[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 36 : 33#สองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 432 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63



เมืองหลวงฮันหยาง แคว้นเยี่ยน

หลายวันก่อนในระหว่างที่จงซุนฮ่องเต้กำลังเดินทางเสด็จกลับอีกไม่กี่ลี้ก็จะถึงเมืองหลวง มีข่าวลือสะพัดว่ามีโจรอุกอาจบุกเข้าไปขโมยบางอย่างถึงด้านในตำหนักเทียนหลิงซึ่งเป็นตำหนักที่ฮ่องเต้ทรงอักษรซ้ำยังได้ของสำคัญมากอย่างยิ่งไป ครั้งที่แล้วก็บุกเข้าไปถึงตำหนักเหลียนฮวาของฮองเฮา มาคราวนี้เริ่มหนักข้อ ไม่น่าเชื่อว่าวังหลวงซึ่งมีการอารักขาความปลอดภัยชั้นยอดกลับถูกโจรไม่กี่คนบุกทะลวงเข้าไปได้

นี่มันไม่ใช่เรื่องที่จะวางใจได้อีกแล้ว ดูท่าว่าเรื่องในครั้งนี้หัวหน้าหน่วยองครักษ์มีกี่หัวก็ไม่พอให้ตัด ผู้ใดก็รู้ว่าจงซุนฮ่องเต้ผู้นี้โหดเหี้ยมเด็ดขาดไม่มีผู้ใดเกิน

จากเรื่องที่เกิดไม่ต้องบอกก็พอรู้ว่าฮ่องเต้จะทรงกริ้วเพียงใด เมื่อทรงกลับมาถึงก็มีราชโองการด่วนให้เรียกไต่สวนหัวหน้าองครักษ์และมีการลงโทษฐานละเลยหน้าที่อย่างหนักหน่วงชนิดที่หากไม่ผ่านการฝึกฝนมาย่อมไม่มีทางทนได้ เรื่องนี้ไม่เว้นแม้แต่ทหารรักษาการณ์หน้าประตูวังที่ล้วนแต่ถูกลงโทษด้วยการโบยจนสิ้นสติไปห้าหกรอบ

แล้วไม่รู้ด้วยเหตุอาเพทใดหลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้นไม่นานเมืองหลวงและเมืองใกล้เคียงอีกสามเมืองจึงได้เกิดโรคระบาดอย่างรุนแรง เรื่องนี้ยังไม่สร้างความตื่นตระหนกมากเท่ากับเรื่องที่องค์รัชทายาทที่มีพระชนมายุได้หกชันษาก็ติดโรคระบาดนี้ด้วยเช่นกัน

จงซุนฮ่องเต้มีรับสั่งห้ามผู้ใดเข้าไปในตำหนักเจี้ยนชิงเป็นเด็ดขาดแม้แต่ฮองเฮาผู้ให้กำเนิด ผู้ที่มีสิทธิ์เข้าออกได้มีเพียงหมอหลวงเท่านั้น ทว่าไม่รู้โรคระบาดนี้ร้ายแรงมากหรือเป็นโรคที่ไม่เคยพบกันแน่ ประชาชนมากมายจึงได้ทยอยล้มตายไปราวกับใบไม้ร่วงด้วยเพราะหมอไม่อาจคิดค้นยารักษาได้ ด้วยเหตุนี้จงซุนฮ่องเต้จึงทำได้เพียงมองพระโอรสองค์โตอาการทรุดหนักลงเรื่อยๆโดยไม่อาจทำอันใดได้นอกจากให้หมอหลวงประคับประคองอาการไปเท่านั้น

จากเรื่องนี้ทำให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนักอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แน่นอนว่าฝ่ายของหวังกั๋วกงซึ่งเป็นท่านตาขององค์รัชทายาทและเป็นบิดาของฮองเฮาจะต้องไม่มีทางอยู่เฉย ยิ่งเขาได้ข่าวมาว่าอัครเสนาบดีจ้านวางแผนการร้ายหวังจะผลักดันให้องค์ชายรองขึ้นตำแหน่งรัชทายาทแทนก็โกรธเสียจนเลือดขึ้นหน้า เรื่องเช่นนี้มิใช่ว่าคนตระกูลจ้านจะไม่กล้า ขนาดวางแผนใส่ความคนตระกูลเฉินจนถูกฮ่องเต้ผลักไสไปให้ไกลก็ยังทำได้มาแล้ว ฝ่ายอัครเสนาบดีจ้านก็ไม่คิดยอมเสนอฎีกาขึ้นทูลแก่จงซุนฮ่องเต้ว่าไม่ได้รับความยุติธรรมต่างๆนานา เรื่องราวบานปลายลุกลามใหญ่โตจนจงซูนฮ่องเต้ปวดหัวเสียจนแทบระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

ฟากตระกูลเฉินเดิมทีก็อยากจะจัดการเหยียบตระกูลจ้านให้จมดิมอยู่แล้วจึงได้เลือกจะอยู่ข้างฮองเฮาอย่างไม่ลังเล คนเก่งและฉลาดอย่างเฉินอิงหลางเจ้าเมืองหลิวตานเมื่อถูกหักหลังก็เจ็บแล้วจำ เขาวางแผนหว่านล้อมขุนนางจากตระกูลอื่นให้ช่วยกันปกป้องฮองเฮาและองค์รัชทายาทอย่างสุดกำลัง ทำให้ยามนี้ตระกูลจ้านกลายเป็นเรือน้อยที่ล่องลอยอยู่กลางทะเลกว้าง แต่ยังดีที่จงซุนฮ่องเต้ทรงโปรดปรานจ้านกุ้ยเฟยอยู่เป็นทุนเดิมพวกเขาจึงมีคนคอยถือหางอยู่ ทว่ายามนี้จะทำอันใดก็ต้องคอยระมัดระวังให้มากเพราะหากพลาดพลั้งนั่นก็หมายความว่าองค์ชายรองและคนตระกูลจ้านจะต้องเดือดร้อน

ภายในห้องทรงอักษรระหว่างที่รอแม่ทัพลั่วเข้ามาพบตามรับสั่งจงซุนฮ่องเต้ที่มีสีหน้าอิดโรยกำลังใช้นิ้วนวดคลึงหว่างคิ้วตนเองเบาๆ

“ฝ่าบาท! แม่ทัพลั่วมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!

“ให้เข้ามา”

สิ้นสุรเสียงที่อ่อนล้า แม่ทัพลั่วก็เดินอย่างองอาจเข้ามาด้านใน “กระหม่อมลั่วเทียนเหิงขอถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

“ลุกขึ้นเถอะ”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องที่เรามอบหมายให้เจ้าไปสืบได้ความว่าอย่างไรบ้าง”

“ทูลฝ่าบาท โจรพวกนั้นฝีมือไม่ธรรมดา กระหม่อมคิดว่าพวกมันคงวางแผนและถูกฝึกมาเพื่อการนี้เป็นอย่างดีจึงไม่ทิ้งร่องรอยอันใดไว้ให้ตามสืบ แต่ว่ากระหม่อมก็ยังมีข้อสงสัย”

“ว่ามา”

“ตามความคิดของกระหม่อมยามนี้เรื่องที่ชายแดนคุกรุ่น มีข่าวว่าแคว้นจ้าวเตรียมตัวจะจะบุกโจมตี จู่ๆก็มีคนบุกเข้ามาขโมยแผนที่ไปได้ทั้งๆที่การอารักขาภายในวังหลวงเข้มงวดเช่นนี้ เกรงว่าเราจะมีไส้ศึกนะพ่ะย่ะค่ะ”

จงซุนฮ่องเต้เงยพระพักตร์ขึ้น “เจ้าคิดเหมือนเรา”

“และไส้ศึกผู้นั้นก็จะต้องรู้จักทางเข้าออกของวังหลวงเป็นอย่างดีอีกด้วย แต่ฝ่าบาทไม่ต้องทรงกังวล กระหม่อมกำลังส่งคนออกสืบเรื่องนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้พยักหน้าช้าๆ “ลำบากเจ้าแล้วเทียนเหิง ยามนี้ข้าแทบจะหวังพึ่งผู้ใดไม่ได้เลยจริงๆ”

“กระหม่อมมีเรื่องจะทูลฝ่าบาทอีกเรื่อง”

“ว่ามาสิ”

“กระหม่อมทราบว่าหมอหลวงหลายคนยังไม่อาจรักษาองค์รัชทายาทได้ แล้วเหตุใดพระองค์ไม่ลองให้คุณหนูเฉินผู้นั้นลองรักษาดูเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

จู่ๆดวงตาที่ฉายแววอ่อนล้าก็เปล่งประกาย ไยเขาจึงนึกไม่ถึงนะ ตั้งแต่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเขาก็แทบไม่มีเวลานึกถึงเรื่องอื่นเลย ลืมเรื่องของนางไปแล้วด้วยซ้ำ ไม่แน่ว่าไม่เพียงนางจะรักษาอาการป่วยขององค์รัชทายาทได้ เขาก็จะได้ตัวนางมาอยู่ใกล้ๆอีกด้วย

“ดี เช่นนั้นแม่ทัพลั่ว เจ้าจงรับคำสั่ง ให้ม้าเร็วไปรับตัวคุณหนูเฉินเข้าวังโดยเร็วที่สุด!

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจะไม่ทำให้พระองค์ทรงผิดหวังอย่างแน่นอน!

 

ราวสัปดาห์กว่าๆผ่านไป ในห้องเก็บตำรา ขณะที่ทุกคนหลับนอนไปแล้วลี่เซียนกลับยังง่วนอยู่กับการสืบหาว่าส่วนประกอบในแป้งฝุ่นมีสิ่งใดอยู่บ้าง มือหนึ่งก็เปิดตำราเล่มหนา อีกมือก็หยิบตลับแป้งขึ้นมาดมบ้าง เกลี่ยมันด้วยเข็มไปมาบ้าง ใบหน้าที่ยามนี้งดงามขึ้นหลายส่วนเพราะได้รับการดูแลและบำรุงอย่างดีฉายแววยุ่งเหยิงไปหมด คิ้วทั้งสองยังคงย่นเข้าหากันเป็นเลขแปด[1]เช่นทุกๆคืนที่ผ่านมา

นางมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องพิษยังไม่มากพอ ในกรณีของจวนอี้เป็นเพราะนางรู้สาเหตุว่ามาจากดอกหวนทิวา ซึ่งมันค่อนข้างเด่นชัดและง่ายต่อการสังเกตจึงสามารถวิเคราะห์ได้เร็ว ผิดกับแป้งตลับนี้ที่มีส่วนผสมหลายอย่างเกินไป ทำให้นางแยกแยะไม่ออก

นี่ก็ผ่านมาหลายวันเข้าไปแล้วที่นางยังพยายามหาว่าเย่วหลิงถูกพิษอันใดเข้าไปกันแน่ แต่ถึงแม้มันจะยากทว่าในพจนานุกรมของคนอย่างเฉินลี่เซียนไม่คำว่ายาก นางจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันคือพิษอันใด

“เฮ้อ...ขอพักสายตาสักเดี๋ยวก็แล้วกัน” นางทอดถอนลมหายใจออกมาเบาๆก่อนจะทิ้งศีรษะลงไปนอนทับตำราที่กางอยู่อย่างหมดแรง นางนิ่งอยู่เช่นนั้นราวจิบชาสองจอก ก่อนจะยกมือขึ้นมาปัดเส้นผมที่ตกลงมาข้างแก้มออกด้วยความรำคาญ ทว่าสัมผัสเย็นเฉียบจากผิวของใครบางคนก็ทำให้นางต้องรีบคว้ามือของเขาเอาไว้พร้อมกับลืมตาขึ้นมอง

“คิดว่าเจ้าจากไปที่ใดเสียแล้ว ที่แท้ก็มาหลับอยู่ที่ห้องเก็บตำรานี้เอง”

“เหรินอี้!” ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด เพราะฝีเท้าของเขามันช่างเงียบเชียบเสียจนน่ากลัว หากแต่สีหน้าและรอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่ายกลับทำให้นางต้องยิ้มตอบเขา “ท่านมาตั้งแต่เมื่อใดกันเจ้าคะ”

“เมื่อครู่นี่เอง ตอนแรกข้าไปหาเจ้าที่ห้องแต่ไม่พบจึงเดินหา กระทั่งมาเจอเจ้าหลับอยู่ตรงนี้” เหรินอี้ก้มลงมองมือเล็กที่ยังจับมือเขาเอาไว้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายกอบกุมมือของนางเอาไว้แทน นั่นจึงทำให้ให้เขารู้ว่ามือของนางเย็นเชียบไม่ต่างกันจึงออกแรงถูให้มันอุ่นขึ้น “เด็กโง่ อากาศหนาวขนาดนี้ไยจึงไม่ไปนอน มานั่งอย่างนี้ไม่รู้หรือว่ามันจะทำให้เจ้าป่วยไข้เอาได้”

ลี่เซียนยิ้มอ่อนหวาน นางไม่ได้ชักมือกลับและปล่อยให้เขาถูมันไปมาก่อนจะเท้ามือข้างหนึ่งไว้ใต้คางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนโยนระคนเอ็นดู ดูจากหน้าตาและอุปนิสัยที่เป็นผู้ใหญ่ของเขาก็น่าจะอายุพอๆกันกับนางในชาติก่อน แต่ในภพนี้นางคงเป็นเด็กในสายตาของเขากระมัง อย่างว่าละนะ มีคนคอยห่วงใยมันก็อบอุ่นใจเช่นนี้

หลังจากที่เขาหายไปวันนั้น นางก็ไม่ได้อันใดอีก ถามว่าคิดถึงบ้างไหม ก็มีบ้าง นางคิดถึงรอยยิ้มและสายตาที่แสนอ่อนโยนของเขา แต่พอมีงานให้ทำนางก็จะลืมๆไป ดูเอาเถอะ ใครจะไปคาดว่าพอเขามาปรากฏกายอีกครั้งเช่นนี้ นางกลับรู้สึกหัวใจพองโตราวกับระเบิดออกมา จากที่เคยเหนื่อยล้าก็หายจนปลิดทิ้ง

นี่เขาเข้ามามีอิทธิพลต่อจิตใจนางมากมายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

“มองข้าทำไมมีอันใดติดหน้าข้างั้นหรือ” คนถามอมยิ้มมุมปากนิดๆ ยิ่งได้เห็นว่านางยังสวมสร้อยข้อมือที่เขาให้ไว้ตลอดเขาก็ยิ่งยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง

ลี่เซียนส่ายหน้า “หืม ไม่มีเจ้าค่ะ”

แม้อีกฝ่ายมือหายเย็นแล้วเหรินอี้กลับยังไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังจับไว้แน่นพลางใช้มืออีกข้างที่เหลือเท้าหน้าผากมองนางกลับบ้าง “ข้าหายไปหลายวัน เจ้าคิดถึงข้าบ้างหรือไม่เล่า เซียนเซียน”

เพียงพริบตาอีกฝ่ายก็หน้าแดงลามไปจนถึงใบหูขาว ได้แต่นั่งกระพริบตาปริบๆอย่างบื้อใบ้ ยามที่เขาใช้นิ้วโป้งไล้ไปที่หลังมือของนางแผ่วเบาจนนางรู้สึกคันยุบยิบในอก

“ถามอันใดเช่นนี้เล่าเจ้าคะ”

“ก็ข้าอยากรู้ ไม่พบกันหลายวันเช่นนี้ ข้ากลับคิดถึงเจ้าทุกลมหายใจ”

“ท่าน...ท่าน...” ลี่เซียนเอ่ยอันใดไม่ออกแม้ครึ่งคำ แม้แต่ชื่อของเขานางยังลืมไปเสียสิ้น

มารดามันเถอะ! ยามนี้นางรู้สึกเขินอายกับคำพูดสีหน้าแววตาและการกระทำของอีกฝ่ายจนไม่รู้จะมุดหนีไปที่ใดแล้ว

ร้ายกาจ บุรุษผู้ร้ายกาจเกินไป คราแรกที่พบกันนางคิดว่าเขาเป็นเพียงคุณชายผู้งดงามที่เรียบง่าย พูดน้อย นิ่งเฉย และจิตใจดียิ่ง ไม่คิดว่ายามที่เขาเกี้ยวพาสตรีจะมีผลต่อจิตใจมากมายปานนี้ เขาทำให้นางสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองโดยสิ้นเชิงจริงๆ

“ว่าอย่างไร ตอบมา ข้ารอฟังอยู่”

นางเม้มปากแน่น สูดลมหายใจลึกก่อนจะตอบเสียงเบา “คิดถึง...มากเจ้าค่ะ”

เหรินอี้อมยิ้มอย่างพึงใจก่อนจะถาม “แล้วนี่เจ้ากำลังทำอันใดอยู่”

ลี่เซียนพรูลมหายใจออกอย่างโล่งใจนึกขอบคุณที่เขาเลิกไล่ต้อนนางเสียที ก่อนจะมองบนโต๊ะแล้วหยิบแป้งฝุ่นขึ้นมา

“วันนี้ข้าพบคนไข้รายหนึ่ง นางมีอาการแพ้แป้งฝุ่นตลับนี้จนขึ้นผื่นแดงทั่วใบหน้า ข้าจึงได้สันนิษฐานเอาว่าในแป้งอาจจะมีพิษปะปนอยู่แน่ๆ แต่ข้ามีความรู้ด้านพิษไม่มากจึงทำให้แยกส่วนผสมในนี้ไม่ได้จึงได้นั่งกลุ้มมาหลายชั่วยามแล้ว”

“พิษในแป้งฝุ่นอย่างนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ แต่จะว่าไปแล้วมันก็มีเรื่องที่น่าแปลกที่ข้ายังสงสัยอยู่อย่างหนึ่งเจ้าค่ะ”

“แปลกอย่างไรรึ”

“แป้งตลับนี้แต่เดิมเคยเป็นของน้องสาวนางมาก่อน แต่มีเพียงคนพี่ที่เกิดอาการแพ้อย่างหนักเจ้าค่ะ” 

เหรินอี้มองตลับแป้งในมือของอีกฝ่ายอยู่ครู่ก่อนจะว่า “จริงๆข้าก็พอจะรู้เรื่องพิษต่างๆอยู่บ้าง ให้ข้าลองช่วยดูดีหรือไม่”

คนตรงหน้าพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “สองหัวดีกว่าหัวเดียว ต้องรบกวนท่านแล้ว”

“เจ้าช่วยหาผ้าสะอาดมาให้ข้าสักผืน” เขาบอก

“เช่นนั้นรอสักครู่นะเจ้าคะ” ร่างบางลุกจากเก้าอี้ก่อนจะหายออกจากห้องไป

ระหว่างรอ เหรินอี้ก็ค่อยๆเปิดฝาตลับแป้งออกอย่างระมัดระวัง ไม่นานลี่เซียนก็กลับมาพร้อมผ้าขาวบางผืนหนึ่ง เมื่อนางยื่นให้เขาก็พับให้เล็ก จากนั้นก็ล้วงมีดสั้นที่พกติดกายออกมา

ลี่เซียนได้เห็นก็พลันนึกขึ้นได้ “อ๊ะ! นี่อันใหม่หรือ อันที่ท่านให้ข้าข้ายังเก็บไว้อย่างดีเชียวนะเจ้าคะ”

คนได้ฟังก็คล้ายจะหลงลืมไปบ้างแต่ครู่หนึ่งก็จำได้ว่าเขาเคยมอบมีดสั้นอันหนึ่งไว้ให้นางจริงๆ “มีดที่ข้าให้เจ้า ข้าเป็นคนหลอมมันขึ้นด้วยตนเองเชียวนะ”

“หา! อย่างนั้นมันก็ต้องสำคัญมากน่ะซิเจ้าคะ ให้ข้านำมันมาคืนดีหรือไม่ เก็บไว้ก็คงไม่ได้ใช้”

“จะคืนทำไมกัน ข้าให้เจ้าแล้วไม่คิดเอาคืนหรอกนะ พกติดตัวไว้บ้างก็ดีรู้หรือไม่เล่า อย่างน้อยๆก็ใช้มันถ่วงเวลาเพื่อหนีได้”

“ก็ได้เจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะพกมันติดตัวเอาไว้เลย แต่ถ้าจะให้ดีช่วยสอนวิทยายุทธ์ให้ข้าเลยจะดีกว่านะเจ้าคะ” นางยิ้มกว้างพลางทำหน้าทะเล้นจนเขาอดหัวเราะตามไม่ได้

“ได้สิ แต่ช่วยรออีกสักหน่อยก็แล้วกันนะ”

หากภารกิจครานี้เสร็จลงเมื่อใดข้าจะใช้เวลาอยู่กับเจ้าให้สาแก่ใจเลยทีเดียว

“อืม” นางพยักหน้า พลางมองดูอีกฝ่ายใช้ปลายมีดตักแป้งฝุ่นออกมาเกลี่ยๆบนผ้าสะอาดอย่างตั้งอกตั้งใจยิ่ง



[1] เลขแปด  ()  ในภาษาจีนมีลักษณะคล้ายคิ้วที่ย่นเข้าหากัน ผู้เขียนยกมาเพื่อเปรียบเทียบให้เห็นภาพ

        TALK: แจ้งจ้า อาทิตย์หน้าไรท์อาจจะหายหัวนะคะ มีงานด่วนต้องเร่งเคลียร์ ยังไงรออ่านต่อวันเสาร์หน้าเลยเน้อ ขอบคุณที่เข้าใจและรอคอยกันนะคะรีดที่รักของไรท์ทุกคน จุฟส์ๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 432 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #1348 Aeypanrada9464 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 20:30
    อ๊าาาา อ่านไปยิ้มไป พี่หยางกะน้องเซียน
    #1,348
    0
  2. #1226 เมมฟิส (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 10:51
    ไม่ชอบเต้

    มีทั้งฮองเฮา

    มีทั้งสนมรักและยังมีลูกอีกด้วย

    ไม่ปลื้ม

    พี่อี้มีเซียนเซียนเพียงคนเดียวได้ไม๊

    ถ้าทำไม่ได้หาผู้ใหม่ดีกว่า
    #1,226
    0
  3. #1037 ไผ่หลิว (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 08:21

    เราไม่ชอบผช.แบบฮ่องเต้ บอกเลยเป็นคนที่ไม่คู่ควรกับเซียนเซียน ไม่ใช่เซียนเซียนไม่คู่ควรนะ ผช.นี่เลนไม่คู่ควร ไม่เอาเต้เป็นฮ่องเต้นะไร์ เอาจริงไม่อยากให้นางเอกต้องเข้าไปอยู่ในวัง มากสุดอยากให้นางเป็นชายาอ๋องพอ สนมอะไรไม่เอานะไรท์

    #1,037
    0
  4. #1036 Phan_126 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 00:28

    รอเสมอจ้า
    #1,036
    0
  5. #1034 chanchan123 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 09:42
    กำลังฟินเลย แต่พอคิดว่าเซียนเซียนต้องเข้าวังไปรักษารัชทายาทเริ่มเครียดแล้ว คนในวังจะจำนางได้มั้ย
    #1,034
    0
  6. #1033 Close my eye (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 13:38
    ต้องสะกิดบอกพี่อี้ยังไงดี อีเต้จะมายึดน้องแล้วววว
    #1,033
    0
  7. #1032 smile1432 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 06:57

    เหรินอี้กลับมาแล้วว เราจะลงเรือนี้ ไม่ไปไหนนน ไหนๆทั้งคู่ก็มีค.รู้สึกดีๆให้แก่กันแล้วอ่ะะะ ง ส่งเสริมเถอะค่ะะ5555
    รอน้าาา//เหรินอี้เถอะนะ ไม่งั้นจะลงไปดิ้นน555
    #1,032
    0
  8. #1031 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 06:06

    รอลุ้น...ใครเป็นพระเอกกันแน่...จริงๆเซียนเซียนก็ยังเป็นสนมของอิเต้อยู่นะ....เหอะ....รออ่านต่อคะ
    #1,031
    0
  9. #1030 usaonly (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 23:09

    พี่เหรินกลับมาหาน้องแล้ว พี่มีความรู้เรื่องพิษคงช่วยน้องหาตัวยาแก้ได้แน่ ส่วนโรคระบาดพี่เต้คิดจะให้เซียนเซียนมารักษารัชทายาทและจะกักตัวน้องไว้เองร้ายนักนะ พี่เหรินไม่ยอมหรอก. เดี๋ยวยกทัพมาตีแล้วพานางกลับไปแคว้นตัวเองซะเลย ขอบคุณค่ะไรท์

    #1,030
    0
  10. #1029 dangpurr (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 20:41
    โดยส่วนตัว อาจจะมีความเห็นแตกต่างจากคนอื่น ตรงที่อยากให้เต้เปนพระเอก อยากให้นางเอกได้แสดงความเก่งความดีให้เต้เห็น ให้รักนางเอกและยกย่องให้เปนจอมนางเหนือบัลลังก์ แต่ถ้าไรต์มีพล็อตแล้วว่าจะให้เหรินอี้เปนพระเอก ก็แต่งตามที่ไรต์แพลนไว้
    รีดแค่แสดงความคิดเห็นค่ะ
    #1,029
    0
  11. #1028 beaw02 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 18:39

    ขอบคุณค่ะ
    #1,028
    0
  12. #1027 Manyrat (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 18:24

    รีดจะไม่ขอลงเรืออีเต้เด็ดขาด เมียเต็มวังลูกอีกไม่รู้เท่าไร

    #1,027
    0
  13. #1026 Lashu (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 16:18
    อิเต้มีลูกเมียเป็นโขยงละมั้ย ปล่อยน้องไปเถอะ สงสารน้อง
    #1,026
    0
  14. #1025 alece2 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 15:09
    ไรท์ขาสปอยหน่อยค่ะพี่อี้เป็นพระเอกใช่ไหมค่ะไม่อยากให้อีเต้เป็นอ่ะไม่ชอบนิสัยอ่ะ
    #1,025
    6
    • #1025-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 36)
      6 มิถุนายน 2563 / 15:33
      ม่ายยยย 5555 เชื่อไต้ซือนะโยม อิอิ
      #1025-3
    • #1025-6 ayuzakijoy(จากตอนที่ 36)
      6 มิถุนายน 2563 / 15:52
      ใจเย้นนน สงครามยังไม่จบบบก๊าฟฟฟ
      #1025-6
  15. #1024 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 14:51
    ไม่อยากให้น้องไปปปปปป เมืองหลวงเลย
    #1,024
    1
    • #1024-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 36)
      6 มิถุนายน 2563 / 15:22
      รอลุ้นว่าน้องจะไปหรือไม่ไปนะคะ
      #1024-1
  16. #1023 ใบปอ ใบปอ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 14:17
    ถึงนานก็จะรอค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะไรท์
    #1,023
    3
    • #1023-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 36)
      6 มิถุนายน 2563 / 15:21
      ขอบคุณมากเลยค่า
      #1023-1
    • #1023-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 36)
      6 มิถุนายน 2563 / 15:32
      น่าจะไม่มีหนังสือคับผม คงมีแค่อีบุค นี่ทำปกไว้นานแล้ว แต่เรื่องยังไมจบซ้ากกที 555
      #1023-3
  17. #1022 tigerdog (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 12:21
    งานจะเข้าน้องแล้ว
    #1,022
    1
    • #1022-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 36)
      6 มิถุนายน 2563 / 15:21
      งานใหญ่ด้วยค่า
      #1022-1
  18. #1021 Preen772 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 11:05
    แหมๆๆๆๆๆ
    #1,021
    1
    • #1021-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 36)
      6 มิถุนายน 2563 / 11:07
      เหม็นความรักหราาา อิอิ
      #1021-1