[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 31 : 29#งานเลี้ยงอำลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 513 ครั้ง
    23 พ.ค. 63


ความเดิมตอนที่แล้ว.....

      “โอ้โห คราวหน้าท่านช่วยสอนข้าบ้างได้หรือไม่ หากมีเหตุร้ายเกิดขึ้นข้าจะได้เอาตัวรอดได้บ้าง” สีหน้าตื่นเต้นยังไม่จางหาย ดวงตาของนางทอประกายวิบวับ ยิ่งยามนี้ต้องแสงจันทร์ยิ่งชวนให้คนมองหลงใหลเสียจนไม่อาจถอนตัว ใบหน้านวลกระจ่างราวกับดวงจันทราที่อยู่บนท้องนภาในยามนี้ ริมฝีปากเล็กบางอิ่มเอิบเชิญชวนให้สัมผัส เหรินอี้ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งที่จะข่มใจไม่ให้ล่วงเกินนาง

“ได้สิ หากเป็นเจ้า...อันใดข้าก็ให้ได้ทั้งนั้นเพียงแค่เจ้าเอ่ยปาก เซียนเซียน”

เขาบอกมุมปากยกยิ้มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์จนลี่เซียนเผลอมองไม่กระพริบตา เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อของนางอย่างสนิทสนม และเพราะนางมัวแต่เหม่อลอยยามที่นิ้วเรียวขาวไล้ไปตามผิวแก้มเย็นๆนางจึงไม่รู้สึก สัมผัสแผ่วเบาที่แสนอ่อนโยนของเขาทำให้นางรู้สึกดีเกินกว่าจะกระถดกายหนี นางกำลังรู้สึกดีๆกับเขากระนั้นหรือ

“ข้าอยากให้เจ้าไม่ต้องสวมผ้าปิดบังหน้าตาเพราะอยากมองให้เต็มๆตาทุกครั้งที่พบกัน แต่ก็อยากให้เจ้าสวมผ้าปิดเอาไว้เหมือนเดิมเพราะไม่อยากให้ผู้ใดได้เห็นใบหน้าที่งดงามของเจ้าเช่นกัน”

พวงแก้มขาวซับสีแดงระเรื่อ ดวงตาวาววับจับตาคนมอง นางใคร่อยากรู้เหลือเกินว่าคำพูดหวานเลี่ยนรวมถึงท่าทางนุ่มนวลอ่อนหวานของเขาเหล่านี้เป็นความรู้สึกที่แท้จริงหรือเพียงเพราะเขาหลงใหลในรูปโฉมของนางเท่านั้นกันแน่

“เหตุใด...คุณชายต้องดีกับข้าที่เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาเช่นนี้ด้วยเจ้าคะ”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันน้อยๆ “ไยจึงได้ถามข้าเช่นนั้น”

“ก็ข้า...” นางอึกอักลังเลไม่กล้าเอ่ย นางพรูลมหายใจเบาๆก่อนจะว่าขึ้นใหม่” ข้าไม่รู้ ข้าเพียงไม่แน่ใจ ข้ากลัว...กลัวว่าคุณชายจะไม่ได้จริงใจกับข้า บางทีท่านอาจแค่ชื่นชอบในรูปร่างหน้าตาของข้าก็ได้” 


...................................................................


เหรินอี้ถอนหายใจเบาๆ ช้อนคางมนให้เงยขึ้นสบตากับเขา “ฟังข้าให้ดีๆ สำหรับข้าเจ้าไม่ใช่หญิงสาวธรรมดา เจ้ามีค่ากับข้ามากกว่านั้น และที่สำคัญข้าไม่ได้ชอบเจ้าเพราะเจ้างดงามแต่ข้าชอบเจ้าเพราะตัวตนทุกอย่างของเจ้านะเซียนเซียน”

“คุณชาย...” แววตาจริงจังของเขาทำเอานางเริ่มหวั่นใจ หากนางเผลอไผลไปกับเขาเสียแล้ว เกิดต้องผิดหวังซ้ำสองขึ้นมาอีกนางจะเป็นเช่นไร นางจะทนกับความเจ็บปวดที่มีได้หรือไม่

“เลิกเรียกข้าห่างเหินเช่นนั้นเสียที เรียกข้าว่าเหรินอี้ก็พอ”

“คณชาย ท่านให้เกียรติข้ามากเกินไปแล้ว ท่านเป็นผู้ใด ข้าเป็นผู้ใด”

เหรินอี้เอื้อมนิ้วไปแตะริมฝีปากของนางเบาๆ “อย่าได้ดูถูกตนเองเช่นนั้นอีก ข้าไม่ชอบ”

“คุณชายข้าเพียงแค่พูดความจริง”

“ข้าให้โอกาสเจ้าเรียกใหม่”

“เอ๋...”

“เรียก...ใหม่” เขาย้ำชัดก่อนจะค่อยโน้มใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพเซียนลงมาใกล้ๆ “ไม่เช่นนั้นข้าจะลงโทษเจ้าโทษฐานที่ดื้อกับข้า”

ลี่เซียนเม้มปากแน่น ในดวงตาวูบไหวราวหยดน้ำที่กลิ้งอยู่บนใบบัว พวงแก้มขาวซับสีเลือดจางๆ

“เหริน...เหรินอี้” เสียงของนางเบาหวิวจนเกือบจะเป็นกระซิบ

ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มพลางหัวเราะ ก่อนจะเคาะหน้าผากนางไปหนึ่งทีเบาๆ  “ดีมาก ข้าอยากได้ยินเพียงเท่านี้แหละ”

ใช่...เพียงเท่านี้ก็มากพอจะทำให้หัวใจเย็นชาของเหรินอี้พองฟูได้ แค่นาง นางเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เขาอยากอยู่ใกล้ อยากได้ยินเสียง และอยากพบหน้าทั้งวัน นางจะรู้หรือไม่ว่าเขาต้องใช้ความอดทนมากเพียงไรที่จะห้ามใจไม่ให้ล่วงเกินนางไปมากกว่านี้ หากจะทำ บุรุษที่แข็งแรงอย่างเขามีหรือจะทำไม่ได้ เพียงแต่เขาก็รักนางมากเกินกว่าจะทำให้นางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ เอาไว้ให้งานของเขาเสร็จสิ้นเขาจะต้องพานางกลับแคว้นจ้าวแน่ และผู้ใดก็อย่าหวังว่าจะได้ตัวนางไปเลย

“ข้าต้องไปแล้ว” เขาว่าพลางลูบข้างแก้มของนางอย่างทะนุถนอม แววตานุ่มนวลเว้าวอนนั่นช่างเรียกร้องจนหัวใจของลี่เซียนแต้นแรงไม่เป็นจังหวะ “รู้หรือไม่ ข้าไม่อยากไปเลย”

“แต่ท่านมีหน้าที่”

บนใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มจางๆ “ใช่ ข้ามีหน้าที่ และข้าอาจจะไม่ได้มาพบเจ้าหลายวัน ระหว่างนี้ดูแลตนเองดีๆ แล้วข้าจะรีบกลับมา แล้วก็...อย่าลืมห่มผ้าให้หนาๆ อย่าให้ร่างกายต้องลมมากเกินไปหาเสื้อผ้าอุ่นๆสวมเสีย อย่าไปก่อเรื่องจนตนเองต้องเดือดร้อน อย่า...”

“นี่ เห็นข้าเป็นเด็กสองขวบหรือเจ้าคะ พอแล้ว” ลี่เซียนอดขำท่าทางที่คล้ายกับท่านพ่อของอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ

เหรินอี้อมยิ้ม “เมื่อก่อนข้าไม่เคยต้องห่วงผู้ใด พอต้องมาห่วงจริงๆกลับไม่รู้จะพูดอันใดให้มันน่าฟังกว่านี้”

“ข้า...ข้าจะดูแลตนเองให้ดีเจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนจะปีนขึ้นหน้าต่างเตรียมจะกระโดดกลับออกไป แต่เขาก็หยุดอยู่ครู่ก่อนจะหันมาพร้อมใบหน้าที่อาบทับด้วยแสงจันทร์นวล

“ฝันดี” สั้นๆเพียงเท่านั้นแล้วร่างหนาก็หายวูบไปราวกับสายลมที่พัดผ่านมาชั่วขณะ

ในขณะเดียวกันลี่เซียนกลับยังยืนนิ่งมือทั้งสองข้างกุมใบหน้าที่ผ่าวร้อนของตนเองเอาไว้ กว่านางจะเรียกสติกลับคืนแล้วเดินไปปิดงับหน้าต่างห้องนอนได้แล้วเดินไปขึ้นเตียงตนเองได้ก็เกือบครึ่งเค่อ

โอ๊ย!! เหตุใดเหรินอี้ถึงได้น่ารักน่าหมั่นไส้ขนาดนี้นะ นาง...นางเขินอายจนไม่รู้จะทำเช่นใดแล้ว

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่พ้นนางจะต้องตกหลุมที่เขาขุดเอาไว้เป็นแน่แท้ จะทำเช่นไรดีเล่า หากนางรักเขาขึ้นมาจริงๆ นางจะทำเช่นไร นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะ  

ลี่เซียนเอ๊ย มีเรื่องให้ต้องปวดหัวอีกแล้ว เฮ้อ....

 

ลี่เซียนใช้เวลาในการเตรียมการเปิดร้านใหม่อยู่สองวันเต็มในที่สุดก็ได้ฤกษ์เปิดร้านใหม่ของนางเสียที ซึ่งนางก็ไม่ได้อยากจะทำให้ยิ่งใหญ่อันใดมากมายเพียงทำให้ถูกต้องตามพิธีของคนที่นี่ก็เพียงพอ และคนที่มาร่วมส่วนใหญ่ก็มาจากหมู่บ้านเหม่ยหย่งและชาวเมืองที่รู้จักนาง มีของฝากมงคลติดไม้ติดมือมาคนละเล็กละน้อย เพียงเท่านี้เจ้าของร้านเซียนเซียนสมุนไพรก็ยิ้มแก้มปริไปทั้งวัน

และสิ่งที่ทำให้นางอารมณ์ดีมากที่สุดคงเป็นปี่เซียะหยกคู่หนึ่งที่หยางเหรินอี้คงไปสั่งให้เถ้าแก่ร้านซิ่วสี่นำมามอบให้นางถึงหน้าร้าน ซึ่งนางก็หาที่วางอย่างดี ไม่ว่าผู้ใดที่เดินเข้ามาจะต้องเห็นมันวางอยู่อย่างแน่นอน

และในเย็นวันเดียวกันนั้นเอง จู่ๆก็มีคนจากจวนอี้มาที่ร้านแล้วแจ้งว่าวันนี้จะมีงานเลี้ยงส่งใต้เท้าหม่ากลับเมืองหลวง ใต้เท้าอี้จึงได้ถือโอกาสนี้เลี้ยงขอบคุณและแสดงความยินดีกับร้านใหม่ของลี่เซียนไปด้วย คราแรกนางก็คิดจะปฏิเสธเพราะไม่ต้องการพบหน้าใต้เท้าหม่าอีก แต่คิดว่าถือโอกาสนี้ไปคุยเรื่องค่าเช่าร้านกับใต้เท้าอี้ด้วยก็ดีเหมือนกัน และเพื่อจะได้มีคนช่วยเพิ่มขึ้นนางจึงอนุญาตให้หลูจินไปด้วย เหตุผลข้อแรก อย่างน้อยๆก็คงไปกันท่าบุรุษผู้นั้นได้บ้าง เหตุผลข้อที่สอง เจ้าตัวบ่นว่าอยากไปพบหน้าซานซู ฉะนั้นทั้งสามจึงรับคำเชิญขึ้นรถม้าตรงไปยังจวนอี้ทันที

วันนี้ภายในจวนอี้สว่างไสวและครึกครื้นกว่าในทุกวัน และสิ่งที่ช่วยให้หน้าจวนดูสว่างไสวมากขึ้นไปอีกก็คงจะเป็นบุตรชายของใต้เท้าอี้ อี้หลานคุน ที่มายืนรอนางได้สักพักแล้วนั่นเอง

“ลี่เซียน! เจ้ามาแล้ว!

“อากาศข้างนอกหนาว ออกมารอข้าไยกัน” ลี่เซียนตำหนิเขา

“ก็ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะตอบรับคำเชิญหรือไม่เลยออกมายืนรอน่ะสิ”

“ข้าก็มารอแล้วนี่ไง เข้าไปกันเถิด อย่ายืนตากลมเย็นนานๆเลย”

หลานคุนพยักหน้าก่อนจะเดินพูดคุยกับลี่เซียนเข้าจวนไป ทำเอาเหล่าสตรีที่มายืนมองเขาอยู่พักใหญ่พากันคอตกไปตามๆกัน

 

พอได้เข้ามาด้านในลี่เซียนก็เริ่มได้ยินเสียงเพลงบรรเลงแว่วประสานไปกับเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ดูท่างานเลี้ยงนี่จะมีผู้เข้าร่วมมากมายกว่าที่นางคิด

“ใต้เท้าหม่าผู้นี้ เจ้ารู้จักเขามาก่อนหรือไม่หลานคุน”

หลานคุนนิ่งคิดไปครู่ “จะว่ารู้จักก็ไม่เชิงนะ ส่วนใหญ่ข้าเองก็นอนซมอยู่แต่ในห้องจึงได้ยินแต่พวกบ่าวคุยกันว่าเขาดูองอาจจนน่ากลัว แม้จะหล่อเหลาแต่หากมองนานๆจะรู้สึกราวกับจะถูกเขากลืนกิน เท่าที่จำได้เขาจะมาพบท่านพ่อที่จวนนี่นานๆครั้ง แต่รู้สึกว่าครั้งนี้จะอยู่นานกว่าทุกครั้งและเป็นครั้งแรกที่จัดงานเลี้ยงให้เขา ท่านพ่อคงได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้กระมังว่าต้องดูแลใต้เท้าหม่าผู้นี้ให้ดี ข้าคิดว่าคงมีบางอย่างที่พวกท่านต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน”

ในขณะที่ลี่เซียนรู้สึกว่าใต้เท้าหม่าผู้นี้เป็นคนอันตราย หลานคุนกลับคิดเช่นนั้นได้ ช่างเป็นคนที่มองโลกในแหง่ดีเหลือเกิน น่าเอ็นดูจริงๆ ให้ตายสิ

“อ๊ะ! จริงสิลี่เซียน ข้าน่ะหยุดเรียนไปเสียนาน ข้าเลยตัดสินใจว่าจะกลับไปเรียนใหม่อีกครั้ง เจ้าว่าดีหรือไม่”

“ดีสิ ความรู้น่ะต้องขวนขวายด้วยตนเองนะรู้หรือไม่ ต่อให้ตกอับปานใดหากเจ้ามีความรู้ความสามารถเจ้าย่อมไม่มีวันอดตายหรอก”

หลานคุนยิ้มกว้าง “แล้วที่สำคัญหลังจากหายป่วยคราวนี้ ข้าเองก็รู้แล้วว่าข้าอยากทำสิ่งใดต่อไปหลังจากนี้”

“สิ่งใดหรือ”

“ข้าตัดสินใจแล้วว่าข้าอยากเป็นหมอรักษาคน ข้าอยากใช้ความรู้ความสามารถที่มีช่วยเหลือคนที่ลำบากเช่นเดียวกับเจ้าลี่เซียน”

ลี่เซียนหันมามองคนพูดครู่หนึ่ง นางรู้สึกว่าหัวใจของนางพองโตได้อย่างน่าประหลาด การได้รักษาคนจนหายก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว ยิ่งได้รู้ว่าตนเองได้เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้อื่นมีความฝันซ้ำยังเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้นางก็ยิ่งรู้สึกดีจนบอกไม่ถูก

"ดี ดีเลย ดีที่สุด ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรงแน่นอน หากเจ้าได้มีโอกาสเรียนรู้กับอาจารย์ดีๆข้ามั่นใจว่าเจ้าจะต้องเป็นหมอที่ดีได้แน่”

“อืม ข้าจะพยายาม” นี่เป็รนเป็นครั้งแรกที่หลานคุนรู้สึกว่าตนเองมีคุณค่า

ตั้งแต่วันนั้นที่ได้รับรู้ว่าต้องสูญเสียมารดาไป ด้วยความที่ยังเด็กเขาจึงกลายเป็นคนเก็บตัวไม่ยอมพบหน้าใครเพราะยังรับเรื่องที่กระทบจิตใจเช่นนี้ไม่ทัน และพอเอาแต่คิดถึงท่านตลอดเวลาทำให้วันๆเขาไม่ทำอันใดนอกจากเอาแต่ปลูกดอกไม้และดูแลดอกไม้ที่เปรียบเสมือนตัวแทนท่าน

แม้ดอกไม้เหล่านั้นจะงดงามและช่วยเยียวยาจิตใจของเขาได้บ้าง ทว่าความรู้สึกลึกๆในจิตใจของเขาเริ่มทำให้ร่างกายอ่อนแอลงจนเป็นโรคเบื่ออาหาร ร่างกายเริ่มซูบผอมและไร้เรี่ยวแรงลงเรื่อยๆ ในระหว่างที่เขาป่วยหนักก็ทำได้เพียงนอนนิ่งๆทำให้เขาคิดว่าตายไปเช่นนี้ก็ดีจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีก แต่ท่านพ่อก็ไม่ละความพยายามที่จะหาหมอฝีมือดีมารักษา ทว่าพออาการดีขึ้นเขาก็ทำอย่างเดิมแล้วก็กลับมาทรุดลงอีก วนเวียนเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนไม่รู้เลยว่าเมื่อใดกันแน่ที่จิ้วเหมยเม่ยเริ่มใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้วางแผนฆ่าเขาโดยที่ไม่มีผู้ใดเอะใจเลยแม้แต่น้อย จนทำให้เมื่อไม่นานมานี้อาการของเขาทรุดหนักลงจนถึงขั้นไม่ได้สติอีกเลย

แต่ใครจะคาดคิดว่าจู่ๆเขาจะได้ฟื้นขึ้นมาอีก ซ้ำยังพบว่าคนที่ช่วยเขากลับเป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็กๆที่มีทั้งความมุ่งมั่นและพยายามอย่างเปี่ยมล้น แม้ในขณะที่ต้องพบสถานการณ์เลวร้ายแววตาและสีหน้าของนางกลับมั่นคงไร้ซึ่งความลังเลและหวาดกลัว

นางคงไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองหลายเป็นคนที่จุดประกายบางสิ่งบางอย่างในตัวเขาขึ้นมา

ยิ่งหลังจากได้เห็นว่าทุกๆคนพยายามที่จะช่วยให้เขาหายเขาก็คิดได้ว่าเขาไม่ได้ตัวคนเดียว นอกจากท่านแม่ก็ยังมีท่านพ่อและคนรอบข้างที่คอยห่วงใยเขาอยู่ โดยเฉพาะลี่เซียน นางทุ่มเทหายใจทำเพื่อเขาถึงเพียงนี้ เขาก็จะพยายามทำเพื่อนางทำเพื่อคนอื่นบ้าง

 ทั้งคู่เดินพูดคุยกันจนมาถึงห้องงานเลี้ยง เสียงดนตรีและเสียงพูดคุยก็ชัดเจนขึ้น และทันทีที่ประตูเปิดลี่เซียนก็เห็นเขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม โดยหันหน้ามองมาที่ประตู ไม่ต้องบอกว่ายามนี้เขาสบตาอยู่กับผู้ใดในเมื่อเขาเจาะจงมองนางอยู่อย่างชัดเจน มุมปากของเขายกยิ้มคล้ายกับว่ากำลังรอคอยการมาถึงของนางอยู่ จู่ๆเสียงพูดคุยก็เงียบลงเหลือเพียงเสียงดนตรีเบาๆ นางจึงยอบกายลง

“ข้าน้อยเฉินลี่เซียน ขอคารวะใต้เท้าทุกท่านเจ้าค่ะ”

“คุณหนูเฉินมาถึงเสียที คุนเอ๋อร์ พานางมานั่งตรงนี้เถิด” จบคำใต้เท้าอี้ก็ผายมือไปทางจงซุนฮ่องเต้ด้วยสีหน้าไม่รู้สึกรู้สา แต่ทว่าคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะยามนี้ยังคงยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่เช่นเดิม

ลี่เซียนรีบหันไปหาสหายตนราวส่งสัญญาณ ซึ่งก็ดูเหมือนว่าหลานคุนจะรู้ดีว่าต้องทำอันใด “ท่านพ่อ นางจะนั่งข้างๆลูกขอรับ เรามีเรื่องสำคัญต้องพูดคุยกันอีกหลายเรื่องเลย”

พลันนั้นมุมปากของจงซุนฮ่องเต้ก็กดลง แววตาสื่อออกมาว่าไม่พอใจ

“เรื่องใดจะสำคัญไปกว่าเรื่องของใต้เท้าหม่ากันฮึ” ใต้เท้าอี้เริ่มตำหนิลูกชาย

ข้อมือขาวยกขึ้นปรามพลางว่า “ไม่เป็นไรใต้เท้าอี้ พวกเขาคงมีเรื่องอยากคุยกันตามประสา ข้าไม่ถือสาหรอก”

ลี่เซียนพ่นลมออกจมูก ไม่ถือสางั้นหรือ ดูสายตาไม่พอใจนั่นสิ ไปหลอกเด็กอมมือเถิด คิดจะแกล้งนางให้ได้อย่างนั้นล่ะสิ ไม่มีทาง นางไม่ใช่หญิงใจง่ายนะ ถึงจะแพ้ทางบุรุษอย่างหยางเหรินอี้กับอี้หลานคุนมากๆก็เถอะ

หลานคุนเดินนำลี่เซียนไปนั่งยังที่ว่างซึ่งห่างจากที่ที่ฮ่องเต้นั่งอยู่เกือบสองจ้าง พอนางนั่งลงได้สักพักสถานการณ์ก็เริ่มกลับคืนสู่สภาวะปกติ ครู่ต่อมาที่นั่งว่างฟากขวาของนางก็มีบุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งมานั่งก่อนจะยกจอกเหล้าขึ้นดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าราวกับน้ำเปล่า ซ้ำยังส่งเสียงดังเอะอะไปหมด ดูลักษณะแล้วคงเป็นทหารจากสังกัดใดสังกัดหนึ่งแน่ๆ

แต่ถึงกระนั้นนางก็แทบไม่สนใจสิ่งใดนอกจากการได้พูดคุยกับหลานคุนอย่างสนุกสนานท่ามกลางสายตาของขุนนางหลายคนที่อยู่ในห้องนี้ ที่ต่างก็สนใจว่าหญิงสาววัยไม่เกินยี่สิบผู้นี้น่ะหรือจะรักษาอาการป่วยจากพิษดอกหวนทิวาของอี้หลานคุนจนกลับมาแข็งแรงได้ดังเดิมทั้งๆที่ไม่ได้เป็นหมอแต่อย่างไร

กระทั่งบุรุษจอมเอะอะนามว่าลั่วเทียนเหิงที่เป็นคนช่างสงสัยเอ่ยถามขึ้นมาตรงๆ “ไม่ทราบว่าแม่นางมีแผลเป็นหรือจึงได้สวมผ้าปิดบังใบหน้าเอาไว้เช่นนี้”

ราวกับเขาได้ถามแทนความในใจของเหล่าขุนนางคนอื่นๆ ทุกคนจึงหยุดยกจอกเหล้าแล้วเงี่ยหูฟังคำตอบจากปากนางแทน

“เรียนใต้เท้า เมื่อครั้งยังเด็กข้าถูกพิษจากแมลงชนิดหนึ่งที่ใบหน้าจนเป็นตุ่มผุพองเมื่อรักษาหายแล้วก็ยังกลายเป็นแผลเป็นจึงต้องปิดบังมันเอาไว้เจ้าค่ะ”

“เอ...แต่ข้าก็ว่าข้าสายตาดีในระดับหนึ่งน่ะนะ เท่าที่เห็นข้าก็ไม่เห็นว่าใบหน้าเจ้าจะมีแผลเป็นอันใดเลยนี่ ใต้เท้าหม่าคงพูดเกินไปเรื่องที่ว่าใบหน้าของนางน่าเกลียดน่ากลัวปานนั้น”

จบคำของลั่วเทียนเหิงลี่เซียนก็ชะงักไปครู่ใหญ่ อย่าบอกนะว่าเขาจงใจให้ใต้เท้าผู้นี้มานั่งจับผิดนางอยู่ข้างๆ ร้ายกาจ ร้ายกาจยิ่ง

ทว่าในขณะที่นางกำลังถูกไล่ต้อนจนหน้าเสีย ฮ่องเต้หนุ่มกลับมีสีหน้าที่คล้ายจะพอใจขึ้นมาเล็กน้อย

“เช่นนั้นหรือเทียนเหิง ข้าคงมองผิดไปกระมัง” น้ำเสียงของจงซุนฮ่องเต้ราบเรียบยากจะคาดเดาอารมณ์


TALK: ขอโทษที่หายไปนานนะคะ หวังว่ารีดจะยังไม่ทิ้งไรท์ไปไหน ไรท์อยู่ในช่วงดาวน์นิดหน่อยค่ะ เหมือนขาดแรงบันดาลใจ เลยหยุดแล้วไปทำกิจกรรมอย่างอื่นบ้าง แต่อย่ากังวลนะคะว่าไรท์จะเท ไม่เทแน่นอนค่ะ ตราบใดที่ทุกคนยังรอไรท์ก็ยังมีกำลังใจ เพียงแต่อาจจะช้าสักหน่อยน้า รักทุกคนเสมอ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 513 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #770 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 08:52

    อิเต้สามีที่ทิ้งน้องเซียน...จะจำนางได้ไหมนะ แล้วเรื่องเหรินอี้จะดำเนินไปอย่างไร นางแต่งงานมีสามีแล้วนะ ..รอลุ้นต่อนะคะ
    #770
    0
  2. #769 tigerdog (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 08:20
    จะรอดพ้นปากมังกรใหมน้อ
    #769
    0
  3. #768 ใบปอ ใบปอ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 23:32
    รออยู่นะค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ
    #768
    0
  4. #767 Nicha09 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:29
    รออยู่นะคะ

    แรกๆก้อกะเข้าแกะเข้ามาอ่านผ่านๆๆ แต่อ่านไปมา วางไม่ลง5555

    สนุกมากค่ะรอลุ้นต่อไป
    #767
    0
  5. #766 chanchan123 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 11:46
    พี่อี้คนดี จะรู้ไหมว่าเซียนเซียนกำลังถูกคนอื่นเต๊าะ
    #766
    0
  6. #765 smile1432 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 07:31

    เหรินอี้ละมุนขนาดนี้ จะเปลี่ยนเรือได้เยี่ยงใด แต่อิพี่เต้ก็ช่างล่อลวงเหลือเกิน แต่ไม่ ชั้นไม่ยอมเป็นทาสคุณหรอกค่ะพี่เต้ หึหึ
    รอน้าาา ดูแลสุขภาพด้วยน้าา
    #765
    0
  7. #763 Manyrat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 00:36

    รออยู่จ้า รอว่าเมื่อไรน้องจะได้เอาคืน

    #763
    0
  8. #762 Close my eye (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 23:39
    รออยู่นะคะ รอเก่งมากด้วย รอเห็นนังเต้ตะลึงตอนน้องเซียนมีผู้ใหม่ที่แซ่บกว่าอยู่ค่ะ
    #762
    0
  9. #761 GreyEye (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 21:29
    รอค่ะ สนุกมาก
    #761
    0
  10. #760 tiamjun (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 13:43
    รออรอค่ะ
    #760
    0
  11. #759 farena2 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 13:41

    สู้ๆนะคะ
    #759
    0
  12. #758 metung18 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 13:40
    เหมือนพี่เต้จะเริ่มมีบทบาทขึ้นมา ลงเรืออย่างระวังโอกาศเรือแตกมีสูง
    #758
    0
  13. #757 dokao (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 13:00
    ฮ่องเต้ตัวร้ายยย
    #757
    1
    • #757-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:19
      ร้ายมากค่ะคนนี้ ระวังนางเอาไว้ให้ดีเลยขอบอก
      #757-1
  14. #756 Jira123 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 12:52
    รออยู่ๆนะ กำลังมันส์เลย มาต่อไวไวนะจ๊ะ
    #756
    1
    • #756-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:17
      จะรีบมาน้าคะ
      #756-1
  15. #755 ใบปอ ใบปอ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 12:25
    เป็นกำลังใจให้ค่ะไรท์ สู้ๆค่ะ
    #755
    2
    • #755-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:16
      ฮืออ น่ารัก ขอบคุณนะคะ
      #755-1
  16. #754 wavefinaba (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 12:24
    รอค้าบงบง รีบต่อน่าาาา
    #754
    1
    • #754-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:16
      ขอบคุณนะจ๊ะ
      #754-1
  17. #753 kai918 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 11:34
    หนุ่มๆเยอะเกินเลือกไม่ถูกเลย555
    #753
    1
    • #753-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:16
      ตอนนี้บอกได้แค่ว่าตัดหลานคุนออกได้เลยค่า เค้าเป็นเพื่อนรักกาน
      #753-1
  18. #752 puphaa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 11:27
    เลือกใครดี
    #752
    1
    • #752-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:15
      เอาที่พายไหวเลยค่า 55
      #752-1
  19. #751 beaw02 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 11:22

    ขอบคุณค่ะ
    #751
    1
    • #751-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:14
      ยินดีค้าบ
      #751-1
  20. #750 usaonly (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 11:09

    เหรินอี้น่ารักสารภาพว่าชอบเซียนเซียน มีอาการเป็นห่วงเป็นใยไม่อยากจากน้องกลับแคว้นซะด้วย แต่มีหน้าท่ีก็ต้องไปทำ ดูเหมือนเซียนเซียนจะไม่ชอบพี่เต้ไม่ว่าจะเป็นคนก่อนหรือคนปัจจุบัน แต่พีเต้ดูจะชอบป่วนน้อง 555 คงต้องดูกันว่าพี่เหรินจะกลับมาหาน้องเมื่อไหร่ ระหว่างนี้อาจมีหนุ่ม ๆ มาขายขนมจีบไปเรื่อย ๆ คนสวยเลือกได้จริงไหม ขอบคุณค่ะไรท์รอไรท์เสมอ มาช้ามาเร็วก็ขอให้มาเถอะค่ะ ^_^

    #750
    1
    • #750-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:14
      หลังจากนี้จะมีสองทีมแน่ๆค่ะไรท์คิดว่า แล้วทีมเหรินอี้ต้องเยอะกว่าแน่ๆ 555 แต่สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร แฮ่
      #750-1
  21. #749 Lashu (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:59
    รอเสมอค่า สู้ๆนะคะ
    #749
    1
    • #749-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:13
      ขอบคุณที่รอกันเสมอน้า
      #749-1
  22. #748 2531 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:56
    รออออออ
    #748
    1
    • #748-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:12
      ขอบคุรจ้า
      #748-1
  23. #747 wannisaLee (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:40
    รออ่านค่ะรอเสมอน่าาาา
    #747
    1
    • #747-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:12
      น่ารักที่สุดค่าาา
      #747-1
  24. #746 piamya (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:12

    สู้ๆ นะคะไรท์ เราเชียร์เหรินอี้ค่ะ

    #746
    1
    • #746-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:12
      ขอบคุณนะคะ
      #746-1
  25. #745 dangpurr (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:04
    มาให้กำลังใจไรต์ค่ะ สู้ สู้นะคะ
    เชียร์ฮ่องเต้ค่า ไม่ว่ากันนะคะ 55
    #745
    1
    • #745-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 31)
      23 พฤษภาคม 2563 / 13:12
      ไม่ว่าค่า แค่คนอ่านสนุกเท่านี้ที่ไรท์ขอ อิอิ
      #745-1