[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 25 : 23#สหายคนแรกของลี่เซียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 582 ครั้ง
    3 พ.ค. 63


เซี่ยปิงใช้แขนข้างที่ไม่มีบาดแผลชักกระบี่ออกมาสู้แม้เลือดจะเข้าตา ส่วนลูกน้องของมันก็เลิกสนใจซูหลัวแล้วหันมาจัดการกับผู้มาใหม่แทน ไม่น่าเชื่อเลยว่าบุรุษในอาภรณ์สีขาวล้วนผู้นั้นจะสามารถรับมือพวกคนชั่วได้โดยไม่ต้องออกแรงอันใดให้มากมาย ท่วงท่าของเขาช่างดูดีและสง่างามไปหมด เพียงตวัดกระบี่ยาวไม่กี่ครั้งคนพวกนั้นก็ร่วงลงไปนอนกับพื้น แม้สายตาของลี่เซียนจะพร่ามัวแต่นางก็มั่นใจมากว่าอาภรณ์สีขาวของเขาไม่มีรอยเปื้อนจากเลือดชั่วๆของเซี่ยปิงและลูกน้องเลยแม้แต่หยดเดียว ไม่นานเสียงโหยหวนก็สิ้นสุดลง

ราวกับโล่งใจลี่เซียนจึงทิ้งกายลงนอนอย่างคนหมดเรี่ยวแรง บุรุษผู้นั้นจึงรีบเข้ามาประคองร่างของลี่เซียนที่กำลังจะลงไปนอนกับพื้นได้ทันเวลา

“ตัวเจ้าร้อนนี่ ไม่สบายหรือ” เสียงทุ้มว่าขึ้น

“ข้า...ง่วง ขอนอนสักงีบนะเจ้าคะ” ลี่เซียนตอบทั้งๆที่ยังหลับตา ไม่รู้ทำไมนางถึงได้รู้สึกว่าหากมีเขาอยู่ตรงนี้นางจะปลอดภัย

เจ้าของอ้อมแขนอมยิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยๆช้อนร่างอันบอบช้ำของนางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง

“เช่นนั้นก็นอนเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปส่งที่เรือนเองอย่าได้กังวล”

นางพยักหน้าช้าๆ “อืม...ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไร” เขายิ้มพลางตอบ แม้นางจะหลับไปแล้วก็ตาม

 

ลี่เซียนรู้สึกราวกับร่างกายของตนเองถูกทับไว้ด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ทั้งร้าวระบมและอึดอัดจนไม่สามารถกระดิกกายไปที่ใดได้เลย จะขยับริมฝีปากเรียกซูหลัวก็เจ็บร้าวกระพุ้งแก้มไปหมด คราแรกที่รู้สึกตัวนางคิดว่าตนเองนั้นเพียงฝันไป แต่เมื่อรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดเช่นนี้ก็คงจะไม่ใช่ความฝันเสียแล้ว

“อือ...” นางครางออกมาด้วยความทรมาน

“ฟื้นแล้วหรือ” น้ำเสียงอ่อนโยนเรียกความสนใจให้ลี่เซียนลืมตาขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ

นางกระพริบตาอยู่ราวสองสามครั้งจึงเห็นว่ามีบุรุษผู้หนึ่งกำลังเดินจากริมหน้าต่างห้องนอนตรงมาหานาง มีบุรุษมาอยู่ในห้องนอนของนางได้อย่างไรกัน แล้วซูหลัวเล่าไปที่ใด

ยิ่งเขาเดินมาใกล้นางก็ยิ่งเห็นโครงหน้าของเขาได้ชัดเจนขึ้น ไยนางจึงได้คุ้นหน้าเขานักนะ ชั่วขณะหนึ่งลี่เซียนรู้สึกว่าเขายิ้ม และนั่นก็เป็นยิ้มที่อ่อนโยน เป็นยิ้มที่คล้ายกับโล่งใจอย่างที่สุด

“เจ้า...หิวน้ำหรือไม่”

พลันนั้นนางก็รู้สึกคอแห้งอยู่ไม่น้อยจึงพยักหน้า เขาจึงเดินไปรินน้ำชาใส่จอกแล้วทำท่าจะมาป้อนนาง ทว่าซูหลัวที่เดินเข้ามาเห็นเข้าจึงรีบห้าม

“อ๊ะ! คุณชายหยาง บ่าวจัดการเองเจ้าค่ะ เชิญท่านออกไปก่อนเถิดนะเจ้าคะ”

คุณชายหยางงั้นหรือ? ผู้ใดคือคุณชายหยางกันลี่เซียนคิดในใจ อยากจะถามเจ้าตัวให้รู้เรื่องแต่ก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้จะกระดิกกาย

หยางเหรินอี้คล้ายจะตระหนักในสิ่งที่ซูหลัวเอ่ยจึงยื่นจอกน้ำชาให้ก่อนจะล้วงขวดกระเบื้องเล็กๆออกมาจากแขนเสื้อของตนและสั่งว่า

“หลังทานมื้อค่ำเจ้าให้นางทานยานี่หนึ่งเม็ดแล้วนอนพัก พรุ่งนี้อาการบอบช้ำก็จะทุเลาลง”

ซูหลัวรับขวดยาพร้อมกับโค้งศีรษะ “บ่าวจะไม่ลืมบุญคุณที่คุณชายหยางให้ความช่วยเหลือแก่คุณหนูของบ่าวในวันนี้เลยเจ้าค่ะ วันหนึ่งบ่าวจะตอบแทนให้แน่นอนเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจไป ข้ายินดีช่วยนางอยู่แล้ว ข้ามีกิจต้องไปทำต่อแล้ว ต้องขอตัว” จบความหยางเหรินอี้ก็เตรียมจะหมุนกายจากไป แต่ก็หยุดแล้วเอ่ยบางอย่างออกมา

“เจ้า...” เขาเว้นช่วงไปนิด เหลือบมองใบหน้าที่มีรอยช้ำม่วงบนใบหน้าครู่หนึ่งก่อนจะว่าต่อ “ช่วยดูแลตนเองให้ดีกว่านี้หน่อยเถิด หวังว่าได้พบกันคราวหน้า ข้าจะไม่ต้องเห็นว่าเจ้าถูกทำร้ายอีกเป็นครั้งที่สาม”

ลี่เซียนนิ่งไปเมื่อได้ยินประโยคนั้น แล้วภาพความทรงจำก่อนหน้านี้ก็ย้อนกลับมา นางจำได้แล้วเขาคือคนที่เข้ามาช่วยนางจากคนชั่วพวกนั้นนี่เอง ว่าแต่...ไยเขาจึงได้เอ่ยว่าครั้งที่สามเล่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางได้เจอบุรุษรูปงามอย่างเขามิใช่หรือ แล้วก่อนหน้านี้... 

อ๊ะ...นางอุทานออกมาเบาๆ ซูหลัวที่กำลังจะประคองนายตนขึ้นมาจิบน้ำถึงกับสะดุ้ง 

คุณหนู! เจ็บที่ใดหรือเจ้าคะ 

ข้า...ข้าเคยพบ...เขา 

เคยพบ? ที่ใดกันเจ้าคะ 

ลี่เซียนไม่ได้ตอบซูหลัว แต่จมอยู่กับความคิดตนเอง เขาอีกแล้ว บุรุษรูปงามที่ยังตราตรึงอยู่ในใจนางมาตลอด คนที่เคยช่วยชีวิตนางจากเสือโคร่งยักษ์ตัวนั้น และครั้งนี้ก็เป็นเขาอีกครั้งที่เข้ามาช่วย ดูท่าว่าโชคชะตาของนางกับเขาคงจะมีบางอย่างเกี่ยวพันกันแน่ๆถึงได้พบกันในยามคับขันเช่นนี้อยู่ตลอด พบกันครั้งหน้านางคงต้องขอบคุณและตอบแทนบุญคุณให้เขาอย่างยิ่งใหญ่บ้างแล้วล่ะ  

 

เช้าวันรุ่งขึ้นอาการช้ำในของลี่เซียนก็ดีขึ้นมากจริงๆอย่างที่เจ้าของขวดยาบอกเอาไว้ รอยฟกช้ำที่ขึ้นสีม่วงตามใบหน้าและร่างกายเลือนหายไปจนเหลือให้เห็นเพียงจางๆเท่านั้น ถึงจะมีอาการเจ็บช้ำภายในอยู่บ้างแต่ก็สามารถลุกเดินเหินได้ราวกับว่าเมื่อวานนี้ไม่เคยถูกทำร้ายมาก่อน

นี่มันยาวิเศษหรืออย่างไรกัน

ซูหลัวเปิดประตูเข้ามาในห้องนายตนหมายจะมาปลุกแต่ก็เห็นอีกฝ่ายนั่งเท้าคางจ้องมองขวดกระเบื้องในมืออย่างเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะดื่มชากลางห้อง

“คุณหนู ไยไม่นอนพักเล่าเจ้าคะ”

“ข้าดีขึ้นมากแล้วล่ะหลัวเอ๋อร์ พรุ่งนี้ก็คงไปจวนอี้เพื่อดูอาการอี้หลานคุนได้แล้ว” แม้แต่ยามตอบลี่เซียนก็ยังไม่ละสายตาจากของในมือ นางรู้สึกชอบเจ้าขวดกระเบื้องจิ๋วนี้ยิ่งนัก ลวดลายนกกระเรียนนี่ช่างเหมาะกับคุณชายรูปงามเช่นเขามากจริงๆ

“รอยช้ำบนใบหน้าของคุณหนูหายเร็วจริง ยาของคุณชายหยางดีนักเจ้าค่ะ”

“ใช่ ดีจนน่าตกใจเชียวล่ะ เสียดายที่มันมีเพียงเม็ดเดียวไม่อย่างนั้นข้าจะศึกษาว่ามันทำมาจากสมุนไพรอันใดบ้าง นี่ถ้าทำขายคงได้เงินเป็นกอบเป็นกำแน่” ดวงตาของนางทอประกายวิบวับ

“โธ่คุณหนู...ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ที่ใดกันเจ้าคะ ถ้าเมื่อวานนี้ไม่ได้คุณชายหยางช่วยเอาไว้ป่านนี้คุณหนูได้ถูกโจรนั่นพาไปที่ใดเสียแล้วก็ไม่รู้”

“นั่นสินะ” ลี่เซียนเห็นด้วยพลางเก็บขวดกระเบื้องนั่นเข้าในแขนเสื้อตนเองอย่างทะนุถนอม

ซูหลัวจัดวางโจ๊กและกับข้าวสองอย่างลงบนโต๊ะ พลางว่า “คุณหนูทราบหรือไม่เจ้าคะว่าคุณชายหยางนั่งเฝ้าไข้ท่านในห้องนี้ตั้งหลายชั่วยาม บ่าวให้เขากลับไปก่อนก็ไม่ยอมยืนยันว่าจะอยู่จนกว่าท่านจะฟื้น บ่าวจะออกปากไล่ก็เกรงจะเสียมารยาทเพราะอย่างไรเขาก็เป็นผู้มีพระคุณ แต่ว่าคุณหนูเจ้าคะ เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของท่านแล้วเช่นนี้จะไม่มีปัญหาตามมาทีหลังหรือเจ้าคะ”

“ไม่หรอก ถ้าจะมีคงมีตั้งแต่เขาได้พบข้าเมื่อหลายเดือนก่อนแล้วล่ะ” นางตอบพลางใช้ช้อนตักโจ๊กเข้าปากหนึ่งคำ

“หา! นี่พวกท่านเคยพบกันมาก่อนจริงๆงั้นหรือเจ้าคะ”

“เขาเคยช่วยข้าไม่ให้ถูกเสือในป่าทำร้ายมาครั้งหนึ่งแล้ว แถมยังเห็นใบหน้าข้าตั้งแต่ตอนนั้นแล้วด้วย เพราะฉะนั้นหากเขาจะคิดไม่ดีคงไม่ปล่อยเวลาเนิ่นนานปานนี้หรอก”

“เสือ!! เมื่อใดกันเจ้าคะไยบ่าวไม่รู้เรื่องนี้เลย”

“ช่างเถอะๆ เรื่องมันก็นานมาแล้ว ว่าแต่เจ้าได้ถามชื่อของเขาเอาไว้หรือไม่ วันหน้าจะได้ไปตามหาว่าเขาอยู่จวนใดจะได้ไปตอบแทนบุญคุณได้”

“ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวมิได้ถาม”

“งั้นหรือ เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร ข้ารู้สึกว่าจะได้พบเขาเร็วๆนี้ล่ะ”

 

วันต่อมาก็มีรถม้าจากจวนอี้มารับลี่เซียนที่หน้าแผงค้าสมุนไพรเพื่อให้นางดูอาการของอี้หลานคุนว่าเป็นอย่างไรบ้างหลังจากทานยาที่นางปรุงขึ้น

ระหว่างเดินทางนางก็สอบถามความเป็นไปกับพ่อบ้านเซียวก็ได้ทราบว่า ใต้เท้าอี้รู้เรื่องที่ฮูหยินรองเป็นชู้กับหยู่เซี่ยปิงแล้ว และคุณชายรองก็เป็นบุตรที่เกิดจากคนทั้งคู่จริงดังคาด ใต้เท้าอี้โกรธจนแทบอาละวาดทั้งที่ปกติแล้วเป็นคนที่ใจเย็นอย่างมาก

และจากโทษที่จิ้วเหมยเม่ยได้ก่อขึ้นทำให้ศาลตัดสินประหารชีวิตนางและสาวใช้ทันที เนื่องจากนางมีความผิดที่นำข้อมูลของทางราชสำนักไปแจ้งแก่หยู่เซี่ยปิงและพวกพ้องจนนำมาซึ่งเหตุการณ์เลวร้ายอย่างการปล้นคลังเสบียงที่เมืองหลี่จู้อย่างอุกอาจ โทษของหยู่เซี่ยปิงเองก็หนักหนาถึงขั้นประหารชีวิตเฉกเช่นเดียวกัน แต่เมื่อวันก่อนมีคนมาแจ้งแก่ทางการว่าเขาและพวกพ้องถูกสังหารจนสิ้นแล้วจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องออกหมายจับอีก

ส่วนคุณชายรอง ใต้เท้าอี้คงไม่อาจทำใจเลี้ยงดูเป็นบุตรได้อีกต่อไปจึงได้ส่งตัวกลับไปยังตระกูลจิ้วเสีย และไม่ขอเกี่ยวข้องอันใดกันอีกนับแต่นี้

เมื่อมาถึงสวนดอกไม้ในจวนนางก็พบว่าดอกหวนทิวาได้ถูกถอนทำลายเสียจนสิ้นซาก และถูกแทนที่ด้วยดอกจันทร์เสี้ยวและดอกขจรร้อยลี้เกือบทั้งหมด จะมีดอกไม้ชนิดอื่นบ้างประปรายแต่ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่จำพวกมีกลิ่นหอมเสียมาก คงเป็นความชอบส่วนตัวของคุณชายใหญ่กระมัง

และยิ่งเมื่อได้เข้าไปในห้องนอนของอี้หลานคุน ลี่เซียนก็ต้องพบกับความเปลี่ยนแปลงมากมาย หน้าต่างทุกบานที่เคยปิดสนิทยามนี้ถูกเปิดโล่ง ลมอ่อนๆพัดพาเอากลิ่นหอมของดอกขจรร้อยลี้ผ่านปลายจมูกไปให้ความรู้สึกผ่อนคลาย แจกันและโถกำยานที่เคยมีอยู่ก็ถูกนำออกไปจนหมด ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างก็ถูกเปลี่ยนตามคำสั่งของเจ้าของจวน ราวกับว่าห้องก่อนหน้านี้แทบไม่เคยมีอยู่จริงอย่างไรอย่างนั้น

และสิ่งที่ทำให้ลี่เซียนตกตะลึงได้มากกว่าความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นก็คือภาพที่อี้หลานคุนนั่งอ่านตำราอยู่ริมหน้าต่างด้วยสีหน้าสดชื่น หน้าตาผิวพรรณซับสีเลือดดูมีชีวิตชีวา เส้นผมดำขลับที่ถูกปล่อยสยายคลอเคลียอยู่ข้างแก้มราวกับหญิงสาวแรกรุ่น มองอย่างไรก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกของบุรุษเพศเลยแม้แต่น้อย และสิ่งเดียวเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาไม่ใช่สตรีก็คือหน้าอกที่ราบเรียบและน้ำเสียงทุ่มต่ำของเขา

“เจ้ามาแล้ว” หลานคุนรีบวางตำราในมือลง ใบหน้าหน้าสมบูรณ์แบบเติมแต้มไปด้วยรอยยิ้มงดงาม ลี่เซียนเห็นแล้วอยากจะยอมแพ้ให้อีกฝ่ายวันหลายร้อยรอบ

งามอันใดขนาดนี้ล่ะเหวย!

ลี่เซียนเดินตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายทิ้งกายลงนั่งข้างๆก่อนจะยื่นมือไปขอมืออีกฝ่ายเพื่อจับชีพจร ใต้ผ้าขาวบางมีรอยยิ้มพอใจอย่างที่สุด จะมีอันใดที่มีความสุขเท่ากับการที่ได้รักษาคนที่ป่วยหนักให้หายกลับมาเป็นปกติได้อีกเล่า

“แล้ววันนี้เจ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง” นางถามดวงตาของนางยังยิ้มและแฝงไว้ด้วยความดีใจไม่จางหาย

“ก็...ดี ดีทุกอย่างเลยล่ะ ข้าทานอาหารได้มากขึ้น ไม่ปวดหัว หลับสนิททั้งคืนแล้วก็ไม่มีไข้แล้ว”

“นั่นเป็นเพราะพิษในร่างกายของเจ้าถูกขับออกมาจนเกือบหมดแล้ว เจ้าจะต้องทานยาไปอีกสองสามวันแล้วค่อยทานยาบำรุงอีกชุดหนึ่งเจ้าก็จะกลับมาแข็งแรงดังเดิม อีกหน่อยเจ้าก็จะสามารถออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนหรือทำสิ่งที่เจ้าอยากทำได้แล้วล่ะ”

หลานคุนจ้องมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้านิ่งงัน สีหน้าหม่นเศร้าลง “ถ้าข้าหายแล้ว...เจ้าก็จะไม่มาที่นี่แล้วใช่หรือไม่”

“เอ่อ...ก็คงต้องเป็นเช่นนั้น”

“แต่ข้า...ยังอยากเจอเจ้า” ใบหน้าเศร้าสร้อยของหลานคุนช่างสะเทือนใจลี่เซียนยิ่งนัก นางรู้สึกราวกับกำลังรังแกเด็กเล็กๆอยู่อย่างไรอย่างนั้นเลย ใช่ ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆ เพราะเขาดูอ่อนแอน่ารักน่าปกป้องไปหมด นางจึงได้รู้สึกว่าตนเองกำลังดูแลน้องชายอยู่

แพ้ นางแพ้บุรุษหน้าหวานผู้นี้หมดท่าแล้วจริงๆให้ตายเถอะ

“ถึงจะมาพบที่นี่ไม่ได้ เจ้าก็ไปพบข้าข้างนอกได้นี่”

พลันนั้นมุมปากที่ตกลงก็ยกขึ้นในทันใด “จริงหรือ ข้าไปพบเจ้าได้อีกจริงๆหรือ”

“แน่นอนสิ เจ้าอยากจะไปที่ไหน ทำอันใดผู้ใดจะห้ามเจ้าได้ แต่เจ้าต้องรอให้ร่างกายของเจ้าหายดีกว่านี้เสียก่อน ห้ามดื้อเด็ดขาด ไม่เช่นนั้น ข้าจะไม่มาพบเจ้าอีกเลย” จบคำนางก็หันไปหาซูหลัวเพื่อขอถ้วยยาที่เตรียมมายื่นให้

“แน่นอน แน่นอน ข้าจะรีบรักษาตัวให้หายดี จะไม่ยอมป่วยอีก ข้าจะต้องออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกกับเจ้าให้ได้เลยล่ะ เพียงแต่...ข้าอยากจะขออันใดเจ้าอย่างหนึ่งก่อนได้หรือไม่”

คิ้วใบหลิวขมวดน้อยๆ “ขออันใดหรือ?”

“ข้า...ขอเป็นเพื่อนกับเจ้าได้หรือไม่ลี่เซียน”

“โถ...คุณชาย วันๆต้องอยู่แต่ในจวน ซ้ำยังถูกรังแกจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด คงเหงามากสินะเจ้าคะ” ซูหลัวพึมพำออกมาเบาๆด้วยความรู้สึกสงสารอี้หลานคุนจับใจ มารดาก็ถูกวางยาพิษจนตาย แล้วนี่ตัวเขาเองก็เกือบต้องตายเพราะหญิงชั่วคนเดียวกันอีก กรรมเวรอันใดกันหนอ คิดดูเอาเถอะขนาดว่าเกิดมามีทุกอย่างสมบูรณ์ถึงเพียงนี้กลับไม่เคยมีความสุขเลยแม้แต่น้อย นับว่าเขาโชคดีนักที่ได้มาพบคุณหนูของนางไม่เช่นนั้นป่านนี้จะยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่ยังคาดเดาไม่ได้เลย

ลี่เซียนยิ้มอ่อนโยนจนไปถึงดวงตา “หลานคุน ถึงเจ้าไม่ขอ ข้าก็เป็นเพื่อนกับเจ้าได้อยู่แล้วจะขอไปไยกัน”

นางออกจะรู้สึกดีด้วยซ้ำที่จะได้มีสหายคนแรกนอกจากผู้ติดตามอย่างซูหลัวและหลูจินแล้วเหตุใดนางต้องปฏิเสธด้วยเล่า

“พูดแล้วไม่คืนคำ ข้ากับเจ้าเป็นสหายกันแล้วนะ” น้ำเสียงกระตือรือร้นของหลานคุนทำเอาลี่เซียนต้องยิ้มขำด้วยความเอ็นดู

“รู้แล้วๆ เอานี่ ยาต้องกินก่อนมื้ออาหาร รีบทานก่อนเถอะนะ”

“ได้ ได้ เจ้าเอายาอะไรให้ข้า ข้าก็จะกินให้หมดเลยนะลี่เซียน” จบคำเขาก็รับยาจากลี่เซียนมาทานอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้มันจะขมจนฝาดลิ้นปานใดเขาก็ยังพยายามดื่มมันเสียจนหมดเกลี้ยง

“นี่ ค่อยๆสิ ประเดี๋ยวก็สำลักเอาหรอก”

“อ๊ะ จริงสิ”  หลานคุนยื่นถ้วยยาคืนลี่เซียนพลางชี้ไปที่โต๊ะด้านข้าง “ข้าให้ซูเอ๋อร์เตรียมน้ำชากับขนมอร่อยๆเอาไว้รอเจ้าเยอะแยะเลย ระหว่างรอท่านพ่อกลับมา เจ้า...เจ้าอยู่ทานเป็นเพื่อนข้าก่อนได้หรือไม่”

ลี่เซียนพยักหน้า “ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ข้ากำลังหิวอยู่พอดีเลย”

จากนั้นทั้งคู่เดินไปที่โต๊ะดื่มชา พูดคุยกันไปได้พักหนึ่งหลูจินกับซานซูก็เดินเข้ามาพร้อมกับอาหารมื้อกลางวันของหลานคุน หลังจากนั้นห้องนอนของเขาก็ครึกครื้นและเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ทั้งลี่เซียนและหลานคุนกลายเป็นสหายสนิทกันภายในเวลาไม่นาน ส่วนซานซู ซูหลัว และหลูจินต่างก็พูดคุยกันอย่างออกรสตามประสาคนช่างจ้อ นับจากนี้ไปหลานคุนก็จะไม่ต้องเหงาอย่างเมื่อก่อนอีกแล้ว

พวกนางนั่งดื่มชาและพูดคุยกันได้ราวหนึ่งชั่วยามพ่อบ้านเซียวก็มาแจ้งว่าใต้เท้าอี้กลับมาแล้วและมีแขกคนสำคัญต้องการพบคุณหนูด้วย

“ผู้ใดกัน?” นางถามด้วยความสงสัย

“ท่านผู้นี้เป็นขุนนางใหญ่จากเมืองหลวงขอรับ นานๆทีท่านจะมาตรวจตราความเรียบร้อยของที่นี่สักครั้ง ซึ่งทุกครั้งจะอยู่หลายวันกว่าจะกลับ ใต้เท้าอี้คงอยากจะแนะนำท่านให้ได้รู้จักน่ะขอรับ”

“งั้นหรือ เข้าใจแล้ว เช่นนั้นไปกันเถิด” ลี่เซียนลุกขึ้นจากโต๊ะดื่มชาท่ามกลางความเสียดายของหลานคุนที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใดลี่เซียนกลับรู้สึกว่าความสนุกสนานที่มีเมื่อครู่ค่อยๆเลือนหายไปเมื่อได้ยินพ่อบ้านเซียวบอกว่ามีขุนนางใหญ่ต้องการพบนาง นางรู้สึกว่าหัวใจของนางเต้นจังหวะแปลกๆทั้งๆที่ตนเองสบายดี หรือลางสังหรณ์พวกนี้กำลังบอกอันใดนางอยู่กันแน่ เอาเถอะ นางปิดบังหน้าตาทั้งยังเปลี่ยนชื่อแล้ว โลกคงไม่กลมมากขนาดชักพาคนที่นางรู้จักมาพบเจอกันที่นี่หรอกกระมัง


TALK: ไรท์อยากจะบอกว่าตอนที่ 23 นี้ยาวกว่าทุกตอนเลยค่ะทุกโค๊นนน ถือเป็นการคืนกำไรสู่สังคม 555 

เอาล่ะค่ะรีดที่น่ารัก และแล้วน้องก็ได้เพื่อนที่น่ารักอย่างหลานคุนแล้วหนึ่งคน ทั้งคู่จะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกันในภายภาคหน้าแน่นอน ส่วนคนที่มาใหม่เป็นคนที่จะมีผลกับชีวิตน้องพอๆกันกับหยางเหรินอี้เลยค่ะ ลองเดากันดูน้า แต่ไรท์ว่าทุกคนเดาถูกแน่ๆ อิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 582 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #642 หลิน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 21:34

    ขอบคุณสำหรับตอนยาวๆ ชอบๆจริงๆ นะ

    #642
    0
  2. #593 ohsen9488 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 12:08
    แงงง สนุกมากๆเลยค่ะ ใช้คำสวยมาก อ่านลื่นมาก
    #593
    1
    • #593-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 25)
      6 พฤษภาคม 2563 / 09:16
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
      #593-1
  3. #592 smile1432 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 07:40

    ผู้ใดกันน้อออ5555
    รอน้าค้าาา
    #592
    0
  4. #590 เงาสายลม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 02:18
    ดูใจอ่อนกับคนหน้าตาดีบ่อยเกินไปมั้ย จะสร้างฮาเร็มเหรอ
    #590
    0
  5. #586 Sureepond9585 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 20:48

    รอๆๆๆ. ผู้งานดีทุกคนค่ะ
    #586
    0
  6. #585 chanchan123 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 18:27
    คุณชายหยางนี่ต้องพระเอกแล้วนะคะ ดีใจกับคุณชายอวี้ได้เพื่อนแล้ว ส่วนขุนนางท่านนี้เป็นใครหว่าคุณชายจางเปล่า
    #585
    0
  7. #582 nuchii675 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 13:24
    พระเอก รีดไม่อยากให้เป็นอิเต้แคว้นนี้ ไล่น้องทิ้งขว้างน้องแล้วก้อจบไปเถิด ขอเป็นเฮียเต้หรืออ๋องแคว้นอื่นดีกว่า เอาที่มีคุณธรรมพอ ศีบเสมอน้องอ่ะ
    #582
    0
  8. #581 Emmajung2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:36

    ใครอ่ะ พี่เสือไหม อิอิ ในใจมียุคนเดียว
    #581
    0
  9. #580 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:15
    ได้ ๆ คงต้องรอต่อไป ลุ้นไม่ออกเลย
    #580
    0
  10. #579 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:13

    ลองเดาไม่ไหวหรอกคะ..ต้องรอลุ้นจากไรท์อย่างเดียว..มาต่อไวๆนะคะ รอคะ
    #579
    0
  11. #578 ปอย (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:09

    โอ๊ยลุ้นผู้ไม่รู้จะลงเรือไหน

    #578
    0
  12. #577 beaw02 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:06

    ขอบคุณค่ะ
    #577
    0
  13. #576 kai918 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:00
    คุณชายหยางต้องเป็นพระเอกนะไรท์ขา พรีสสส คนอื่นไม่เอา5555
    #576
    0
  14. #575 jaroenrampijitra (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 11:58
    ผู้มาเรื่อยๆเลยเว้ยยยยย
    #575
    0
  15. #574 Capuchi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 11:58
    เราว่า ฮ่องเต้ ปลอมตัวมาตรวจราชการแน่เลย
    #574
    0
  16. #573 puphaa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 11:55
    ใครหนอ
    #573
    0
  17. #572 usaonly (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 11:39

    พี่หยางยังเป็นพระเอกในดวงใจอยู่ใช่ไหม ขุนนางท่ีมาใหม่จะรู้จักน้องรึเปล่าต้องลุ้นอีกแล้ว ชื่อเรื่องจอมนางเหนือบัลลังก์ คาดว่าในท่ีสุดน้องอาจจะได้เป็นฮองเฮารึเปล่านะ ขอบคุณค่ะไรท์

    #572
    0
  18. #571 pook1819 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 11:15
    นางเอกเราเซ้นท์ดีแฮะ น่าจะมีเรื่องวุ่นๆมาอีกแน่เลย
    #571
    0
  19. #570 sungkyunglee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 10:21
    ถามคำถามเดิม.. ใครเป็นพระเอกอ่ะ
    #570
    3
    • #570-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 25)
      3 พฤษภาคม 2563 / 10:27
      มีอยู่คนนึงค่ะชัดเจนแต่แรกเลย 5555
      #570-1
    • #570-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 25)
      3 พฤษภาคม 2563 / 10:32
      นั่นสิเนอะ เปนใครหว่า อุอิๆ
      #570-3