[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 35 : 32#แป้งฝุ่นพิษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 414 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63




ยามนี้ลี่เซียนได้แต่นั่งเกาหน้าผากน้อยๆ คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันยุ่ง จากเมื่อตอนเกิดเรื่องจนถึงยามนี้ก็ผ่านมาเกือบครึ่งเค่อ แต่ไม่ว่าจะพูดจะทำเช่นไรหญิงสาวคนนี้ก็ไม่ยอมปล่อยเสื้อคลุมของหลานคุนเสียที

“เอ่อ...นี่ หากเจ้าไม่ให้ข้าดูอาการแล้วข้าจะรักษาอย่างไรกันฮึ๊”

“นั่นสิ อยู่ในนี้ไม่มีผู้ใดล้อเจ้าหรอกนะ” หลานคุนให้ความมั่นใจอีกแรงหนึ่ง แต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็ยังไม่ยอมโผล่หน้าออกมาเอาแต่ซุกอยู่ในเสื้อคลุมเช่นนั้น

กระทั่งครู่ต่อมาซูหลัวก็วิ่งเข้ามาด้านในห้องด้วยสีหน้าตื่นๆ “คุณหนูเจ้าคะ มีคนมาหาแม่นางผู้นี้เจ้าค่ะ นางบอกว่าเป็นบ่าวรับใช้เจ้าค่ะ”

ลี่เซียนกับหลานคุนหันมองหน้ากันทันที “ให้นางเข้ามาในนี้ได้เลย”

“เจ้าค่ะ” เพียงครู่เดียวซูหลัวก็กลับมาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งน่าจะอายุมากกว่าทุกคนในนี้

พอนางได้เห็นปลายกระโปรงของคุณหนูตนก็รีบเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ “คุณหนู! โธ่...มาอยู่ที่นี่เองหรือเจ้าคะ บ่าวตามหาท่านไปทั่วเลย นายท่านทั้งสองเป็นห่วงคุณหนูมากนะเจ้าคะ!

“ข้า...ข้าขอโทษนะจิงซิน” คนใต้เสื้อคลุมตอบด้วยเสียงอันสั่นเครือพลางสะอื้นน้อยๆด้วยรู้ดีว่าตนเองผิดที่หนีออกมาโดยไม่แจ้งผู้ใดเลย

“มีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย เจ้าก็อย่าตำหนินางเลยนางยังตกใจอยู่” ลี่เซียนบอกด้วยน้ำเสียงเมตตา “ไม่ทราบว่านางเป็นคุณหนูบ้านใดรึ”

จิงซินเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นหญิงสาวผู้ปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งทำให้เห็นเพียงดวงตางดงามคู่นั้น ทว่ามองแล้วก็รับรู้ได้ว่าเป็นคนจิตใจดีและมีเมตตาอย่างยิ่ง และเท่าที่สังเกตที่นี่ขายสมุนไพรมากมายเต็มไปหมด หรือว่า...

“ท่านก็คือ...คุณหนูเฉินผู้มีชื่อเรื่องสมุนไพรผู้นั้นเองหรือเจ้าคะ”

“ใช่ ข้าคือเฉินลี่เซียนเป็นเจ้าของร้านเซียนเซียนสมุนไพรแห่งนี้ ส่วนนี่คุณชายอี้บุตรชายของใต้เท้าอี้ ตกลงไม่ทราบว่าคุณหนูของเจ้าเป็นบุตรสาวบ้านใดงั้นรึ”

“เรียนคุณหนูเฉิน คุณหนูของบ่าวมีนามว่าเจิงเย่วหลิงเป็นบุตรสาวคนโตของเศรษฐีเจิงเจ้าค่ะ แต่ยามนี้ทั้งนายท่านและฮูหยินใหญ่ไม่อยู่ที่จวน ทั้งสองออกไปเสาะหายาดีเพื่อมารักษาใบหน้าให้คุณหนูได้เกือบสองสัปดาห์แล้ว วันนี้บ่าวเห็นว่าคุณหนูอยากทานเต้าหู้ร้านเถ้าแก่หยู่จึงได้ออกไปซื้อมาให้ ไม่คาดว่านางจะแอบหนีออกมาจากจวนเช่นนี้ ว่าแต่คุณหนูเฉินพบนางได้อย่างไรเจ้าคะ”

“พวกข้าพบนางถูกคุณหนูไป๋รังแกอยู่ที่หน้าร้านจึงช่วยเหลือ แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใดพอข้าบอกนางว่าจะช่วยดูอาการบนใบหน้าให้นางก็ไม่ยอมท่าเดียว เอาแต่ขดตัวอยู่เช่นนั้น เจ้าช่วยพูดกับนางให้หน่อยเถอะ ข้าจนใจแล้ว”

จิงซินสบตากับลี่เซียนอยู่ครู่ก่อนจะหันไปมองหลานคุนที่ยังยืนอยู่ข้างๆแล้วจึงมามองคนที่นั่งขดอยู่บนเก้าอี้แล้วนางก็เข้าใจทุกสิ่งขึ้นมาทันที

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะว่าเพราะเหตุใด ต้องขออภัยที่ต้องเอ่ยเช่นนี้ แต่บ่าวรบกวนให้คุณชายกับคนอื่นๆออกไปก่อนจะได้หรือไม่เจ้าคะ บ่าวคิดว่าคุณหนูคงอยากพูดคุยกับคุณหนูเฉินเพียงลำพังเจ้าค่ะ”

ลี่เซียนนิ่งไปนิด ก่อนจะเข้าใจความหมายของบ่าวรับใช้ของแม่นางผู้นี้ ขึ้นชื่อว่าสตรีใบหน้าถือว่ามีความสำคัญอย่างมาก ที่แท้นางก็ไม่ต้องการให้หลานคุนและคนอื่นๆได้เห็นภาพที่ไม่น่ามองของนางนั่นเอง

“คุนเอ๋อร์ เจ้าออกไปรอข้างนอกก่อน พวกเจ้าด้วยซานซู ซูหลัว”

หลานคุนตาโตขึ้นเล็กน้อยที่จู่ๆลี่เซียนก็ไล่ตนทั้งๆที่ปกติจะให้เขาอยู่ด้วยตลอดแท้ๆ “เฮ้อ ก็ได้ๆ เช่นนั้นวันนี้ข้ากลับก่อนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่”

ลี่เซียนพยักหน้า ไม่นานทุกคนก็ออกไปจากห้องจนหมด จิงซินจึงจับปลายเสื้อคลุมแล้วค่อยๆดึงออกแต่คนใต้เสื้อคลุมก็ยังยึดเสื้อเอาไว้แน่นไม่คลาย

“คุณหนู คุณชายอี้ไปแล้วเจ้าค่ะ”

ประโยคนี้ทำเอาลี่เซียนขมวดคิ้วเข้าหากัน ตกลงนางแค่ไม่อยากให้หลานคุนอยู่ด้วยหรอกหรือ

“เย่วหลิง ออกมาเถอะ ถ้าเจ้าไม่อยากให้หลานคุนเห็น ข้าไล่เขากลับจวนไปแล้วล่ะ มาให้ข้าช่วยดูอาการให้เถอะนะ ทิ้งไว้นานๆมันจะยิ่งรักษายาก เกิดมีแผลเป็นบนใบหน้าขึ้นมาแล้วหลานคุนไม่กล้ามองไปตลอดชีวิตไม่รู้ด้วยนา”

พรึ่บ!

“ไม่เอาเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากมีแผลเป็น!

ลี่เซียนถึงกับอมยิ้ม ที่แท้เพราะหลานคุนจริงๆด้วย คงแอบชอบเขาอยู่สินะถึงได้ไม่กล้าให้อีกฝ่ายเห็นหน้า

“เอาล่ะ ทีนี้ลองเล่ามาซิว่าเกิดอันใดขึ้น ไปทำอันใดมาใบหน้าจึงได้มีผื่นแดงขึ้นเต็มไปหมดเช่นนี้ เล่ามาให้หมดนะห้ามปิดบังข้าเด็ดขาด”

เย่วหลิงเม้มปากแน่นมือเล็กขย้ำเสื้อคลุมของหลานคุนจนยับยู่ยี่ พวงแก้มที่เดิมทีก็แดงก่ำอยู่แล้วก็ยิ่งแดงมากขึ้นไปอีก ครู่ต่อมานางก็ถอนหายใจออกมาราวกับปลงตก

“เรื่องมันเกิดหลังจากที่ข้าได้เห็นคุณชายอี้ออกมารอท่านที่หน้าจวนเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนเจ้าค่ะ แล้วข้าก็...ข้าก็

ลี่เซียนเลิกคิ้วสูง นั่นมันนานมาแล้วนี่ “แล้ว...?”

เย่วหลิงอึกอัก ไม่รู้จะเริ่มต้นเช่นไรดี แท้จริงแล้วนางนั้นรู้จักกับหลานคุนมานานมากกว่านั้น เพียงแต่นางเองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะจำนางได้หรือไม่จึงไม่กล้าพูดออกมาตรงๆเกรงว่าจะหน้าแตกจนต่อไม่ติด เช่นนั้นก็แต่งเรื่องปดไปก่อนก็แล้วกัน

“แล้วข้าก็เกิดตกหลุมรักคุณชายตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นและอยากจะมีโอกาสได้รู้จักเขาบ้าง แต่ข้าก็ไม่มั่นใจว่าข้าจะเหมาะสมพอให้เขาอยากรู้จักหรือไม่ เพราะหญิงสาวในเมืองที่แอบมองคุณชายอี้หลายคนต่างก็งดงามราวบุปผาแรกแย้มกันทั้งนั้น ผิดกับข้าที่หน้าตาธรรมดาๆไม่มีอันใดให้น่าจดจำเลยเจ้าค่ะ”

นั่นปะไรเล่า เสน่ห์ของหลานคุนช่างเหลือร้ายจริงๆเลยให้ตายสิ อย่างว่าละนะ ขนาดนางที่เห็นเขาครั้งแรกยังชอบเลย แต่ก็เป็นเพียงชอบอย่างนึกเอ็นดูเท่านั้นแหละ

“โธ่...เย่วหลิง เป็นเจ้าที่คิดไปเองทั้งนั้น หลานคุนไม่ใช่คนเย่อหยิ่งอันใดหรอกนะรู้หรือไม่ ดูอย่างข้าสิ เขายังไม่ได้นึกรังเกียจเลย”

เย่วหลิงมองใบหน้าที่มีผ้าขาวปิดบังเพราะมีแผลเป็นของลี่เซียนก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ข้า...ข้าทราบเจ้าค่ะว่าคุณชายอี้เป็นคนดียิ่ง แต่ข้าก็ยังไม่มีความมั่นใจอยู่ดี ข้าจึงคิดเอาว่าหากข้างดงามมากกว่านี้คุณชายอี้คงจะพึงใจอยากคุยกับข้าบ้าง จึงได้ไปปรึกษาเย่วฟางน้องสาวคนรองที่ชื่นชอบการแต่งหน้าแต่งตัวว่าควรทำเช่นไรให้ต้องตาต้องใจบุรุษ นางจึงนำแป้งฝุ่นตลับหนึ่งที่พึ่งซื้อมาให้ข้าลองใช้ แต่เพียงแค่ผ่านไปสามวันแรกข้าก็เริ่มรู้สึกคันคะเยอไปทั้งหน้า และยิ่งข้าเกามันก็ยิ่งลุกลามไปเรื่อยๆ สุดท้ายมันจึงทั้งบวมและแดงทั้งหน้าจนดูน่าเกลียดเช่นนี้ ท่านพ่อท่านแม่ต่างก็พาหมอดีๆมารักษาแต่ไม่ว่าจะทำเช่นไรมันก็ไม่ยุบลง ยังดีที่มันไม่แสบไม่คันแล้วแต่มันกลับยังทิ้งผื่นแดงเหล่านี้เอาไว้มากมายทำให้ดูน่าเกลียดน่ากลัวนัก ข้าหมดหวังจึงได้เอาแต่ขังตนเองอยู่ในเรือนนอนนับแต่วันนั้นเป็นต้นมา แต่แล้วเมื่อหลายวันก่อนข้าได้ยินสาวใช้คุยกันเรื่องท่านว่าสามารถรักษาคนด้วยสมุนไพรได้ผลชะงัดนักข้าอยากลองดูจึงได้แอบออกมาหาท่านที่นี่ แต่ก็ไม่คาดว่าจะพบคุณชายอี้ที่นี่ด้วย ข้าจึงเตรียมจะวิ่งกลับทว่าไปชนเข้ากับคุณหนูไป๋เสียก่อนถึงได้เกิดเรื่องขึ้นเจ้าค่ะ”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ลี่เซียนเข้าใจความรู้สึกของเย่วหลิงเป็นอย่างดี มีสตรีที่ใดบ้างจะอยากให้บุรุษที่ตนเองแอบชอบเห็นใบหน้าที่ไม่งดงามของตน แต่เรื่องนี้ต้องยกเว้นหลานคุนไว้คนนึงกระมัง “อย่างนั้นขอข้าดูผื่นเหล่านั้นหน่อยเถอะนะ”

เย่วหลิงพยักหน้าด้วยความหดหู่ก่อนจะเงยขึ้นบนเพดานเพื่อให้ลี่เซียนได้ตรวจดูอาการ

ครู่ต่อมาลี่เซียนก็มีสีหน้ายุ่งยากเล็กน้อยดูแล้วผิวเดิมของเย่วหลิงค่อนข้างบอบบางอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวอาจจะเป็นพวกไวต่อสิ่งกระตุ้นอย่างมาก เมื่อถูกพิษเพียงเล็กน้อยก็เกิดอาการแพ้ ซึ่งจะรุนแรงมากน้อยเพียงไรก็ขึ้นอยู่กับปริมาณพิษที่ได้รับ นางเองก็พอจะมีความรู้เรื่องโรคผิวหนังบ้างแต่ก็อาจจะต้องศึกษาเพิ่มเติม ทั้งนี้นางก็ต้องได้เห็นแป้งฝุ่นอันนั้นเสียก่อนว่ามันมีส่วนผสมของอันใดบ้าง

ขอบตาของเย่วหลิงร้อนผ่าวยามเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของลี่เซียน “คุณ...คุณหนูเฉิน ใบหน้าของข้าจะกลับมาดังเดิมหรือไม่เจ้าคะ”

คนที่ถูกถามชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอ่อนโยนพลางลูบศีรษะปลอบประโลมเพื่อให้อีกฝ่ายคลายกังวลลง

“ไม่ต้องห่วงนะเย่วหลิง ไม่ว่าอย่างไรข้าจะต้องช่วยเจ้าให้ได้ แต่อันดับแรกเจ้าต้องนำแป้งตลับนั้นมาให้ข้าได้ตรวจสอบดูเสียก่อนนะ ข้าจะได้รู้ว่าต้นเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เจ้าเกิดอาการแพ้มันคือสิ่งใดแน่”

“ได้เจ้าค่ะ คุณหนูฉะ...”

“เจ้าอายุเท่าใดแล้ว”

คนอายุน้อยกว่าหนึ่งขวบปีทำหน้าสงสัยพลางตอบ “เอ่อ...ข้าอายุสิบห้าแล้วเจ้าคะ”

“เช่นนั้นเรียกข้าว่าพี่ลี่เซียนเถิดนะ” นางรู้สึกถูกชะตากับเย่วหลิงพอๆกับสุ่ยหลิง หากจะมีน้องสาวที่น่ารักเพิ่มขึ้นอีกคนก็ดีไม่น้อย

“เจ้า...เจ้าค่ะพี่ลี่เซียน ท่านต้องการใช้เมื่อใดเจ้าคะ ข้าจะให้จิงซินกลับไปนำมาให้” เย่วหลิงเป็นพี่คนโตจึงไม่เคยมีพี่สาวมาก่อน พออีกฝ่ายอ่อนโยนด้วยเช่นนี้นางก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อย

“วันนี้ได้เลยยิ่งดี”

จิงซินรีบลุกขึ้นจากพื้น “ถ้าอย่างนั้นคุณหนูรอบ่าวอยู่ที่นี่ก่อนนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวบ่าวกลับมารับ”

ลี่เวียนพยักหน้ารับ “อย่างนั้นก็ดีเลย ระหว่างรอข้าจะฝนยาทาให้เย่วหลิงไปก่อนก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะคุณหนูเฉิน” จบคำจิงซินก็เดินหายออกจากห้องไป

หลังจากนั้นลี่เซียนก็บอกผู้ป่วยของนางว่าในการรักษานางจำต้องให้ซูหลัวและสุ่ยหลิงเข้ามาช่วย คราแรกเย่วหลิงก็ออกอาการลังเลแต่เมื่อลี่เซียนให้ความมั่นใจว่าผู้ช่วยของนางจะไปเที่ยวโพนทะนาเรื่องนี้ออกไปจึงได้ยินยอม

“หลัวเอ๋อร์ เจ้าไปสั่งให้อาจินต้มยาหม้อตามที่ข้าบอกนะ ส่วนผสมก็มี กันตี้หวง[1] กันเฉ่า[2] แล้วก็ไป๋ฝูหลิง[3] อาจินรู้ปริมาณดี บอกเขาว่าให้ใส่อย่างละเท่าๆกัน ตั้งไฟอ่อนๆและเคี่ยวให้ได้สักครึ่งชั่วยาม จากนั้นก็กรองเอาแต่น้ำใส่หม้อดินมาให้ข้าที่นี่ด้วย”

“ทราบแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”

“ส่วนสุ่ยหลิง เจ้ามาช่วยข้าเตรียมยาทาให้เย่วหลิงตรงนี้”

“เจ้าค่ะท่านพี่” เด็กสาวกระตือรือร้นรีบเดินมาหาก่อนจะหยิบโน่นหยิบนี่ให้ด้วยความคล่องแคล่ว

ลี่เซียนเริ่มด้วยการนำน้ำผึ้งหนึ่งถ้วยตวงมาผสมกับเจียงหวงเฝิ่น[4]ที่ให้สุ่ยหลิงเทลงในถ้วยตั้งแต่แรก จากนั้นก็สั่งให้เด็กหญิงกวนมันไปเรื่อยๆ ในขณะที่กวนก็ค่อยๆเติมเซิงต้าหวง[5]และโยร่วกุย[6]ตามลงไปจำนวนหนึ่ง สมุนไพรเหล่านี้มีสรรพคุณต้านเชื้อที่ก่อให้เกิดการแพ้ได้ดี อีกทั้งยังช่วยสมานแผลและลดการอักเสบบนผิวหนังได้อีกด้วย สุ่ยหลิงออกแรงกวนไปอีกระยะหนึ่งจนคิดว่าเข้ากันดีแล้วจึงหยุดมือ

“นอนลงบนเตียงนี่สิ ข้าจะพอกยาให้” ลี่เซียนบอกอีกฝ่าย ซึ่งเย่วหลิงก็ทำตามแต่โดยดี จากนั้นลี่เซียนก็ค่อยๆป้ายยาลงบนผิวหน้าของเย่วหลิงอย่างเบามือ “รู้สึกอย่างไรบ้าง”

“สบายมากๆเลยเจ้าค่ะ หมอคนก่อนๆให้ข้าทานยาต้ม แล้วก็เอาอะไรไม่รู้มาให้ข้าทาหน้าทั้งเหม็นทั้งเหนียวไปหมด แม้จะหายแสบหายคันแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเย็นสบายผิวเช่นนี้เลย”

“ดีแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะให้เจ้านำกลับไปผสมเพื่อทาด้วยตนเองที่เรือน เจ้าต้องพอกเช่นนี้ให้ได้ทุกวันวันละครั้ง ครั้งละไม่เกินหนึ่งเค่อก็พอ อ้อ ประเดี๋ยวข้าจะจัดยาให้เจ้านำกลับไปต้มกินด้วยนะ”

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ เรื่องง่ายๆอย่างนี้ข้าทำได้สบายมาก ขอแค่ใบหน้าของข้ากลับมาเป็นปกติดังเดิมก็พอแล้ว”

ยามนี้เย่วหลิงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก นางไม่รู้สึกเกร็งเหมือนกับครั้งแรกที่เจอกันแล้ว นางลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตนเองยังสวมเสื้อคลุมของหลานคุนไว้

ผ่านไปไม่นานจิงซินก็กลับมาพร้อมกับแป้งฝุ่นตลับนั้นและห่อผ้าขนาดเล็กคล้ายลูกประคบที่ใช้สำหรับจุ่มแป้งฝุ่นเพื่อผัดหน้าอีกหนึ่งชิ้นในมือ ในระหว่างที่ลี่เซียนตรวจสอบดูคร่าวๆนางก็ให้สุ่ยหลิงนำอ่างทองเหลืองบรรจุน้ำเข้ามาให้เย่วหลิงล้างหน้า

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าค่ะคุณหนูเฉิน” จิงซินถามขึ้นหลังจากที่เห็นว่าลี่เซียนตรวจสอบแป้งในตลับได้ครู่หนึ่งแล้ว

“นั่นสิเจ้าคะ พี่ลี่เซียน ตกลงว่าแป้งนี้เป็นอย่างไรเจ้าคะ”

คนที่ถูกถามยังมีสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ “วันนี้ข้าคงยังบอกไม่ได้ว่าในแป้งฝุ่นนี้มีพิษอันใดอยู่ ข้าต้องขอตรวจสอบแป้งนี่ให้ละเอียดเสียก่อนซึ่งก็คงต้องใช้เวลา แต่ที่ข้ามั่นใจก็คือผื่นแดงบนใบหน้าของเจ้ามันมีบางอย่างที่ไม่ปกติ มันมีรอยไหม้ด้วยในบางจุด นั่นจึงเป็นเหตุผลทำให้ข้าสงสัยว่าในแป้งฝุ่นนี้มีพิษปะปนอยู่แน่นอน”

“เอ๋? แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น แล้วไยเย่วฟางน้องรองของข้าจึงไม่เป็นเหมือนข้าล่ะเจ้าคะ”

นั่นสินะ ทั้งๆที่ทั้งสองคนนี้ใช้แป้งตลับเดียวกันแต่มีเพียงแค่เย่วหลิงที่มีอาการแพ้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเย่วหลิงจะไวต่อส่วนผสมบางอย่างมากกว่าเย่วฟางน้องสาวของนางเอง

หรือไม่ นี่อาจจะเป็นแผนร้ายของใครสักคนที่หวังจะทำให้เย่วหลิงต้องทนทุกข์อยู่กับรอยแผลเป็นนั่นไปชั่วชีวิตก็ได้



[1] กันตี้หวง หรือ โกฐขี้แมว เมื่อนำมาต้มเป็นยาสามารถบรรเทาอาการของผู้ป่วยที่มีอาการหอบหืด ผื่นลมพิษ ผื่นแดง และผิวหนังอักเสบได้

[2] กันเฉ่า หรือ ชะเอมเทศมีฤทธิ์กดการทำงานของระบบภูมิคุ้มกัน และต้านอาการแพ้ สามารถลดอาการผิวหนังอักเสบจากการสัมผัส

[3] ไป๋ฝูหลิง หรือ โป่งรากสน ช่วยยับยั้งอาการผิวหนังอักเสบ

[4] เจียงหวงเฝิ่น หรือ ขมิ้นผง เป็นที่รู้จักมานานหลายศตวรรษว่ามีคุณสมบัติต้านเชื้อแบคทีเรีย เป็นน้ำยาฆ่าเชื้อตามธรรมชาติ

[5] เซิงต้าหวง หรือ โกฐน้ำเต้า สามารถใช้ต้าหวงเป็นยาภายนอกรักษาโรคผิวหนัง ที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย ผิวหนังอักเสบจากการสัมผัส ผื่นแดง งูสวัด และรักษาแผลไฟไหม้

[6] โยร่วกุย หรือ อบเชย ลดอาการคันและแพ้บนผิวหนังได้เป็นอย่างดี



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 414 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #1020 Poonchanit (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 08:49
    เป็นคุณหนูลูกเศรษฐี ยังต้องใช้แป้งตลับเดียวกันด้วยเหรอ ทาแป้งด้วยกันแนวโน้มน่าจะนอนห้องเดียวกันมั้ย หรือจะยกไปยกมาแบ่งกันทา
    ไม่สมแบคกราวนด์ว่าลูกเศรษฐีเลย
    #1,020
    0
  2. #1018 หลิน (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 13:10

    เย้ๆ อด😅😬

    #1,018
    0
  3. #1015 chanchan123 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 07:31
    คุนเอ๋อร์ของ้รามีสาวมาชอบแล้ว อิอิ
    #1,015
    0
  4. #1014 smile1432 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 07:02
    มีเรื่องมาใหม่อีกแล้ววว555555
    รอน้าาา ลี่เซียนสู้ๆ
    #1,014
    0
  5. #1013 pook1819 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 22:23
    ได้ความรู้เต็มๆไรท์เก่งจัง
    #1,013
    0
  6. #1012 Who11 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:28
    มีแบบ e-book. มั้ยค่ะ
    #1,012
    0
  7. #1011 dokao (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:28

    รอๆๆๆๆๆๆ
    #1,011
    0
  8. #1010 beaw02 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:47

    ขอบคุณค่ะ
    #1,010
    0
  9. #1009 เมมฟิส (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:26
    เยว่ฟางวางยาในแป้งฝุ่นแน่เลย
    #1,009
    0
  10. #1007 Walai2515 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:27
    รอจร้าาาา
    #1,007
    0
  11. #1006 NuReader (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 12:59
    ขอบคุณที่หากิจกรรมให้ร่วมสนุกค่ะไรท์ ยินดีกับผู้ที่ได้รางวัลด้วย :)
    น่าจะน้องแกล้งพี่เพราะเหล่หนุ่มคนเดียวกันป่าว?

    รอลุ้นไปกับเซียนเซียนนะว่าจะหาสารพิษเจอไม๊?
    #1,006
    0
  12. #1005 sasamama (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 12:07
    ไรท์ค่ะ ถ้า 47 สละสิทธิ์ ขอ 27 นะคะ อิอิ อยากได้ 55555
    #1,005
    0
  13. #1004 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 11:59

    รอลุ้นต่อคะ..มีเงื่อนงำอีกแล้ว...รอค่าาา
    #1,004
    0
  14. #1003 2531 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 11:26
    รออออออออ
    #1,003
    1
    • #1003-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 35)
      3 มิถุนายน 2563 / 11:37
      ขอบคุณจ้า
      #1003-1
  15. #1002 usaonly (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 11:23

    น้องสาวของคุณหนูเฉินเอาสารพิษใส่ในแป้งให้พี่สาวเสียโฉม แน่นนอน เพื่อท่ีนางจะได้เสียโฉมและหลานคุนจะได้ไม่สนใจนาง ขอให้หายารักษาได้ถูกทางนะคะพี่ลี่เซียน ขอบคุณค่ะไรท์

    #1,002
    2
    • #1002-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 35)
      3 มิถุนายน 2563 / 11:36
      คุณหนูเฉินคือนางเอกคับผม 555 เย่วหลิงนามสกุลเจิงคับ แต่สาเหตุมาจากไหนนั้นรอตอนหน้าน้า
      #1002-1
    • #1002-2 usaonly(จากตอนที่ 35)
      5 มิถุนายน 2563 / 09:33
      โอ้ผู้น้อยผิดไปแล้วต้องเป็นน้องสาวของเย่วหลิงสินะ ขออภัยเจ้าค่ะ แฮ่ะ ๆ
      #1002-2
  16. #1001 150221 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 11:20
    อย่าบอกว่าน้องสาวชอบอี้คุณด้วยแล้วแกล้งพี่สาวนะ
    #1,001
    3
    • #1001-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 35)
      3 มิถุนายน 2563 / 11:35
      สืบสวนสอบสวนก็มาค่ะงานนี้
      #1001-1
    • #1001-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 35)
      3 มิถุนายน 2563 / 11:46
      แบบนี้จะได้มีลุ้นไปกับไรท์ไง อิอิ
      #1001-3
  17. #1000 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 10:39

    ไม่ใช่ว่าเป็นการกลั่นแกล้งระหว่างพี่น้องนะ

    #1,000
    1
    • #1000-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 35)
      3 มิถุนายน 2563 / 10:58
      รอลุ้นต่อพาทหน้านะค้า
      #1000-1
  18. #999 cat18 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 10:29

    เย้ ๆๆ ถูกรางวัลด้วย

    ขอบคุณนะคะไรท์

    #999
    1
    • #999-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 35)
      3 มิถุนายน 2563 / 10:30
      ดีใจด้วยค่าาาาา ขอบคุรที่ติดตามน้า
      #999-1