[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 21 : 19#ความลับของหญิงชั่ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 470 ครั้ง
    25 เม.ย. 63


บนหุบเขาจงซาน ภายในถ้ำลึกลับแห่งหนึ่งคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนพูดคุยกันอย่างเงียบเชียบ พวกเขาล้วนแต่งกายด้วยอาภรณ์สีดำมืด มีเพียงดวงตาที่โผล่พ้นออกมาให้ได้เห็น จะเว้นก็เพียงหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งที่คล้ายกำลังสั่งความเท่านั้นที่สวมชุดผ้าขาวบริสุทธิ์สะอาดตา ข้างเอวของเขาเหน็บกระบี่สีขาวห้อยพู่สีเขียวอ่อนให้ความรู้สึกสงบนิ่งดุจหินผา บนสายคาดเอวมีหยกขาวมันแพะรูปนกกระเรียนสยายปีกบ่งบอกถึงฐานะได้เป็นอย่างดี

“ได้ข่าวว่าเช่นไรบ้าง” หนุ่มรูปงามผู้นั้นเอ่ยถาม

“ข่าวลือนั่นเป็นความจริงขอรับ”

หนุ่มรูปงามผู้นั้นยกยิ้มที่มุมปากน้อยๆ “ดี พวกเจ้าคอยจับตาดูเป้าหมายต่อไปเรื่อยๆ คงอีกไม่นานที่เราจะมีโอกาสล้วงความลับทางการทหารของซุนหลงฮ่องเต้ อย่างมากคงไม่เกินสามเดือนหลังจากนี้”

“อ้อ คุณชายจางฝากจดหมายมาถึงนายน้อยด้วยขอรับ”

“งั้นหรือ” มือเรียวขาวยื่นออกไปรับจดหมาย คิ้วรูปกระบี่กระตุกน้อยๆ ก่อนจะสั่ง “กลับไปทำหน้าที่ได้แล้ว อีกหนึ่งเดือนเราจะกลับมาพบกันที่นี่อีกครั้ง”

“ขอรับนายน้อย” รับคำเสร็จกลุ่มชายชุดดำทั้งหกคนก็เร้นกายหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

หนุ่มรูปงามขย้ำจดหมายในมือพลางว่า “ดูเหมือนว่าอยากจะตามหาตัวข้าเหลือเกินนะ”

“คุณชายหมายความว่าอันใดขอรับ”

“ฮึ เขาคงอยากรู้ว่าคนที่สามารถเข้าไปถึงตำหนักเหลียนฮวาของฮองเฮาได้เป็นผู้ใดจึงได้คิดมาตามถึงที่นี่”

ครานี้เป็นผู้ติดตามที่มีสีหน้าแปลกใจ “เขามาที่นี่งั้นหรือขอรับ”

“ใช่ อีกสองวันคงมาถึง”

“ถ้าอย่างนั้น...”

“ไม่ได้ จะให้เรื่องเล็กน้อยมาทำลายแผนการใหญ่ของเราไม่ได้ ปล่อยให้เขาสืบหาต่อไป อย่างไรเขาก็ไม่มีวันได้รู้”

“ข้าน้อยทราบแล้วขอรับนายน้อย ว่าแต่...นายน้อยจะกลับที่พักเลยหรือไม่ขอรับ” ผู้ติดตามของหนุ่มรูปงามเอ่ยถาม

หนุ่มรูปงามผู้นั้นเงียบไปครู่ก่อนจะล้วงผ้าขาวบางที่ขาดวิ่นผืนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

“ยังก่อน ข้าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อย” เขาตอบในขณะที่สายตายังจ้องมองผ้าในมือ

ผู้ติดตามถึงกับเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆอย่างที่ไม่ค่อยจะทำบ่อยนัก เขาจำได้ดี วันนั้นหลังจากไปจัดการธุระสำคัญนายน้อยของเขาก็เวียนกลับมายังที่ที่เสือตัวนั้นนอนสิ้นใจอยู่ เหลียวหาแม่นางผู้โชคร้ายผู้นั้นอยู่ครู่ก่อนจะหยิบเศษผ้าผืนนั้นขึ้นมาแล้วเก็บมันไว้กับตัว

แต่ปกติแล้วนายน้อยของเขาไม่เคยสนใจหญิงใดถึงเพียงนี้มาก่อนเลยนี่นา แต่เหตุใดครานี้กลับไม่เคยเลิกคิดถึงแม่นางที่พบกลางป่าคราวนั้นได้เสียที ครานี้ก็คงตั้งใจมาตามหาแม่นางผู้นั้นแน่

“ทราบแล้วขอรับนายน้อย”

 

จวนอี้อยู่ห่างจากหุบเขาจงซานไปราวห้าหกลี้เดินเท้าเกือบสองเค่อก็ใกล้ถึงที่หมาย แต่เพราะเมืองฉางซูนี้ไม่ได้เป็นเมืองที่เจริญมากนักจึงมีต้นไม้มากกว่าบ้านเรือน และจวนอี้ก็ไม่ได้อยู่ติดกับถนนสายหลักแต่อยู่ใตรอกเล็กๆที่มีต้นไม้ล้อมรอบเต็มไปหมด หากจดจำทางไม่ดีก็อาจจะมึนงงอยู่สักหน่อย

“บ่าวจำทางได้ซอยนี้แหละเจ้าค่ะคุณหนู” ซูหลัวบอก

“อืม” ลี่เซียนพยักหน้าก่อนจะเดินนำเข้าไป

ทว่าในขณะที่ลี่เซียนและซูหลัวกำลังจะเลี้ยวเข้าซอยที่ตั้งของจวนอี้นางก็เห็นฮูหยินรองเดินออกมาจากจวนอี้ด้วยอาการเร่งรีบนางจึงหยุดมอง เมื่อเห็นนางทำท่าทางลับๆล่อๆเดินหายลึกเข้าป่าไผ่รกร้างข้างจวนไปนางจึงรีบก้าวเท้าตามทันที

“มีอันใดรึเจ้าคะคุณหนู”

“ชู่ว อย่าส่งเสียง รอข้าอยู่แถวนี้ห้ามไปไหนห้ามให้ใครเห็นตัวเด็ดขาด เดี๋ยวข้ามา” ลี่เซียนกระซิบบอกก่อนจะรีบก้าวเร็วๆตามสองคนนั่นไป

“อ๊ะ! คุณหนู...” ซูหลัวพยายามจะรั้งไว้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว สุดท้ายก็ทำได้เพียงหาที่ซ่อนตัวรอคุณหนูตนกลับมาเท่านั้นเอง

 

ลี่เซียนตามฮูหยินรองไปได้ระยะหนึ่งนางก็หยุด นั่นจึงทำให้นางได้พบว่ามีบุรุษรูปร่างสูงโปร่งวัยใกล้เคียงกับฮูหยินรองยืนหันหลังรออยู่ เมื่อรู้สึกว่าคนที่รอคอยมาถึงเขาจึงค่อยๆหันมา ลี่เซียนจึงรีบหามุมเหมาะๆซ่อนตัวและพิจารณาบุรุษผู้นี้อย่างละเอียด หน้าตาของคนผู้นี้ค่อนข้างหล่อเหลาแต่ทว่าดูเจ้าเล่ห์และเย่อหยิ่งนัก ส่วนการแต่งกายก็ดูดีมีฐานะแต่กลับไม่น่าเชื่อถือเลยแม้แต่น้อยจะว่าไปกลับคล้ายพวกนักเลงหัวไม้เสียมากกว่า

ทว่าเรื่องพวกนี้ยังไม่น่าสงสัยเท่ากับเรื่องที่เขากำลังพูดคุยบางอย่างกับฮูหยินรองด้วยสีหน้าเว้าวอนซ้ำยังถึงเนื้อถึงตัวอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

“อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามแถวนี้นะเซี่ยปิง ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าอย่ามาหาข้าที่นี่ กลัวว่าข้าจะไม่เดือดร้อนหรืออย่างไร โง่จริงๆ” จิ้วเหมยเม่ยพยายามแกะมือปลาหมึกของหยู่เซี่ยปิงออกแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆซ้ำยังถือวิสาสะยกมือขาวๆของนางขึ้นมาดมฟอดใหญ่

ลี่เซียนคิดในใจว่าฮูหยินรองคงว่ากล่าวบุรุษผู้นั้นที่ไร้มารยาท ทว่าทุกอย่างกลับผิดไปจากที่คิดเมื่อฮูหยินรองไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเขาแต่นางเพียงแค่ค้อนใส่เขาไปทีหนึ่งเท่านั้น

หรือว่าสองคนนี้จะ...

และไม่ต้องได้สงสัยอันใดให้มากมายเมื่อสิ่งที่บุรุษผู้นั้นกระทำในเวลาต่อมาเป็นเครื่องยืนยันว่าสองคนนี้เป็นอย่างที่ลี่เซียนคิดจริงๆ

นั่นเขากำลังกอดแล้วก็หอมแก้มฮูหยินรองอยู่ชัดๆ!!

“โธ่ เม่ยเอ๋อร์ ก็เจ้าเล่นหายหน้าไปหลายวัน หากข้าไม่คิดถึงเจ้าข้าก็ไม่มากวนใจเจ้าถึงที่นี่หรอก อย่าลืมสิหากไม่เพราะข้าสามีโง่เง่าของเจ้าจะถูกเรียกไปเมืองหลี่จู้ได้หรือ”

“อย่ามาทวงบุญคุณกับข้านะเซี่ยปิง กะอีแค่ให้นักเลงหัวไม้ลูกน้องของเจ้าบุกปล้นเสบียงในคลังหลวงของเมืองหลี่จู้ได้ก็อย่าได้ทะนงตนเกินไปนัก”

“ฮึๆแต่ก็ต้องขอบใจเจ้าที่คอยนำความลับของราชสำนักมาแจ้งแก่ข้าและพวกพ้องอยู่เสมอ เมียรักของข้าช่างแสนดียิ่งนัก” จบคำเซี่ยปิงก็โน้มลงไปจุมพิตแก้มนวลของคนในอ้อมกอดอย่างรักใคร่

“อย่าน่ะ ประเดี๋ยวมีคนมาเห็น” เหมยเม่ยยกมือขึ้นดันอกอีกฝ่ายน้อยๆสีหน้าขวยเขิน ก่อนจะว่า “ช่วงนี้ข้าก็ต้องคอยเฝ้าดูแม่ค้าสมุนไพรกะโหลกกะลานั่นจะปลีกตัวไปไหนก็ยาก แต่อีกไม่นานหรอกเดี๋ยวนางก็ถอดใจออกไปเอง เจ้าเด็กหลานคุนนั่นก็ดวงแข็งนักตายยากตายเย็นเหลือเกิน”

“กรอกยาพิษแรงๆลงปากอีกสักถ้วยก็จบเรื่องแล้ว เจ้าจะเสียเวลากับมันทำไม ว่าแต่ยาพิษถ้วยนั้นมันออกฤทธิ์ช้าเสียจริง ให้ข้าหายาพิษมาเพิ่มให้อีกดีหรือไม่”

“ไม่ได้นะเซี่ยปิง จะฆ่าเจ้าเด็กนั่นวันนี้พรุ่งนี้ไม่ใช่เรื่องยากแต่ข้าลงทุนลงแรงวางแผนทุกอย่างไปตั้งมากมายจะทำพังไม่ได้เด็ดขาด บ่าวในจวนข้าจัดการได้ แต่เจ้าก็รู้ดีนี่ว่าข้าไม่ต้องการให้ท่านพี่สงสัยข้า ไม่อย่างนั้นแผนฮุบทุกอย่างของตระกูลอี้ก็จะล้มเหลวไม่เป็นท่า”

ลี่เซียนที่ยืนมองอยู่ถึงกับขนลุกขนพองด้วยความขยะแขยงชายโฉดหญิงชั่วผู้นี้ ใต้เท้าอี้จะรู้หรือไม่ว่าตนนั้นถูกบุรุษรูปงามในคราบโจรสวมหมวกเขียว[1]เข้าให้แล้ว ซ้ำร้ายนางกับชู้รักคนนี้ยังพยายามฆ่าบุตรชายคนโตของสกุลอี้อีกด้วย

เลว! เลวยิ่งนัก!

คอยดูเถิดนางจะต้องรักษาหลานคุนให้หายให้จงได้ ในเมื่อคนในจวนถูกข่มขู่ไม่อาจปริปากพูดความจริง นางนี่แหละที่จะเปิดโปงเรื่องชั่วช้าเลวทรามของพวกเขาให้ทุกคนได้รู้โดยเฉพาะใต้เท้าอี้ที่หลงผิดเลี้ยงงูพิษอย่างจิ้วฮูหยินผู้นี้ไว้ข้างกาย

“แต่เจ้าต้องรีบหน่อย นี่ก็ปล่อยให้มันเสียเวลามานานมากเกินไปแล้ว ตราบใดที่เด็กนั่นยังมีลมหายใจอยู่ข้าก็ไม่วางใจ หากสังหารใต้เท้าอี้เสียทุกอย่างก็อาจตกเป็นของมัน เจ้ายอมได้หรือ” เซี่ยปิงว่าขึ้น

“ข้ารู้แล้วละน่ะ ข้าก็เร่งให้มันตายไวๆอยู่นี่อย่างไร ใครจะไปคิดว่าจู่ๆจะมีนังแม่ค้าไร้หัวนอนปลายเท้านั่นโผล่มากัน”

“ผู้หญิงแค่คนสองคนให้ข้าจัดการเสียไม่เห็นจะยาก ดาบเดียวก็ตายสนิท” เซี่ยปิงแสยะยิ้มราวกับภูตผีปีศาจในคราบมนุษย์

ลี่เซียนตัวสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ถึงขั้นจะฆ่าจะแกงปิดปากกันเลยหรือ คนพวกนี้ช่างไร้คุณธรรมในจิตใจมากเกินไปแล้ว และด้วยความกลัวที่มีทำให้ลี่เซียนเผลอไปหักกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้มือเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

แกร็ก!!

เซี่ยปิงที่มีประสาทหูดีพอตัวได้ยินเข้าเขาจึงรีบผละออกจากเหมยเม่ยก่อนจะจับด้ามมีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวก่อนจะตะโกนถาม

“ผู้ใด ออกมา!!

แย่แล้ว

ลี่เซียนถึงกับรีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อไม่ให้มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาให้อีกฝ่ายรู้ สายตาก็พยายามมองหาทางหนีทีไล่ ขืนถูกจับได้ตอนนี้บอกเลยว่าจบแน่ๆ ชีวิตของนางจบแน่ๆ นางจะหนีไปที่ใดดี!!

“ข้าบอกให้ออกมา!!” เซี่ยปิงยังคงตะโกนถาม สีหน้าโกรธเกรี้ยวถมึงทึง

“นี่! เจ้าเบาๆหน่อยเถิด หากมีชาวบ้านแถวนี้มาได้ยินเข้าจะทำเช่นไร”

เหมยเม่ยเริ่มออกอาการอยู่ไม่สุข บ่าวในจวนเห็นก็แล้วไปนางยังมีวิธีจัดการไม่ให้ปากมากได้ แต่หากไม่ใช่เกรงว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา

“เมี้ยว….” จู่ๆก็มีแมวน้อยขนสีเทาหนาฟูทั้งตัวเดินออกมาจากพุ่มไม้เตี้ยใกล้ๆกับที่มาของเสียงที่เซี่ยปิงและเหมยเม่ยได้ยิน

“หืม...” เซี่ยปิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

“แมวหรอกหรือ” เหมยเม่ยพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังไม่คลายใจนัก “เซี่ยปิง เจ้ารีบไปเสียก่อนที่จะมีผู้ใดมาเห็น คราวหน้าหากป๋ายอิงไม่ไปแจ้งก็อย่ามาที่นี่โดยพลการอีก ช่วงนี้ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก”

“ได้ ได้ แล้วข้าจะรอข่าวดีจากเจ้า ข้าไปก่อนนะเมียรัก”

เหมยเม่ยพยักหน้ารับเซี่ยปิงจึงเร้นกายหายไป ส่วนนางก็รีบเดินกลับเข้าจวนไปในทันที

“เมี้ยว” เจ้าแมวขนฟูทิ้งกายนั่งลงกับพื้นหญ้าก่อนจะเอียงคอมองลี่เซียนที่นั่งกอดเข่าตนเองอยู่ในพุ่มไม้ที่เดิมคล้ายจะบอกนางเป็นนัยๆว่าปลอดภัยแล้ว บอกตามตรงว่านางเองก็ยังแปลกใจที่เจ้าแมวขนฟูตัวนี้มาได้ถูกที่ถูกเวลาเหลือเกิน

จบคำลี่เซียนจึงลุกขึ้นยืนเพื่อจะกลับไปหาซูหลัว ก่อนไปยังไม่วายจะลูบหัวเล็กๆของมันด้วยความเอ็นดูหากมีโอกาสคงต้องทำข้าวคลุกปลาย่างมาให้สักหน่อย เพื่อตอบแทนที่มันช่วยชีวิตนางเอาไว้ครั้งหนึ่ง

ร่างบางกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหาซูหลัว พยายามจะหลบสายตาของคนในจวนอี้ให้ได้มากที่สุด บอกตรงๆว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันช่างน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าหนังสืบสวนสอบสวนในชาติเดิมของนางหลายเท่านัก การเป็นผู้อ่านกับการเป็นผู้ดำเนินเรื่องช่างต่างกันฟ้ากับเหวเลยจริงๆ

“หลัวเอ๋อร์” นางเรียกซูหลัวที่นั่งลุกลี้ลุกลนอยู่ข้างกำแพงเรือนชาวบ้าน

“คุณหนู! หายไปไหนมาเจ้าคะ บ่าวกังวลแทบแย่เลย”

ซูหลัวน้ำตาแทบไหลยามได้เห็นว่าลี่เซียนกลับมาอย่างปลอดภัยดี จู่ๆก็หายไปทั้งยังไม่ทราบว่าไปไหนเช่นนี้นางเกือบจะเป็นบ้าเสียให้ได้จริงๆ

“เบาๆก่อนหลัวเอ๋อร์” ลี่เซียนจุ๊ปาก

“ตกลงว่าคุณหนูหายไปที่ใดมากันเจ้าคะ แล้วเหตุใดสีหน้าจึงได้ดูแย่เพียงนั้นเล่า”

“ข้าไปเจอเรื่องเหนือความคาดหมายมาน่ะสิ ข้ารู้สึกว่าตัวเองเหมือนนักข่าวปาปารัซซี่เลยล่ะจะบอกให้”

“ปา...ปาอันใดนะเจ้าคะ”

“ช่างเถอะๆ เอาไว้กลับเรือนแล้วจะเล่าให้เจ้าฟัง ยามนี้เราต้องรีบแล้ว อีกเดี๋ยวรถม้าของจวนอี้ก็คงออกมารับเรา เราต้องไปถึงก่อนที่พวกเขาจะออกมา”

“เจ้าค่ะๆ” เป็นอีกครั้งที่ซูหลัวทั้งกลัวทั้งแปลกใจ คุณหนูของนางเปลี่ยนไปมากจริงๆ

 

พ่อบ้านเซียวถึงกับมีสีหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นว่าลี่เซียนกับซูหลัวเดินเท้ามาถึงที่นี่ด้วยตนเอง ปกติต้องอีกสองเค่อจึงจะถึงเวลานัดหมาย

“เหตุใดคุณหนูไม่แจ้งล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อวานเล่าขอรับ ทางมิใช่ใกล้ๆ”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พวกข้าเดินเข้าป่าไปหาสมุนไพรไกลยิ่งกว่านี้เสียอีก คราแรกก็คิดว่าจะเดินชมทิวทัศน์มาเรื่อยๆไม่รีบร้อน ที่ใดได้กลับมาถึงเร็วกว่าที่คิด”

ฟังแล้วก็สมเหตุสมผลพ่อบ้านเซียวจึงไม่ได้สงสัย “เช่นนั้น...”

“อ๊ะ! นั่นคนที่ข้าเจอให้ห้องพี่ใหญ่วันก่อนนี่นา” เสียงของอี้หลานมู่เรียกความสนใจของทุกคนให้หันไปมอง ข้างกายของเขามีสาวใช้หน้าตาอมทุกข์เดินตามอยู่ผู้หนึ่ง คงเป็นเจียวเจียวที่ฮูหยินรองพูดถึงกระมัง ดูจากหน้าตาโศกเศร้าของนางคงเจอฤทธิ์ร้ายกาจของคุณชายรองทำร้ายอยู่ทุกวันสินะ เด็กอะไรไม่น่ารักเอาเสียเลย

“คุณชายรอง นี่คุณหนูเฉิน นางมารักษาท่านพี่ของท่านให้หายขอรับ” พ่อบ้านเซียวแนะนำ

ลี่เซียนค้อมศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาทที่อีกฝ่ายเป็นบุตรขุนนาง “คุณชายรอง”

“ฮึ ข้าไม่เห็นว่าจะมีหมอคนใดสามารถรักษาพี่ใหญ่ได้ ท่านแม่บอกข้าว่าอีกไม่นานพี่ใหญ่ก็ต้องตาย”

“คะ...คุณชายรอง เหตุใดจึงได้กล่าววาจาเช่นนี้ต่อหน้าคุณหนูเฉินเล่าขอรับ”

ลี่เซียนกรอกตาให้นิสัยปากร้ายของเด็กตัวอ้วนกลมผู้นี้ ดูท่าพ่อบ้านเซียวเองก็คงอยากจะพุ่งเข้าไปอุดปากเขาเอาไว้ด้วยขี้เถ้าแต่ก็ทำอันใดมากไม่ได้

“เหตุใดข้าจะพูดไม่ได้ ก็ในเมื่ออีกไม่นานข้าก็ต้องได้...” เด็กน้อยไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดจบผู้เป็นมารดาก็เข้ามาจับข้อมืออวบๆแล้วออกแรงดึงเล็กน้อยพร้อมกับถลึงตาใส่ให้รู้ตัวว่าห้ามเอ่ยอันใดต่อ

“มู่เอ๋อร์ แม่สั่งให้เจ้าไปเรียนตำรากับท่านอาจารย์ตู้ที่ห้องหนังสือฝั่งซ้ายไม่ใช่หรือ” แม้น้ำเสียงของฮูหยินรองจะไม่ได้รุนแรงแต่ก็แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ ขนาดลี่เซียนยังรู้สึกไม่ดีแล้วมีหรือเด็กน้อยอย่างอี้หลานมู่จะไม่กลัว

“ข้ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับท่านแม่”

“เจียวเจียว ข้าเคยสั่งเจ้าไว้ว่าอย่างไร ให้ดูแลคุณชายดีๆมิใช่หรือ ยังไม่รีบพาคุณชายไปเรียนตำราอีก”

“เจ้า...เจ้าค่ะ ไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” สาวใช้ข้างกายของหลานมู่จากที่ก้มหน้าอยู่ก็ยิ่งหดคอสั้นลงกว่าเดิม ตัวของนางสั่นไปหมด ลี่เซียนที่เห็นทุกอย่างรู้สึกสงสารเด็กสาวจับใจ อาการเดียวกันกับซานซูไม่มีผิด จะต่างกันก็ตรงที่เจียวเจียวไม่มีร่องรอยถูกทำร้าย แต่จะว่าได้หรือ ภายใต้อาภรณ์เรียบๆนั่นอาจจะมีบาดแผลซ่อนอยู่ก็เป็นได้ นางจะใช้วิธีใดแฉความชั่วร้ายของฮูหยินรองดีนะ

เมื่อเจียวเจียวพาคุณชายรองตัวแสบเดินจากไป ฮูหยินรองก็ส่งยิ้มเย็นให้ลี่เซียน แววตาของนางเริ่มเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน จนลี่เซียนรู้สึกได้

หรือว่า...อีกฝ่ายจะรู้ตัวแล้ว



[1] สวมหมวกเขียว หมายถึง ถูกสวมเขา เมียมีชู้

        

         TALK: เอาล่ะค่ะ คิดว่าฮูหยินรองจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าเซียนเซียนแอบดูอยู่ วันนี้ว่าตื่นเต้นแล้วตอนของพรุ่งนี้ตื่นเต้นกว่าแน่นอน อิอิอิ  

         ปอลิง...พ่อหนุ่มหน้ามนคนหล่อโผล่มาแล้วจ้าาา ถึงกับย้อนกลับมาเก็บเศษผ้าปิดหน้าน้องไปเก็บไว้อย่างนี้จะมีซัมติงมั้ยน้ออออ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 470 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #537 หลิน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 16:16

    ตอนที่เท่าไรที่เจอหนุ่มหน้ามนอ่ะ ลืมๆๆ

    #537
    1
  2. #504 chanchan123 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 08:58
    คุณชายนี่พระเอกแร่เลยแถมรู้จักกับคุณชายจางด้วย คุณชายจะจัดการอิเต้ด้วย ดี ๆ
    #504
    0
  3. #480 smile1432 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 20:00
    ลี่เซียนสู้ๆ เรารู้เธอทำดั้ยย5555
    รอค่าา
    #480
    0
  4. #479 prapijit (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 19:19

    รู้สึกลำคานคนรับใช้นางเอกถ้าอยู่กับนางเอกต้องมีไหวพริบสักนิดหนึ่งก็ยังดี เดี๋ยวจะทำให้นางเอกลำบาก ต้องรีบจัดการหญิงสาระเลวแล้ว

    #479
    0
  5. #478 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 14:14

    รอลุ้น ความจริงเปืดเผย นังฮูหยินชั่วจะได้ชดใช้
    #478
    0
  6. #475 beaw02 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 12:06

    ขอบคุณค่ะ
    #475
    1
    • #475-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 13:12
      ยินดีค้าบบ
      #475-1
  7. #474 pook1819 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 11:03
    แมวช่วยชีวิตเกือบไปแว้ว
    #474
    1
    • #474-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 11:17
      นาทีเฉียดตาย 555
      #474-1
  8. #473 dekdeeapp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 10:41
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #473
    1
    • #473-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 10:56
      มารออ่านพรุ่งนี้อีกตอนนะคะตัวเอง v> #473-1
  9. #472 Emmajung2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 10:31
    พระเอกใช่ไหมหนา ลุ้นๆ
    #472
    4
    • #472-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 10:38
      ใช่มั้ยนะลุ้นๆๆ
      #472-1
    • #472-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 10:54
      เดะเตรียมทำ cpr เลย อ่ะหยอกๆ พรุ่งนี้ค่ะพรุ่งนี้รออ่านต่อเลยค้าบ
      #472-3
  10. #471 usaonly (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 10:09

    ชายหนุ่มท่ีช่วยอยู่ในป่ารู้จักกับคุณชายจางซะด้วย นี่วางแผนจะมาล้วงความลับของฮ่องเต้เช่วยนะส่วนฮูหยินรองมีสามีมาก่อนแล้วเข้ามาอยู่ในจวนเพื่อชิงสมบัติและเอาความลับของราชการไปบอกสามีเก่า เลวจริง ๆ นี่คงใช้ยาพิษร่วมด้วยกับดิกไม้พิษ คิดว่าฮูหยินเอกตายก็เพราะยาพิษด้วยเหมือนกัน ขอบคุณค่ะ

    #471
    1
    • #471-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 10:19
      ไรท์บอกแล้วว่าทุกตัวละครมันมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันหมดเยยค่ะ ตัดส่วนไหนออกไม่ได้เลยจริงๆ ส่วนนังเหมยเม่ยเลวจริงค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ ตอนนี้กำลังจะคลายปมแล้วววว
      #471-1
  11. #470 Airki (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 09:48
    อย่ายอมแพ้นะ สู้ๆ น่าเอาไม่ดีดปากคุณชายรองสักที เผลอๆจะเป็นลูกชู้!!!
    #470
    1
    • #470-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 09:51
      เอาใจช่วยเซียนเซียนกันค่ะว่าจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ยังไงดี
      #470-1
  12. #469 benjama1 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 09:44
    ถ้าจับได้น้องก็ยิ่งยากกับการรักษาเข้าไปอีกและเปิดโปงนะสิคะแถมนางยีงเลื่อนนัดชู้ไม่ให้มาหาช่วงนี้อีก
    #469
    3
    • #469-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 09:46
      ใช่แล้วค่ะ ไรท์ถึงสปอยไว้ว่ามันน่าลุ้นกว่าตอนนี้อีก ตอนหน้าจะเป็นอะไรที่แบบ....หืมมม.... ไรงี้ 5555 อยากอ่านล่ะสิ อยากอ่านล่ะสิ รอก่อนน้า อุอิๆ
      #469-1
    • #469-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 09:50
      ปิ้งเผื่อด้วยได้ม่ายยย หิวอ่ะ แงงงง
      #469-3
  13. #468 LovelyWonbin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 09:42
    ยุคนี้มีเมียเลวๆกันทั้งนั้น ส่วนสามีก็ไม่ทันมารยาหญิงเลย
    #468
    1
    • #468-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 21)
      25 เมษายน 2563 / 09:43
      ดีเกินไปมันก็จะเป็นผลร้ายกับตัวเองเช่นนี้แหละค่ะ เฮ้อ...
      #468-1