[วางแผง/E-Book] จ้าวหลินหรง 赵林蓉 (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 11 : 5 หลบหนี [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 220 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61






หลบหนี [2]

“พ่อบ้านฉวน!! พ่อบ้านฉวน!! ใครก็ได้ เข้ามาในนี้เดี๋ยวนี้!!” เศรษฐีลั่วที่สวมเพียงกางเกงผ้าล้มลุกคลุกคลานลงจากเตียงหมายจะวิ่งตามนางไป ปากก็ตะโกนเรียกพ่อบ้านไม่หยุด ในขณะเดียวกันไอ้อาการคันที่ลามเลียไปทุกส่วนของร่างกายทำเอาเขาต้องนอนเกายิกๆอยู่บนพื้นห้อง ส่วนอื่นไม่เท่าไหร่แต่ตรง...นี่สิ


“นายท่านเกิดเรื่องใหญ่แล้ว...อ๊ะ!!” พ่อบ้านฉวนที่กำลังจะมารายงานเหตุเพลิงไหม้พอเห็นสภาพของเจ้านายตนก็ชะงักค้างลืมสิ่งที่จะพูดไปเสียสิ้น


“นางหนีไปแล้ว รีบไปตามหานางเดี๋ยวนี้ จับนางได้ให้ฆ่าทิ้งเสียแล้วนำศพนางมาให้ข้า!” ด้วยโทสะที่มีเขาไม่คิดจะไว้ชีวิตนางอีก สตรีงดงามกว่านี้ย่อมมีอีกมาก แค่คุณหนูงามล่มเมืองผู้เดียวเขาไม่เสียดายเลยสักนิด


“ขะ...ขอรับนายท่าน!” สุดท้ายพ่อบ้านฉวนก็วิ่งหายไปตามคำสั่งทั้งยังลืมรายงานเรื่องไฟไหม้ไปเสียสนิท


“โอ๊ย!!ไม่ไหวแล้วโว้ย!!” เศรษฐีลั่วตะโกนลั่น พยายามลากร่างอวบอ้วนไปให้ถึงห้องอาบน้ำที่อยู่ข้างๆห้องนี้ด้วยความทรมานแสนสาหัส เนื้อตัวที่ขาวราวกระดาษบัดนี้แดงเป็นปื้นๆจนไม่เหลือที่ว่าง เขารู้สึกว่าผิวกายร้อนระอุเพราะพิษของต้นฉุนหมาจนจะขาดใจอยู่แล้ว


ทว่าในขณะที่เขาพยายามกระเสือกกระสนไปตามพื้น ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ขวางหน้าเขาเอาไว้ ใบหน้าอวบที่บัดนี้บวมกว่าปกติสองเท่ารีบเงยขึ้นมอง ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับสายตาเย็นเยือกของผู้มาใหม่ เขาก็รู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วร่างอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะมีเพียงดวงตาที่โผล่พ้นผ้าปิดหน้าแต่มันก็สามารถทำให้คนที่จ้องมองมันหวาดกลัวจนตัวสั่นได้ไม่ยากเลย


และที่สำคัญบุรุษตรงหน้าไม่ได้มาเพียงคนเดียวหากแต่มีพวกที่ยืนด้านหลังอยู่อีกห้าหกคน


“พะ...พวกเจ้าเป็นใคร!” เศรษฐีลั่วตะโกนถามเสียงสั่นเครือ


“ข้าหรือ ข้าก็คือคนที่จะมาพิพากษาความชั่วของเจ้าอย่างไรเล่า ไอ้หมูตอนโสโครก” บุรุษในชุดสีดำสนิทเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ฟังอย่างไรก็รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น


เศรษฐีลั่วกลัวจนปัสสาวะราดไม่รู้ตัว ถึงจะรู้ว่าตนเองมีคนคอยคุ้มครองอยู่แต่ก็ยังอดที่จะหวาดกลัวไม่ได้จริงๆ “หมิ่น...หมิ่นเซียว!


ตุบ!


สิ้นเสียงเอ่ยเรียกของเศรษฐีลั่วชายชุดดำก็โยนสิ่งที่เรียกว่าศีรษะลงตรงหน้าของเจ้าของเรือน ศีรษะที่ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆไม่ใช่ของใครอื่น มันคือศีรษะของผู้คุ้มครองของเขาที่ชื่อหมิ่นเซียวนั่นเอง


“ปะ...เป็นไปไม่ได้”


“คิดว่าจะร้ายกาจสักเพียงไร ค่าจ้างที่เจ้าจ่ายมันไปไม่คุ้มเอาเสียเลยนะ”


“ยะ...อย่าทำอันใดข้าเลย ได้โปรดเถิด”


“ฮึ!” บุรุษชุดดำแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม “คนเช่นเจ้าอยู่ไปก็รกแผ่นดินนัก สู้ให้พวกข้าส่งเจ้าลงไปเดินชมนรกอวเจีเร็วขึ้นอีกหน่อยจะดีกว่า ส่วนทรัพย์สมบัติที่เจ้าไปเอาเปรียบชาวบ้านมา ข้าจะนำไปคืนพวกเขาทั้งหมด อย่างน้อยๆมันคงทดแทนสิ่งที่เจ้าทำเอาไว้ได้บ้างกระมัง”


“ไม่...ข้ายังไม่อยากตาย ทรัพย์สมบัติพวกนั้นหากพวกเจ้าอยากได้ก็เอาไปได้เลย แต่ได้โปรดไว้ชีวิตข้า” เศรษฐีลั่วอ้อนวอน


บุรุษชุดดำเหลือบมองร่างอวบอ้วนน่าสมเพชตรงหน้า “รู้หรือยังว่าเวลาที่สตรีเหล่านั้นร้องขอชีวิตกับเจ้าแล้วเจ้าไม่เคยเห็นมัน มันเป็นเช่นไร”


เศรษฐีลั่วสะอึกไปทันใด ในสมองหวนคิดไปถึงสิ่งที่ตนเองเคยทำกับสตรีเหล่านั้นไว้ ยามที่เขาเบื่อหน่ายเขาก็จะยกพวกนางให้เป็นของเล่นลูกน้องหรือบ่าวในเรือน หรือไม่ก็ฆ่าทิ้งเสีย ยามที่พวกนางอ้อนวอนขอชีวิตเขานั้นรู้สึกสาแก่ใจยิ่งนัก เขาเคยลำบากมาก่อน มารดาเป็นหญิงในหอคณิกา เขาต้องทนเห็นมารดาถูกบุรุษพวกนั้นตบตีทุกวัน ความรู้สึกชั่วร้ายค่อยๆซึมลึกลงในใจ ยามที่มีชีวิตสุขสบายเขาจึงกลายเป็นคนที่มีรสนิยมชอบความรุนแรงโดยไม่รู้ตัว


“หนี้ชีวิตย่อมต้องชดใช้ด้วยชีวิต จงไปรับกรรมที่เจ้าทำกับพวกนางในขุมอเวจีเสียเถิด” จบคำของบุรุษชุดดำ บุรุษอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขาก็ขยับกายมาด้านหน้า จากนั้นก็มีเสียงของอาวุธคมกริบเฉือนเข้าที่ลำคอของร่างอวบอ้วนบนพื้นพร้อมกับสายโลหิตที่พุ่งสาดกระเซ็นจนเต็มผนังเรือนช่างคล้ายกับภาพวาดที่น่าสยดสยอง

 




หลินหรงวิ่งเท้าเปล่าออกมาจากห้องบุปผาสะพรั่ง มองตามสัญลักษณ์ที่เจียเยี่ยนทิ้งไว้ให้ไปเรื่อยๆ เรือนของเศรษฐีลั่วนับว่ากว้างขวางและซับซ้อนนัก นางเองเพิ่งเคยมาครั้งแรกอาจจะหลงจึงได้สั่งให้เด็กสาวโรยเศษดินเอาไว้เป็นหย่อมๆนางจะได้ตามถูก


ในขณะที่นางวิ่งไปตามทาง เสียงของบ่าวในเรือนคนอื่นๆก็โหวกเหวกโวยวายว่าไฟไหม้อยู่ตลอดเวลา ทั้งยังดูวุ่นวายโกลาหลยิ่งกว่าตลาดสดในเมืองหลวงเสียอีก


มุมปากของหลินหรงยกยิ้ม แผนการของนางกับเจียเยี่ยนนับว่าได้ผลดีเกินคาด เพราะยามนี้ทุกคนในเรือนเอาแต่สนใจดับไฟในเรือนทำให้นางสามารถวิ่งได้โดยไร้คนใส่ใจ แต่ทว่าเพลิงก็ลุกลามรวดเร็วนักเพราะเรือนของเศรษฐีลั่วนั้นทำจากไม้ทั้งยังเป็นโกดังเก็บผ้าอีกแห่งของร้านลั่วจูเลยทีเดียว


และเพราะไฟที่ลุกโหมรุนแรง พื้นกระดานที่หลินหรงเหยียบย่างผ่านจึงร้อนระอุจนนางเริ่มรู้สึกปวดแสบปวดร้อน แต่นางจะชักช้าไม่ได้ เด็กๆกำลังรอนางอยู่


“พี่สาว! ทางนี้เจ้าค่ะ!” เจียเยี่ยนตะโกนเรียก ท่าทางของนางทั้งร้อนรนและดีใจผสมปนเปกันไปหมด


“เร็วเข้า น้องชายกับเพื่อนๆของเจ้าอยู่ที่ใด เราต้องรีบแล้ว ไฟกำลังมา ไม่เช่นนั้นเราจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้” หลินหรงเร่งเด็กสาว


แม้ใจนางจะรีบร้อนมากเพียงไรแต่ขาเล็กๆที่ถูกพันธนาการไว้ก็เดินได้ช้าเสียจนน่าหงุดหงิด


ทั้งคู่วิ่งมาจนถึงเรือนไม้ที่มีซี่กรงแทนบานประตูซึ่งอยู่ติดกับเรือนด้านหลัง หลินหรงได้เห็นก็ยิ่งรู้สึกเกลียดชังเศรษฐีชั่วผู้นั้นเข้ากระดูกดำ เขาทำกับเด็กๆไร้เดียงสาราวกับนักโทษขนาดนี้เชียวหรือ


“ซิงเอ๋อร์ ใครคือคนที่เก็บกุญแจ!” หลินหรงรีบถาม เวลาไม่คอยท่า เพลิงไหม้เริ่มลุกท่วมและลามมาจนเกือบจะถึงเรือนด้านหลังนี่แล้ว


เจียเยี่ยนชี้ไปยังบุรุษผู้หนึ่งร่างสูงใหญ่ กำลังถือถังน้ำไปดับไฟช่วยบ่าวคนอื่นๆอยู่ หลินหรงพยักหน้าหนึ่งครั้งพร้อมบอกให้เจียเยี่ยนรออยู่ตรงนั้นเฉยๆ นางค่อยย่องไปด้านหลัง ก้มลงฉวยเอาไม้ฟื้นท่อนยาวมาถือไว้ให้กระชับมือ รอเวลาให้ชายคนนั้นหันหลังแล้วจัดการหวดไม้ในมือลงที่ท้ายทอยของเขาเต็มแรงจนนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น


หลินหรงไม่รอช้ารีบเดินกระเผลกเข้าไปค้นหากุญแจจนเจอแล้วรีบมาไขประตูกรงด้วยความรีบร้อน พอประตูเปิดออกน้องชายของเจียเยี่ยนก็รีบวิ่งออกมาทันที


“ทุกคนฟังพี่สาวนะ ทุกคนต้องจับมือกันเอาไว้ห้ามแตกแถว ให้เดินตามพี่สาวมาอย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่”


“เข้าใจขอรับ/เจ้าค่ะ” เด็กๆขานรับอย่างรู้ความ พวกเขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจเพราะก่อนหน้านี้เจียเยี่ยนได้มาแจ้งแล้วว่าจะมีพี่สาวใจดีมาช่วย


“ส่วนเจียเยี่ยนตอนนี้พี่สาวไม่มีเวลาแล้ว ฉะนั้นพี่จะต้องอุ้มเจ้าไป ส่วนน้องชายเจ้า...”


“เขาชื่อเจียเหาเจ้าค่ะ”


“อา เจียเหาคนเก่ง เจ้าต้องจับกระโปรงของพี่สาวเอาไว้แน่นๆห้ามปล่อยมือนะ” นางกำชับ เจียเหาพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“ดีมาก” หลินหรงชะเง้อมองเปลวไฟที่ยามนี้กระพือแรงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะรวบร่างผอมบางของเจียเยี่ยนขึ้นอุ้มแล้วออกวิ่งทันที จากแผนของนางนางสั่งให้เจียเยี่ยนจุดไฟที่เรือนฝั่งตรงข้ามกับห้องที่นางถูกขัง แต่ทว่าพริบตาเดียวเพลิงก็ลุกโหมจากเรือนฝั่งตะวันออกมายังส่วนกลางอย่างรวดเร็วและตอนนี้ก็คงลุกลามไปฝั่งตะวันตกแล้ว ฉะนั้นนางจึงตัดสินใจจะวิ่งหนีออกทางประตูหลังตามคำบอกของเจียเยี่ยน


ทว่ามันก็ไม่ได้ง่ายเมื่อนางมองเห็นแล้วว่าพ่อบ้านฉวนยืนอยู่ใกล้ๆกับประตูทางออก เขาต้องรู้แล้วแน่ๆว่านางทำร้ายเศรษฐีลั่วแล้วหนีออกมา


“พี่สาว...ทำเช่นไรดีเจ้าคะ”


หลินหรงรู้สึกว่าสมองของนางไม่แล่นเอาเสียเลย ไม่ใช่ว่านางหวาดกลัวคนพวกนั้น แต่เป็นเพราะยามนี้บาดแผลที่เท้าของนางอาการหนักขึ้น นางรู้สึกได้เลยว่าฝ่าเท้าของนางเป็นแผลพุพองขนาดใหญ่ หากยังย่ำเท้าเปล่าทั้งๆที่อุ้มเจียเยี่ยนอยู่เช่นนี้แผลคงจะยิ่งอักเสบเป็นแน่ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผมของนางจนเปียกชุ่ม


“เราคงต้องรอให้พวกนั้นออกจากประตูแล้วทยอยกันออกไป” นางว่าขึ้น จำนวนของเด็กตรงนี้มีมากเกินไปหากออกไปในคราเดียวต้องถูกจับได้กันหมด สุดท้ายจะไม่มีผู้ใดหนีออกไปได้เลย หากเป็นเช่นนั้นแผนของนางก็สูญเปล่า


นางรอจนคนวิ่งไปด้านหน้าเกือบหมดแล้วจึงบอกให้เด็กๆแต่ละคนทยอยเดินตามกันออกไป เมื่อออกไปได้ก็ให้ไปจับกลุ่มรอกันอยู่ในที่ปลอดภัย จนกระทั่งเด็กน้อยทุกคนออกไปจนครบเหลือเพียงหลินหรง เจียเยี่ยนและเจียเหาที่ยังอยู่ด้านใน


“เอาล่ะเจียเหา เจ้าต้องวิ่งให้เต็มกำลังขาเลยนะเข้าใจหรือไม่”


“เข้าใจขอรับพี่สาว” เจียเหาพยักหน้ารับสีหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวนัก


หลินหรงสูดลมหายใจลึกเก็บกดความเจ็บปวดที่ฝ่าเท้าเอาไว้ให้ลึกแล้วออกวิ่งทันที อีกนิดเดียวเท่านั้น อีกนิดเดียวนางก็จะพ้นจากเรือนโสโครกนี่แล้ว


แต่ทว่า


“จับนางไว้! อย่าให้นางหนีไปได้!” เป็นพ่อบ้านฉวนที่เห็นนางเข้า เขาจึงตะโกนลั่น


“แย่แล้ว” หลินหรงกัดฟันแน่นฮึดวิ่งจนฝ่าเท้าของนางระบมไปหมด ไม่ต้องก้มมองก็รู้ว่ามีเลือดไหลซึมออกมามากเพียงไร แม้ตอนนี้นางจะพาเด็กๆทั้งสองหนีจนพ้นประตูมาได้แล้วแต่พวกของพ่อบ้านฉวนก็ยังไล่ตามพวกนางไม่ลดละ สุดท้ายความเจ็บปวดที่เท้าของนางก็ทำเอานางและเจียเยี่ยนทรุดลงไปกองกับพื้น


“พี่สาว! เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เจียเยี่ยนแทบไม่ห่วงตนเอง นางห่วงพี่สาวของนางมากกว่า ส่วนเจียเหาเองก็ร่ำๆจะร้องไห้เพราะหวาดกลัว


“มะ...ไม่ เจียเยี่ยน เจ้ารีบพาน้องชายหนีไปเร็วเข้า ทิ้งพี่สาวไว้ตรงนี้ พวกมันคิดจะจับพี่สาวคงไม่ได้คิดจะมาจับเจ้าหรอก รีบๆไปซะตอนนี้ยังทันนะ”


“ไม่เอาเจ้าค่ะ หากจะต้องถูกจับก็ต้องถูกจับด้วยกัน ข้าไม่ทิ้งท่านหรอก”


“อย่าดื้อสิเจียเยี่ยน”


เจียเยี่ยนดึงน้องชายมากอดพลางส่ายหน้า แค่พี่สาวมีแก่ใจช่วยเหลือพวกนางและน้องชายเท่านี้นางก็ซาบซึ้งในบุญคุณมากพอแล้ว จะให้นางหนีเอาตัวรอดแล้วทิ้งผู้มีพระคุณไปเช่นนี้หรือนางทำไม่ได้หรอก


หลินหรงเม้มปากแน่น “มานี่มา” นางรั้งร่างเล็กๆของเด็กทั้งสองมาใกล้แล้วโอบกอดพวกเขาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง “หากจะต้องตายเราก็จะตายด้วยกันนี่แหละ” พูดจบคนของเรือนเศรษฐีลั่วสามสี่คนก็กรูกันเข้ามาล้อมทั้งสามเอาไว้ทุกด้าน


“พ่อบ้านฉวน นางอยู่นี่ขอรับ!


“ดี! จัดการฆ่านางทิ้งเสียแล้วเอาศพนางไปให้นายท่าน”


“ขอรับ!!


ได้ยินเช่นนั้นเด็กน้อยทั้งสองก็ตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว หลินหรงเองก็ไม่ใช่ว่าไม่กลัวแต่นางรู้สึกผิดมากกว่าที่พาเด็กทั้งสองคนมาติดร่างแหไปด้วยเช่นนี้


“น่าเสียดายความงามนักแต่คำสั่งก็คือคำสั่งนะขอรับคุณหนู ข้าน้อยต้องขออภัยท่านด้วย” หนึ่งในสี่เงื้อดาบในมือขึ้นสูงหมายจะสังหารทั้งสามให้ตายคามือ


ทว่าไม่ทันที่พวกมันจะได้ลงดาบ คมกระบี่ก็เชือดเฉือนเอาท่อนแขนของชายคนนั้นจนขาดกระเด็น



TALK: อุ๊ย!! เกิดอะไรขึ้นนะ ใครมาๆ หรือจะเป็นชาวบ้านแถวนั้น หูยยยยต้องติดตามกันค่าาาา


ปล. ฝากหนังสือเรื่อง จอมนางผลาญใจ ด้วยนะคะ ตอนนี้ถูกตีพิมพ์โดยสนพ.ไลต์ออฟเลิฟและมีวางจำหน่ายตามแผงหนังสือนายอินทร์และซีเอ็ดทุกสาขาแล้วเน้อ หรือสะดวกอีบุ๊คก็ไปสอยได้ทั้งหน้าเวบของ meb แล้วก็ naiin ได้เลยนะคะ 




จอมนางผลาญใจ
เหอไป๋ซิง
www.mebmarket.com
          องค์หญิงว่านเหม่ยหลัน  คือเครื่องบรรณาการจากต่างแคว้นที่ต้องทนอยู่อย่างตรอมตรม หลังจากถูกใส่ความว่าวางยาพระสนมจนแท้งครรภ์มังกร จึงได้รับคำสั่งขับไล่ให้ไปอยู่ยังท้ายวัง เมื่อเป็นเช่นนี้นางจึงตัดสินใจปลิดชีวิตตนเองหนีความอัปยศอดสู…          ในห้วงเวลาเดียวกันของโลกคู่ขนาน ขณะที่วิญญาณของ องค์หญิงว่านเหม่ยหลัน สิ้นสลาย วิญญาณของ  ซ่งเหม่ยหลัน  ก็เข้ามาแทนที่          ไม่! อย่าได้คิดว่า ซ่งเหม่ยหลัน ในร่างของพระสนมที่ถูกลืมเลือนจะตื่นขึ้นมาพร้อมความหมองเศร้า กล้ำกลืนฝืนทน กินหมั่นโถเคล้าน้ำตา อาการแบบนั้นไม่ใช่นางแน่ เพราะนางจะลุกขึ้นมาเช็กบิลบุคคลสำคัญ ผู้เป็นตัวต้นเหตุอย่าง  อี้เหลียนฮ่องเต้          เดี๋ยวนะ! นางอาจประมาทเกินไป เพราะยังไม่ทันได้วางแผนเล่นงานเขา ซ่งเหม่ยหลัน ก็ถูกสุนัขจิ้งจอกผู้สวมหน้ากากพยัคฆ์ใช้จังหวะชิงเล่นนางก่อน…         


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 220 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

413 ความคิดเห็น

  1. #241 rossukon2531 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 20:25
    พระเอกมาช่วยแล้ว
    #241
    0
  2. #211 Mimiwan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 11:36
    ตัดฉับเลยอะไรท์ กำลังมัน
    #211
    1
    • #211-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      14 มกราคม 2562 / 15:34
      อ่านต่อๆๆ
      #211-1
  3. #22 P_Phor (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 21:02
    กำลังหนุกเลย รอค่าาาาา
    #22
    1
    • #22-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      14 ธันวาคม 2561 / 08:16
      ขอบคุณค่าาาา
      #22-1
  4. #15 nenut (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 11:37

    ใครหว่า พระเอกใช่ไหม
    #15
    1
    • #15-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      12 ธันวาคม 2561 / 12:07
      วันเสาร์รู้กันโฮะๆๆๆ
      #15-1
  5. #14 numayza555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 10:24

    ใครมาข่วยกัน รอน้าาา
    #14
    1
    • #14-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      12 ธันวาคม 2561 / 10:42
      ขอบคุณที่เมนท์คุยกัน กะลังเหงาเลยเนี่ย 5555
      #14-1