[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 14 : 12#เซียนเซียนสมุนไพร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 514 ครั้ง
    9 เม.ย. 63



เช้าวันรุ่งขึ้นลี่เซียนก็คล้ายจะหมดเรี่ยวแรงไปหลายส่วน แม้จะได้นอนหลับพักผ่อนแต่กว่าจะข่มตาให้หลับได้ก็ยามโฉ่ว[1]ไปแล้วด้วยเพราะเรื่องของจางหลิวเฟยผู้นั้นคอยหลอกหลอนนางอยู่ตลอดคืน แต่นางก็ต้องฝืนทนทำหน้าตาให้เบิกบานยามอยู่ต่อหน้าซูหลัวและหลูจิน ด้วยภาระหน้าที่สำคัญที่ดันไปนัดหมายให้หลายๆครอบครัวพาบุตรหลานมาให้นางตรวจอาการเพื่อจัดยารักษาให้ในช่วงสายๆของวันนี้

ซูหลัวเองแม้จะเห็นว่านายตนคล้ายจะฝืนใจก็นึกสงสัยอยู่บ้าง แต่นางไม่ใช่คนสอดรู้สอดเห็นนักจึงไม่เซ้าซี้ที่จะถามเอาสิ่งใดให้คุณหนูของนางทุกข์ใจมากไปกว่าเดิม

และทันทีที่มาถึงลี่เซียนก็ได้ข่าวจากคนในหมู่บ้านเหม่ยย่งว่าคาราวานสินค้าของคุณชายจางได้ออกเดินทางต่อไปตั้งแต่เช้ามืด นางถึงกับตัวเบาราวกับยกภูเขาทั้งลูกออกจากอก หมดเวรหมดกรรมกันเสียที ชาตินี้ชาติไหนขออย่าได้พบเจอกันอีกเลย

พอคิดได้ดังนี้ลี่เซียนก็อารมณ์ดีขึ้นมากและพร้อมที่จะทำงานเต็มที่แล้ว

“เอาล่ะ วันนี้คงต้องเหนื่อยกันสักหน่อยแล้วนะหลัวเอ๋อร์”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“เช่นนั้นให้บ่าวอยู่ช่วยอีกแรงดีหรือไม่ขอรับ” หลูจินเสนอตัว

“ช่วยน่ะเจ้าได้ช่วยแน่ แต่หาใช่งานที่นี่ไม่”

“คุณหนูจะให้อาจินไปทำสิ่งใดงั้นหรือเจ้าคะ”

ลี่เซียนยิ้มกว้างจนไปถึงดวงตาที่งดงามราวกับผลซิ่ง “ข้าจะให้เจ้าไปเรียนรู้วิธีเพาะปลูกกับฉีหลางน่ะสิ”

“เพาะปลูก!” ทั้งซูหลัวและหลูจินแทบจะอุทานออกมาพร้อมๆกัน

“ใช่สิ ตกใจอันใดกัน”

“หามิได้เจ้าค่ะ บ่าวเพียงแต่ไม่คิดว่าท่านจะคิดเรื่องนี้ขึ้นมา” ซูหลัวตอบสีหน้าค่อนข้างดูวิตกกังวล ตั้งแต่นางรับใช้พระสนมเฉินมาก็ไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้ออกจากปากของพระสนมมาก่อน จะว่าไปก็มิใช่เพียงแค่เรื่องนี้ที่ทำให้นางตกใจได้ เรื่องอื่นๆที่เกิดขึ้นก็ล้วนแต่ทำให้นางตระหนกเสียจนผมบนศีรษะขาวโพลนได้ทั้งสิ้น

เวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์ตั้งแต่วันที่ไปพบลี่เซียนในศาลร้างนั่น นางก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายมีอุปนิสัยและความคิดความอ่านเปลี่ยนไปมากจนแทบเรียกได้ว่าหน้ามือเป็นหลังมือ แม้จะเป็นไปในทิศทางที่ดีแต่นางก็อดไม่ได้ที่จะคิดมากอยู่นั่นเอง

“หลัวเอ๋อร์ จนป่านนี้เจ้ายังคลางแคลงใจในตัวข้าอยู่อีกหรือ”

“ปะ...เปล่าเจ้าค่ะ”

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน หลัวเอ๋อร์ อาจิน ฟังข้านะ นับจากนี้ไปจำไว้เพียงว่า เฉินอิงเย่วหรือพระสนมเฉินนั้นได้ตายไปแล้ว นางไม่มีตัวตนอีกแล้ว คนที่อยู่ต่อหน้าเจ้าคือเฉินลี่เซียน คือข้าคนนี้ เข้าใจนะ”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“ขอรับคุณหนู”

ลี่เซียนพยักหน้ารับรู้ ไม่แปลกดอกที่พวกเขาจะสงสัย ก็อิงเย่วนั้นได้ตายจากภพนี้ไปแล้วจริงๆนี่ แล้วจะให้นิสัยของนางไปเหมือนกันได้อย่างไร ที่ทำได้ก็เพียงให้ความเชื่อมั่นพวกเขาก็เท่านั้น

หลังจากหลูจินไปพบฉีหลางเพื่อเรียนรู้วิธีเพาะปลูกตามที่ลี่เซียนสั่งก็มีชาวบ้านที่มากันเมื่อวานทยอยพาบุตรหลานมาพบนางเรื่อยๆ ซึ่งอาการของทุกคนยังไม่หนักหนาสักเท่าใดสามารถทานยาระงับอาการได้ นอกเหนือจากเด็กเล็กที่มาด้วยโรคหอบหืดแล้วก็ยังมีชาวบ้านบางคนเริ่มมีอาการของไข้หวัดเพราะช่วงนี้เข้าหน้าหนาว เพราะเหตุนี้ยารักษาไข้หวัดอย่างซังจหวีอิ่น[2]และยาบำรุงร่างกายเสริมชี่เพื่อให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นจึงขายดิบขายดีจนกระทั่งหมดเกลี้ยงแผงภายในระยะเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม

แผงสมุนไพรของลี่เซียนวันนี้เรียกได้ว่าหัวกระไดไม่แห้งไปทั้งวัน จากที่เคยเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายลี่เซียนก็เริ่มมีแรงผลักดันให้ตนเองสู้ต่อไปได้

เงินทองที่ได้มาหาได้สำคัญเท่ารอยยิ้มและคำขอบคุณจากทุกคนไม่ เพียงเสียงหัวเราะของชาวบ้านและเด็กๆก็ทำให้นางหัวใจพองโตได้อย่างไม่น่าเชื่อ ลี่เซียนมีความสุขยิ่งนัก

แสงแดดเริ่มโรยรา ดวงอาทิตย์ค่อยเคลื่อนลงต่ำจนไปหยุดที่ขอบฟ้า อากาศรอบกายเริ่มเย็นเยือก ชาวบ้านที่นัดหมายเอาไว้ก็ทยอยกลับไปจนหมดแล้ว รอหลูจินอยู่ชั่วครู่ลี่เซียนจึงสั่งให้เก็บแผงกลับเรือน

 

หลังจากนั้นเป็นต้นมาแผงค้าสมุนไพรของคุณหนูเฉินก็ไม่เคยเงียบเหงา ชาวบ้านที่ได้รับยาจากนางต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าตำรับยาของนางให้ผลชะงัดนัก เพียงไม่นานชื่อของคุณหนูเฉินก็เป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง

นับว่าสิ่งที่คุณชายบุปผาผู้นั้นเริ่มเอาไว้ให้ก็นับว่าดีอยู่ สมแล้วที่ได้รับความไว้ใจจากเหล่าพ่อค้าให้ช่วยบอกกล่าวเล่าต่อจนได้ดิบได้ดีมีชื่อเสียงกันถ้วนหน้า สมแล้วที่เขาจะกลายเป็นที่นับหน้าถือตาจนชื่อเสียงขจรขจายไปหลายสิบลี้ เพราะในเวลาไม่ถึงเดือน ลี่เซียนก็มีเงินเก็บมากพอจะจ้างคนจากหมู่บ้านเหม่ยย่งมาปรับปรุงพื้นที่ข้างๆเรือนหลินหลิงได้แล้ว

ต่อมาอีกไม่กี่วัน ทั้งหลูจิน ฉีหลางและคนในหมู่บ้านก็พากันมาช่วยถางวัชพืช รวมทั้งขุดดินพรวนดินเพื่อเตรียมแปลงเพาะปลูกขนาดห้าตารางวาให้ลี่เซียนจำนวนแปดแปลง และขุดบ่อน้ำเล็กๆขนาดสองตารางวาอีกหนึ่งแปลง ใจของลี่เซียนอยากจะทำมากกว่านี้แต่เกรงว่าจะดูแลยังไม่ไหวเพราะมีกันเพียงสามคน อย่างไรก็ค่อยๆเป็นค่อยๆไปจะดีกว่า

เมื่อได้แปลงเปล่าๆมาแล้วนางก็จัดสรรปันเงินที่ได้จากการขายสมุนไพรมาจำนวนหนึ่งไปซื้อเครื่องมือและสิ่งต่างๆที่จำเป็นต้องใช้งานมาเพิ่ม  นางตั้งใจว่าจะแบ่งไว้ปลูกผักกินเองสักสองแปลง อีกสี่แปลงที่เหลือจะทดลองปลูกสมุนไพรบางชนิดดูก่อน นางพอจะจำได้ว่าการปลูกสมุนไพรนั้นมีหลายวิธี ทำได้ทั้งการปลูกจากเมล็ด ทั้งการใช้ราก หัว ลำต้นใต้ดินหรือเหง้าของมัน แต่กว่าที่ทุกอย่างจะเป็นรูปเป็นร่างก็คงต้องใช้เวลา ซึ่งนางก็ไม่ได้รีบร้อนอันใด

ช่วงนี้คงต้องแบ่งเวลาไปขายสมุนไพรสัปดาห์ละสามวัน สองวันขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาตุนเอาไว้ขายและไว้เพาะปลูกเพิ่ม ส่วนอีกสองวันที่เหลือจะมาช่วยหลูจินดูแลแปลงผักสมุนไพรอย่างเต็มที่

เมื่อวางแผนทุกอย่างพร้อมสรรพ นางก็เริ่มสานต่อโครงการในทันที ช่วงสัปดาห์แรกๆบอกตามตรงว่ามันช่างเหน็ดเหนื่อยเหลือประมาณ ทุกอย่างมันนอกเหนือจากที่นางคาดหมายไปมาก มันทำให้นางได้เรียนรู้ว่าไม่มีสิ่งใดที่จะได้มาโดยง่าย และไม่มีสิ่งใดที่ประสบความสำเร็จโดยปราศจากความล้มเหลว

แปลงผักของนางเพราะได้ลูกมือผู้เก่งกาจอย่างสุ่ยหลิงมาช่วยจึงงอกงามดีไม่มีปัญหา แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องกุมขมับเห็นจะเป็นบรรดาสมุนไพรทั้งหลายที่ดูเหมือนจะง่ายแต่กลับยากไปเสียหมด

นางต้องลองผิดลองถูก เสียเวลาทุ่มเทไปกับมันมากมาย ทั้งยังต้องคอยจดบันทึกทุกกระบวนการเอาไว้ไม่ให้ตกหล่น เพื่อเก็บไว้เป็นข้อมูลซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์แก่นางเองในภายภาคหน้า

กระทั่งเวลาผ่านไปเกือบสองเดือน ทุกอย่างก็เริ่มเข้าร่องเข้ารอย ลี่เซียนเริ่มจับทางได้ถูก บรรดาสมุนไพรที่นางปลูกค่อยๆเติบโตอย่างที่ควรจะเป็น ไม่นานพวกมันก็ผลิใบออกดอกงอกงามจนเต็มทุกแปลง

“ดูสิหลัวเอ๋อร์ นี่คือความสำเร็จของพวกเราอย่างไรล่ะ” ลี่เซียนยืนชื่นชมผลลัพธ์จากความเหนื่อยยากของตน ซูหลัวและหลูจินด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

ในชาติภพที่แล้วถึงนางจะเหน็ดเหนื่อยจากการที่ต้องทำเพื่อส่งตนเองเรียนจนจบปริญญา แต่กลับเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่นางทำในชาติภพนี้ นางเข้าใจแล้วว่าความภูมิใจในตนเองมันเป็นเช่นไร เป็นเช่นนี้นี่เอง

“คุณหนูของบ่าวเก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ”

“นับจากนี้เราจะได้ลืมตาอ้าปากกันเสียทีนะขอรับ”

“อืม ข้าก็หวังให้เป็นอย่างนั้น” ลี่เซียนพยักหน้า เดินเข้าไปใกล้แปลงสมุนไพรที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของตนและบ่าวผู้ภักดีทั้งสองคน

“นับแต่วันนี้นะหลัวเอ๋อร์ อาจิน ข้าขอปฏิญาณต่อหน้าพวกเจ้าว่า ข้าจะให้ชาวบ้านที่ตกทุกข์ได้ยากทุกคนได้ซื้อสมุนไพรในราคาที่จับต้องได้ ข้าจะช่วยเหลือพวกเขาเท่ากำลังที่มีโดยไม่มีคำว่าแบ่งแยกชั้นชั้นวรรณะ หากวันใดข้าผิดคำพูดเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนจนหลงลืมคำปฏิญาณนี้ขอให้ข้าต้องพบแต่ความทุกข์ตราบสิ้นชีวิตที่มี”

ซูหลัวคุกเข่าลงกับพื้นดิน “บ่าวด้วยเจ้าค่ะ บ่าวก็จะขอปฏิญาณตนเช่นกันว่าไม่ว่าคุณหนูจะไปที่ใด ลำบากเพียงไหนบ่าวก็จะอยู่เคียงข้างคุณหนูไปจนกว่าจะหมดลมหายใจของบ่าวเช่นกันเจ้าค่ะ”

หลูจินเองก็ทำตามซูหลัวอีกคน “บ่าวเองก็สำนึกในบุญคุณที่คุณหนูมีให้มาตลอด ต่อให้ต้องเหนื่อยยากหรือต้องพบเจอเรื่องเลวร้ายมากเพียงไรบ่าวก็จะขอติดตามคุณหนูไปจนตายขอรับ”

“ขอบใจ” นางตอบพวกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะพึมพำกับตนเองเบาๆต่อไปว่า “อย่างน้อยๆพวกเจ้าก็ทำให้ข้าที่เป็นวิญญาณกาฝากได้มีชีวิตอยู่ในภพนี้ไม่เดียวดายนัก ขอบใจจริงๆ”

 

เมื่อมีอัฐมากพอลี่เซียนก็สามารถหาซื้อเครื่องมือที่จะทุ่นแรงได้อย่างรถเข็นสำหรับบรรทุกสมุนไพรไปขายที่หน้าหมู่บ้านเหม่ยย่ง ไม่เพียงเท่านั้นแผงไม้เก่าๆแผ่นเดียวสำหรับวางสมุนไพรของนางบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นร้านค้าเล็กๆที่หน้าร้านมีป้ายชื่อว่า เซียนเซียนสมุนไพร แทน

และไม่ต้องบอกว่าในวันๆหนึ่งนางมีลูกค้าเพิ่มขึ้นมากเพียงไร ถามว่ามีวันใดบ้างที่ร้านของนางจะเงียบเหงาดีกว่า

ถึงรายได้หรือค่าตอบแทนจะไม่ได้มากมายแต่ก็พออยู่ได้ นางมีวิธีบริหารจัดการการเงินของตนไม่เหมือนผู้ใดส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะชาติก่อนนางค่อยข้างงกเพราะรู้ดีว่าเงินทุกบาททุกสตางค์กว่าจะได้มามันไม่ง่าย แต่ผู้ใดจะไปคาดว่านางกลับตกม้าตายเพียงเพราะหลงคารมชายหนุ่มผู้นั้นจนหมดเนื้อหมดตัวซ้ำยังต้องเป็นหนี้หัวโต

ชาตินี้จะไม่มีเรื่องอย่างนั้นเกิดขึ้นอีกแล้วบอกเลย

ใกล้ยามอู่[3] ซูหลัวเตรียมอาหารกลางวันรอท่า ลี่เซียนกำลังจะซักถามอาการป่วยลูกค้าคนสุดท้ายของช่วงเช้าใกล้จะเสร็จแล้ว

“ท่านแม่ของข้าป่วยเป็นอันใดหรือขอรับคุณหนูเฉิน” ชายหนุ่มซึ่งพามารดามาถามขึ้นขณะที่ลี่เซียนลองจับชีพจรของเหล่าเซินผู้หนึ่ง

แรกๆนางก็ยังจับชีพจรได้ไม่คล่องนัก แต่เพราะอิงเย่วพอจะมีพื้นฐานเรื่องนี้อยู่บ้างแต่ก็ร้างลาจากการฝึกฝนไปหลายปีเพราะหลายๆเหตุผล นางจึงทำการต่อยอดและศึกษาอ่านจากตำราเพิ่มเติมลองใช้กับคนป่วยที่มาซื้อสมุนไพรที่ร้านบ่อยๆ ทำให้หลายเดือนมานี้ทักษะของนางจึงมากขึ้นตามลูกค้าที่มาใช้บริการร้านเซียนเซียนสมุนไพรไปด้วย

“จากที่ท่านบอกว่านางเบื่ออาหารทานได้น้อย หน้าซีด แขนขาอ่อนแรง ข้าได้จับชีพจรดูพบว่าชีพจรจมเต้นช้านั่นแสดงว่าเหล่าเซินมีอาการชี่ของม้ามและกระเพาะอาหารพร่อง”

“แล้ว...แล้วมียารักษาหรือไม่ขอรับคุณหนู”

ลี่เซียนเก็บมือกลับพลางพยักหน้า ก่อนจะลุกไปหยิบตระกร้าสานเล็กๆคล้ายจานกว้างที่มีกระดาษสารองเอาไว้ด้านบนขึ้นมาแล้วหยิบ เหรินเซิน ฝูหลิง ไป๋จู๋ และกันเฉ่าใส่ลงไปตามปริมาณที่เหมาะสม จากนั้นนางก็ยื่นให้หลูจินห่อให้มิดชิดแล้วจึงค่อยยื่นให้ชายหนุ่ม

“นี่เป็นยา ซื่อจวินจื่อทัง[4] ใช้รักษากระเพาะอาหารและลำไส้ของเหล่าเซิน ท่านต้องจำไว้ว่ายานี่ต้องต้มให้ได้อย่างน้อยครึ่งชั่วยาม และต้องทานอย่างต่อเนื่องทุกวัน” นางยื่นรออยู่นานชายหนุ่มผู้นั้นกลับมีสีหน้าลังเลไม่ยอมรับมันมาเสียที “มีอันใดหรือ”

เขาลูบๆคลำๆถุงเงินที่เหน็บอยู่ข้างเอวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลี่เซียนแววตาวิตกกังวลระคนเศร้า

“ปะ...เปล่าขอรับคุณหนู คือ คือว่าข้าน้อยเป็นเพียงคนรับจ้างบรรทุกของไม่มีอัฐมากมายนัก ดูจากสมุนไพรที่ท่านจัดให้มันมากเกินไป ข้าเกรงว่าจะไม่พอจ่าย ช่วยเอาออกสักครึ่งหนึ่งได้หรือไม่ขอรับ”

ลี่เซียนยิ้มอ่อนโยน เพียงแต่คนมองจะรับรู้ได้ผ่านดวงตาของนางเท่านั้น “อย่ากังวล ยาชุดนี้ข้าคิดท่านยี่สิบอีแปะเท่านั้น หากท่านกลับมาซื้ออีกก็ลดลงไปอีกห้าอีแปะ ถือว่าเราเป็นลูกค้าประจำกันแล้ว และไม่ต้องกลัวว่าข้าจะจดจำลูกค้าไม่ได้เพราะข้าจดชื่อและอาการของผู้ป่วยเอาไว้หมดทุกคน แต่ทางที่ดีข้าขอแนะนำให้ท่านดูแลเหล่าเซินให้มากกว่านี้ ทานอาหารให้ครบทุกมื้อ พักผ่อนให้เพียงพอ ดื่มน้ำให้มากๆ จะได้ไม่ต้องกลับมาซื้อยาอีก ข้าหวังว่าครั้งหน้าท่านจะมาขอซื้อยาบำรุงให้ท่านแม่ของท่านแทนที่จะเป็นยารักษา”

“คุณ...คุณหนู...”

ชายหนุ่มซาบซึ้งเสียจนน้ำตาคลอ เขาพามารดาไปพบหมอในเมืองมาแล้วถึงสามที่แต่ไม่มีที่ใดรักษาหายซ้ำยังเรียกค่ารักษาและค่ายาแพงหูฉี่ แต่เมื่อหลายวันก่อนได้ยินคำล่ำลือว่าที่หน้าหมู่บ้านเหม่ยย่งมีร้านขายสมุนไพรเล็กๆที่ให้คำแนะนำที่ดีอย่างยิ่ง ซ้ำแล้วยังคิดราคาสมุนไพรไม่แพงเท่าในเมือง เขาจึงตัดสินใจพาท่านแม่พร้อมกับเงินที่มีอยู่เพียงหนึ่งก้วน[5]สุดท้ายมาถึงที่นี่ ไม่คาดว่าคุณหนูเฉินผู้มีดวงตางดงามและอ่อนโยนผู้นี้จะมีน้ำใจที่ยิ่งใหญ่นัก

หลังจากชายหนุ่มและมารดากลับไป ลี่เซียนก็เตรียมจะพักทานมื้อกลางวัน ทว่าการมาของใครคนหนึ่งกลับทำให้นางต้องหยุดคิดเรื่องกินไปก่อน

บุรุษสูงวัยหนวดเคราและเส้นผมล้วนเป็นสีดอกเลาสวมอาภรณ์ค่อนข้างดีค่อยๆก้าวลงจากรถม้าลากดูมีราคาคันหนึ่ง สีหน้าของเขาบ่งบอกว่ามีทุกข์แสนสาหัส

“แม่นางคือคุณหนูเฉินใช่หรือไม่ขอรับ”

ลี่เซียนวางตะเกียบในมือลง “ใช่ ข้าเอง ท่านมีธุระอันใดกับข้าหรือ”

บุรุษชราผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้ลี่เซียนอีกเล็กน้อย ราวกับไม่ต้องการให้ผู้ใดได้ยินสิ่งที่กำลังจะเอ่ย “ข้าน้อยเซียวฟงฉีมาจากจวนใต้เท้าอี้ ต้องการให้คุณหนูไปที่จวนเพื่อช่วยตรวจรักษาคนคนหนึ่งกับข้าสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ”

ไม่รู้ด้วยเหตุใดเมื่อลี่เซียนได้ยินคำว่า ใต้เท้า นางก็รู้สึกได้ถึงเค้าลางของปัญหาที่กำลังจะตามมา

แต่ในเมื่อนางปฏิญาณตนไปแล้วว่าจะช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากโดยไม่แบ่งชนชั้น นางก็ไม่อาจปฏิเสธ สุดท้ายนางก็ต้องยอมขึ้นรถม้าไปกับเซียวฟงฉีพร้อมกับซูหลัวที่คอยไปช่วยเหลือ โดยปล่อยให้หลูจินอยู่เฝ้าร้านเพียงลำพัง



[1] ยามโฉ่ว คือ ช่วงเวลาตั้งแต่ 01.00 - 02.59 

[2] ตำรับยาซังจหวีอิ่น จะช่วยขับกระจายความร้อนออกทางผิวกาย ทะลวงปอดให้โปร่ง และระงับไอ เหมาะสำหรับคนที่ตัวร้อนไม่มากและกระหายน้ำเล็กน้อย

[3] ยามอู่ คือ ช่วงเวลาตั้งแต่ 11.00 - 12.59 น.

[4] ซื่อจวินจื่อทัง เป็นหนึ่งในตำรับยารักษาโรคกระเพาะอาหารและลำไส้อักเสบ

[5] ก้วน คือ หน่วยเงิน (1 ก้วน เท่ากับเงิน 50  อีแปะมาร้อยรวมกันเป็น 1 พวง 100 อีแปะ( 2 ก้วน) เท่ากับ 1 ตำลึงเงิน ซึ่งหน่วยเงินนี้เป็นเพียงหน่วยที่ผู้แต่งกำหนดขึ้นเฉพาะในนิยายเรื่องนี้เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านเท่านั้นนะคะ)


          TALK: ง้อวววว น้องมีร้านยาเป็นของตัวเองแล้วทุกโค้นนนน ทุกอย่างมันมีการเริ่มต้นและการเริ่มต้นทุกอย่างมันก็ไม่ได้ง่ายเลยนะคะ อีกไม่นานชื่อเสียงของน้องต้องขจรขจายแน่ๆ อิอิ ว่าแต่น้องจะต้องพบเจอเรื่องอะไรอีกน้าาา เอาใจช่วยน้องด้วยเด้อออ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 514 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #372 chanchan123 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:12
    ขอให้ใต้เท้าคนนี้เป็นคนดี
    #372
    1
    • #372-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 14)
      11 เมษายน 2563 / 08:47
      มาอัพต่อแล้วน้าาา
      #372-1
  2. #371 jaroenrampijitra (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 16:45

    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #371
    1
    • #371-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 14)
      11 เมษายน 2563 / 08:47
      มาแล้วนะค้า
      #371-1
  3. #370 Manyrat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:21

    อย่าให้ระกำลำบากเกิน น้องเจ็บมามากแล้วนะ

    #370
    1
    • #370-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 14)
      11 เมษายน 2563 / 08:46
      น้องจะต้องพัฒนาขึ้นได้อีกแน่นอนค่า
      #370-1
  4. #369 jinny21 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 21:55

    มาไวไวน๊ารอค่ะ
    #369
    1
    • #369-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 14)
      11 เมษายน 2563 / 08:45
      มาต่อค่าาา
      #369-1
  5. #368 pook1819 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 12:23
    เป้าหมายมีไว้พุ่งชน รึป่าว
    #368
    1
    • #368-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 14)
      11 เมษายน 2563 / 08:45
      ใช่แว้วววว
      #368-1
  6. #367 LovelyWonbin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 12:08
    ตัวปัญหามาอีกแล้วใช่ไหม ปัญหามีไว้ให้แก้ไข แต่มากไปก็ท้อใจได้ สู้ๆน้อง
    #367
    1
    • #367-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 14)
      11 เมษายน 2563 / 08:45
      มารอลุ้นไปกับน้องกันค่า
      #367-1
  7. #366 kulyasalin2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 11:11
    รอลุ้นต่อเลยเนี่ยะ
    #366
    1
    • #366-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2563 / 11:56
      เรื่องน่ะมีแน่ๆค่ะ แต่จะเป็นดีหรือร้าย ไรท์ไม่สปอยยยย อิอิ
      #366-1
  8. #365 puphaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 10:42
    ดีงาม ใครเป็นพระเอกนะ
    #365
    2
    • #365-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2563 / 10:48
      ม่ายบอกกก งึๆๆ
      #365-1
  9. #364 usaonly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 09:43

    น้องเก่งนะเหนื่อยหน่อยแต่ก็สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ ส่วนหนึ่งก็เพราะความช่วยเหลือทางอ้อมจากพี่เฟย ส่วนตอนท้ายใครมาขอความช่วยเหลือ หวังว่าจะไม่นำความเดือดร้อนมาให้เซียนเซียนนะ อยากให้น้องมีหมอเทวดามาหาและรับน้องเป็นลูกศิษย์ไหนๆ ก็จะเอาดีทางสมุนไพรและกาารักษาก็ควรได้อาจารย์ท่ีดีสอนสั่ง นอกเหนือจากตำราท่ีเรียนรู้เอาเอง ไรท์คิดว่าอย่างไรคะ ขอบคุณค่ะ

    #364
    1
    • #364-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2563 / 10:10
      เหนื่อยตอนนี้เด่ะก็สบายวันหน้า ส่วนพี่เฟยเดะกลับมาอีกแน่นอน แถมกลับมาอีกทีนี่มาแบบท็อปฟอมไปเลย อิอิอิ
      #364-1