[วางแผง/E-Book] จ้าวหลินหรง 赵林蓉 (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 3 : 1 จ้าวหลินหรง [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61





จ้าวหลินหรง [1-2]

ที่ตึกใหญ่จวนฉีหล่วนโหว ฮั่วเพ่ยเพ่ย หรืออี๋เหนียงใหญ่กำลังนอนเอนกายพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวให้ห้องนั่งเล่นเพื่อให้บ่าวรับใช้คนสนิทได้นวดเฟ้นคลายความเมื่อยขบ พลันเห็นสีหน้าท่าทางบอกบุญไม่รับของบุตรสาวก็ทอดถอนหายใจออกมาเบาๆ


“แม่ก็บอกเจ้าแล้วว่าอย่าออกไปให้เสียอารมณ์ สุดท้ายก็โมโหกลับมาอีก”


“ท่านแม่จะให้ลูกใจเย็นอยู่ได้หรือเจ้าคะ มันทั้งจองหอง หยิ่งยโสถึงเพียงนั้น ยามอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์รัชทายาทก็คอยทำตัวใสซื่อไร้เดียงสา ทั้งๆที่มันออกจะโง่เง่าเต่าตุ่น ลูกไม่เข้าใจเลยเหตุใดองค์รัชทายาทจึงได้หลงมันนักนะ” เสี่ยวว่านกระแทกกายนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวข้างๆมารดาตน


“แม่บอกเจ้าแล้วนี่ว่าให้ใจเย็นๆ รอให้พิธีปักปิ่นของมันผ่านพ้นไปเสียก่อน แผนของเราจึงจะเริ่ม”


“แผน? ท่านแม่มีแผนแล้วหรือเจ้าคะ ไยไม่เคยบอกลูก” เสี่ยวว่านออกอาการตื่นเต้นอย่างไม่อาจระงับ


“หึๆ ใจเย็นๆลูกแม่ เจ้านี่ช่างมีนิสัยใจร้อนราวกับพ่อเจ้าไม่มีผิด” นางว่าขำ


เสี่ยวว่านทำปากยื่นขัดใจ “แหม ท่านแม่เจ้าคะ ก็ลูกเกลียดมันนี่”


ฮั่วเพ่ยเพ่ยโบกมือไล่บ่าวทุกคนออกจากห้องไป เหลือเพียงบุตรสาวและบ่าวคนสนิทที่ชื่อจูอิงอิง จากนั้นนางก็ยันกายขึ้นนั่งก่อนจะเอ่ยเรียกบุตรสาว “มานั่งข้างๆแม่”


“ครานี้ท่านแม่ต้องทำให้มันกลายเป็นที่รังเกียจขององค์รัชทายาทให้ได้นะเจ้าคะ เช่นนั้นลูกไม่ยอมจริงๆด้วย” เสี่ยวว่านกระเง้ากระงอดอย่างคนที่เอาแต่ใจ


“ไม่ต้องห่วงไป แม่จะไม่มีวันยอมให้ลูกของนางแพศยานั่นได้ดีไปกว่าหว่านเอ๋อร์ของแม่เด็ดขาด” ฮั่วเพ่ยเพ่ยลูบไล้พวงแก้มอิ่มของบุตรสาวดุจดั่งกำลังชื่นชมสมบัติอันแสนล้ำค่า


“ว่าแต่ท่านแม่จะทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ”


ฮั่วเพ่ยเพ่ยขำออกมาเบาๆ ก่อนจะว่า “แม่ก็จะทำให้มันหายไปจากจวนฉีหล่วนโหวพร้อมกับตราบาปที่ติดตัวมันไปชั่วชีวิต ไม่สามารถจะกลับมาแย่งทุกอย่างไปจากลูกได้อีกอย่างไรล่ะ”

 




บริเวณด้านหน้าประตูจวนสกุลฉี หลินหรงในชุดกระโปรงผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายบุปผาแดงเดินเคียงคู่สง่างามมากับองค์รัชทายาทเจิ้งซุนเทียนดูคล้ายกับภาพวาดของเทพเซียนในตำนานเล่าขานเมื่อนานมาแล้ว หนึ่งสตรีผู้มีโฉมงดงามปานล่มเมือง หนึ่งบุรุษรูปงามทั้งยังเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมีผู้และจะขึ้นครองราชย์ในอีกไม่นาน ผู้ใดที่ได้เห็นคนทั้งคู่ก็ต่างเห็นตรงกันว่าช่างเป็นคู่ที่สวรรค์สรรสร้างเหลือเกิน


“หม่อมฉันขอขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ทรงมาร่วมงานด้วยพระองค์เองเช่นนี้ นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันยิ่งแล้วเพคะ”


หลินหรงยอบกายอ่อนช้อย ดวงหน้ายิ้มแย้มงดงามดุจเงาดวงจันทร์กระจ่างกลางอยู่น้ำ พวงแก้มแดงเรื่อชวนให้หลงใหลลุ่มหลงจนละสายตาไปไม่ได้เลยแม้เพียงนิดเดียว ใบหน้านวลลออเปล่งปลั่งของคนตรงหน้าทำเอาเจิ้งซุนเทียนลมหายใจสะดุดทุกครั้งที่พบหน้ากัน ทั้งดวงตาที่ใสซื่อราวกับดวงตาของกวางป่าที่ดูร่าเริงและเฉลียวฉลาด ปลายจมูกที่โด่งงอนดูรั้นนิดๆพองาม ริมฝีปากอวบอิ่มที่ทาชาดบางๆไม่ต่างจากผลผิงกั่วยามสุกงอม มีสิ่งใดบ้างที่ไม่สมบูรณ์แบบ บอกตรงๆว่าในสายตาของเจิ้งซุนเทียนยังไม่พบว่าจะมีสตรีใดในวังหลวงที่งดงามเทียบเท่านางเลยจริงๆ


และหากมองกิริยาที่นางแสดงออกในยามนี้ คนภายนอกอาจจะเห็นว่านางคงกำลังเขินอายองค์รัชทายาทหนุ่มอยู่ดูน่ารักน่าทะนุถนอมยิ่งนัก


ทว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าแท้จริงแล้วลึกๆในใจนางกลับมีแต่ความเคียดแค้นฝังแน่นอยู่เต็มเปี่ยมจนแทบล้นทะลัก


ตั้งแต่เล็กจนโต จ้าวหลินเม่ยมารดาของนางมักจะเล่าเรื่องราวอันน่าอัปยศเมื่อสิบแปดปีก่อนให้นางฟังอยู่เสมอ นางยังจดจำยามที่มารดาเอ่ยถึงสิ่งที่ซีเฉิงฮ่องเต้หรือตวนชินอ๋องในอดีตทำกับแม่ทัพจ้าวท่านตาของนางและคนตระกูลจ้าวทุกคำพูดทุกความรู้สึก แล้วที่เลวร้ายไปกว่านั้นมารดาของนางเพิ่งมาทราบความจริงบางอย่างเกี่ยวกับการสมรสพระราชทานในครั้งนั้นว่า ที่ฉีเสี่ยวฝานเข้ามาในชีวิตมารดาของนางก็เพียงเพื่อต้องการเข้าใกล้ท่านตาของนางเพื่อล้วงข้อมูลสำคัญของอดีตฮ่องเต้ไปให้แก่ตวนชินอ๋องเพื่อก่อกบฏ ซึ่งเรื่องนี้เองที่ทำให้มารดาของนางเจ็บใจอย่างถึงที่สุดจนต้องร่ำไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร


จากที่ไม่เคยเข้าใจ มาวันนี้นางกระจ่างแจ้งทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในอดีตและได้ตั้งปณิธานในใจเอาไว้แล้วว่าจะต้องกอบกู้ชื่อเสียงของสกุลจ้าวแทนมารดาและตระกูลจ้าวทุกคนให้จงได้


 “หรงเอ๋อร์อย่าได้เกรงใจ อีกไม่นานเจ้าก็ต้องเป็นชายาของเรา นี่เราก็นับวันรออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเจ้ารู้หรือไม่” เขาพร่ำป้อนคำหวานให้นางคำแล้วคำเล่า ยิ่งเห็นว่านางงดงามปานใดเขาก็ยิ่งอยากครอบครองนางให้เร็วขึ้นอีก


“พระองค์ทรงล้อหม่อมฉันเล่นแล้วเพคะ คนธรรมดาเช่นหม่อมฉันมีหรือจะควรค่าให้พระองค์ต้องทรงรอคอย” นางแสร้งเอียงใบหน้าหวานซึ้งไปอีกทางเพื่อปกปิดความสะอิดสะเอียนของตนที่มีต่อเขา


หากแต่เจิ้งซุนเทียนกลับเชยคางมนของนางให้หันกลับมาสบตากับเขา “หรงเอ๋อร์ เรารักเจ้าจากใจจริง เจ้าเองก็น่าจะรับรู้ได้จากดวงตาของเรามิใช่หรือ”


ใช่ นางรับรู้ได้ว่าองค์รัชทายาทหนุ่มทรงมีพระทัยให้นางมากเพียงไร


แต่นางไม่ได้รักเขา ไม่แม้เพียงเสี้ยว


 แค่คิดว่าต้องร่วมหอกับเขานางก็อยากสำรอก แต่วิธีนี้เท่านั้นที่นางจะสามารถแก้แค้นให้ตระกูลจ้าวได้ เมื่อนางทำสิ่งที่ปรารถนาได้สำเร็จนางก็จะมีอำนาจเหนือผู้ใด ถึงวันนั้นเมื่อไรนางก็จะสามารถพูดต่อหน้าหลุมศพของท่านแม่ของนางได้เต็มว่าปากว่านางกอบกู้ศักดิ์ศรีตระกูลจ้าวกลับมาได้แล้ว


“พระองค์ทรงเมตตาหม่อมฉันถึงเพียงนี้ มีหรือเพคะที่หม่อมฉันจะไม่ทราบ หม่อมฉันเองก็...”


ใบหน้าแดงก่ำราวผลผิงกั่ว[1]สุกและท่าทีเอียงอายของนางชวนให้หัวใจขององค์รัชทายาทหนุ่มเต้นรัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง บ้าจริง!! สตรีผู้นี้กำลังจะทรมานเขาให้ตายทั้งเป็นหรือไรกัน


“หรงเอ๋อร์...” น่าเสียดายนัก หากตรงนี้ปลอดคนล่ะก็ เขาคงทั้งกอดทั้งจูบนางให้สาแก่ใจไปแล้ว


“คิกๆ” นางหัวเราะเสียงใสกังวานราวนกกระจิบตัวน้อย ชวนให้ลุ่มหลงยิ่งนัก “เสด็จขึ้นเกี้ยวได้แล้วเพคะ อย่าปล่อยให้ฟ่านกงกงต้องรอนาน ประเดี๋ยวเขาจะดุหม่อมฉันว่าเป็นสาเหตุให้เขาต้องปวดเข่าอีกได้นะเพคะ”


ฟ่านกงกงที่คอยถวายการรับใช้ได้ยินประโยคนี้ก็ได้เพียงยิ้มแห้งๆตอบนาง เขาเคยบ่นเช่นนั้นกับนางจริงๆ


“ฮ่าๆๆ เจ้านี่นะ” องค์รัชทายาททรงแย้มสรวลออกมาอย่างมีความสุข เคาะนิ้วเรียวลงบนปลายจมูกงอนๆของนางครั้งหนึ่งเบาๆด้วยความเอ็นดู “เช่นนั้นเราไปล่ะ รักษาตัวด้วย”


“น้อมทรงเสด็จองค์รัชทายาทเพคะ” ร่างอรชรยอบกายลง ใบหน้าก้มต่ำรอจนกระทั่งเกี้ยวถูกหามออกไปจนพ้นเขตจวนนางจึงเงยใบหน้าขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะหมุนกายกลับเข้าจวนไปเงียบๆ



[1] ผิงกั่ว หมายถึง แอปเปิ้ล


          TALK: เป็นยังไงบ้างคะ หรงเอ๋อร์ของไรท์ ไม่รู้จะได้ทำตามสิ่งที่ตัวเองตั้งใจหรือเปล่า นังงูพิษสองแม่ลูกนั่นไม่รู้จะทำอะไรอีก เฮ้อ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

413 ความคิดเห็น

  1. #233 rossukon2531 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 18:55
    สนุกค่ะ รอเวลาเอาคืนพวกอสรพิษค่ะ
    #233
    0
  2. #17 pemipond (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 12:38

    ตบๆๆๆๆๆ

    #17
    1
    • #17-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      12 ธันวาคม 2561 / 13:11
      จัดค่ะ เดวไรท์ตาม
      #17-1
  3. #4 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 15:57

    อย่ามาม่านะ ให้นางจากไปแบบไม่มีตราบาปตามแผนของสองแม่ลูกเลย

    อยากให้นางรอดพันออกไปจากจวนแบบเป็นความผิดของอี๋เหนียงใหญ่

    รอตอต่อไป ขอบคุณ

    #4
    2
    • #4-1 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 3)
      25 พฤศจิกายน 2561 / 16:08
      ให้รัชทายาทโกรธเกลียดสองแม่ลูกที่เป็นต้นเหตุและให้พ่อนางโมโหตามรัชทายาท มโนไปก่อน

      ไม่อยากอ่านพล๊อตเดิมๆที่ตัวร้ายไปคว้านางร้ายแทนนางเอกเลย ขอโทษอินไปหน่อย ขอบคุณ
      #4-1
    • #4-2 ayuzakijoy(จากตอนที่ 3)
      25 พฤศจิกายน 2561 / 16:11
      อ่านไปเรื่อยๆเน้อ ถ้าสปอยล์ก่อนเดี๋ยวหมดหนุก อิอิ
      #4-2