[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 3 : 2#หรือจะสู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,045 ครั้ง
    5 ต.ค. 62


หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป เฉินลี่เซียนหรือหญิงสาวผู้มีนามเดิมว่าเฉินอิงเย่วยังคงตื่นนอนแต่เช้าตรู่เพื่อมานั่งศึกษาตำราอันเป็นขุมทรัพย์ที่พระสนมเฉินคนเก่าทิ้งไว้ให้ ต้องขอบอกเลยว่านางค่อนข้างจะทึ่งกับสิ่งที่สวรรค์ประทานให้นางเหลือเกิน พาย้อนยุคมาในอดีตไม่พอ ยังให้นางสามารถฟัง อ่าน เขียนทุกอย่างในภพนี้ได้อย่างถ่องแท้อีกด้วย

จริงๆพระสนมเฉินหาใช่คนโง่เง่าแต่อย่างไร นางเป็นหญิงที่ชื่นชอบการอ่านตำราเพราะมีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นหมอสมุนไพรช่วยเหลือผู้คน มองอย่างไรก็ไม่น่าจะคิดสั้นได้ง่ายดายขนาดนั้น เพียงแค่นางเป็นโรคที่ในยุคนางเรียกกันว่า โรคซึมเศร้า มาได้สักพักแล้วนั่นเอง ถึงจะมีซูหลัวและหลูจินอยู่เป็นสหายยามเหงาแต่ก็ไม่ได้ช่วยเยียวยาจิตใจได้ ต่อให้มีผู้คนมากมายห้อมล้อมก็ใช่ว่าเฉินอิงเย่วจะหายป่วย เพราะไม่ว่าอย่างไรความรู้สึกไร้ค่ามันก็ยังคงเกาะกินหัวใจของนางอยู่ร่ำไป

ลี่เซียนเริ่มปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้อย่างไม่มีปัญหาอันใด นางเป็นพวกอยู่ง่ายกินง่ายมาแต่ไหนแต่ไร ลำบากตรากตรำมาก็มาก เรื่องเท่านี้ไม่ทำให้นางคิดสั้นอีกรอบได้อย่างแน่นอน

ว่าก็ว่าเถิด ตำราในสมัยโบราณนี้ช่างล้ำค่านัก ความรู้อัดแน่นชนิดที่ว่าหนังสือเรียนในยุคนางเทียบไม่ติด หากนางได้มีโอกาสกลับยุคเดิมแล้วนำมันกลับไปด้วยได้คงดีไม่น้อยเลย สมุนไพรบางอย่างหาง่ายสำหรับที่นี่แต่ค่อนข้างหายากในยุคนาง เท่าที่นางสำรวจพื้นที่รอบๆเรือนหลินหลิงภูเขาจงซานนี้อุดมสมบูรณ์มากทีเดียว สมุนไพรก็มีมาก บางทีหากนางเก็บไปขายในตลาดอาจจะได้อัฐมากโข

วันนี้นางจึงตั้งใจว่าจะเข้าป่าไปสำรวจให้ไกลกว่าเดิมอีกสักหน่อย จริงๆซูหลัวสั่งห้ามนางไว้ด้วยกลัวว่านางจะหลงเพราะก่อนหน้านี้นางตาบอดมาก่อนอาจจะจดจำเส้นทางไม่ได้ แต่นางถือคติว่าหากไม่มีบทเรียนเอาเสียเลยมันก็จะไม่มีวันสำเร็จ หากนางหลง นางก็จะพยายามจดจำเส้นทางให้มากขึ้น ทำสัญลักษณ์เอาไว้ ทางนั้นไม่ใช่ก็ไปอีกทางเสีย หากมัวแต่รอให้ซูหลัวมาคอยดูแลก็ไม่ต้องทำอันใดกันพอดี

ลี่เซียนปิดตำราในมือลง หยิบผ้าขาวบางมาคาดใบหน้าเพื่อปิดบังใบหน้าที่แท้จริงเอาไว้ ก่อนจะแบกตะกร้าสำหรับเก็บฟืนขึ้นหลังพร้อมที่จะออกไปผจญภัยข้างนอกแล้ว

นางเริ่มต้นออกเดินทางไปยังทิศเหนือก่อน อากาศที่ปลอดโปร่งมันทำให้นางสดชื่น อยู่แต่เพียงในเรือนเช่นนั้นไม่แปลกเลยที่พระสนมเฉินจะป่วย อุดอู้จะตายไป ระหว่างทางนางก็พบกระต่ายป่า สัตว์ตัวเล็กๆมากมาย ซ้ำยังพบสมุนไพรนานาชนิดอีกด้วย ลี่เซียนสนุกสนานกับสิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจเสียจนลืมระแวดระวังอันตรายรอบตัว นางหลงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ายามนี้ตนเองอยู่กลางป่าที่มีสิงสาราสัตว์อันตรายมากมาย

สวบ!

ร่างบอบบางสะดุ้งโหยง นางไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกกาย ทำได้เพียงนั่งนิ่งๆอยู่กับที่ ถึงชาติก่อนนางจะร่ำเรียนศิลปะการต่อสู้มาบ้างแต่ก็ใช่ว่ามันจะใช้ได้กับทุกสถานการณ์อย่างเช่นสัตว์ป่าเป็นต้น

ลี่เซียนลอบกลืนน้ำลายลงคอยามที่มันสาวเท้าเข้ามาใกล้มากขึ้น มากขึ้น นางเหลือบมองหาท่อนไม้ที่อยู่ใกล้มือที่สุด อย่างน้อยๆก็คงใช้หวดมันได้ เมื่อคว้าได้ไม้ท่อนใหญ่นางจึงรอจังหวะที่เหมาะๆ กระทั่งเสียงสวบสาบนั่นดังอยู่ใกล้นางเพียงไม่ถึงสามก้าว

“ย๊า!!อย่าเข้ามา เห็นหรือไม่ข้ามีอาวุธนะ นี่ๆ!!” ลี่เซียนตะโกนขู่พร้อมกับชี้ปลายไม้ในมือไปหามัน แต่ผู้ใดจะไปคิดว่าพอนางหันมาเผชิญหน้ากับมันเข้าจริงๆนางกลับมัวแต่ตื่นตระหนกจนร่างแข็งค้าง เดิมทีนางคิดว่ามันอาจจะเป็นเพียงหมูป่าตัวน้อย ที่ไหนได้ มันดันกลายร่างเป็นเสือโคร่งตัวใหญ่กว่านางเท่าตัวไปเสียได้

มารดามันเถอะ!! มันจะซวยอันใดเพียงนี้กันละเหวย!!

ลี่เซียนตะโกนขู่ ทว่ามันไม่แม้แต่จะกลัวไม้ในมือของนางเลยแม้แต่น้อย กลับยังทำท่าจะก้าวเท้าเข้าหานางด้วยซ้ำ

“นี่! เจ้าอย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา! ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้าแล้วจับต้มทำยาสูตรพิเศษเสีย รู้หรือไม่!

โฮก!!!

เสือโคร่งยักษ์ตัวนั้นเห็นนางขู่คำรามเหลือเกินมันจึงขู่นางกลับบ้าง ไม่ต้องบรรยายเลยว่าฟันทั้งปากของมันแหลมคมและน่ากลัวมากเพียงไร แค่มันอ้าปากขึ้นก็คาดคะเนได้ว่ามันสามารถงาบศีรษะของนางเข้าไปได้ทั้งหัว

ร่างบอบบางของลี่เซียนสั่นสะท้านอย่างไม่อาจห้าม ความหวาดกลัวทำให้นางหอบหายใจถี่ขึ้นด้วยความตื่นเต้น เลือดในกายสูบฉีดจนหัวใจของนางเต้นแรงราวกับจะกระดอนออกมานอกอก มือที่เคยจับท่อนไม้อย่างมั่นคงเริ่มสั่นไหวไร้เรี่ยวแรง หากเป็นคนด้วยกันนางย่อมสู้ไม่ถอย แต่นี่มันเสือนะ เสือตัวเป็นๆ มีฟันแหลม มีเล็บคม นางก็มนุษย์เดินดินกินข้าวแกงจะเอาวรยุทธ์ที่ใดไปสู้ได้เล่า

หากนางวิ่ง สองขาของนางก็สู้มันที่มีถึงสี่ขาไม่ได้ แต่ถ้านางยังยืนอยู่ที่เดิมเช่นนี้คงไม่พ้นต้องกลายเป็นเหยื่ออันโอชะของมันเป็นแน่

เอาอย่างไรดีเล่า ฮือ...

ไม่ทันที่จะได้คิดหาทางเอาตัวรอด เจ้าเสือโคร่งยักษ์ตนนั้นก็ย่อตัวลงพร้อมกระโจนเข้าหาลี่เซียนด้วยความรำคาญ ดวงตามรกตเบิกกว้าง สิ่งสุดท้ายที่นางคิดออกยามนี้คือ

สามีก็ยังไม่มี เงินทองก็ยังไม่ได้หา ต้องมาตายเพราะถูกเสือขย้ำนี่น่ะหรือ โธ่ถัง ชีวิต!!’

ฟิ้ว! ฉึก!

ในขณะที่กรงเล็บอันใหญ่ตวัดเฉียดผ้าปิดใบหน้าของนางจนขาดครึ่งจนเผยให้เห็นใบหน้างดงามของนาง ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งลงมาจากต้นไม้สูงเหนือศีรษะนางอย่างรวดเร็ว ซ้ำยังปักเข้าที่ดวงตาซ้ายของมันอย่างแม่นยำราวจับวาง

โฮกกกกกก!!

เจ้าเสือตัวใหญ่ลงไปดิ้นพราดๆอยู่บนพื้นดินด้วยความเจ็บปวด เสียงขู่คำรามของมันดังก้องไปทั่วป่า เหล่านกสกุณากระพือปีกบินหนีด้วยความตกใจ ทว่าลี่เซียนกลับยังคงตะลึงงันกับสิ่งที่เกิดขึ้นราวกับวิญญาณของนางได้หลุดลอยออกจากกายหยาบไปอีกครั้ง

พริบตาต่อมาบุรุษรูปงามองอาจสวมชุดผ้าไหมสีขาวสะอาดตาผู้หนึ่งก็พุ่งทะยานลงมาจากต้นไม้ใหญ่อย่างสง่างาม เส้นผมสีดำดุจน้ำหมึกปล่อยสยายพริ้วไปตามแรงลมมองแล้วคล้ายเทพเซียนลงมาจากสรวงสวรรค์ มือเรียวข้างหนึ่งจับคันธนูสีนิลเงาเอาไว้แน่น อีกมือหนึ่งก็หยิบเอาลูกธนูจากด้านหลังขึ้นมาเล็งอีกครั้ง แม้จะลอยคว้างอยู่กลางอากาศ แต่ฝีมือการยิงธนูของเขากลับล้ำเลิศหาใดเปรียบ ลูกธนูดอกที่สองดีดออกจากคันธนูอีกครั้ง ครานี้เป้าหมายของมันอยู่ที่หัวใจของมัน ความแม่นยำและหนักแน่นทำให้เสือตัวนั้นดิ้นไปมาอยู่ครู่เดียวก็สิ้นลมพร้อมกับมีเลือดสดๆไหลเอื่อยๆออกมาจากบาดแผลดูน่ากลัวยิ่งนัก

ทุกภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า ลี่เซียนแทบไม่ได้กระพริบตา ทุกจังหวะทุกท่วงท่าของบุรุษแปลกหน้าถูกบันทึกเข้าสู่โสตประสาทของนาง และคำพูดเดียวที่นางมีให้เขายามนี้คือ

โอ้แม่เจ้า! โคตรหล่อ

เมื่อปลายเท้าของเขาแตะลงบนพื้น ดวงตาเรียวเล็กก็เหลือบมามองหญิงสาวที่ยังยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ชั่วขณะหนึ่งเขาก็รู้สึกแปลกๆในหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเคยพบสตรีมามากมาย ทั้งที่มาจากทิศเหนือ ทิศใต้ ออกและตก แต่นางกลับมีบางอย่างแตกต่างออกไป บางอย่างที่ดึงดูดให้เขาต้องเพ่งมองนางโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาหรี่ตาพิจารณานางอยู่ครู่ก็พบว่าที่แท้นางก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตา นั่นก็คือนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของนาง มันช่าง...งดงามไม่เหมือนผู้ใดในใต้หล้าจริงๆ

“เจ้าบาดเจ็บที่ใดบ้างหรือไม่”

ลี่เซียนเริ่มได้สติกลับคืน นางกระพริบตาถี่ๆก่อนจะส่ายหน้าไปมา “ไม่เจ้าค่ะ”

“แล้วนี่เจ้ามาทำอันใดผู้เดียวในป่าลึกเช่นนี้ มันอันตรายนัก รู้หรือไม่” น้ำเสียงของเขาออกไปทางตำหนิเล็กน้อย หากไม่บังเอิญว่าเขามาตามหาคนผู้หนึ่ง มาดว่านางคงถูกเสือโคร่งตนนี้ขย้ำจนแหลกไปแล้ว

“หามิได้เจ้าค่ะ เรือนข้าอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าใด ข้าเพียงเดินมาไกลหน่อยเพื่อมาเก็บสมุนไพร ไม่คาดว่าจะมาเจอะเข้ากับเสือร้ายเสียก่อน”

“งั้นหรือ เช่นนั้นก็ระมัดระวังตัวบ้างก็ดี บนเขาจงซานนี่ยังมีอันตรายอีกมาก” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย

ลี่เซียนยิ้มอ่อนหวานก่อนจะโค้งศีรษะลง “ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือ แต่เรือนข้าก็อยู่บนเขาลูกนี้ คงหนีเรื่องนี้ไม่พ้น มนุษย์กับความตายเป็นสิ่งที่อยู่คู่กัน นับว่าชะตาของข้ายังไม่ถึงฆาต จึงได้ท่านมาช่วยชีวิตเอาไว้ ตอนนี้ตัวข้าน้อยไม่มีทรัพย์สมบัติอันใดติดกาย หากวันหน้ามีโอกาสข้าจะต้องตอบแทนบุญคุณของท่านอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก ข้ายินดีช่วยไม่นับเป็นบุญคุณ หากเจ้าอยากตอบแทนก็จงรักษาชีวิตของเจ้าให้ดีก็แล้วกัน” พูดจบเขาก็คล้ายจะนึกอันใดขึ้นได้ ก่อนจะล้วงมีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมาแล้วยื่นออกไปให้นาง “เจ้าเก็บมันติดกายเอาไว้ อย่างน้อยๆก็คงพอป้องกันตัวเองได้”

นางก้มมองอาวุธขนาดเล็กในมือของอีกฝ่ายนิ่ง จนเขาต้องเป็นฝ่ายเอื้อมมาจับมือนางแล้วยัดมันลงไปคล้ายกับบังคับ

“แต่ว่านี่...” ถึงลี่เซียนจะชอบของฟรีเป็นนิสัย แต่แค่เขาช่วยชีวิตนางเอาไว้นางก็รู้สึกสำนึกในบุญคุณมากมายจนไม่อาจอธิบาย หากนางยังรับของที่ดูมีราคาเช่นนี้มาอีกมันจะไม่ดูน่าเกลียดมากไปหรือ

“รับไปเถิด เก็บเอาไว้เตือนใจเจ้าก็ได้ว่าครั้งหนึ่งข้าเคยช่วยเจ้าเอาไว้ หากมีวาสนาต่อกัน เราคงได้พบกันอีก”

“แต่ว่าข้า...”

“นายน้อย ไปกันเถิดขอรับ”

ไม่ทันที่ลี่เซียนจะได้ปฏิเสธ ผู้ติดตามของเขาก็เอ่ยเร่ง ซึ่งเขาเองก็ดูรีบร้อนทำอันใดสักอย่างอยู่ นางก็เกิดความเกรงใจไม่ได้เอื้อนเอ่ยอันใดออกมาอีก

“ข้ารู้แล้ว” บุรุษผู้นั้นขานรับ ก่อนจากไปยังกำชับนางอีกครั้งว่า “รักษาตัวด้วย”

ชั่วพริบตาเดียวร่างสูงโปร่งของเขาก็หายวับไปราวกับสายลมวูบหนึ่ง เห็นอย่างนั้นชั่วความคิดหนึ่งลี่เซียนก็คิดไปว่า

แหม น่าอิจฉา อยากมีวิชาตัวเบาอย่างนั้นบ้างจัง จะได้เอาไว้หนีเจ้าหนี้บ้าง

เออแฮะ พอพูดถึงเจ้าหนี้ ในภพที่แล้วนางเป็นหนี้อยู่หลายแสนบาท ก็ไม่รู้ว่าเจ้าหนี้ของนางจะปวดหัวมากเพียงไรที่จู่ๆนางก็หนีมาเช่นนี้ พูดไปพูดมา การมาภพนี้ก็มีข้อดีเหมือนกัน เพราะอันใดน่ะหรือ เพราะนางไม่ต้องชดใช้หนี้อย่างไรเล่า ฮึๆ

และนางก็สาบานไว้ตรงนี้เลยว่านางจะไม่หลงคารมบุรุษคนใดอีกแล้ว นางจะเชื่อตนเอง ทำเพื่อตนเอง รักตนเองให้มากที่สุด นางจะไม่ยอมเสียใจเพราะความรักอีก

ลี่เซียนเดินไปเรื่อยๆ เก็บสมุนไพรบ้างเดินเล่นบ้าง คุยกับกระต่ายขนปุยตัวน้อยๆบ้าง บอกตรงๆช่างมีความสุขนัก รู้ตัวอีกทีนางก็เดินเข้าไปเสียลึก ใบหน้าหวานหันไปหันมา

“แย่ล่ะ ข้าหลงทาง”

 

กว่าลี่เซียนจะกลับมาถึงเรือนก็ตะวันคล้อยไปแล้ว หลังจากเดินหลงอยู่หลายรอบนางก็เริ่มจำเส้นทางได้ ยังดีที่นางได้ทำสัญลักษณ์ไว้ตามต้นไม้ กว่าจะพาตนเองหลุดออกมาได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก แต่ก็นับว่าคุ้มเหนื่อยเมื่อนางได้ของดีมามากมายเต็มตระกร้า คาดว่าภายในสองสามวันนี้พวกนางจะมีของดีๆกินกับเขาบ้างแล้ว

“คุณหนู!!” ซูหลัวพลันเห็นลี่เซียนเดินกลับมาถึงก็รีบลุกออกไปรับ “ท่านหายไปที่ใดมาเจ้าคะ บ่าวเป็นห่วงท่านจนเกือบจะออกไปตามหาท่านอยู่แล้ว” นางว่าเสียงเครือ ในป่ามีสัตว์ร้ายมากมาย ปะเหมาะเคราะห์ร้ายเจอเข้าจะทำเช่นไรกัน

“ใจเย็นก่อนเถอะหลัวเอ๋อร์ เจ้านี่ช่างขี้กังวลเกินเหตุนัก”

“มิได้หรอกเจ้าค่ะ บ่าวมีคุณหนูเพียงคนเดียวเป็นที่พึ่งพา หากคุณหนูทิ้งบ่าวไปเสียแล้วแล้วบ่าวจะทำเช่นไรกันเล่าเจ้าคะ”

ลี่เซียนถอนหายใจออกมาอย่างนึกเอ็นดูคนตรงหน้า ซูหลัวอายุน้อยกว่าอิงเย่วเพียงปีเดียว สุขทุกข์ก็อยู่ข้างกายกันมาตลอด ไม่แปลกที่พวกนางจะผูกพันกันราวกับพี่น้อง

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยขนาดสายเลือดแท้ๆของนางก็ยังไม่ได้รักใคร่สนิทสนมกันปานนี้เลยด้วยซ้ำ

“ว่าแต่คุณหนูไปที่มาเจ้าคะจึงได้กลับมาค่ำมืดปานนี้ แล้วเหตุใดเนื้อตัวไยจึงได้มอมแมมนัก” ซูหลัวว่าพลางช่วยปัดคราบฝุ่นดินออกจากใบหน้าของลี่เซียน

“ข้าก็ออกไปหาของดีมาน่ะสิ”

“ของดี ของดีอันใดกันขอรับ” หลูจินที่เพิ่งแบกกองฟืนเข้ามาให้เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“อาจิน”

“ขอรับ”

“พรุ่งนี้เจ้าพาข้าไปที่ตลาดในเมืองได้หรือไม่” จบคำของลี่เซียน ทั้งซูหลัวและหลูจินก็ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น สีหน้างงงันดูน่าขบขัน นางจึงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความสงสัย “ทำไม ข้าเข้าไปในตลาดไม่ได้หรือ”

“คุณหนูจะไปทำอันใดกันหรือขอรับ”

“ข้าจะเอาสมุนไพรไปขายน่ะสิ ไม่ได้หรือ”

“เอ่อ ไม่ใช่ว่าไม่ได้เจ้าค่ะ เพียงแต่เมื่อก่อนบ่าวเคยชวนท่านไปแต่ท่าน...”

“อ่อ” นางเข้าใจในทันที เมื่อก่อนนางพิการตามืดบอด จิตใจจึงดำดิ่งจมลงสู่ความมืดมิดไม่อยากไปไหนทำอันใดเลยนอกจากสวดมนต์ภาวนาที่ศาลเจ้าร้าง พอถูกปฏิเสธบ่อยครั้งซูหลัวจึงไม่ตื้อนางอีกนั่นเอง “เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ข้าไม่ได้พิการ มองเห็นทุกอย่างเช่นเดียวกันกับพวกเจ้า เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลอันใดอีกแล้ว นับจากนี้ข้าจะไปขายสมุนไพรที่ตลาดสัปดาห์ละสามวัน ส่วนอีกสี่วันที่เหลือเราจะเข้าไปเก็บสมุนไพรตุนเอาไว้ขายวันต่อไป พวกเจ้าว่าดีหรือไม่เล่า”

ราวกับเห็นแสงสว่างในความมืดมิด ทั้งซูหลัวและหลูจินต่างก็รู้สึกยินดีจนล้นอก เกือบสองปีแล้วที่พวกนางเฝ้าภาวนาให้พระสนมเฉิงหลุดพ้นจากความโศกเศร้าเพื่อเดินหน้าต่อไป

พลันได้เห็นแววตามุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิตซ้ำยังสู้ไม่ถอยเช่นนี้มีหรือพวกนางจะไม่เห็นด้วย

“ดียิ่งเจ้าค่ะ”

“อืม เช่นนั้นเราตระเตรียมข้าวของเสียแต่คืนนี้ แล้วรุ่งสางเราก็จะออกไปหาอัฐกัน” ลี่เซียนรู้สึกตื่นเต้นนัก การได้หลุดมาในภพนี้แล้วมีเรื่องสนุกๆให้ทำก็นับว่าไม่เลว นางเองก็อยากรู้ว่านางจะทำอย่างที่พูดได้หรือไม่

หากวันใดนางมีชื่อเสียงขึ้นมาจริงๆ คอยดูเถิด นางจะไม่ง้อผู้ใดอีกเลย ชิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.045K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #105 chanchan123 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 00:55
    คนนี้พระเอกใช่ไหม ดีแล้วที่ไม่ใช่ฮ่องเต้
    #105
    0
  2. #76 Airzaa1810 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 12:35
    สนุกอ่ะ ชอบน้องจริงๆนะ นางน่ารักเป็นคนคิดบวกมากกกกก
    #76
    4
    • #76-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      22 ธันวาคม 2562 / 12:47
      เรื่องนี้ไรท์ไม่เน้นเครียดค่ะ หนุกหนานๆ
      #76-1
    • #76-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      22 ธันวาคม 2562 / 12:48
      รออ่านน้า
      #76-3
  3. #46 ลดา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 10:51

    เรื่องโน้นตันรึยังคะไรท์ท์ท์

    #46
    0
  4. #42 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 03:09

    รอค่ะ...^_^

    #42
    0
  5. #39 mickey_90 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 07:44
    เรื่องนี้ก็สนุกอ่ะ ไรท์มาแต่งต่อนะ
    #39
    1
    • #39-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      10 ตุลาคม 2562 / 10:46
      จะรีบมาเน้อ รอนิดน้า
      #39-1
  6. #38 usaonly (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 00:05

    ชายหนุ่มท่ีมาช่วยเซียนเอ๋อนี่เป็นพระเอกรึเปล่า น้องยังนับว่าเป็นสนมหรือว่าถูกปลดไปแล้ว มีสิทธิ์แต่งงานใหม่ได้ใช่ไหมคะ ขอบคุณค่ะไรท์

    #38
    1
    • #38-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      8 ตุลาคม 2562 / 09:03
      เรื่องจะค่อยๆปลดไปเรื่อยๆค่ะ แต่ช้าหน่อยนะคะ ไรท์แต่งสองเรื่อง ฮ่าๆ
      #38-1
  7. #37 Patty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 07:27

    รีบมาต่อน้า อยากรู้ว่านางเอกจะไปได้ไกลแค่ไหนค่ะ

    #37
    1
    • #37-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      8 ตุลาคม 2562 / 09:04
      จารีบสุดๆเลยค้าบ
      #37-1
  8. #36 bppokky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 14:45

    ดีงามมั่กๆ
    #36
    1
    • #36-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      8 ตุลาคม 2562 / 09:05
      ขอบคุณจ้า
      #36-1
  9. #35 0981953168 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 14:29

    สนุกค่ะไรท์
    #35
    1
    • #35-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      8 ตุลาคม 2562 / 09:05
      ขอบคุรนะคะ
      #35-1
  10. #34 puphaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 12:32
    เสือๆ ตายแล้ว
    #34
    1
    • #34-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      8 ตุลาคม 2562 / 09:06
      น่าเอาไปต้มกินนะคะ ฮ่าๆ
      #34-1
  11. #33 kulyasalin2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 10:51
    ว๊าย! ผู้มา นายน้อยสุดหล่อก็โผล่ม่ช่วยชีวิต ....ว่าแต่เสียดายหนังเสือ ไหนๆ ก็ตายแล้ว งกเก็บไปขายได้มั้ย หาคนถลกหนังเสือทีสิไรท์ 55555
    #33
    1
    • #33-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      5 ตุลาคม 2562 / 11:04
      แฟนคลับไรท์จะงกตามนางเอกของไรท์ไม่ด้ายยยย ฮ่าๆๆ
      #33-1
  12. #32 Emmajung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 10:35

    แล้วสามีฮ้องเต้นี่ เลิกแล้วหรอไรท์ สามารถมีสามีใหม่ได้เลยไหม
    #32
    1
    • #32-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      5 ตุลาคม 2562 / 10:39
      ใจเย็น ฮ่าๆๆ นางก็เรื่อยๆของนางไปก่อนแหละเด้อตามประสา
      #32-1
  13. #31 บากี้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 09:08

    สนุกมากกกก(ไม่เอาพระเอก)

    #31
    1
    • #31-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      5 ตุลาคม 2562 / 09:09
      เอ้า ฮ่าๆๆ ยังไงก็ขอบคุณที่ชอบค่า
      #31-1
  14. #30 sungkyunglee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 08:42
    ว้าว.. กรีดร้องด้วยความดีใจไรท์มาอัพเรืองนี้แล้ว
    #30
    3
    • #30-2 sungkyunglee(จากตอนที่ 3)
      5 ตุลาคม 2562 / 10:32
      ชอบค่ะสนุกมากไม่งั้นไม่รอเรามันสายสุขนิยมนิอิอิ​ ถ้าทีอีบุคโหลดแล้วเนี่ย
      #30-2
    • #30-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      5 ตุลาคม 2562 / 10:40
      ฮ่าๆๆ ดีใจที่ชอบน้า จะพยายามแต่งให้จบทั้งสองเรื่องเลย
      #30-3