[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 17 : 15#จับตามองทุกย่างก้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 499 ครั้ง
    16 เม.ย. 63



วันนี้ภายในห้องนอนของอี้หลานคุนยังคงอึมครึมเช่นเคย รู้ทั้งรู้ว่าป่วยแล้วเหตุใดยังให้อยู่ในสภาพปิดตายเช่นนี้อีก ช่างดูประหลาดแท้ นางไปรักษาคนไข้ตามบ้านเรือนมาก็หลายที่แต่ยังไม่เคยพบเห็นที่ใดปล่อยให้คนป่วยหนักอยู่ในสภาพอึดอัดอุดอู้ขนาดนี้มาก่อนเลย อย่างกับกลัวว่าเขาจะหายป่วยวันนี้พรุ่งนี้อย่างนั้นล่ะ

เท่าที่เห็นนางไม่พบว่าใต้เท้าอี้อยู่ที่นี่ มีเพียงฮูหยินรองที่คงมายืนรอนางอยู่นานแล้ว อีกฝ่ายก็คงสังเกตเห็นว่านางสงสัยจึงได้ชิงบอก

“ต้องขออภัย เนื่องจากมีราชการด่วนที่เมืองหลี่จู้ทำให้วันนี้ท่านพี่ต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้า จึงไม่อาจอยู่รอพบคุณหนูได้ และกว่าจะกลับก็คงอีกเกือบสองสัปดาห์ หากมีเรื่องสำคัญจะแจ้งแก่ท่านพี่ให้คุณหนูแจ้งข้าได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”

อือฮึ ช่างประจวบเหมาะอันใดเช่นนี้นะ เมื่อวานใต้เท้าอี้ยังไม่มีท่าทีว่าจะมีงานเร่งด่วนอันใดเลยนี่นา

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าทราบดีว่าผู้ที่รั้งตำแหน่งต้าเซียงหลิง[1]เช่นใต้เท้าอี้มักมีงานราชการด่วนต้องออกช่วยตรวจตราเมืองใกล้เคียงอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ค่อนข้างบังเอิญนักที่จู่ๆก็ต้องเร่งไปเร็วขนาดนี้ ถ้าอย่างไรวันนี้คงต้องขอรบกวนฮูหยินรองแล้ว”

หากสังเกตให้ดีหลังจากที่ฮูหยินรองได้ยินคำพูดของลี่เซียนจะเห็นว่าหัวคิ้วของนางกระตุกเล็กน้อย ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มบางๆในขณะสายตาของนางค่อยๆเข้มข้นขึ้นสองส่วน

“เพื่อคุนเอ๋อร์ของข้า หากคุณหนูต้องการสิ่งใดให้แจ้งแก่ป๋ายอิงสาวใช้ของข้าได้เลยข้ายินดีช่วยคุณหนูเต็มที่”

“ขอบคุณฮูหยินรองเจ้าค่ะ” ลี่เซียนค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ฮูหยินรองจึงทำท่าจะจากไป นางก็นึกขึ้นได้ว่ามีข้อสงสัยต้องการถาม “เอ่อ ข้าขอรบกวนเวลาท่านสักครู่ได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องอยากจะถามเพิ่มเติมเจ้าค่ะ”

ร่างอรชรหยุดนิ่งก่อนจะหันกลับมา “ได้สิ คุณหนูมีอันใดสงสัยเชิญถามมาได้เลย”

“ข้าอยากทราบว่าเหตุใดต้องปิดประตูหน้าต่างมิดชิดถึงขนาดนี้ด้วยเล่าเจ้าคะ อุดอู้อย่างนี้คุณชายจะหายใจได้คล่องหรือ แล้วไหนจะดอกไม้สดพวกนี้แล้วก็กลิ่นหอมจากกำยานในโถนั่นอีก ทำอย่างนี้ข้าคิดว่าไม่ดีต่อสุขภาพของคุณชายเลยนะเจ้าคะ”

ฮูหยินรองเงียบไปเล็กน้อยทว่าสีหน้าเศร้าโศกยังคงไม่แปรเปลี่ยน “ปกติแล้วจะปิดมิดชิดก็เฉพาะในยามกลางคืนเท่านั้น เพราะช่วงนี้เป็นหน้าหนาว ข้าไม่ต้องการให้ลมเย็นเข้ามาทำให้อาการของคุนเอ๋อร์แย่ลง ส่วนดอกหวนทิวานั่นก่อนหน้าที่คุนเอ๋อร์จะไม่ได้สติไม่กี่วันเขาเอาแต่เพ้อว่าคิดถึงท่านแม่ข้าจึงสั่งให้คนนำมันมาวางไว้ให้ทั่วห้องและเปลี่ยนใหม่ทุกเช้าเพื่อให้เขาคลายความคิดถึง สำหรับกำยานนั่น ข้าพอจะรู้จักพ่อค้าอยู่คนหนึ่งเขาแนะนำว่ามันช่วยให้หลับสบายขึ้นข้าจึงได้กว้านซื้อมาจุดให้คุนเอ๋อร์”

ฟังแล้วก็คล้ายกับมารดาที่ห่วงใยบุตรทั่วๆไป ไม่ว่าสิ่งใดที่คิดว่าดีก็ล้วนต้องหามาให้เป็นเรื่องปกติไม่มีอันใดแปลก

“แล้วก่อนที่คุณชายจะป่วยหนักเช่นนี้ ได้ออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนบ่อยหรือไม่เจ้าคะ”

ฮูหยินรองส่ายหน้าน้อยๆ “คุนเอ๋อร์ไม่ชอบออกไปข้างนอกเท่าใดนัก ยิ่งตั้งแต่สูญเสียเฟิงหลินไปเขาก็กลายเป็นเด็กเก็บตัวไม่มีเพื่อน เล่นน้อยลงนอนมากขึ้น จนทุกวันนี้ผู้คนแทบจะหลงลืมเขาไปแล้ว ข้าเองก็พยายามอย่างมากที่จะทำให้เขากลับมาสดใสร่าเริงตามเดิม เฟิงหลินอุตส่าห์ฝากฝังให้ข้าดูแลเขาให้ดี แต่ข้ากลับทำไม่ได้รู้สึกผิดต่อนางยิ่งนัก”

จบคำฮูหยินรองก็สะอื้นออกมาเบาๆพลางยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตาเล็กน้อย

บอกตรงๆว่ายามที่นางมีน้ำตาช่างดูงดงามและน่าทะนุถนอมมากกว่ายามปกติหลายเท่าตัวนัก มิน่าเล่าใต้เท้าอี้จึงได้แพ้ทางน้ำตาของฮูหยินรอง ดูอย่างเมื่อวานนี้พอฮูหยินรองมีน้ำตาเขาก็ใจแทบขาดแล้ว บุรุษหนอบุรุษ

“ข้าต้องขออภัยที่ทำให้ท่านรู้สึกไม่ดีเจ้าค่ะ”

“ข้าเองก็ต้องขอโทษคุณหนูเฉินด้วยเพียงแค่ข้ากับฮูหยินใหญ่นั้นเป็นสหายรักกันมาก่อน พอพูดถึงนางขึ้นมาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึง ชะตาชีวิตของเฟิงหลินช่างน่าสงสาร นางอายุสั้นเกินไป”

“ข้าไม่มีอันใดสงสัยจะถามท่านแล้ว เชิญฮูหยินรองตามสบายเถิดเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้น...” ยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบใครบางคนก็พรวดพราดเข้ามา

ปึง!!

“ท่านแม่!! ท่านแม่!! ไยจึงไม่มีผู้ใดเตรียมขนมไว้ให้ข้า ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว!” เป็นเด็กชายตัวกลมคล้ายกระปุกตั้งฉ่ายวัยราวๆเจ็ดแปดขวบที่ผลักประตูเข้ามาภายในห้องของคุณชายใหญ่อย่างไร้มารยาท ใบหน้าที่อวบอูมเปล่งปลั่งของเขาบ่งบอกได้ว่าเขานั้นแสนจะกินดีอยู่ดี แต่สีหน้าบึ้งตึงเอาแต่ใจนั่นก็บ่งบอกได้ดีเช่นกันว่าเจ้าตัวถูกผู้ปกครองตามใจเสียจนเคยตัวเป็นอย่างยิ่ง

ลี่เซียนคิดว่าผู้เป็นมารดาจะว่ากล่าวบุตรชายที่ทำตัวไร้มารยาทต่อหน้าแขกเช่นนี้ แต่กลับกลายเป็นว่าไม่พูดอันใดเลย ซ้ำยังกอดจูบลูบไล้รักใคร่ราวกับอีกฝ่ายอายุแค่ขวบสองขวบ

“โถๆอันใดกันลูกมู่ของแม่ แม่ให้เจียวเจียวเตรียมไว้ให้เจ้าที่ห้องแล้วไม่ใช่หรือ”

“ไม่รู้ล่ะ ท่านแม่ต้องรีบไปเตรียมให้ข้าเดี๋ยวนี้เลย ข้าหิวแล้ว ข้าหิวแล้ว!” อี้หลานมู่โวยวายเอาแต่ใจเสียงดังลั่นและไม่มีทีท่าว่าเกรงอกเกรงใจผู้ใดทั้งๆที่พี่ชายตนเองก็นอนป่วยอยู่ตรงนี้

ลี่เซียนจึงรีบเอ่ยพร้อมรอยยิ้มแข็งกระด้าง “ฮูหยินรองพาคุณชายน้อยออกไปหาอันใดทานเถิดเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นคนป่วยคงถูกรบกวนจนไม่ได้พักผ่อน”

ฮูหยินรองเหลือบตามามองคนพูดเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอันใด

“เช่นนั้นเชิญคุณหนูเฉินตามสบาย ข้าขอตัว” แล้วนางก็จูงมือบุตรชายเตรียมจะออกจากห้อง แต่ชั่วขณะหนึ่งที่เดินผ่านหน้าสาวใช้ที่ชื่อป๋ายอิงนางก็พูดด้วยเสียงอันเบาว่า “จับตาดูคุณหนูผู้นี้ให้ดี หากมีอันใดผิดปกติให้มารายงานข้า”

ป๋ายอิงพยักหน้าน้อยๆแต่ไม่ได้ตอบคำจนนายตนเดินหายออกจากห้องไป

 

ลำพังอยู่ในห้องนี้นางก็อึดอัดจะแย่แล้ว ยิ่งมีสาวใช้ที่ชื่อป๋ายอิงนั่นอยู่ด้วยนางก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด ยังดีที่นางมีซูหลัวมาเป็นเพื่อนไม่อย่างนั้นนางคงต้องหลอนกับสีหน้าที่นิ่งเฉยไร้อารมณ์ของอีกฝ่ายไปทั้งวัน

หลังจากที่นางป้อนยาตำรับปาเจินทัง[2]ที่นางเคี่ยวมาจากเรือนให้หลานคุนจนหมดชาม นางก็เฝ้าสังเกตอาการเขาทุกๆสองเค่อ ทำให้นางได้รู้ว่าอาการหลักๆของเขาคืออาการเลือดหัวใจพร่องส่วนอาการขาดสารอาหารซึ่งเป็นผลข้างเคียงจากการป่วยเป็นระยะเวลานาน เพราะเท่าที่นางฟังเสียงหัวใจของเขาพบว่าเต้นผิดปกติ ยิ่งได้ข้อมูลจากใต้เท้าอี้ว่าเขามีอาการนอนไม่หลับ ฝันมาก สีหน้าอมเหลืองขาวซีด นางก็ยิ่งฟันธงได้ว่าเขาป่วยด้วยโรคนี้อย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่นางคาใจก็คือสีของริมฝีปากสีม่วงอ่อนและผื่นแดงบนร่างกายของเขา

หากมองผิวเผินอาจจะคิดว่าเป็นเพราะอาการป่วย ถึงนางจะไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องพิษโดยตรงแต่ก็พอจะดูออกว่ามันเป็นอาการที่พิษถูกสะสมอยู่ในร่างกายเป็นเวลานาน รอแค่วันที่พิษนั่นจะกระชากวิญญาณออกจากร่างของเขาไปเท่านั้นเอง

ฉะนั้น นางจะต้องรักษาทั้งโรคของเขาพร้อมกับพยายามค้นหาว่าเขารับได้พิษอันใดกันแน่และได้รับจากทางใด

เพียงแต่ปัญหามันก็ติดอยู่ที่...นางไม่มีความรู้เรื่องพิษเลยนี่สิ

นางไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าควรจะเริ่มจากอันใดก่อนดี จะต้องไปต่ออย่างไร หาข้อมูลจากที่ใดได้บ้าง

ศูนย์...นางเริ่มจากศูนย์เลยจริงๆ นางไม่รู้อันใดเลย แต่ที่แน่ๆตอนนี้นางต้องกำจัดป๋ายอิงออกไปจากห้องนี้ให้ได้ก่อนซึ่งนางก็ไม่รู้ว่าจะถ่วงเวลาได้มากน้อยเพียงไร แต่ก็ต้องลองดู

“ป๋ายอิง ข้าอยากให้เจ้านำเหรินเซิน[3]ห่อนี้ไปต้มให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่”

ป๋ายอิงมองมือของลี่เซียนที่ยื่นห่อยามาให้อยู่ครู่ก่อนจะตอบ “ได้เจ้าค่ะ”

“เจ้าต้มให้ได้สักครึ่งชั่วยามแล้วจึงค่อยนำใส่กามาให้ข้า”

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ” ป๋ายอิงรับห่อยาแล้วเดินหายออกไป

เมื่อประตูปิดลงลี่เซียนก็หันไปหาซูหลัวแล้วสั่ง “ไปหลัวเอ๋อร์ รีบสำรวจห้องนี้ให้ทั่ว เก็บรายละเอียดทุกอย่างให้ได้มากที่สุด จดจำเอาไว้แล้วค่อยมาเล่าให้ข้าฟังอีกทีหลังจากเรากลับเรือนแล้ว เข้าใจหรือไม่”

ซูหลัวที่ไม่ได้ตั้งตัวและรู้เห็นเรื่องนี้มาก่อนก็สงสัย “คุณหนูจะทำไปเพื่ออันใดกันเจ้าคะ”

“เถอะน่ะ รีบเข้าเถิด หากป๋ายอิงกลับมาเราจะไม่มีโอกาสแล้ว”

คนเป็นบ่าวพยักหน้าเร็วๆ “เจ้าค่ะๆ”

จากนั้นทั้งคู่ก็รีบลุกจากเก้าอี้แล้วเดินสำรวจรอบๆห้องนอนอันกว้างขวางของอี้หลานคุนอย่างละเอียด เท่าที่เห็นด้วยตาก็ไม่มีอันใดน่าสงสัย

แต่นางก็จะมองข้ามสิ่งเล็กๆน้อยๆไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว และถือเป็นโชคดีของนางที่นางเป็นคนประเภทช่างจดช่างจำ ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามลี่เซียนและซูหลัวก็สำรวจจนทั่วพอดี พวกนางจึงรีบพากันกลับมาที่เตียงของอี้หลานคุนตามเดิม

ซึ่งอีกไม่ถึงเค่อต่อมาป๋ายอิงก็ถือถาดกาที่บรรจุยาต้มเข้ามาภายในห้อง ทั้งสองไม่ได้แสดงท่าทางน่าสงสัยอันใดป๋ายอิงจึงไม่ได้เอ่ยถาม ทำเพียงวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียงให้ลี่เซียนเงียบๆ

“หลัวเอ๋อร์รินยาใส่ถ้วยมาให้ข้าที ส่วนป๋ายอิงเจ้าดูแข็งแรงกว่าหลัวเอ๋อร์มาช่วยประคองคุณชายใหญ่”

ลี่เซียนตักยาป้อนให้คุณชายรูปงามทีละน้อย ยังดีที่เขายอมกลืนบ้าง หากเป็นประเภทดื้อไม่ยอมทานยาเอาเสียเลยงานของนางคงหนักกว่านี้แน่

หลังจากป้อนยาไปราวสองเค่อ นางก็ใช้มือแตะชีพจรของเขาอีกครั้งก็พบว่าเริ่มเต้นแรงขึ้นบ้างแล้วแสดงว่าเลือดเริ่มไหลเวียนดีขึ้น คงต้องให้ทานยาชุดนี้ทุกวัน ไม่นานใบหน้าและผิวพรรณที่ซีดขาวก็คงจะกลับมาเลือดฝาดดังเดิม นอกจากนี้ยังต้องเพิ่มยาบำรุงหัวใจและรักษากระเพาะอาหารเพื่อให้อยากอาหารมากขึ้น แต่คงต้องรอให้เจ้าตัวฟื้นได้สติเสียก่อนจะได้สอบถามอาการต่างๆจากเขาอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง

เมื่อถึงเวลากลับป๋ายอิงรับหน้าที่เดินไปส่งลี่เซียนที่หน้าจวน ทว่าระหว่างทางหางตาของนางก็เหลือบไปเห็นใครบางคนแอบอยู่หลังพุ่มไม้เตี้ยๆห่างออกไปราวสิบฉื่อ[4]กำลังจ้องมองมาที่นาง ลี่เซียนจึงหยุดเดินแล้วหันไปมอง

“นั่น...” ไม่ทันได้พูดอันใดร่างเล็กๆก็ผลุบหายไปจากสายตา “อ๊ะ ไปไหนเสียแล้ว”

“คุณหนูเฉินอย่าได้ใส่ใจ นางเป็นเพียงคนสติไม่ดีเท่านั้นเจ้าค่ะ”

“สติไม่ดีงั้นหรือ แล้ว...”

“เชิญคุณหนูเฉินเจ้าค่ะ”

ลี่เซียนขมวดคิ้วน้อยๆกับท่าทางของป๋ายอิง ก่อนจะเดินตามนางไปเงียบๆ

แปลก... คนที่นี่แปลกนัก จวนใหญ่โตแต่กลับเห็นบ่าวรับใช้เพียงแค่พ่อบ้านเซียวและป๋ายอิงเท่านั้น ราวกับว่าไม่อยากให้นางได้พบเจอคนในนี้โดยไม่จำเป็นอย่างไรไม่ทราบ สังเกตได้จากที่นางพยายามถามข้อมูลกับพ่อบ้านเซียวเขาก็เพียงถามคำก็ตอบคำเท่านั้น และทุกครั้งที่ตอบก็คล้ายกับกลัวว่าจะหลุดอันใดที่ไม่ควรพูดออกมา มันต้องมีอันใดที่มากกว่านี้แน่ๆ หากอาการป่วยของคุณชายมีสาเหตุมาจากเรื่องภายในจริงเขาก็น่าสงสารนัก

นางตัดสินใจแล้ว นางจะต้องรักษาเขาให้หายให้ได้ ต่อให้ต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากนางก็ยอม ไม่ว่าเรื่องของนางจะถูกเปิดโปงอย่างไรก็ตามนางจะไม่ยอมให้คนดีๆต้องถูกทำร้ายเพียงเพราะคนที่เห็นแก่ตัวได้หรอก



[1] ต้าเซียงหลิง เป็นตำแหน่งนายอำเภอ ถูกส่งไปประจำการเมืองต่างๆ เพื่อคอยช่วยฮ่องเต้ดูแลทุกข์สุขชาวบ้าน

[2] ปาเจินทัง เป็นการนำยาตำรับซื่อจวินจื่อทังมาใช้ร่วมกับซื่ออู้ทัง สำหรับบำรุงชี่และเลือด

[3] เหรินเซิน หรือโสมคน เป็นยาประเภทตัวยาเดี่ยว ใช้รักษาผู้ป่วยที่มีอาการชี่พร่องมาก ชีพจรเต้นอ่อน หัวใจเต้นอ่อนมาก มือเท้าเย็น

[4] ฉื่อ คือหน่วยวัดระยะของจีน 1 ฉื่อ = 10 นิ้ว , 10 ฉื่อ (1 จ้าง) ประมาณ 2 –  3.33 เมตร

         
        TALK: เซียนเซียนไม่ทอดทิ้งคนลำบากแน่นอนค่ะ และน้องต้องช่วยคุณชายให้ถึงที่สุดอย่างแน่นอน ว่าแต่ใครนะที่มาแอบมองน้องแล้วหนีไป รอลุ้นกันต่อปายจ้า อิอิ เจอกันวันเสาร์ค่าทุกคนนน รักนะสามพัน จุฟๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 499 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #1054 มาร์คึ@น้องแบม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 20:52
    เพิ่งมาอ่าน..ไรท์คือดีอ่ะ..ดีมากด้วยยยยย.
    น้องอย่าหาเรื่องเจ็บตัวน่ะ...ข้าเป็นห่วง
    #1,054
    6
    • #1054-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 17)
      19 มิถุนายน 2563 / 08:50
      แหะ ไม่อยากจะบอกว่าเคยเขียนค้างเติ่งไว้อยู่เรื่องนึง ดองไว้สามปีล้าววว
      #1054-3
    • #1054-5 ayuzakijoy(จากตอนที่ 17)
      19 มิถุนายน 2563 / 09:32
      งืออ ขอบคุณฮับ ว่าจะสร้างอีกไอดีไว้แต่งแนววายสนองนีดตัวเองอยู่เหมือนกันแล้วจะบอกน้าาา
      #1054-5
  2. #672 ราตรีนิรันดร์กาล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 14:30

    เป็นคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านพอตัวนะ..นางเอกเนี่ย

    #672
    0
  3. #427 jaroenrampijitra (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 00:32
    ชอบค่ะชอบบบบบบ
    #427
    0
  4. #409 chanchan123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 14:54
    ลุ้นให้คุณชายฟื้นเร็ว ๆ และใครที่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ต้องเป็นกุญแจสำคัญแน่ ๆ
    #409
    0
  5. #408 kulyasalin2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 10:51
    คนสติไม่ดี....ใครกัน
    #408
    0
  6. #406 smile1432 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 19:46

    น้อนเป็นคนดีแท้
    รอน้าา
    #406
    0
  7. #405 Phan_126 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 16:45
    รอจ้า✌️✌️
    #405
    0
  8. #404 Saminmime (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 15:18

    รอนะค่ะ
    #404
    0
  9. #403 Preen772 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 15:01
    ใครหว่ามาแอบมอง
    #403
    0