[END] 4P Yaoi Net I Dol [ChanBaek,KaiBaek,HunBaek]

ตอนที่ 3 : Net I Dol :: 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 864
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    10 ม.ค. 64

 

Net I Dol :: 02

 

 

 

3 ปี ผ่านไป

 

 

“ ทำไมวันนี้ตื่นเร็วจังครับ ” ผมถามพี่จงอินเมื่อเห็นว่าเขากำลังยืนเเต่งตัวอยู่หน้ากระจก ปกติแล้วจะเป็นผมที่ตื่นก่อนเสมอและจะเป็นคนปลุกพี่จงอินทีหลัง

 

“ ต้องไปหาคุณย่าครับ ” พี่จงอินตอบ โดยที่ยังยืนเซ็ตผมและฉีดน้ำหอมไปด้วย

 

“ ไม่พ้นเรื่องแต่งงานอีกตามเคย ” ผมพูดด้วยสีหน้าเศร้าๆ 

 

 

ตอนนี้ผมกับพี่จงอินคบกันมาได้ 3 ปีแล้ว พี่จงอินส่งเสียให้ผมเรียนตามที่เขาบอกกับผมในคืนแรกที่เราเจอกัน แต่ผมก็ยังเป็นกังวลอยู่ดี ผมเลยขออนุญาตพี่จงอินทำงาน เป็นงานถ่ายแบบทั่วไปของวัยรุ่น พี่จงอินไม่ห้าม แถมยังตามใจผมทุกเรื่อง แต่แค่บอกกับผมว่า อยากจะทำอะไรก็ทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ให้ผมบอกพี่เขาก็พอ ง่ายๆเลยก็คือ พี่จงอินจะต้องรู้ทุกเรื่องของผมนั่นเอง

 

ในระหว่างทางที่เราคบกันมาพี่จงอินก็ไม่ได้วอกแวก ไม่มีเรื่องมือที่สามเข้ามาทำให้ผมหนักใจเลยสักครั้ง แต่จะมีเรื่องเดียวที่ผมหนักใจที่สุดเลยก็คือ..

 

เรื่องที่บ้านของพี่จงอิน

 

เมื่อตอนที่ผมกำลังจะขึ้นปี 2 ผมไปทานข้าวกับพี่จงอินที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง และได้ไปพบเข้ากับคุณย่าและคุณแม่ของพี่จงอิน พี่จงอินรีบบอกพวกท่านทันทีว่าผมเป็นเพียงนายแบบโฆษณา ผมเองก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าพี่จงอินทำงานเป็นช่างภาพ แต่เรื่องนั้นไม่เท่าไหร่ มาเรื่องที่พี่จงอินปิดบังสถานะของผมกับครอบครัวเขาก่อนดีกว่า 

 

คุณย่ากับคุณแม่พี่จงอินก็เหมือนจะไม่เชื่อ จนผมเห็นสีหน้าของพี่จงอินที่ไม่สู้ดี ผมก็เลยพูดออกไปว่าผมเป็นแค่นายแบบอย่างที่พี่จงอินพูด และวันนี้ก็มีงานแก้ เลยต้องออกมาคุยกันตามปกติ 

 

พอเคลียจบแล้วพี่จงอินก็รีบอธิบายให้ผมฟังทันที ว่าความจริงแล้วคุณย่ากับคุณแม่ได้ทำการหมั้นหมายเขากับลูกสาวเพื่อนแม่เอาไว้ เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ และเพื่อมรดกในส่วนของพี่จงอิน แต่ที่พี่จงอินไม่ยอมแต่งก็เพราะว่าตอนนี้พี่จงอินมีเงินเหลือใช้มากๆ เผลอจะมากกว่ามรดกในส่วนของเขาที่จะได้รับอีกมั้ง

 

ตอนแรกผมก็โกรธเขานะ แต่จะให้ทำไงได้ ผมรักพี่จงอินไปแล้วหนิ

 

 

 

“ ไม่เอาน่า ไหนเราคุยกันเรื่องนี้แล้วไง ” พี่จงอินที่เห็นว่าผมนิ่งไป ก็เดินเข้ามากอดผมจากทางด้านหลัง แล้วซุกใบหน้าคนลงมาที่ซอกคอขาวทันที 

 

“ แล้วถ้าเกิดว่าคุณย่าพี่ยื่นคำขาด ว่าให้แต่งงานภายในเดือนนี้ แล้วจะยกมรดกให้เลย พี่จะทำยังไง ”

 

“ พี่ก็ไม่แต่ง ไม่เอามรดกด้วย ” พี่จงอินพูดเสียงหวาน “ แล้วก็มาอยู่ให้หนูเลี้ยงพี่ยังไงล่ะจ้ะ ” ก่อนจะพรมจูบไปทั่ว ซึ่งผมก็ยืนนิ่งให้พี่จงอินไล่จูบอยู่อย่างนั้น และนี่คงจะเป็นอย่างหนึ่งในการที่จะทำให้พี่จงอินไปไหนไม่รอด รักผม หลงผมจนหัวปักหัวปำ 

 

ผมมักจะมอบเซ็กซ์ที่แสนเร่าร้อนให้กับพี่จงอินเสมอ พี่จงอินเองที่มีรสนิยมดิบๆเถื่อนๆ พอเจอลีลาของผมเข้าไปก็แทบจะคลานเข่าเข้ามาหา ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพาไปจงอินไปจากผมเด็ดขาด ให้ตายยังไงก็ไม่ยอม

 

“ อื้ออ พี่จงอิน อย่าทำรอย บ่ายนี้ แบคมีงา.น อ อ๊ะ อื้ออออ ” ผมย่นคอหนีสัมผัสอันแสนเร่าร้อนของพี่จงอิน ทำทีเป็นส่งเสียงร้องหวานหูและปะปนไปด้วยความเชื้อเชิญ ก่อนที่จะถูกเขาจับดันให้ชิดกับกำแพง กดร่างผมจนใบหน้าแนบลงไปกับผนังห้องแสนเย็นเฉียบ

 

 

ผมใช้ฟันขบริมฝีปากล่างเพื่อระบายอารมณ์รุนแรงที่พี่จงอินได้มอบให้

 

 

เจ็บปวด แต่ก็มีความสุข

 

 

 

“ ฝากบอกคุณย่าที ว่าฉันอาจเข้าไปสายนิดหน่อย พอดีต้องเอางานไปแก้ ” 

 


 

พี่จงอินกรอกเสียงใส่ปลายสายโดยไม่รอให้ทางนั้นตอบกลับมา ก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่ไยดี แล้วจับร่างผมพลิกให้หันกลับมารับจูบจากเขาอย่างดุเดือด พี่จงอินใช้มือสากกระชากกลุ่มผมบนศีรษะจนหน้าผมเชิดขึ้น ส่งลิ้นร้อนเลียไปทั่วริมฝีปาก ผมก็ได้แต่อ้าปากรอรับลิ้นร้อนของพี่จงอินด้วยความเต็มใจ

 

 

 

 

 

#NetIDol4P

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ ขอบคุณนะครับที่มาส่ง ”

 

“ เต็มใจครับ ” 

 

ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับ เพียงส่งยิ้มให้แล้วเปิดประตูลงจากรถไป พี่โบกอมเป็นนายแบบที่ผมไปถ่ายแบบด้วยกันวันนี้ และเพราะคอนโดของผมเป็นทางผ่านพอดี พี่เขาก็เลยอาสามาส่ง แต่ปกติแล้วพี่จงอินจะเป็นคนไปรับไปส่งผมเป็นประจำ ไม่ว่าจะไปมหาลัยหรือว่าไปทำงานพิเศษ แต่เป็นเพราะว่าวันนี้พี่จงอินไปบ้านใหญ่ คงจะถูกคุณย่าเขาสวดไปหลายบทอยู่ล่ะมั้ง ถึงได้ไม่มีเวลาตอบไลน์ผมเลย 

 

 

 

 

 

 

 

“ ใครมาส่ง ”

 

“ อ๊ะ ตกใจหมด ” ผมยกมือทาบอก พี่จงอินที่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นั่งอยู่ที่กลางห้องโดยที่ไม่ยอมเปิดไฟ “ พี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ”

 

“ ถามว่าใครมาส่ง!! ”

 

“ …………. ” น้ำเสียงดุดันที่ฟังดูก็รู้ว่าไม่พอใจ พี่จงอินกำลังโกรธ “ พี่ที่กองครับ เขาผ่านทางนี้พอดี อ๊ะ ” ผมยังพูดไม่ทันจบพี่จงอินก็ปรี่เข้ามาจับแขนผมไว้แน่น

 

“ บอกกี่ครั้งแล้ว ว่ามีอะไรให้บอก ”

 

“ แบคก็ไลน์บอกพี่แล้วไง ว่าพี่ที่กองจะมาส่ง แต่พี่ไม่อ่านเอง ”

 

“ ไม่อ่านคราวหลังก็โทรสิ อ่อ หรือว่าไปเอากับมันมาแล้ว ”

 

“ พี่จงอิน!! ” ผมสะบัดแขนออกจากพี่จงอินแล้วพูดเสียงดัง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่จงอินโมโหขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ในช่วงที่ผมเข้ามหาลัยแรกๆ มีคนเข้ามาจีบผมเป็นว่าเล่น พี่จงอินพอรู้ก็โมโหมา เขาจับผมดูดคอจนเป็นรอยจั้มไปมหาลัยแทบจะทุกวัน จนตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกับผมแล้ว

 

พี่จงอินเป็นคนอารมณ์ร้อน ขี้หงุดหงิด แต่ทั้งหมดทั้งมวลมันก็เป็นเพราะผมทั้งนั้น ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมพี่จงอินจะต้องโมโหขนาดนั้นด้วย เวลาที่มีใครเข้ามาคุยกับผม ถึงแม้ว่าผมจะพยายามบอกเขาอยู่เสมอว่าผมรักเขา แต่พี่จงอินก็ยังทำเหมือนไม่ไว้ใจผมอยู่ดี แต่ตอนนี้ผมเริ่มจะเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วว่าที่พี่จงอินทำทุกอย่างลงไปทั้งหมด เพราะว่าเขารักผม 

 

“ ถ้าไม่ไว้ใจกันก็เชื่อใจกันบ้างได้ไหม ”  ถึงแม้ว่าการแสดงความรักของพี่จงอินจะดูแปลกไปจากคนอื่น แต่ว่าผมรู้ดีที่สุด รู้ดีที่สุดว่าพี่จงอินรู้สึกยังไง

 

“ แบค คือพี่ ”

 

“ แบคเหนียวตัวอยากอาบน้ำ ” ผมพูดพร้อมกับวางจาจังมยอนและไก่ทอดของโปรดพี่จงอินไว้บนโต๊ะ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปในทันที ถึงแม้ว่าผมจะชินกับการรองรับอารมณ์หงุดหงิดของพี่จงอินได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะน้อยใจไม่เป็น 

 

ผมจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้องน้ำ มองไปที่โต๊ะกินข้าวเห็นพี่จงอินเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว และเจ้าตัวก็กำลังออกไปสูบบุหรี่อยู่ที่ด้านนอกระเบียง ผมถอนหายใจออกมาแล้วเลือกที่จะเดินไปทิ้งตัวลงนอน แทนที่จะไปนั่งรอเขาที่โต๊ะกินข้าว 

 

ราวๆ 5 นาทีผมรู้สึกได้ถึงแรงเคลื่อนไหวของที่นอน ผมที่นอนชิดริมหันหลังให้แกล้งหลับตาลงเมื่อได้รีรับสัมผัสคุ้นเคยจากพี่จงอิน พี่จงอินสวมกอดผมจากทางด้านหลังแล้วฝังใบหน้าลงมาที่ซอกคอผม กลิ่นบุหรี่อ่อนๆและเสียงลมหายใจของเขาดังเป็นระยะอยู่ข้างหู ไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงสัมผัสที่แสนอ่อนโยนอย่างเช่นทุกคืนที่ผ่านมา

 

 

 

 

 

“ วันนี้ไม่ได้ กูบอกแล้วไงว่าจะพาแฟนไปเที่ยว ” ผมได้ยินเสียงพี่จงอินกำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคนอยู่ ก่อนจะค่อยๆลืมตาดูนาฬิกา เพิ่งจะ 7 โมง พี่จงอินตื่นเร็วอีกแล้ว หรือว่าต้องไปบ้านใหญ่อีกนะ

 

“ ไอ้ห่าชาน บริษัทมึงก็ตั้งใหญ่โต ช่างภาพก็มีเป็นสิบเป็นร้อย ทำไมต้องเป็นกูวะ ” พี่จงอินวางโทรศัพท์ลงบนเค้าเตอร์ กดเปิดสปีกเกอร์โฟนแล้วหันกลับไปทำอาหารต่อ 

 

“ โปรเจคนี้มันสำคัญมากจริงๆ ไอ้เซมันรับงานในรอบปีเลยนะเว้ย มันบอกว่าถ้ามึงไม่มาถ่ายภาพขึ้นปกให้ มันก็จะไม่ถ่ายหนังให้กู นะ นะไอ้อิน มึงช่วยกูหน่อยนะ นะ ” พี่จงอินน่าจะกำลังคุยกับพี่ชานยอล เจ้าของค่ายหนังที่พี่จงอินเคยเล่าให้ฟังว่าสนิทกันมาตั้งแต่เรียนเมืองนอกด้วยกัน 

 

“ วันนี้กูกับแฟนว่างตรงกัน และกูก็จะพาแฟนกูไปเที่ยว มึงเข้า่ใจที่กูพูดไหมเนี่ย ”

 

“ เข้าใจ แต่มึงเข้าใจกูบ้างได้ป่าววะ ไอ้เซมันไม่รับงานมาตั้งนาน มีแต่คนเรียกร้องไห้มันกลับมาถ่าย กว่ากูจะไปอ้อนวอนมันมาได้ ”

 

“ พี่จงอินไปเถอะครับ ไว้เราค่อยไปวันหลังก็ได้ ” ผมที่ฟังบทสนทนาของพี่จงอินกับเพื่อนก็อดที่จะเห็นใจคนในสายไม่ได้

 

พี่จงอินหันมามองผมแล้วยิ้ม คงจะเป็นเพราะผมไม่ได้มีท่าทีว่าโกรธเขาอย่างเมื่อคืนล่ะมั้ง เขาก็เลยยิ้มออกมาจนตาหยีแบบนั้น

 

“ ถ้างั้นกูพาแฟนกูไปด้วยล่ะกัน เผื่อจากฝากฝังให้เป็นนางเอกหนังของมึงสักเรื่องสองเรื่อง ” พี่จงอินพูดใส่ปลายสาย แล้วจับมือผมลูบเล่นไปมา 

 

“ ดีเลย ได้ข่าวว่าคบกับมาหลายปี พามาให้กูกับไอ้เซรู้จักบ้าง ”

 

“ เออๆ เดี๋ยวกูรีบออกไป ”

 

 

 

 

#NetIDol4P

 

ฝากติดตามเน็ตไอดอลด้วยนะค้าบบบ

 

บรรยายอาจไม่สมูทเท่าไหร่ ตามสไตล์ไรท์เองจ้า

เจอคำผิดแจ้งได้จ้า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น

  1. #10 Rekkoon6104 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 23:02
    รอค่ะะะ ไปเจอแล้วยังไงน้าาาาาา
    #10
    0
  2. #9 AtitayaPsrk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 21:18
    กรี้ดดดรอค่ะรออยากเห็นตอนมาเจอพร้อมกันสามคนแล้วว
    #9
    0