[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 4 : 3#มานะตน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 777 ครั้ง
    8 มี.ค. 63


เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้มาตลาดสดในเมือง ลี่เซียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นยินดี ภายใต้ผ้าขาวบางที่ปกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่งมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา นางคล้ายกับเด็กเล็กๆที่ได้ออกจากเรือนแรกไม่มีผิด ทั้งซูหลัวและหลูจินยังอดเอ็นดูคุณหนูของตนไม่ได้

“อา...นั่นเรียกว่าขนมถังหูลู่ใช่หรือไม่หลัวเอ๋อร์” นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอประกายวิบวับยามได้เห็นของกินมากมายตรงหน้า นางเคยอ่านแต่ในนิยายเห็นลักษณะเพียงในรูปภาพ พอได้มาเห็นของจริงเช่นนี้ก็อยากทดลองชิมมันดูสักคำว่ามันจะอร่อยสักเพียงใดกันนะ

“คุณหนูอยากกินหรือไม่เจ้าคะ บ่าวจะไปซื้อมาให้” ซูหลัวถามขึ้น แม้อัฐในถุงจะมีไม่มาก แต่นางก็อยากให้คุณหนูได้ทานของอร่อยๆบ้าง ทว่าลี่เซียนกลับส่ายหน้า

“ไม่ล่ะ ข้ารู้ว่ายามนี้พวกเราไม่มีอัฐมากมายนัก เก็บไว้ใช้ยามจำเป็นดีกว่า อีกประเดี๋ยวสมุนไพรของเราก็จะขายได้ ถึงยามนั้นเราค่อยซื้ออาหารที่เราอยากกินดีกว่านะ”

“เจ้าค่ะคุณหนู” ซูหลัวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มสุขใจ

“ว่าแต่ว่า เราจะนั่งขายกันที่ใดดีเล่า เท่าที่เห็นร้านรวงก็เต็มไปหมดแล้วนี่” ลี่เซียนหันซ้ายหันขวาคล้ายเด็กเล็กๆผ้าขาวบางที่คลุมใบหน้าปลิวไปตามแรงหัน แม้จะเพียงชั่วเสี้ยวขณะหนึ่งแต่หากใครที่กำลังจ้องมองนางอยู่ก็อาจจะทันได้เห็นใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบของนาง

ทว่าถึงนางจะไม่ได้เปิดเผยใบหน้าทั้งหมด แต่นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของนางกลับส่องประกายเจิดจ้าราวกับอัญมณีล้ำค่ายิ่งนัก ผู้ใดได้เห็นต่างก็ต้องหยุดมองนางด้วยความสนอกสนใจ

“ยังมีที่ทางเหลืออยู่ขอรับ แต่ว่า...” หลูจินลากเสียงยาวราวกับไม่ใคร่อยากจะเอ่ยอันใดออกมา

ลี่เซียนมองอีกฝ่ายสีหน้าสงสัย “แต่ว่าอันใดว่ามาซิ”

“หากคุณหนูอยากวางแผงขายแถบนี้มันก็พอมีที่ว่างอยู่ แต่ก็ต้องลงทุนค่าเช่าที่เป็นรายวันรายเดือน ซึ่งราคาของมันก็แพงหูฉี่เลยนะขอรับ”

ลี่เซียนเท้าเอวชักสีหน้าไม่พอใจ จะยุคนี้ยุคไหนผู้คนก็เอาเปรียบกันอยู่ร่ำไปเลยสินะ “ที่ว่าหูฉี่น่ะเท่าใด ไหนแถลงไขมาดูซิอาจิน”

หลูจินเหลือบมองซูหลัวก่อนจะกระซิบบอกคุณหนูตนเสียงเบาหวิว “หากเป็นรายวันก็ราวๆห้าสิบถึงแปดสิบอีแปะ[1] แล้วแต่ทำเลที่ตั้ง แต่หากจะผูกขาดเป็นเดือนก็หลายตำลึงเงิน[2]ทีเดียวล่ะขอรับ”

“หา!!!” ลี่เซียนตาเบิกกว้าง รู้สึกร่างของตนเองหดลีบลง “แพงขนาดนี้จะรีดเลือดเอากับปูหรืออย่างไรกัน บ้าบอ!

“คุณหนู เบาๆเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวพวกเจ้าของที่จะได้ยินเอานะเจ้าคะ” ซูหลัวรีบจุ๊ปาก

“หืม...ก็อยากให้ได้ยินนั่นแหละ มีอย่างหรือคนทำมาหากินยังคิดมาเอารัดเอาเปรียบ ไม่เห็นใจคนเบี้ยน้อยหอยน้อยเสียบ้างเลย”

“เอ่อ...แต่หากว่าคุณหนูไม่ได้คิดมากอันใด บ่าวก็ยังพอจะหาที่ที่ไม่ต้องเสียอัฐให้ท่านได้นะขอรับ” หลูจินเสนอขึ้นใหม่

สีหน้าที่เคยบึ้งตึงแปรเปลี่ยนเป็นยินดี ดวงตามรกตของนางทอประกายวิบวับแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

“เช่นนั้นก็รีบไปเสียสิ รออันใดอยู่เล่า”

หลูจินเกาท้ายทอยคล้ายๆจะไม่ใคร่มั่นใจนักที่เสนอออกมาเช่นนั้น “แต่ว่ามันอาจจะเงียบเหงาสักหน่อยนะขอรับ คุณหนูจะไปจริงๆหรือ”

“อาจิน เจ้าดูสิว่าข้ามีทางเลือกอื่นด้วยหรือ อุตส่าห์ถ่อมากันขนาดนี้แล้วมันก็มีแต่ต้องเดินหน้ามิใช่ถอยหลัง”

พอเห็นแววตามุ่งมั่นของนายตนหลูจินก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก ด้วยไม่อยากทำลายรอยยิ้มแสนสุขของนางเขาจึงจำเป็นต้องเสนอขึ้นมา เอาเถิด ลองดูก็ไม่เสียหาย จะขายได้ไม่ได้ก็ค่อยว่ากัน

“อย่างนั้นก็ไปกันเถิดขอรับ”

“อืม” ลี่เซียนพยักหน้าก่อนที่สามคนจะเดินไปตามทางเดินของตลาด

แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด ยิ่งเดินลี่เซียนกลับยิ่งรู้สึกว่ามันห่างจากผู้คนไปทุกทีๆ “เอ่อ...อาจิน ข้าว่า...มันเงียบเหงาเกินไปแล้วกระมัง”

“ต้องขออภัยคุณหนูขอรับ แถวนี้อยู่ในตัวเมืองก็จริง แต่เพราะว่ามันใกล้กับหมู่บ้านของพวกคนจน ยาจกและชาวเมืองที่ไร้ที่พัก ผู้คนจึงไม่ใคร่จะเฉียดกรายมาใกล้ แล้วก็เพราะเช่นนี้พวกเจ้าถิ่นหน้าเลือดจึงไม่ใส่ใจมารีดไถ่ค่าที่และค่าคุ้มครองขอรับ”

ลี่เซียนได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจอย่างปลงตก ขึ้นชื่อว่ายาจกก็ไม่ต้องคาดหวังว่าจะมีเงินถุงเงินถัง แต่ไหนๆก็ไหนๆ ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน คนที่เคยเริ่มจากศูนย์เช่นนาง จะเริ่มใหม่อีกครั้งจะเป็นไรไปเล่า

“เอาล่ะ จะมีลูกค้าหรือไม่มี ข้าก็จะขาย ขายไม่ได้ก็เอากลับ มันก็เท่านั้น คิดมากไปเสียเวลาเปล่า มาๆช่วยกันตั้งแผงเถอะ” ลี่เซียนพยายามปลุกพลังฮึดให้บ่าวรับใช้ทั้งสอง

ผู้ช่วยเหลือทั้งสองพยักหน้า ก่อนที่ทั้งสามก็เริ่มจัดแจงร้านค้าสมุนไพรเล็กๆอย่างตั้งอกตั้งใจ  และสุดท้ายแผงจำหน่ายสมุนไพรอย่างเป็นทางการของลี่เซียนก็ได้ถือกำเนิดขึ้นในวันนี้เอง

จากยามสายไปจนบ่ายคล้อย กระทั่งแสงแดดโรยรา สมุนไพรของลี่เซียนก็ยังขายไม่ออกแม้สักชั่งเดียว จริงๆนางก็ทำใจเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ก็อดตัดพ้อไม่ได้อยู่ดี

“คุณหนูเจ้าคะ อย่าได้คิดมากเลยนะเจ้าคะ ค้าขายก็เช่นนี้มีได้บ้างไม่ได้บ้าง เป็นเรื่องธรรมดา” ซูหลัวปลอบใจคุณหนูของตน พอเห็นสีหน้าเศร้าหมองของอีกฝ่ายนางก็คล้ายจะหดหู่ตาม

“ไม่เป็นไร ชีวิตมันก็เช่นนี้ ถือเสียว่าเป็นบททดสอบจากฟ้าก็แล้วกัน สู้ๆ” ลี่เซียนทำท่าไฟท์ติ้งจนอีกสองคนได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก “เอ้า ทำสิ แบบนี้ไง สู้ๆ พูดเร็ว” นางสั่งพร้อมทำท่าให้ดู

“เอ่อ...สู้ๆเจ้าค่ะ” ทั้งซูหลัวและหลูจินพากันทำตามแบบงงๆ

ลี่เซียนยิ้มกว้างอยู่ภายใต้ผ้าเนื้อบางอย่างพอใจ ยามนี้กำลังใจสำคัญที่สุด ขอเพียงนางไม่โดดเดี่ยวเท่านี้ทุกอย่างก็จะต้องเดินหน้าไปได้แน่

“ดีมากทั้งสองคน”

แต่ถึงนางจะบอกว่าสู้ๆและทำใจไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค แต่ถ้าหากบรรยากาศมันจะเงียบเหงาขนาดนี้ก็ใช่ว่าจะดี ลี่เซียนนั่งเท้าคางเหม่อมองด้วยความเซ็ง พลางนึกในใจ

โธ่เอ้ย ข้ายังต้องกินต้องใช้นะท่านเง็กเซียนเจ้าขา กะจิตกะใจท่านจะไม่เมตตาเผื่อแผ่ช่องทางทำมาหากินให้ข้าเลยหรือ ส่งลูกค้ามาให้ข้าสักคนเถิดนะ

พลันถอนหายใจออกมาหนึ่งคำ ซูหลัวได้ยินก็หยุดมือที่คอยพัดวีคลายร้อนให้คุณหนูตนก่อนจะถามขึ้น

“นี่ก็ใกล้จะมืดแล้ว กลับกันดีหรือไม่เจ้าคะคุณหนู”

นางส่ายหน้าไปมาทั้งที่มือข้างหนึ่งยังอยู่ใต้คาง “ไม่เอา  ข้าอยากอยู่ต่ออีกสักหน่อย” นางยืนกราน ทำให้คราวนี้คนที่ถอนหายใจกลายเป็นซูหลัวและหลูจินแทน

เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ แสงสีทองอร่ามจากดวงตะวันยามเย็นทาบทับลงบนผืนดินและใกล้จะโรยรา สายตาที่กำลังเบื่อหน่ายของลี่เซียนก็เหลือบไปเห็นเด็กหญิงวัยเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งกำลังยืนมองมาทางแผงของเธอด้วยแววตาเศร้าสร้อย บอกตรงๆว่าเธอแพ้แววตาแบบนี้เหลือเกิน เพราะมันคล้ายกับแววตาของน้องๆที่ศูนย์สงเคราะห์เด็กที่เธอเคยอยู่ไม่มีผิด

“นี่...” ลี่เซียนอ้าปากจะร้องเรียก ทว่าเด็กน้อยคนนั้นกลับวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

“มีอันใดเจ้าคะคุณหนู” ซูหลัวเอ่ยถาม สายตาก็มองหาสิ่งที่ทำให้คุณหนูตนกระตือรือร้นขึ้นมาได้ แต่ก็พบแต่ความว่างเปล่า

“เด็กน่ะ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เจ้าไม่เห็นหรอกหรือ?”

ซูหลัวทำหน้ายุ่งก่อนจะหันไปหาคนที่นั่งอยู่อีกข้าง “อาจิน เจ้าเห็นหรือไม่?”

หลูจินส่ายหน้า “ไม่นี่”

ลี่เซียนกระพริบตาปริบๆ นางคิดว่านางไม่ได้ตาฝาดนะ หรือตาฝาด ฮึ้ย ไม่หรอกน่า

“หรือจะเป็นผี”

“ผะ...ผีหรือเจ้าคะ!!” ซูหลัวกระโจนเข้าเกาะขาข้างหนึ่งของลี่เซียนด้วยความกลัว “คุณหนู นี่ก็เริ่มมืดแล้ว เรากลับเรือนกันเถิดนะเจ้าคะ” ซูหลัวอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ จะให้นางบุกน้ำลุยไฟเช่นไรก็ได้ แต่กับเรื่องผีสางเช่นนี้นางขอไม่ยุ่งเกี่ยวจริงๆ

“ใจเย็นๆหลัวเอ๋อร์ ข้าอาจจะอ่อนล้าจนตาฝาดน่ะ เอาเถอะ นี่ก็มืดค่ำแล้วจริงๆนั่นแหละ ข้าเริ่มหิวขึ้นมานิดๆแล้วด้วย กลับก็กลับ” ลี่เซียนจำใจต้องยอมกลับเรือนทั้งที่ยังขายสมุนไพรไม่ได้สักอีแปะ

คืนนั้นหลังจากทานอาหารเย็นกันเรียบร้อย ลี่เซียนก็ยังไม่ได้เข้านอน นางรู้สึกยังคาใจกับเด็กน้อยคนนั้นอยู่เลย

แววตาของนางคล้ายกับคนกำลังต้องการความช่วยเหลือ แต่ไม่ทันได้ความเด็กนั่นก็หนีนางไปเสียแล้วนี่นา

“คุณหนูดื่มชาสักหน่อยนะเจ้าคะ” ซูหลัววางถาดชาลงบนโต๊ะกลางห้อง นางรินชาอุ่นๆใส่จอกเก่าๆแล้วถือไปให้คนที่ยังนั่งเหม่อลอยที่ริมหน้าต่าง

“ขอบใจหลัวเอ๋อร์”

“เอ่อ...คุณหนูเจ้าคะ บ่าวว่าคุณหนูล้มเลิกความตั้งใจดีหรือไม่เจ้าคะ แค่บ่าวกับอาจินนำของป่าไปขายให้พวกพ่อค้าแม่ค้าในตลาดบ้างก็ยังพอได้อัฐมาซื้ออาหารทานกัน แต่สมุนไพรของคุณหนูเกรงว่าจะขายยากนักนะเจ้าคะ” ซุหลัวถามเสียงแผ่ว พลางต่อคำพูดตัวเอง “แล้วจากที่เห็นวันนี้คุณหนูคงทราบว่าการจะค้าขายนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย บ่าวคิดว่า...”

ลี่เซียนพรูลมหายใจออกมาเบาๆ “ข้าเข้าใจ โดยทั่วไปแล้วชาวบ้านมักจะเลือกเข้าไปซื้อหยูกยาจากร้านค้าที่เชื่อถือได้มากกว่าจะมาซื้อกับแผงโนเนมอย่างเรา ความเชื่อใจเราไม่อาจสร้างได้ในวันเดียวหรอกนะหลัวเอ๋อร์”

“นะ...โนเนม คืออันใดเจ้าคะ” ซูหลัวเกาหัวแกรกๆ ตั้งแต่วันนั้นคำพูดแปลกๆไม่คุ้นหูออกมาอยู่บ่อยๆ พยายามจะทำใจให้คุ้นชินแต่ก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“โนเนมก็แปลว่าไร้ชื่อเสียง ไร้คนรู้จักอย่างไร แต่ว่านะหลัวเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องหว่านล้อมให้ข้าถอดใจหรอกนะ ข้าจะไปอีกแน่นอน ต่อให้ไม่มีคนหรือแม้แต่สุนัขสักตัวเดินผ่านข้าก็จะไปอีก ไปทุกวัน” ลี่เซียนยืนยัน สีหน้ามุ่งมั่นยิ่งนัก

“แต่ว่าคุณหนูเจ้าคะ เมืองฉางซูไม่ได้ครึกครื้นอย่างเมืองหลวง ซ้ำแล้วผู้คนล้วนอดยาก พวกเขาไม่มีอัฐมาซื้อสมุนไพรของเราหรอกนะเจ้าคะ”

ลี่เซียนถอนหายใจเบาๆ “จำไว้นะหลัวเอ๋อร์ เกิดเป็นคนอย่าได้ท้อถอยต่อสิ่งใดง่ายนัก  ข้ามีความเชื่ออย่างหนึ่งว่า หากเราไม่ท้อสักวันหนึ่งสวรรค์ก็ต้องเห็นความตั้งใจจริงของเรา”

ซูหลัวเอ่ยสิ่งใดไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำ สุดท้ายนางก็พ่ายแพ้ให้แก่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นอย่างง่ายดาย ทุกครั้งที่นางได้จ้องมองมันก็จะรับรู้ได้ถึงความเข้มแข็งในแววตานั่น บอกตรงๆหลายครั้งที่นางรู้สึกได้ว่ามันช่างน่าพิศวงอย่างไรบอกไม่ถูกจริงๆ

 

และวันนี้ก็เป็นเช่นเดิม ทุกอย่างเงียบสงบราวกับหนังม้วนเดิม ลี่เซียนยอมรับว่าสิ่งที่เกิดค่อนข้างบั่นทอนจิตใจนางพอสมควร แต่จะให้ถอยน่ะหรือไม่มีทาง

ตอนนี้ยามอู่แล้ว หลูจินก็ยังไม่กลับมาจากการนำของป่าไปขายให้พวกพ่อค้าในตลาด ส่วนซูหลัวก็ไปหาซื้ออาหารกลางวันได้สักพักแล้ว ยามนี้จึงมีเพียงนางที่นั่งเฝ้าแผงของตนเองอยู่อย่างเหงาหงอย

“เหงาๆอย่างนี้ก็ต้องร้องเพลงสินะ” แล้วลี่เซียนก็เริ่มฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี นางร้องเพลงไปเรื่อยๆจนจบไปสองเพลง จู่ๆ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ปรากฏตัวต่อหน้านางอีกครั้ง “อ่ะ! เจ้า!

เมื่อถูกจับได้ว่ามาแอบมองเด็กหญิงตัวน้อยก็วิ่งหนีหายไปอีกครั้ง แต่คราวนี้ลี่เซียนไม่คิดปล่อยทุกอย่างให้คาใจอีกแล้ว นางต้องจับตัวอีกฝ่ายมาถามให้ได้ว่าต้องการบอกอันใดกับนางกันแน่

“คิดว่าจะหนีนักวิ่งสี่คูณร้อยระดับเขตของข้าได้อย่างนั้นหรือ ไม่มีทางเสียล่ะ!

ลี่เซียนผุดลุกจากตั่งอย่างรวดเร็ว นางขยุ้มกระโปรงสีซีดของตนขึ้นสูงแล้วออกวิ่งไล่ตามเด็กคนนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ

เด็กคนนั้นวิ่งอ้อมไปในตรอกแคบๆ ลี่เซียนก็ตามมาอย่างกระชั้นชิด ปากก็ตะโกนเรียกให้อีกฝ่ายหยุดไม่ขาดปาก แต่ด้วยความกลัวเด็กน้อยกลับไม่คิดหยุดซ้ำยังเร่งฝีเท้ามากขึ้นไปอีก ลี่เวียนพยายามเร่งความเร็วของตนขึ้นอีกโยที่หลงลืมไปว่าร่างนี้คือร่างของพระสนมเฉิน หาใช่ร่างเดิมของตนเองไม่ สุดท้ายนางก็ตามไม่ทันเมื่อเด็กน้อยคนนั้นเลี้ยวไปอีกทาง

“โธ่เอ้ย วิ่งเร็วจริงๆเลย” นางหยุดวิ่งก่อนจะหอบจนตัวโยน รอให้ลมหายใจกลับมาเป็นปกตินางจึงเงยหน้าขึ้นมองบริเวณที่เด็กน้อยเลี้ยวหายไปอีกครั้ง “ลองเดินไปดูสักหน่อยก็แล้วกัน”

และทันทีที่นางเลี้ยวพ้นหัวมุมมาได้เพียงครู่เดียว ภาพที่เห็นก็ทำให้นางต้องผงะแทบจะก้าวถอยหลังไม่รู้ตัว

“นี่...นี่มันเกิดอันใดขึ้น”

ภาพตรงหน้าทำเอาลี่เซียนไม่อยากจะเชื่อสายตา ผู้คนนอนเรียงกันอยู่บนพื้นดินราวกับสุนัขตัวหนึ่ง เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตม ใบหน้าและผิวกายของพวกเขาซีดเซียวราวกับกระดาษ กลิ่นเหม็นเน่าลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนนางต้องกลั้นลมหายใจ บางคนที่ยังพอมีแรงก็ช่วยเหลือคนที่แทบลุกนั่งไม่ไหว ช่างเป็นภาพที่หดหู่ยิ่งนักในสายตาของนาง

ในขณะที่นางกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น จู่ๆเสียงแหบแห้งของเด็กหญิงผู้หนึ่งก็ร้องดังขึ้นมา



[1] อีแปะ คือ หน่วยเงิน (100 อีแปะเท่ากับ 1 ตำลึงเงิน ซึ่งหน่วยเงินนี้เป็นเพียงหน่วยที่ผู้แต่งกำหนดขึ้นเฉพาะในนิยายเรื่องนี้เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านเท่านั้นนะคะ)

[2] ตำลึงเงิน คือ หน่วยเงิน (1 ตำลึงเงินเท่ากับ 4 บาท ซึ่งหน่วยเงินนี้เป็นเพียงหน่วยที่ผู้แต่งกำหนดขึ้นเฉพาะในนิยายเรื่องนี้เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านเท่านั้นนะคะ)

         
           TALK: เรื่องนี้ช่วงนี้จะอินดี้หน่อยนะคะ อัพช้าบ้างเพราะแต่งควบสองเรื่อง แต่ไรท์จะทุ่มกับเรื่องโน่นให้จบโดยเร็วที่สุดจะได้มาต่อเรื่องนี้เร็วๆ เพราะมีคนรอเยอะเลย ไรท์จะสู้ๆค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 777 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #1350 Keeyabo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 13:42
    ไม่มีร้านขายยารับซื้อสมุนไพรเหรอคะ
    #1,350
    0
  2. #567 SomponratMalasut (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 20:22
    แล้วไม่ชวนบ่าวรับใช้มาเอาซากเสื้อไปขาย น่าจะได้หลายอัฐ
    #567
    0
  3. #106 chanchan123 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 02:25
    เซียนเอ๋อร์นางน่ารักดีนะ 555+
    #106
    0
  4. #98 baochompoo2525 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 23:10
    ทำไมไม่เอายาไปขายให้ร้านสมุนไพร
    #98
    1
    • #98-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      8 มีนาคม 2563 / 23:21
      ในความคิดไรท์เมืองเล็กๆห่างไกล จะมีร้านยาไม่เยอะ แล้วนางเอกก็โนเนมอย่างที่บอก จะให้ร้านยาไว้ใจได้ไม่ง่ายค่ะอีกอย่างเขาก็ต้องมีคนส่งสมุนไพรดีๆให้อยู่แล้ว ดีไม่ดีนางอาจจะจะโดนกดราคาด้วยไม่สู้ขายเองดีกว่า แต่ผลปรากฎว่าหนักเข้าไปอีกเพราะทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายอย่างที่นางเอกคิด นี่แหละค่ะจุดเริ่มต้นของทุกอย่างเลย
      #98-1
  5. #88 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 09:42
    ตกลงนางเอกตาสีอะไรกันแน่อ่ะ บางวรรคก็บรรยายว่านัตย์ตาสีมรกต บางวรรคก็บรรยายว่าตาสีน้ำตาลอ่อน
    #88
    1
    • #88-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      8 มีนาคม 2563 / 09:43
      อุ้ย ขอโทษค่า ไรท์แก้ในต้นฉบับแล้วแต่ลืมแก้ในนี้ ขอบคุรที่ทักนะคะ จะรีบแก้ไขค่ะ
      #88-1
  6. #87 12082010lucas (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:57

    อยากอ่านเรื่องนี้แล้วนะจ๊ะไรท์คนสวย

    #87
    0
  7. #86 Nong Akk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:05

    รออยู่นะคะ ^^

    #86
    0
  8. #84 Lingling99 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:08

    ไรท์อย่าเทเรื่องนี้นะ เราชอบ รอตอนต่อไปอยู่นะ

    #84
    2
    • #84-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      9 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:15
      ไม่เทค่ะ แต่ขอเวลานิสสส
      #84-1
  9. #83 เล็กอีก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:50

    ไรท์วันนี้เราก็มาอ่านอีก เมื่อไรจะอัพต่อค่ะ รออ่านอยู่น่ะค่ะ

    #83
    1
    • #83-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      9 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:15
      ไม่เทแน่นวลลล แต่อดใจรอหน่อยน้าา
      #83-1
  10. #80 เล็ก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 09:39

    ไรท์แต่งไว้ครึ่งๆกลางๆยั่วนำ้ลายแบบนี้ไม่ดีเลย รีดคอยอ่านอยู่เปิดอ่านจนจำได้หมดแล้ว ทั้ง4ตอน มาอัพต่อเถอะน่ะค่ะ ทีละหน่อยก็ยังดีน่ะๆๆ คอยอยู่น่ะค่ะ

    #80
    0
  11. #79 Jennie06 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 20:38
    อัม เวท ติ้ง ฟอ ยู อยู่นะคะ ไรท์
    #79
    0
  12. #78 MYUNGSongyun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 23:59
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆฟฟสนุก
    #78
    0
  13. #77 Airzaa1810 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 12:44
    นี่คิดว่าน้องต้องลงมือช่วยแน่ๆ
    #77
    0
  14. #71 Panarinya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 02:14

    ค้างงงง ไรท์มาต่อค่า พระสนมจะช่วยรักษาแล้วhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png

    #71
    1
    • #71-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      6 ธันวาคม 2562 / 06:17
      ขอไรทืแต่งบุปผาจบก่องน้า
      #71-1
  15. #70 Airki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 12:53
    รอจ้าา ชอบ
    #70
    1
    • #70-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      23 พฤศจิกายน 2562 / 16:09
      ขอบคุณนะค้า จะรีบอัพเรื่องโน้นให้จบแล้วมาต่อให้เร็วที่สุดเลย
      #70-1
  16. #69 หนูเล็ก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 07:19

    เราก็รออยู่น่ะค่ะ มาแต่งเรื่องนี้บ้างน่ะค่ะ ชอบค่ะ

    #69
    0
  17. #66 kulyasalin2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 08:25
    มาเร็วๆ นะไรท์ จะเกิดอะไรขึ้นกับนางอีกละนี่
    #66
    0
  18. #64 Puipui Puilui (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 21:32
    กำลังสนุกเลย
    #64
    0
  19. #63 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 13:34

    รอค่ะ ^_^

    #63
    0
  20. #62 Aommeesri (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 04:17
    สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปปปปป
    #62
    0
  21. #61 LovelyWonbin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 16:34
    ลี่เซียนต้องรีบช่วยเหลือแน่นอน เพราะน้องเป็นคนดี มีน้ำใจ
    #61
    1
    • #61-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      26 ตุลาคม 2562 / 16:54
      แน่นอนค่ะ ลี่เซียนเป็นนางฟ้าฉายา คนดีที่ถูกเท เชียวนะ นางถูกคนอื่นเทได้ แต่นางจะไม่เทคนอื่นแน่นอนจ๊ะ
      #61-1
  22. #60 วรรน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 14:44

    รอตอนต่อไป กำลังจะได้เรื่องล่ะ

    #60
    1
    • #60-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      26 ตุลาคม 2562 / 16:52
      ได้เรื่องหรือมีเรื่องก็ไม่รู้สิคะ 555
      #60-1
  23. #59 หลิน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 12:19

    ค้างอ่ะ รอ.....

    #59
    1
    • #59-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      26 ตุลาคม 2562 / 16:52
      จะรีบมาอัพน้า
      #59-1
  24. #58 Earthkid (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 11:32
    ชาตินี้มาเกิดแล้วโง่ลงหรือไงคะแล้วของก็คือปล่อยเลยหรือไงคะ
    #58
    1
    • #58-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      26 ตุลาคม 2562 / 11:34
      ใจเย็นนะคะตัวเอง (- -)
      #58-1
  25. #56 Emmajung2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 11:21

    ไรท์สู้ๆ ฮึ๊บๆ นานๆมาที จนต้องรื้อความจำแบบขุดกันนิสสสสสส555555
    #56
    2
    • #56-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 4)
      26 ตุลาคม 2562 / 11:24
      ฮ่าๆๆ ขอโท้ดดด ความอยากจับปลาสองมือของไรท์เองคับ
      #56-1