามเมื่อถูกลมหนาวพัดพา กลีบของจื่อเถิงฮวาก็ปลิวว่อนราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ไม่มีผิด

“เหรินอี้ ที่นี่ช่างงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ” นางยืดกายขึ้นมองทำให้เสื้อคลุมร่วงลงไปไม่รู้ตัว ทว่าพอต้องลมหนาวร่างบางก็สั่นสะท้านขึ้นมาอีกอีกครั้ง ด้วยความเป็นห่วงว่านางจะป่วยไข้เหรินอี้จึงดึงเสื้อคลุมขึ้นมาคลุมร่างนางเอาไว้ตามเดิม ทำให้ยามนี้แผ่นหลังของลี่เซียนแนบชิดอยู่กับด้านหน้าของเขาจนไม่เหลือช่องว่าง ไออุ่นแผ่ซ่านอบอวลจนทั้งสองไม่รับรู้ถึงความหนาวเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าเคยมาหรือไม่”

ใบหน้าขาวนวลส่ายไปมา “ไม่เคยเลยเจ้าค่ะ ตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยออกมานอกเมืองไกลขนาดนี้เลย จึงไม่รู้เลยว่าเมืองฉางซูมีที่ที่งดงามปานนี้อยู่ด้วย”

เหรินอี้ก้มมองคนที่นั่งหันข้างเนิ่นนาน ดวงตาของนางยามสะท้อนกับแสงจันทร์เป็นประกายวาววับจับตา สุดท้ายก็ทนไม่ไหวเอื้อมมือไปปลดผ้าที่คาดอยู่บนหน้าของนางออก ก่อนจะประคองใบหน้าเล็กให้หันมามองเขาตรงๆ สายตาเว้าวอนของเหรินอี้ที่มองมาทำเอาหัวใจดวงน้อยๆของลี่เซียนเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ บรรยากาศเช่นนี้มันช่างเป็นใจจริงๆให้ตายเถอะ

“เหริน...เหรินอี้ มีอันใดหรือเจ้าคะ”  นางแสร้งถาม แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะทำอันใด

นางอายุยี่สิบแปดแล้วไม่ใช่สาวแรกรุ่นที่ไม่ประสีประสาว่าชายหญิงยามอยู่กันลำพังจะเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง แต่ว่าก็ว่าเถอะนะ กับเผิงซงหนานก็อาจจะมีจูบกันบ้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าจูบได้หรือไม่เพราะมันก็ไม่ได้ดูดดื่มซึมซาบปานนั้น มันก็แค่การทาบทับริมฝีปากกันเบาๆเท่านั้น ฉะนั้นไม่ต้องคิดเลยเถิดไปถึงขั้นร่วมอภิรมย์กันหรอกนะ นั่นก็ได้เพียงแค่ฝันหวานเช่นกัน

องค์รัชทายาทหนุ่มไล้นิ้วโป้งบนผิวแก้มของอีกฝ่ายอย่างรักใคร่โหยหา คนที่ถูกจ้องมองพอนานเข้าพวงแก้มก็เริ่มซับสีเลือดจนใบหน้าร้อนผ่าว เขาค่อยๆโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปใกล้นางช้าๆจนกระทั่งยามนี้ลมหายใจอุ่นๆปัดป่ายอยู่ที่ปลายจมูกของนางนี่เอง

“ข้ารู้ว่าหากข้าล่วงเกินเจ้า เจ้าอาจจะโกรธจนถึงขั้นไม่พูดกับข้าอีกก็ได้ แต่ว่า...เซียนเซียน ข้าไม่อาจเก็บงำความรู้สึกที่มีต่อเจ้าได้อีกแล้ว เจ้าจะทุบตีข้าหรือผลักไสข้าข้าก็จะไม่ว่าอันใดเลย เพียงแค่ยามนี้ข้าขอเอาแต่ใจซื่อตรงกับความรู้สึกของตนเองเท่านั้นได้หรือไม่”

จบคำริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงบนริมฝีปากเล็กๆของนางช้าๆก่อนจะบดขยี้มันเข้าด้วยกันอย่างอ้อยอิ่ง เขาหยึ่งเชิงนางอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่านางไม่ได้ปฏิเสธเขาจึงย่ามใจใช้ลิ้นเรียวแลบเลียริมฝีปากนางเชื่องช้าก่อนจะแทรกกลีบปากอีกฝ่ายออกทีละนิดหมายจะรุกล้ำเข้าไปเชยชิมความหวานในโพรงปากเล็กๆนั่นอย่างเอาแต่ใจ

สัมผัสเรียบลื่นและฝ่ามืออุ่นร้อนที่ลูบไล้ลำคอระหงแผ่วเบาชวนให้รู้สึกดียิ่งนัก พลันนั้นลี่เซียนก็รู้สึกซาบซ่านไปทั่วท้องน้อยราวกับมีผีเสื้อนับร้อยบินวนอยู่เต็มไปหมดจนเผลอส่งเสียงน่าละอายออกมาเบาๆ มือเล็กๆทั้งสองข้างยกขึ้นขยุ้มสาปเสื้อของอีกฝ่ายแน่นจนยับย่น นางหวังว่าการทำเช่นนี้จะช่วยทำให้ความร้อนรุ่มในกายลดน้อยลงไปบ้าง

ทว่าด้วยความร้ายกาจของเหรินอี้กลับยิ่งปลุกเร้าสัณชาตญาณของนางให้ตอบโต้อีกฝ่ายไปอย่างเงอะๆงะๆ ลมหายใจที่ติดขัดของนางทำเอาเหรินอี้รู้สึกสงสารจึงได้ยอมปล่อย ทำให้เขาได้เห็นแววตาของนางยามนี้ที่ดูสับสนว้าวุ่นใจยิ่งนัก

ไม่ใช่ว่านางรังเกียจเขา แต่ก็ไม่ใช่ว่าตกลงปลงใจให้เขาไปทั้งหมด นางยังคงเผื่อใจไว้เพราะไม่อยากรักผู้ใดให้ต้องเจ็บช้ำอีก แต่ความรู้สึกและลางสังหรณ์ของนางกลับบอกนางว่าเหรินอี้ผู้นี้ไม่เหมือนซงหนานผู้นั้น พวกเขาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง นางยอมรับว่ากับซงหนานนั่นคือรักแรกของนาง เขาหล่อ เขาแสนดีและเอาใจใส่อย่างมาก เพียงมาเอาอกเอาใจนิดๆหน่อยๆนางก็ยอมให้จนหมด ถึงขั้นยอมผูกขาดการซื้อสินค้าของเขาแต่เพียงผู้เดียว เพียงอีกฝ่ายเอ่ยปากว่าลำบากนางก็ไปกู้เงินจนเป็นหนี้เพื่อมาช่วยเขาทำยอดขาย

สุดท้าย นางก็กลายเป็นคนโง่ทั้งๆที่ร่ำเรียนมาฉลาดออกปานนี้ แล้วนางเหลืออันใดนอกจากความเจ็บช้ำ พอคิดถึงเรื่องในหนหลังขึ้นมาหยดน้ำตาก็ร่วงหล่นออกมาจากดวงตาคู่งามเป็นสาย

“เซียนเซียน ร้องไห้ไยกัน เจ้าโกรธข้าหรือ” ลี่เซียนส่ายหน้าน้อยๆ เขาจึงคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “อ้อ เจ้ายังลืมบุรุษที่ชื่อเผิงซงหนานไม่ได้ล่ะสินะ”

ลี่เซียนชะงักค้างกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่หยาดน้ำตาออกด้วยความงุนงง “ไยท่านจึงรู้จักชื่อเขาเล่าเจ้าคะ”

“วันที่เจ้าเมาข้าได้ยินเจ้าละเมอชื่อเขาออกมา ซ้ำยังร้องไห้เสียใจ เขาเป็นคนรักเก่าเจ้างั้นหรือ”

น้ำเสียงของเหรินอี้มีทั้งโกรธและตัดพ้อระคนกัน เขารู้สึกว่าเหตุใดต้องพบนางหลังบุรุษไม่เอาไหนผู้นั้นด้วย หากเป็นเขาเขาจะไม่วันทำให้นางต้องเจ็บช้ำเด็ดขาด

“ข้า...กับเขา...เคยรักกันจริง แต่นั่นก็เป็นเพียงอดีตไปแล้วเจ้าค่ะ”

คำว่า อดีตนั่นทำให้เขาคลายความโกรธลงได้บ้าง

“เจ้ายังรักเขาอยู่หรือ”

นางส่ายหน้า หยาดน้ำใสไหลรินออกมาจากดวงตาอีกครั้ง “ไม่แล้วเจ้าค่ะ เขาให้ทำข้ารู้ว่าอย่าไว้ใจบุรุษคนใดง่ายจนเกินไป และชาตินี้ข้ากับเขาก็ไม่มีวันได้พบกันอีกแล้ว”  

“เช่นนั้นจงหยุดร้องไห้เพื่อเขาได้แล้ว จำเอาไว้ว่าข้าอยู่ตรงนี้ ข้างๆเจ้า เพราะฉะนั้นห้ามเจ้าคิดถึงผู้ใดอีกนอกจากข้า” เขาสั่งนางด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทว่ามือเรียวยังคงคอยเช็ดน้ำตาออกจากข้างแก้มขาวอย่างอ่อนโยนอยู่เช่นนั้น ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นอีกว่า “หากเจ้าไม่เชื่อ เช่นนั้นข้าขอสาบานต่อหน้าดวงจันทร์ดวงนี้ว่าข้าจะรักและซื่อสัตย์กับเจ้าผู้เดียวจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ หากข้าทำไม่ได้อย่างที่พูดข้าจะขอตายภายในสะ...!

ลี่เซียนตาเบิกกว้างรีบยกมือขึ้นปิดปากเข้าเอาไว้ “เหรินอี้...นี่ไม่ใช่เรื่องจะมาพูดเล่นนะเจ้าคะ!

เขาแกะมือนางออกก่อนจะยกขึ้นมาจุมพิตบนฝ่ามือเบาๆ “เจ้าไม่รู้หรอก เซียนเซียน ตั้งแต่เราพบกันครั้งแรกกลางป่านั่นไม่ว่าจะเป็นยามหลับหรือว่ายามตื่นข้าก็เอาแต่คิดถึงเจ้า อยากอยู่ใกล้ๆ อยากพูดคุย อยากเห็นรอยยิ้มสดใสของเจ้า อยากถามว่าทานข้าวหรือยัง กินอิ่มหรือไม่ วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง และอีกมากมายที่อยากทำ ซึ่งข้าไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับหญิงใดมาก่อน แต่ด้วยหน้าที่สำคัญที่ข้าแบกเอาไว้ทำให้กว่าที่เราจะพบกันได้ช่างยากเหลือเกิน พอได้พบเจ้าอีกครั้ง ข้าก็แทบไม่อยากจากไปที่ใดอีกแล้ว บอกตามตรง ข้าอยากพาเจ้ากลับแคว้นจ้าวด้วยกันเหลือเกิน เจ้าคือดวงใจของข้านะเซียนเซียน”

แต่ลี่เซียนกลับเงยขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด ไม่ใช่ว่านางไม่เชื่อคำพูดเขา แต่นางรู้จักเขาเพียงผิวเผินเท่านั้นแล้วจะให้นางฝากหัวใจทั้งดวงไว้ที่เขาได้แน่หรือ

“เหรินอี้ ความรักมันสวยงามก็จริงแต่มันก็สามารถสร้างรอยแผลในใจของเราได้ด้วยเช่นกัน ที่ข้าต้องเจ็บปวดเช่นนี้ก็เพราะความไว้ใจและเชื่อใจในตัวของเขาผู้นั้นมากเกินไป เราสองคนเพิ่งได้รู้จักกันเพียงไม่นานท่านก็สามารถเอ่ยคำว่ารักออกมาได้อย่างง่ายดาย ท่านรู้เรื่องของข้าเป็นอย่างดี ในขณะเดียวกันข้ากลับไม่รู้อันใดเกี่ยวกับท่านเลย รู้เพียงว่าท่านเป็นคุณชายรูปงามมีชาติตระกูลที่ดีนามว่าหยางเหรินอี้ แล้วข้าจะเชื่อใจท่านได้มากเพียงไรกันเจ้าคะ หากท่านหลอกลวงข้าเช่นบุรุษผู้นั้นเล่า หากท่านปิดบังหรือโกหกอันใดข้าอยู่เล่า หัวใจของข้าคงไม่อาจรับไหวได้อีกแล้ว”   

เหรินอี้เอ่ยอันใดไม่ออกแม้ครึ่งคำ ที่นางพูดไว้ไม่ผิด เขายังมีเรื่องสำคัญมากๆที่ปิดบังนางอยู่ เขาอยากจะบอกความจริงนางเสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็ไม่อาจทำได้อย่างใจ เพราะมันอาจจะมีผลกับการใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นเร็วๆนี้

คิดไม่ออกเลยว่าหากนางได้รู้ความจริงขึ้นมาแล้วนางจะโกรธเขามากเพียงไรกันหนอ แค่คิดว่านางจะไม่ให้อภัยเขาก็แทบทนไม่ได้แล้วจริงๆให้ตายสิ

เหรินอี้จับมือนางแนบสนิทลงบนอกซ้ายของตน แววตาจริงจังขึ้นหลายส่วน “ข้ารู้เซียนเซียน ข้ารู้ว่าข้าคงไม่อาจทำให้เจ้าเชื่อใจข้าได้ด้วยคำพูด แต่ข้าก็ยังยืนยันว่าหลังจากจบงานสำคัญครั้งนี้ข้าจะมารับเจ้าไปเป็นฮูหยินของข้าแต่เพียงผู้เดียว นอกจากเจ้าแล้วข้าไม่ต้องการหญิงใดมาข้างกายอีกแล้ว หากไม่ใช่เจ้าข้าขออยู่เป็นโสดไปจนตาย”

ยากนักที่จะปฏิเสธ นางพยายามแล้ว พยายามหักห้ามใจไม่ให้รักเขาจนหมดใจที่มี แต่บางสิ่งบางอย่างกลับบอกให้นางเชื่อใจเขาและเขาก็อาจจะเป็นคนที่นางรอมาทั้งชีวิต

“ข้าเชื่อใจท่านได้แน่ใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ริมฝีปากบางปรากฏรอยยิ้มอบอุ่น แขนแกร่งรั้งกายของนางเข้ามากอดเอาไว้แน่น “เชื่อได้แน่นอน เจ้าจงรอข้าอยู่ที่นี่ ไม่นานหรอกไม่นาน ข้าจะรีบมารับเจ้าแน่นอน ข้าสัญญา”

“เจ้าค่ะ ข้าจะรอ” แขนเล็กๆโอบเอวของเขากลับ

ได้ ในเมื่อความรู้สึกของนางบอกนางเช่นนี้นางก็เลือกจะเชื่อตนเอง นางจะรอเขา รอวันที่เขามารับนางด้วยความเชื่อมั่นที่มีทั้งหมดของนาง

ระยะทางพันหมื่นหลี่ยังได้พบคนรู้ใจ

ยามนี้ข้ากับเจ้ามองพระจันทร์ดวงเดียวกันอยู่ใช่หรือไม่

หวนคิดไม่อยากให้พรุ่งนี้มาถึง

หากต้องแยกจาก ย่อมยากจะทำใจอำลา

ลี่เซียนผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของเหรินอี้ตั้งแต่เมื่อใดก็สุดจะรู้ นางรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตนเองนั้นกลับมานอนบนเตียงของตนเองเสียแล้ว เขาไม่ได้บอกนางว่าเขาจะกลับมาที่ฉางซูอีกครั้งเมื่อใด แต่นางก็มั่นใจว่านางก็มีความอดทนมากพอที่จะรอเขาเช่นกัน

 

ผ่านไปสามวัน ทั้งเหรินอี้ หลิวเฟยและขบวนสินค้าของเขาคงเดินทางข้ามชายแดนไปแล้ว ลี่เซียนยังคงทำหน้าที่รักษาคนอย่างดีเช่นเคย ที่เพิ่มขึ้นคือชื่อเสียงที่ขจรขจายของนาง หลายคนที่พยายามมาขอให้นางสั่งสอนและรับเป็นลูกศิษย์ แต่นางก็ตอบขำๆกลับไปว่า แค่หลานคุนคนเดียวนางก็ปวดหัวจะแย่แล้ว ด้วยเหตุนี้หลานคุนจึงได้ยิ้มหน้าบานไปทั้งวัน

ทว่าในยามอู่วันนั้นเอง จู่ๆก็มีทหารหลายสิบนายพร้อมรถม้าแข็งแรงปราดเปรียวคันหนึ่งก็มาหยุดอยู่หน้าร้านเซียนเซียนสมุนไพร ภาพนี้สร้างความฮือฮาให้กับชาวบ้านเป็นอย่างมากด้วยไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

เสียงอื้ออึงของชาวบ้านทำให้เจ้าของร้านและศิษย์อันดับหนึ่งต้องออกมาดูว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่ ครั้นพอลี่เซียนเดินออกมาหน้าประตูร้านก็พบว่าที่แท้คนที่สร้างความวุ่นวายหน้าร้านก็คือลั่วเทียนเหิงใต้เท้าจอมเอะอะที่พบกันที่จวนอี้นั่นเอง

ทว่าสิ่งที่ทำให้ลี่เซียนต้องชักสีหน้าเครียดก็คือชุดเกราะที่อีกฝ่ายสวมอยู่ ไม่ว่าจะพิจารณาอย่างไรนางก็ดูออกเลยว่ามันเป็นชุดเกราะของท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรแน่ๆ ไหนจะดาบเล่มยาวที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามที่ห้อยอยู่ข้างเอวของเขานั่นอีก

“ข้าน้อย เฉินลี่เซียน ขอคารวะท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ” เจ้าของร้านจำต้องฝืนยกยิ้มทั้งๆที่ภายในใจรู้สึกร้อนรน

“ไม่พบกันนับเดือน สบายดีหรือคุณหนูเฉิน”

เพียงประโยคแรกที่เขาเอ่ย นางก็เริ่มสัมผัสได้ถึงเค้าลางความยุ่งยากที่กำลังจะตามมาแล้ว นี่มันเรื่องอันใดกันนะ ดูท่าว่าการมาของเขาครั้งนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว


TALK: แล่วๆๆๆๆ แม่ทัพลั่วมาถึงแล้วค่ะทำไงดี แล้วพี่อี้ล่ะ น้องจะได้เจอมั้ย แงง แล้วอีพี่เต้จะพาน้องไปทำอะไรบ้างล่ะเนี่ย รอพาทหน้านะค้าบบบบ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 364 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #1231 เมมฟิส (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 13:54
    พี่อี้ต้องทำตามสัญญาน่ะ

    ต้องมีเซียนเซียนแต่เพียงผู้เดียว

    นอกจากเซียนเซียนแล้วจะไม่มีหญิงอื่นข้างกายอีก

    แต่จะทำได้แน่เหรอ

    ในเมื่อพี่อี้เป็นรัขทายาทต่อไปก็ต้องเป็นฮ่องเต้
    #1,231
    0
  2. #1121 scarlettmink (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 19:24
    ลงเรือไม่ถูกจริงๆ
    #1,121
    0
  3. #1118 chanchan123 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 12:06
    พี่อี้สัญญาแล้วจะทำตามสัญญาได้ไหมหนอ
    กลัวใจไรท์ให้พี่เต้เป็นพระเอกจุง
    #1,118
    0
  4. #1117 Panarinya (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 01:49

    อิเต้เนี่ยยังไง ไรท์จัดการดิค่า
    #1,117
    0
  5. #1116 sasamama (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 22:20
    เรื่องนี้มีเป็นหนังสือหรือ e-books ไหมค่ะ ใจอยากได้หนังสือ เค้าสายสะสมนิยม
    #1,116
    1
    • #1116-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 22:23
      มีอีบุ๊ค และวางจำหน่ายที่ mebmarket แล้วค่ะ จบแบบสุขนิยมแน่นวล ไรท์คอนเฟิม
      #1116-1
  6. #1115 smile1432 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 21:13

    เรือกำลังจะบิน แต่รู้สึกเหมือนเครื่องยนต์มีปัญหาา ฮือออ

    รอน้าาา
    #1,115
    1
    • #1115-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 22:23
      ขอบคุณนะค้าาาา
      #1115-1
  7. #1113 Moo.chompoo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 15:47
    ทำไมรู้สึกเกลียดอิเต้อย่างบอกไม่ถูก
    #1,113
    1
    • #1113-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 19:11
      จัดการจับถ่วงน้ำเลยดีมั้ยคะ ฮิๆๆ
      #1113-1
  8. #1112 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 13:47

    สอยมาแล้วคะ ราคากำลังดี ขอบคุณค่าาาา
    #1,112
    2
    • #1112-1 natthakong(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 16:26
      อ่านจบยังคะ มีดราม่า มั้ยคะ
      #1112-1
    • #1112-2 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 19:10
      ขอบคุณนะคะ Phasuk Nyffenegger (รักนะจุฟๆ)
      #1112-2
  9. #1111 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 13:44

    จะไปหาอีบุ๊คก่อนนะคะ บาย
    #1,111
    0
  10. #1110 Walai2515 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 13:37
    รอจร้าาาา
    #1,110
    1
    • #1110-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 19:20
      ขอบคุณค่า
      #1110-1
  11. #1109 Close my eye (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 12:15
    พี่อี้พี่อี้ อีเต้มาฉกน้องไปแล้ว รีบตีเมืองมันเร๊ววววว
    #1,109
    3
    • #1109-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 19:21
      เดี๋ยวไรท์ขี่ม้าเรวไปตามเองค่ะ
      #1109-1
    • #1109-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 20:55
      ดีมากลูกทีม 555
      #1109-3
  12. #1108 2531 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 11:04

    รอตอนต่อไปปปปป
    #1,108
    1
    • #1108-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 19:21
      ขอบคุณค่า
      #1108-1
  13. #1107 pk0894703674 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 10:26
    อยากจัดหนัก ตบ เตะ กระทืบ อีเต้นักชอบสร้างปัญหา
    #1,107
    1
    • #1107-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 19:21
      555 ใจเย้นนนน
      #1107-1
  14. #1106 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 10:11

    รอจ๊ะ....^_^

    #1,106
    1
    • #1106-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 19:21
      ขอบคุณค่า
      #1106-1
  15. #1105 tigerdog (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 09:27
    เกลียดอีเต้มาก
    #1,105
    3
    • #1105-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 19:22
      ใจเยงคับ เดะไรท์จัดการเอง ฮึๆ
      #1105-1
    • #1105-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 20:57
      บร๊ะ โหดจัด อิอิ
      #1105-3
  16. #1104 usaonly (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 09:10

    สงสัยพี่เต้ให้มารับน้องไปรักษาลูกชายในวังรึเปล่า แต่ถ้าเข้าไปแล้วอาจไม่ได้ออกมาก็ได้ พี่อี้ต้องมาตามแน่ พี่เขาบอกรักน้องแล้ว สัญญาว่าจะรอเขากลับมารับไปเป็นฮูหยิน แต่เรามองว่าหนทางไม่ง่ายอย่างท่ีคิดแน่ อิ อิ ขอบคุณค่ะ

    #1,104
    1
    • #1104-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 09:14
      หนทางยังอีกยาวไกลเลยค่ะ ต้องมาติดตามกันต่อ ฮิๆ
      #1104-1
  17. #1103 Preen772 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 09:02
    มาทำไมกลับไปเลยนะ
    #1,103
    1
    • #1103-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 41)
      24 มิถุนายน 2563 / 09:14
      เอาน้ำสาดเลยดีมั้ยคะ ฮึๆ
      #1103-1