[END] 4P Yaoi Net I Dol [ChanBaek,KaiBaek,HunBaek]

ตอนที่ 2 : Net I Dol :: 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    8 ม.ค. 64

 

Net I Dol :: 01

 

 

 

สวัสดีครับ ผมชื่อแบคฮยอน พยอน แบคฮยอน ผมเกิดมาในครอบครัวฐานะปานกลาง พ่อกับแม่ของผมท่านรักกัน และมีผมที่เกิดขึ้นมาจากความรัก แต่ก็อย่างที่ใครต่อใครต่างรู้กันดี ว่าคำว่ารักคำเดียว มันไม่มีค่ามากพอที่จะทำให้ชีวิตสุขสบาย

 

เงินต่างหากล่ะ ที่เป็นปัจจัยหลักในการใช้ชีวิต

 

ในตอนที่ผมอายุได้ 4 ปี พ่อก็แต่งงานใหม่ ผู้หญิงคนนั้นดูท่าทางแล้วน่าจะมีเงิน ตอนนั้นผมเองที่ยังโตไม่มากพอที่จะรับรู้เรื่องของผู้ใหญ่ ก็ได้แต่คิดอยู่ในใจว่า ทำไมแม่ต้องร้องไห้ และทำไมพ่อถึงไม่กอดแม่ อย่างที่พ่อเคยทำ

 

จนกระทั่งผมอายุได้ 10 ปี โตพอที่จะรับรู้เรื่องราวทุกอย่าง พ่อสั่งให้ผมเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่ใหญ่ และสั่งให้ผมกับแม่ คอยดูแลลูกสาวและลูกชายคนใหม่ของพ่อ ห้ามขัดใจโดยเด็ดขาด 

 

ผมกับแม่ถูกแกล้งสารพัด แม่ใหญ่มักจะสั่งให้แม่ทำงานหนักๆ และเรียกผมให้ไปคอยรับใช้ลูกๆของเขา ถ้าผมไม่ยอมแม่ใหญ่ก็จะทำร้ายผม ทำร้ายแม่

 

ผมไม่รู้ว่าผมจะต้องอดทนกับความเลวร้ายแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ผมร้องไห้ทุกวัน ที่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ และก็เหมือนว่าโชคชะตาจะคงยังไม่พอใจกับสิ่งที่ผมเจอ…

 

ในเช้าวันเกิดของผมในวัย 11 ปี แม่ไม่อยู่แล้ว แม่ทิ้งผมไว้ที่นี่เพียงลำพังและหนีไปจากผม วินาทีนั้นผมทำอะไรแทบจะไม่ถูก ได้แต่คิดเพียงว่า ทำไมแม่ไม่พาผมออกไปจากขุมรกแห่งนี้ด้วย ทำไมแม่ถึงได้เห็นแก่ตัวหนีไปคนเดียวแบบนี้

 

ทำไม?

 

เด็กที่อายุเพียง 11 ปี อย่างผมจะทำอะไรได้ นอกจากอดทนอยู่ในบ้านหลังนั้นมาจนถึงอายุ 18 ปี และกำลังจะเรียนต่อมหาวิทยาลัยตามที่วาดฝันไว้ แต่แล้วความฝันของผมก็ดับวูบ เมื่อแม่ใหญ่สั่งให้ผมเลิกเรียน โดยให้เหตุผลว่าเปลืองเงิน แค่ให้ที่ซุกหัวนอน มีอาหารให้กินก็ดีจะแย่

 

เหอะ ตลกสิ้นดี 

 

ผมดึงดันที่จะเรียนต่อให้ได้ ผมบอกกับพ่อและแม่ใหญ่ว่า ผมจะทำงานและส่งตัวเองเรียน โดยไม่ขอเงินพวกเขา แล้วรู้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น แม่ใหญ่ทำร้ายผม คราวนี้เขาใช้แจกันราคาแพงเขวี้ยงใส่ผมจนเลือดออก ซ้ำยังเข้ามาทุบตีอย่างไร้ความปราณี พ่อทำท่าจะเข้ามาห้าม ผมเห็นสีหน้าของพ่อที่เหมือนจะรู้สึกผิดกับผม แต่ก็แค่แว๊วเดียว พอแม่ใหญ่ตวาดหน่อยพ่อก็นิ่ง และมองผมโดยไม่ทำอะไรสักนิด 

 

ผมใช้แรงเฮือกสุดท้าย ผลักแม่ใหญ่ให้ออกห่างตัว แต่ผมคงจะผลักแรงไปหน่อย แม่ใหญ่เลยหงายหลังล้มลงไปทับเศษแจกันที่แตกอยู่บนพื้น พ่อตกใจทำอะไรไม่ถูก ลูกสาวลูกชายของเขาก็ทำท่าจะกรูเข้าหาผม แต่พอผมชี้หน้าก็ไม่มีใครกล้าเข้ามา

 

“ บุญคุณที่เลี้ยงดูกันมา ผมไม่มีทางลืม ที่ผ่านมาที่ผมยอมให้พวกคุณทำร้ายไม่ใช่เพราะว่าผมกลัว ไม่ใช่เพราะว่าผมไม่มีที่ไป แต่เพราะว่าผมยังเห็นคุณเป็นพ่ออยู่ แต่ในเมื่อทุกอย่างมันชัดเจนขนาดนี้แล้ว ผมก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่ และต่อไปนี้ ผมไม่ใช่ลูกคุณอีกต่อไป ขอให้มีความสุขกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านะครับ ”

 

ผมร่ายประโยคยาวเหยียดใส่หน้าพ่อที่ดูจะตกใจมากกับการกระทำของผม ก่อนที่ผมจะวิ่งเข้าไปหยิบกระเป๋าที่เรือนหลังบ้าน แล้วเดินออกไปโดยไม่คิดที่จะหันหลังกลับไปมองมันอีกเลย

 

 

 

 

 

 

ผมพาตัวเองเดินออกมาจากขุมนรกนั้น ที่ผมอดทนอยู่มาได้ถึง 18 ปีเต็ม วันนี้ความอนทนของผมมันหมดลงแล้ว ผมไม่อยากอดทนอีกต่อไปแล้ว ต่อไปนี้อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ผมทิ้งตัวนั่งลงที่ป้ายรถเมล์ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาย 

 

 

ป่านี้แม่ก็คงจะมีความสุข กับชีวิตใหม่ที่เค้าเลือก 

 

 

แล้วดูผมสิ ทำไม่ชีวิตผมถึงได้เป็นแบบนี้ ผมหลับตาลงช้าๆ นึกสมเพชตัวเองอยู่ภายในใจ และเฝ้าภาวนา ภาวนาอย่างที่ผมเคยทำในทุกๆวัน ว่าให้ผมหลุดพ้นจากความทุกข์ และมีชีวิตใหม่ที่ดีขึ้นกว่านี้

 

และวันนี้ฟ้าคงจะเห็นใจผม ตอบรับคำขอจากผม

 

 

คำขอจากเด็กธรรมดาๆคนหนึ่ง

 

 

“ น้ำตามันไม่เหมาะกับเราเลยสักนิด ” เขาว่าอย่างใจดีก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ผม ผมมองหน้าเขา และมองการแต่งตัวที่แสนจะดูดีมีภูมิฐาน ก่อนจะรับผ้าผืนนั้นมาเช็ดน้ำตา

 

“ ขอบคุณครับ ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นอยู่เล็กน้อย

 

“ เปลี่ยนจากคำขอบคุณ เป็นรอยยิ้มหวานๆแทนได้ไหมครับ ”

 

“ …………. ” ผมค่อยๆหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง และเห็นว่าเขากำลังนั่งมองผมอยู่ด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม และนั่นก็ทำให้ผมหลุดยิ้มตาเขาออกมาในที่สุด

 

 

“ พี่ชื่อจงอินนะ คิมจงอิน

 

“ ผม ”

 

“ พยอน แบคฮยอน ” ยังไม่ทันที่ผมจะแนะนำตัวเองพี่เขาก็พูดชื่อผมขึ้นมา ทำเอาผมตกใจมองเขาอย่างงงๆ

 

“ พี่รู้จักชื่อผมได้ยังไงครับ ”

 

“ ว่าแล้วเชียวว่าเราต้องจำพี่ไม่ได้ ”

 

“ ครับ ” ผมเลิกคิ้วถาม ยิ่งคุยก็ยิ่งงง 

 

“ เดือนที่แล้วพี่เข้าไปนิเทศที่โรงเรียนเราตั้ง 1 อาทิตย์ พี่น่ะ จำเราได้แม่นเลย ” พี่จงอินเริ่มเล่า

 

เมื่อเดือนที่แล้วมีมหาลัยหลายมหาลัยต่างพากันเข้ามาที่โรงเรียนของผม เพื่อที่จะเป็นตัวเลือกให้เด็กที่กำลังจะจบ ได้มีสิทธิ์เลือกที่จะเรียนมหาลัยที่ตัวเองชอบ หนึ่งในนั้นก็คงจะมีพี่จงอินด้วย แต่ผมคงไม่ทันได้สังเกตล่ะมั้ง

 

“ พี่เห็นเราครั้งแรกก็ชอบเลย ” 

 

“ อ ”

 

“ พี่หมายถึง ชอบรอยยิ้ม ” พี่จงอินพูดไปยิ้มไป “ ดูสดใส น่ารัก พี่อยากจะเข้าไปทัก แต่ก็กลัวจะถูกอาจารย์ดุ ”

 

“ อ่อ ครับ ”

 

“ แล้วนี่ทำไมถึงได้มาอยู่ตรงนี้ล่ะครับ มันอันตรายรู้ไหม ” 

 

“ คือว่าผม ทะเลาะกับที่บ้านน่ะครับ ”

 

“ …………. ”

 

“ ผมคงจะกลับเข้าไปไม่ได้อีกแล้ว ” ผมว่าอย่างอ่อนใจ ผมอยากออกมาจากบ้านหลังนั้นก็จริง แต่ก็ไม่ได้คิดมาก่อน ว่าผมจะไปอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร แล้วทำยังไงต่อไป

 

“ มีอะไรเล่าให้พี่ฟังได้นะครับ เก็บไว้คนเดียวมันจะยิ่งทำให้เรากดดันตัวเอง ”พี่จงอินเอื้อมมือมาจับมือผมไว้ ผมเงยหน้ามองพี่เขาที่มองมาที่ผมด้วยแววตาแห่งความหวังดี

 

ผมตัดสินใจเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พี่จงอินฟัง ผมตัดสินใจเล่าให้คนแปลกหน้าที่ผมไม่รู้จักแม้กระทั่งนิสัยใจคอของเขา ผมเล่าให้เขาฟังอย่างไม่คิดที่จะปิดบัง

 

 

 

 

 

#NetIDol4P

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ ห้องน้ำอยู่ทางนู้นครับ ไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อน เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้ทาน ”

 

“ ครับ ” ผมตอบพี่จงอินแล้วหยิบชุดคลุมอาบน้ำที่เขายื่นให้ เดินหายเข้าไปในห้องน้ำทันที จะว่าผมเป็นเด็กใจแตกก็ได้นะ ที่ผมยอมขึ้นรถมากับพี่จงอินทันทีที่เขาชวนมาที่นี่ 

 

พี่จงอินบอกกับผมในระหว่างที่เรานั่งรถมาด้วยกันว่า ในเมื่อคนที่นั่นไม่ต้อนรับผม ไม่อยากให้ผมเรียนหนังสือ พี่จงอินจะเป็นคนส่งผมเรียนต่อเอง เด็กที่ไม่เคยได้รับแม้กระทั่งความรักความเอาใจใส่จากใครอย่างผม พอได้ยินสิ่งที่พี่จงอินพูดผมก็ถึงกับน้ำตาคลอ ผมไม่มีอะไรจะเสียแล้ว หากครั้งนี้ผมตัดสินใจพลาด ผมจะไม่โทษใครนอกจากตัวเอง 

 

 

 

“ ทานได้ไหม ” ผมมองข้าวผัดกิมจิไข่ดาวกับซุปร้อนๆที่วางอยู่บนโต๊ะสลับกับมองหน้าพี่จงอิน ก่อนจะพยักหน้าตอบหงึกๆเพราะผมเองก็หิวมากๆ ไม่ได้กินอาหารที่ทำใหม่ๆแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

 

ผมนั่งทานอาหารฝีมือพี่จงอินไปได้เพียงจนเกือบหมด ก่อนที่เขาจะรินน้ำใส่แก้วส่งให้ผม 

 

“ พี่ทำอาหารอร่อยจังครับ ”

 

“ ไว้พี่จะทำให้เรากินบ่อยๆ ”

 

“ จริงเหรอครับ ” ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วจับมือพี่จงอินอย่างลืมตัว ตอนนี้ใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ พี่จงอินใช้มือลูกแก้มของผมเบาๆ แล้วค่อยๆกดจูบลงมาที่ปากของผม 

 

ผมเองก็ไม่ได้อ่อนต่อโลกถึงขนาดที่ว่า ไม่รู้ว่าพี่จงอินจะทำอะไร ผมปล่อยให้พี่จงอินจูบผมอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เขาจะค่อยๆเริ่มขยับริมฝีปากแล้วสอดลิ้นร้อนเข้ามาในปากของผม

 

ผมใช้มือขยำเสื้อของพี่จงอินด้วยความประหม่า พี่จงอินจูบเก่งจนผมทำตัวไม่ถูก ได้แต่ปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาเป็นคนดำเนินการเองทั้งหมด

 

เสื้อและกางเกงของผมเริ่มถูกพี่จงอินถอดออกไปทีละชิ้น ทั้งๆที่เขายังคงจูบกับผมอยู่ไม่ห่าง มารู้ตัวอีกทีแผ่นหลังของผมก็นอนลงไปบนที่นอนเสียแล้ว พี่จงอินผละออกไปถอดเสื้อผ้า แต่ก็ยังส่งสายตาที่โคตรจะเซ็กซี่มาให้ผม 

 

“ เป็นของพี่นะ ” พี่จงอินพูด และไม่รอฟังคำตอบจากผม เขาจัดการทำอะไรต่อมิอะไรตามที่ใจเขาต้องการ โดยที่ผมเองก็เต็มใจให้เขาทำอย่างไม่ขัดขืน ในยามที่ผมและพี่จงอินรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขสมและความอิ่มเอมใจ พี่จงอินมอบความหฤหรรษ์ให้ผมอย่างถึงอกถึงใจ ปรนเปรอผมจนแทบจะคลั่งตาย

 

 

 

“ พี่จงอินของน้อง อ่าาา ”

 

 

 

 

#NetIDol4P

 

ฝากติดตามเน็ตไอดอลด้วยนะค้าบบบ

 

บรรยายอาจไม่สมูทเท่าไหร่ ตามสไตล์ไรท์เองจ้า

เจอคำผิดแจ้งได้จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น

  1. #38 PampAm115 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2564 / 06:02
    พี่จงอิ๊นนนนนนนนนรนร
    #38
    0
  2. #7 PArk❤E,M (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 16:36
    โอวววววว พี่จงอินล่อน้องเลยนะคะ
    #7
    0
  3. #6 GaileeWarp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 10:28

    *ดูแล ผิดๆๆ

    #6
    0
  4. #5 GaileeWarp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 10:28

    คุมตำรวจขาาา มีคนกินเด็กค่าาาาา😊😊😊 งื้อออดีจังเลยฝากพี่จงอินดธแลน้องด้วยน้าาาาา

    #5
    0