[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 22 : 20#เรื่องดีๆในยามประสบเรื่องร้ายๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 514 ครั้ง
    26 เม.ย. 63


ลี่เซียนพยายามรักษาอาการไม่ให้ตื่นเต้นมากจนเกินไป อีกฝ่ายคงไม่โง่พอจะสังหารนางตอนนี้หรอกกระมัง แต่จะว่าได้หรือ เกิดอีกฝ่ายรู้ว่านางได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินของอีกฝ่ายกับชายชู้ขึ้นมาจริงๆเกรงว่าวันนี้นางอาจจะกลับไม่ถึงเรือนหลินหลิงด้วยซ้ำ

“ต้องขออภัยด้วย บุตรชายของข้ายังเล็กนักทำให้พูดอันใดแปลกๆไปบ้าง คุณหนูโปรดอย่าได้ถือสา”

เล็กกับผีน่ะสิ โตจนสุนัขเลียก้นไม่ถึงแล้วยังเอาแต่ใจปานนี้ หากอายุมากขึ้นดูท่าคงจะร้ายกาจกว่านี้แน่ เรื่องดีๆก็คงตามมาให้ปวดหัวไม่ได้หยุดหย่อน ใต้เท้าอี้เตรียมตัวตามล้างตามเช็ดคอยแก้ปัญหาบุตรชายคนเล็กได้เลย

“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ ขอฮูหยินรองไม่ต้องกังวล หากไม่มีอันใดข้าขอตัวไปดูอาการของคุณชายใหญ่ก่อน”

“เชิญคุณหนู”

ลี่เซียนค้อมศีรษะลงก่อนจะเดินตามพ่อบ้านเซียวไปยังห้องของคุณชายใหญ่ทันที ในขณะที่ฮูหยินรองยังอยู่ที่เดิมและมองตามนางอย่างไม่ละสายตา

“เจ้าเห็นนางเดินออกมาจากพุ่มไม้ตรงนั้นจริงๆใช่หรือไม่ป๋ายอิง”

“จริงเจ้าค่ะ แต่บ่าวไม่แน่ใจว่านางได้ยินอันใดไปบ้าง จะให้จัดการนางเลยหรือไม่เจ้าคะ”

เหมยเม่ยนิ่งไปครู่ก่อนจะว่า “รอให้มันเข้าไปดูอาการเด็กนั่นสักพักเจ้าค่อยเข้าไปจับตัวมัน จับเป็น ห้ามฆ่า”

“ไยจึงไม่ให้บ่าวสังหารมันเสียเลยเล่าเจ้าคะ หากปล่อยไว้นางอาจจะนำเรื่องนี้ไปพูดต่อได้นะเจ้าคะ”

“ข้ารู้ว่าเรื่องจัดการหญิงสาวธรรมดาๆอย่างนางไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเจ้า แต่ข้ามีเรื่องน่าสนุกกว่านั้น นางคิดว่านางฉลาดงั้นหรือ คิดว่ากำลังเล่นสนุกอยู่กับผู้ใดกัน ดี ในเมื่อนางถึงคราวเคราะห์ข้าก็จะทำให้นางได้รู้ซึ้งถึงขั้วหัวใจเลยทีเดียว ไหนๆก็จะจัดการนางกับเจ้าเด็กนั่นอยู่แล้ว ปล่อยให้นางได้รักษาเด็กนั่นจนพอใจไปก่อนเถอะ”

“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน”

จบคำทั้งคู่ก็หมุนกายกลับเรือนของตนไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าซานซูแอบอยู่แถวๆนั้นพอดี ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ยังมีรอยฟกช้ำจางๆถึงกับซีดเผือด ไม่ได้การแล้ว นางต้องรีบเข้าไปแจ้งแก่คุณหนูเฉินให้รู้ตัวโดยเร็ว ไม่อยากนั้นต้องเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นแน่ๆ

แต่นางจะหาวิธีใดเข้าไปดีเล่า หากมีสาวใช้จากเรือนโน้นเห็นนางต้องถูกป๋ายอิงจับไปทุบตีอีกแน่ๆ

แล้วเช่นนั้นนางจะทำอย่างไรดี ควรทำอย่างไรดี!

 

เมื่อไปถึงห้องนอนของอี้หลานคุนลี่เซียนก็ยังคงพบว่ามีดอกหวนทิวาปักอยู่ในแจกันเหมือนทุกวัน ยังดีที่มันไม่คายพิษในช่วงเวลากลางวัน ไม่อย่างนั้นอี้หลานคุนคงมีชีวิตไม่ยืนยาวจนถึงวันนี้แน่ แต่เท่าที่เป็นอยู่ยามนี้ก็สาหัสนัก 

พ่อบ้านเซียวจากไปแล้ว ส่วนป๋ายอิงก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามา ลี่เซียนจึงต้องเร่งมือเตรียมป้อนยาถอนพิษตำรับใหม่ที่เพิ่งคิดขึ้นใหม่ให้กับอี้หลานคุน

“มา หลัวเอ๋อร์ ช่วยข้าประคองศีรษะเขาขึ้นมาเร็วเข้า เราต้องป้อนยานี่ให้เสร็จก่อนที่ป๋ายอิงจะเข้ามา”

“เจ้าค่ะๆ”

ลี่เซียนค่อยๆรินยาจากชามที่เตรียมมาไม่ให้หก พยายามอย่างมากที่จะให้มันไหลเข้าปากเขาไปได้มากที่สุด และก็ได้แต่ภาวนาให้เขาฟื้นขึ้นมาเสียทีนางแทบจะขาดใจตายแทนใต้เท้าอี้อยู่แล้ว

“ยาตัวใหม่นี่จะได้ผลหรือไม่เจ้าคะ” ซูหลัวถามขึ้น

ลี่เซียนส่ายหน้าไปมา สีหน้ายังคงวิตกกังวล “ไม่รู้สิ ข้าเองก็ไม่มีความรู้เกี่ยวกับการถอนพิษมาก่อน ข้าเองก็อาศัยศึกษาเพิ่มเติมจากตำราเกี่ยวกับพิษที่มีเท่านั้น แต่เท่าที่ผ่านมาอาการของเขาก็ดีขึ้นมากแล้ว หากทานตำรับนี้แล้วเขายังไม่ฟื้น อาจินกลับมาไม่ทัน เราก็คงต้องหยุดรักษา เพราะที่ข้าตกลงกับใต้เท้าอี้เอาไว้ก็แค่เพียงสัปดาห์เดียว ต่อให้ข้าหาเหตุผลมาอ้างขออยู่ต่อก็ไม่รู้จะสำเร็จหรือไม่ เท่าที่ฟังเรื่องทุกอย่างจากปากของซานซูก็เดาได้ไม่ยากว่าฮูหยินรองต้องการให้ข้าล้มเลิกการรักษาอย่างแน่นอน”

คนฟังถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ “ช่างน่าสงสารคุณชายใหญ่เหลือเกินนะเจ้าคะ อายุเพียงเท่านี้แต่กลับต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจากหญิงใจร้ายเช่นนั้น” ซูหลัวรู้สึกเศร้านัก นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดคุณหนูของนางจึงได้ทุ่มเทกำลังเพื่อช่วยคุณชายใหญ่สกุลอี้มากมายขนาดนี้ “แต่ว่าก็ว่าเถิดเจ้าค่ะคุณหนู ตั้งแต่สีหน้าและผิวพรรณของคุณชายใหญ่ดีขึ้นเช่นนี้ บ่าวก็รู้สึกว่าเขามีรูปโฉมงดงามกว่าบรรดาพระสนมบางพระองค์ของฮ่องเต้เสียอีกนะเจ้าคะ”

“นั่นสิ แต่เจ้ารู้หรือไม่เล่าว่าหน้าตาเช่นนี้แหละอันตรายสุดๆ”

“อันตรายสุดๆ” ซูหลัวทวนคำแปลกๆของนายตนพลางตีหน้างุนงงสงสัย “อันตรายอย่างไรหรือเจ้าคะ คุณหนูหมายถึงเขาเป็นตัวอันตรายต่อผู้อื่นงั้นหรือเจ้าคะ”

ลี่เซียนยิ้มแหยๆ มันจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า เขาต่างหากที่จะตกอยู่ในอันตรายน่ะ งามเช่นนี้หาได้มีแต่เพียงสตรีหรอกนะที่จะมาหลงใหล ชายชาตรีอกสามศอกก็ไม่ต่างกัน บอกได้เลยว่าหน้าตาสมบูรณ์แบบอย่างอี้หลานคุนนี่แหละที่ในชาติก่อนของนางมีหญิงสาวตามกรี๊ดกันมากกว่าบุรุษหล่อล่ำหลายๆคนเสียอีก

“ว่าแต่...ไยจนป่านนี้ป๋ายอิงจึงยังไม่โผล่หน้าเข้ามา แปลกเสียจริง”

“นั่นสิเจ้าคะ”

“หลัวเอ๋อร์เจ้าออกไปดูลาดเลาด้านนอกสักหน่อย”

“ได้เจ้าค่ะ” ซูหลัวพยักหน้ารับก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู ยามนี้ภายในห้องจึงมีเพียงลี่เซียนและหลานคุนอยู่กันตามลำพัง

นางทิ้งกายลงนั่งข้างเตียงอย่างอ่อนล้า มองหน้าคนที่ยังหลับสนิทด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสงสาร เห็นใจและรู้สึกผิด

“ไม่แน่ว่าวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่ข้าจะได้มารักษาเจ้า จนป่านนี้อาจินก็ยังไม่กลับมา ข้าเองก็ไม่รู้จะอ้างเหตุผลใดยืดเวลาออกไปได้อีก หลานคุน หากข้าทำอย่างที่สัญญาไม่ได้ เจ้าอย่าโกรธเคืองข้าเลยนะ ข้าทำเต็มที่อย่างสุดความสามารถแล้วจริงๆ”

มีวาสนาได้พบกันนั่นก็ถือว่าดี แต่จะช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้หรือไม่นั่นก็อีกเรื่อง ก็แล้วนางจะทำเช่นไรได้เล่า ต่อให้นางพูดความจริงไปแต่ใต้เท้าอี้ไม่ได้ยินกับหูไม่ได้มาดูกับตามันจะมีอันใดให้น่าเชื่อถือกัน  อีกอย่างนางมันก็เป็นแค่วิญญาณเร่ร่อนที่บังเอิญมาสิงในร่างของอดีตพระสนมที่ไร้คนเหลียวแล อำนาจบารมีหรือก็ไม่มี อย่าว่ากระนั้นเลยแม้แต่ต้นทุนจะทำมาหากินยังแทบไม่มีติดกาย แล้วจะเอาอันใดไปสู้กับฮูหยินรองซึ่งเป็นภรรยารักของใต้เท้าอี้ได้

คิดดังนั้นนางก็ทอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางลุกจากเตียง

หมับ!

จู่ๆ ลี่เซียนก็รู้สึกว่ามีคนดึงแขนตนเองกลับลงไปที่เดิมอย่างไรอย่างนั้น พอนางหันไปมองคนที่นอนป่วยก็พบว่าอี้หลานคุนลืมตามองนางอยู่

ใช่!! เขากำลังมองนางอยู่จริงๆ

“อี้หลานคุน เจ้าฟื้นแล้ว!

“เจ้า...” เขาพยายามเปล่งเสียงออกมาแต่เพราะสลบไสลและไม่ได้ขยับเขยื้อนมานานเกือบสามสัปดาห์ทำให้เส้นเสียงของเขาอักเสบ พูดออกมาได้หนึ่งคำก็ไอเสียจนตัวโยน

“อ๊ะ ใจเย็นๆ อย่าพึ่งพูดอันใด มาๆทานน้ำชาก่อนเดี๋ยวข้ารินให้” แล้วลี่เซียนก็วิ่งไปรินน้ำชาใส่จอกให้คนบนเตียงด้วยสีหน้าผ่อนคลายขึ้น ส่วนหลานคุนก็ได้แต่มองตามนางด้วยความประหลาดใจ

หญิงแปลกหน้าผู้นี้เป็นผู้ใดกัน นางมาอยู่ในห้องของเขาได้อย่างไร แล้วคนอื่นๆหายไปที่ใดกันหมด

“มา จิบน้ำก่อน ต้องค่อยๆจิบนะอย่าทานเยอะ ประเดี๋ยวจะสำลัก” นางประคองอีกฝ่ายขึ้นจากหมอนช้าๆพร้อมกับจรดจอกชาให้เขาได้ดื่มดับกระหาย

ในชั่วขณะเดียวกันหลานคุนยังคงจ้องมองลึกลงไปในนัยน์ตาที่งดงามราวกับผลซิ่งคล้ายกับมีคำถามมากมายที่ต้องการคำตอบ มันช่างเว้าวอนเสียจนลี่เซียนเป็นฝ่ายรู้สึกเคอะเขินจนต้องหลบตาเสียเอง ไม่ใช่อันใดหรอก ชาติก่อนนั้นนางเองก็เป็นติ่งโอปป้าอยู่หลายคน หนึ่งในนั้นก็มีหน้าตาคล้ายๆกับอี้หลานคุนนี่แหละ

โอ๊ย! บอกตรงๆว่านางแพ้ทางผู้ชายหน้าสวยจริงๆ ยิ่งเขาส่งสายตาเช่นนี้มานางล่ะอยากจะเปย์ทุกอย่างให้หมดหน้าตักเลย ให้ตายเถอะ

ในระหว่างที่ลี่เซียนกำลังจะยกจอกชาไปเก็บ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากด้านนอกห้องนอนของหลานคุน เกิดอันใดขึ้น พลันคิดได้ว่านางสั่งให้ซูหลัวออกไปดูด้านนอกนางก็ถึงกับทำจอกชาหลุดจากมือตกกระทบพื้นห้องจนแตกละเอียด

“หรือว่า...หลัวเอ๋อร์!” ลี่เซียนรีบหันมาหาคนบนเตียงพร้อมกับสั่ง “เจ้านอนอยู่ตรงนี้นิ่งๆไว้นะ อย่าให้ผู้ใดรู้ว่าเจ้าฟื้นแล้วเด็ดขาด”

แม้สติอาจจะยังเบลอๆอยู่บ้างแต่หลานคุนก็พยักหน้าหงึกๆให้นางเห็น ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นด้านนอกนั่นแต่หลานคุนก็พอรู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าใดแน่ๆ

ทว่าไม่ทันที่ลี่เซียนจะได้เปิดประตูออกไป ซูหลัวกับซานซูก็ผลักประตูเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก ซ้ำแล้วเสียงเอะอะด้านนอกก็ยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ

“คุณหนู!! รีบหนีกันเถิดเจ้าค่ะ!” สีหน้าของซูหลัวซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกจนลี่เซียนเริ่มใจไม่ดี

“เดี๋ยวก่อน เกิดอันใดขึ้น แล้วพวกเจ้าหนีใครมา”

“บ่าว...บ่าวได้ยินเจ้าค่ะ ฮูหยินรองต้องการจะทำร้ายท่านเพราะท่านไปได้ยินบางอย่างเข้า ไม่เท่านั้นนางยังคิดจะลงมือกับคุณชายใหญ่แล้วด้วย บ่าวไม่รู้จะพาท่านหนีออกไปอย่างไรจึงได้จุดไฟเผาเรือนเก็บฟืนด้านหลังเพื่อเรียกความสนใจทุกคนในจวนเอาไว้ ท่านต้องรีบหนีไปเดี๋ยวนี้นะเจ้าคะไม่อย่างนั้นป๋ายอิงจะต้องมาจับตัวท่านไปแน่ๆ”

ซานซูอธิบายทั้งๆที่มือไม้ยังสั่นเทา นี่เป็นครั้งแรกที่นางทำเรื่องเลวร้ายต่อจวนอี้ แต่นางก็ทนเห็นคุณหนูเฉินซึ่งมีพระคุณต่อคุณชายใหญ่และนางถูกทำร้ายไม่ได้

“ซู...ซูเอ๋อร์” เสียงแหบพร่าร้องเรียกคนคุ้นเคย หญิงสาวทั้งสามจึงหันไปมองก็พบว่าหลานคุนลุกขึ้นมานั่งโงนเงนอยู่ที่ริมเตียง

“คะ...คุณชาย!” ซานซูดีใจจนไม่อาจเก็บความรู้สึก นางรีบโผเข้าไปกอดขาของนายตนแน่น นางปล่อยโฮออกมาเสียจนสุดเสียง สามสัปดาห์ที่ต้องทนเห็นเขานอนนิ่งนางใจแทบขาดจริงๆ “ดีจริงๆ ดีจริงๆ คุณชายของบ่าวฟื้นแล้ว ฮือๆ”

หลานคุนยิ้มบางๆพลางเอื้อมมือไปลูบศีรษะของอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู “ขอโทษ...ที่...ทำให้...เป็นห่วง”

“บ่าวดีใจเหลือเกิน บ่าวคิดว่าชาตินี้คุณชายจะไม่ฟื้นขึ้นมาเสียแล้ว”

ลี่เซียนรีบเดินเข้าไปหาทั้งสองก่อนจะว่า “ซูเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าดีใจที่คุณชายใหญ่ฟื้น แต่เราต้องหนีไปจากที่นี่แล้ว ไม่อยากนั้นแม้แต่ลมหายใจของทุกคนไม่เหลือแน่ๆ!!

พลันได้สติซานซูจึงรีบปาดน้ำตา ก่อนจะคลานมาตรงหน้าลี่เซียนแล้วโขกศีรษะลงกับพื้น

“ซูเอ๋อร์ นี่เจ้าทำอันใดน่ะ!

“บ่าวขอขอบคุณที่คุณหนูช่วยรักษาคุณชายจนฟื้น บุญคุณนี้ถ้าไม่ตายบ่าวต้องหาทางชดใช้คืน แต่สภาพร่างกายของคุณชายคงไปไหนได้ไม่ไกลแน่ๆ คุณหนูกับซูหลัวรีบหนีไปก่อนเถิด ชักช้าประเดี๋ยวจะไม่ทันการนะเจ้าคะ”

“ไม่ได้! หากข้าปล่อยพวกเจ้าไว้ที่นี่ ไม่ช้าก็เร็วฮูหยินรองไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าเอาไว้แน่ เพราะฉะนั้นเราต้องหนีไปพร้อมกันเดี๋ยวนี้เลย เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่อันใดทั้งนั้น ข้าสัญญาแล้วว่าจะช่วยคุณชายของเจ้า ข้าก็ต้องช่วยเจ้าให้ถึงที่สุด ลุกขึ้นแล้วประคองคุณชายของเจ้าไปกับข้าเดี๋ยวนี้!

คำพูดและแววตาที่มั่นคงของลี่เซียนทำเอาทั้งหลานคุนและซานซูรู้สึกเชื่อมั่นได้จริงๆ แม้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆแต่กลับมีบางอย่างทำให้พวกเขาเชื่อว่ายังมีหวัง

ซานซูได้ยินดังนั้นจึงตั้งสติแล้วลุกขึ้น จับแขนขวาของหลานคุนพาดคอตนเองอย่างระมัดระวัง

“คุณชาย อดทนหน่อยนะเจ้าคะ”

หลานคุนพยักหน้ารับอย่างอ่อนล้า และเพราะซานซูตัวเล็กทำให้ทุกอย่างดูจะทุลักทุเลไปสักหน่อย ลี่เซียนจึงเข้าไปประคองแขนอีกด้านหนึ่งของเขาเอาไว้

“มา ข้าช่วยพยุง ค่อยๆล่ะ” ยังดีที่สูตรยาบำรุงของนางให้ผลดียิ่ง เรี่ยวแรงกำลังของเขาจึงได้กลับมามากแล้วราวสี่ห้าส่วน และน้ำหนักของเขาก็ยังไม่มากนักจึงพอพากันเดินไปได้ แต่ว่าไม่น่าเชื่อเลยว่ายามที่ยืนข้างกันเขาจะตัวสูงกว่านางเกือบสี่ห้าชุ่น[1] นางก็คิดว่าจะตัวเล็กๆน่าทะนุถนอมกว่านี้เสียอีก

หลานคุนหันมามองหน้านางอย่างรู้สึกขอบคุณก่อนจะว่า “ขอบ...ใจ”

ลี่เซียนหันกลับมามองก็พบว่าบนใบหน้าซีดเซียวนั้นมีรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏอยู่ พลันนั้นแก้มขาวก็ขึ้นสีแดงจางๆก่อนจะรีบคุยไปเรื่องอื่น

“ซู...ซูเอ๋อร์ แล้วเราจะออกไปทางประตูหน้าได้หรือ ต้องมีบ่าวของฮูหยินรองอยู่แถวนั้นแน่ๆ”

“ไปทางซ้ายเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวคิดว่าคงไม่มีคน”

ลี่เซียนพยักหน้า “ได้ ไปกันเลย”

แม้เส้นทางที่ซานซูพามาจะไร้ผู้คนจริงแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีบ่าวที่วิ่งผ่านมาเอาเสียเลย การเดินทางหนีออกจากจวนยามนี้จึงค่อนข้างทุลักทุเลอยู่บ้าง อีกนิดเดียวเท่านั้นพวกนางก็จะถึงทางออกหลังจวนซึ่งอยู่อีกฝั่งกับเรือนเก็บฟืนแล้ว

ทว่าเสียงแหลมๆของใครบางคนก็ทำเอาพวกนางต้องสะดุ้งสุดตัว

“อย่าปล่อยให้นังหญิงชั่วจอมหลอกลวงนั่นลักพาคุณชายใหญ่ไปได้เด็ดขาด ป๋ายอิงไปจับมันมา!!



[1] ชุ่น คือ หน่วยวัด 1 ชุ่นประมาณ 1 นิ้ว หรือ 2.27 - 2.31 เซนติเมตร

        TALK: ชายใหญ่ฟื้นแล้วจ้าาาา เซียนๆของไรท์เก่งมากๆเลย แต่...จะเอาชีวิตไม่รอดซะงั้นอ่ะ โอ๊ย ชีวิตของเซียนเซียน อะไรมันจะขนาดเน้ สวรรค์น่าจะกำลังทดสอบนางอยู่แน่ๆไรท์คิดว่า เอาๆ มาเอาใจช่วยน้องให้หนีรอดจากความร้ายกาจของนังแม่มดเหมยเม่ยด้วยนะคะทุกคนนน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 514 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #713 150221 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 15:06
    เวรละเซียนๆ
    #713
    0
  2. #538 หลิน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 16:24

    แย่แล้ววววววว พ่อกลับมาพอดี มโนน่ะ 5555

    #538
    0
  3. #507 LovelyWonbin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 09:17
    สติตั้งสติน้องแล้วปัญญาจะเกิด
    #507
    0
  4. #506 chanchan123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 09:13
    โอ๊ย ลุ้นระทึกมาก แล้วใครจะมาช่วยล่ะเนี่ย คิดว่าอาจินน่าจะพาใต้เท้าอี้กลับมาทันพอดี
    #506
    0
  5. #505 jaroenrampijitra (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 09:02
    โอ้ยยยยยลุ้นแรงมากกก
    #505
    0
  6. #503 2531 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 19:10

    ม่ายยยยยยยรไม่ใหว้แล้วววว
    #503
    0
  7. #502 smile1432 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 10:12
    เอาใจช่วยทั้งไรท์แล้วน้องนะคะ

    สู้ๆน้าา
    รอค่าา
    #502
    0
  8. #501 beaw02 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 19:45

    หนีทันมั้ยๆ
    ขอบคุณค่ะ
    #501
    0
  9. #500 Airki (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 16:44

    เข้ามาซี้!!! แม่(ยก)จะตบให้คว่ำ ใครจะมาจับคุณชายไม่ได้นะ!!!
    #500
    0
  10. #499 dangpurr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 15:13
    ใต้เท้าอี้โผล่มาทันเวลาแน่
    #499
    0
  11. #498 got7-blackpink (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 15:00
    ใต้เท้าอี้รีบกลับมาสักทีสิ!!!
    #498
    0
  12. #497 vkmy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:37

    มาต่อเร็วๆนะ รอจ้า

    #497
    0
  13. #496 Manyrat (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:25

    ว้ายๆๆๆๆ จะรอดมั้ยเนี่ย ลุ้นๆๆๆๆ

    #496
    0
  14. #495 pook1819 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:51
    ท่องไว้ต้องรอดๆ
    #495
    0
  15. #494 Emmajung2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:41
    โอ้ยยยยยใครจะมาช่วยได้หนอ ทำไมตอนนี้คิดถึงคุณชายจาง55555555
    #494
    0
  16. #493 jinny21 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 11:31

    มาไวๆน๊า
    #493
    0
  17. #492 NongZaRa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 11:11

    อร้ายจะมาช่วยน้องงงงงงง
    #492
    0
  18. #491 Preen772 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 11:07
    โอ้ยนี่มันเกมเอาตัวรอดในดงอสรพิษชัดๆ
    #491
    0
  19. #490 benjama1 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 10:59
    เห้อมีแต่คนเจ็บกับคนอ่อนแอ..ยังแพ้ภัยคนร้ายสะอีก..อย่าให้ในสี่คนนี้ตายเลยสักคนเดียวนะท่านอี้กลับมาทันช่วยก็ยังไม่เห็นความจริงเรื่องชู้นะสิไม่ใช่เพราะมารยาหญิงงหราถึงมองว่าเมียรองรักลูกตัวเองนะปลื้ที่เมียแสนดีแต่แอบวางพิษลูกเห้อ
    #490
    0
  20. #489 dokao (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 10:41
    งานเข้าจนได้
    #489
    0
  21. #488 dekdeeapp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 10:39
    ขอให้มีคนมาช่วย
    #488
    0
  22. #487 usaonly (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 10:37

    กำลังคิดว่าเรื่องดีๆ นั่นคืออะไรนึกว่าเจอกับหนุ่มน้อยท่ีช่วยไว้ในป่าซะอีก ท่ีแท้ก็เป็นคุณชายใหญ่ได้สติแล้ว แต่จะหนีกันพ้นไหมต้องลุ้นกันอีกแล้ว เรื่องนี้เซียนเซียนเราไม่มีพรวิเศษ ไม่มีวรยุทธ์ ไม่มีเงิน จะเอาตัวรอดแต่ละครั้งเลือดตาแทบกระเด็น น่าสงสารน้อง ไรท์หาผู้ช่วยให้หน่อยสิคะ ขอบคุณค่ะ

    #487
    0
  23. #486 nut.kukkea Kukkea (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 10:27
    ค้างจ๊ะไรท์จ๋า โปรดเมตตารีดตัวน้อย ๆ มาต่อเร็ว ๆ นะจ๊ะ
    #486
    0
  24. #485 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 10:16
    เป็นอดีตนางสนม หลัวเดิม ไม่เอานะจ๊ะ
    #485
    0
  25. #484 water05 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 10:03
    ใต้เท้าอี้รีบมาด่วนนนนนน
    #484
    0