[END] 4P Yaoi Net I Dol [ChanBaek,KaiBaek,HunBaek]

ตอนที่ 11 : Net I Dol :: 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    23 ก.พ. 64

 

Net I Dol :: 10

 

 

 

JONGIN

 

 

“ ที่ชวนพวกกูมา คงไม่ใช่แค่ให้มานอนกับน้องแบคหรอก ใช่ไหม ” ไอ้ชานก็ยังคงเป็นไอ้ชานอยู่วันยันค่ำ ฉลาด และเดาทางเพื่อนได้อยู่เสมอ

 

 

หลังจากที่ผมกับพวกมันมีอะไรกับน้องเสร็จ ผมก็จัดการทำความสะอาดและป้อนยาให้น้องแบคเรียบร้อย และก็ทิ้งตัวนอนบนเตียงด้วยกัน 4 คน 

 

ตอนนี้ก็เกือบจะ 11 โมงแล้ว ผมที่ตื่นก่อนก็เรียกมันสองคนให้ออกมาคุยธุระสำคัญข้างนอก โดยปล่อยให้น้องได้นอนพักหลังจากเมื่อคืนน้องถูกพวกผมรังแกเสียจนสลบไป

 

 

“ เออ มีเรื่องนิดหน่อยว่ะ ”

 

“ เรื่องอะไรวะ น่าเครียดเชียว ” ไอ้เซพูดพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ออกมา

 

“ เมื่อวันก่อนกูกลับบ้านไปหาคุณย่าตามคำสั่ง ” ผมเริ่มเล่ารายละเอียดแห่งความเครียดของตัวเองให้มันสองคนฟัง เริ่มจากที่คุณย่าเรียกผมเข้าไปพบ แล้วยื่นคำขาดให้ผมแต่งงานกับคนที่ท่านเลือกไว้ให้ หากว่าผมไม่ยอมทำตามสิทธิ์ในสมบัติและมรดกต่างๆของผมจะถูกจำแนกออกให้ลูกหลานคนอื่นอย่างเท่าเทียมกัน 

 

ซึ่งถ้าเอาจริงๆแล้วผมก็ไม่ได้อยากได้ในส่วนตรงนั้นสักเท่าไหร่ ลำพังเงินเก็บส่วนตัวของผมที่มีอยู่ในตอนนี้ก็สามารถใช้ได้ไปถึงชาติหน้า แต่ที่ผมเครียดก็เพราะว่าผมหงุดหงิด หงุดหงิดที่จะต้องเสียในส่วนที่เป็นของผมไปให้กับไอ้ลูกหลานนอกคอกพวกนั้น ซึ่งผมยอมไม่ได้จริงๆ

 

 

“ เชี่ย แม่งอย่างกับในหนัง ” ไอ้เซพูดพร้อมกับทำท่าทางขนลุก

 

“ แล้วยังไงต่อวะ มึงจะให้พวกกูช่วยอะไร ” ไอ้ชานพูด

 

“ ในชีวิตนี้กูไม่มีอะไรที่ต้องห่วงเลยเว้ย นอกจาก.. ”

 

“ …………. ”

 

“ …………. ”

 

“ เรื่องน้อง ” 

 

ในชีวิตนี้ผมไม่มีอะไรที่จะต้องห่วง ไม่มีอะไรที่จะต้องกังวลเลยนอกจากเรื่องแบคฮยอน ผมเป็นห่วงน้อง เป็นห่วงว่าน้องจะรู้สึกยังไงถ้ารู้ว่าผมจะต้องไปแต่งงานกับคนอื่น เป็นห่วงน้องในทุกๆเรื่อง ผมเองก็พอจะรู้ว่าทั้งไอ้เซและไอ้ชานมันก็รู้สึกดีกับน้อง อย่างที่น้องเองก็รู้สึกดีกับพวกมัน ผมเลยอยากที่จะฝากฝังพวกมันสักหน่อย ว่าให้คอยดูแลน้องทีในขณะที่ผมต้องไปทำหน้าที่ของตัวเอง

 

“ กูเองก็พอจะดูแลน้องแบคได้ในบางเรื่อง แต่ถ้าจะให้มาคอยตามแบบมึง..เห็นทีว่าจะไม่ได้ว่ะ ” ไอ้ชานที่พอจะรู้ความหมายของผมดีพูดขึ้นเสียงเรียบ “ ไหนจะหน้าที่การงานกูอีก ถ้าคนในบริษัทรู้กูจะดูไม่ดีเอาได้ ”

 

“ กูนี่ยิ่งไม่ได้ใหญ่ นักข่าวสมัยนี้หูตาไวอย่างกับอะไรดี ” ไม่ต่างกันกับไอ้เซ

 

 

 

“ ถ้างั้นพวกพี่ก็ไม่ต้องมายุ่งกับแบค ไม่ต้องมาสนใจ และก็ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกันอีก ” น้องแบคที่ไม่รู้ว่าตื่นขึ้นมาได้ยินพวกผมตอนไหนพูดออกมาเสียงดัง ดวงตากลมโตแดงกล่ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตา สีหน้าและท่าทางของน้องที่มองมาทางพวกผมในตอนนี้ทำเอาพวกผมถึงกับไปไม่เป็น 

 

“ แบค คือพี่.. ”

 

“ ผมไม่อยากฟัง และขอความกรุณาอย่าเข้ามาใกล้ผมอีก ” น้องขยับหนีพูดทั้งน้ำตา น้องคงจะเสียใจมาก ที่ได้ยินพวกผมพูดอะไรแบบนั้นออกไป “ ผมรู้ตัวดี ว่าผมมันเป็นแค่คนธรรมดาๆคนหนึ่ง คนธรรมดาที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับพวกคุณ ฮึก แต่ผม ผมก็ไม่ได้คิดว่า ฮึก ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะไร้ค่าถึงขนาดที่พวกคุณจะโยนผมเล่นกันไปมาแบบนี้!! ”

 

“ มันไม่ใช่แบบนั้นแบค ฟังพวกพี่ก่อน ” ไอ้ชานทำท่าจะเข้าไปหาน้องแต่น้องก็ขยับหนี ถอยห่างออกไปเรื่อยๆ ผมรู้ดีว่าทั้งไอ้ชานและไอ้เซไม่ได้มีเจตนาที่จะพูดอะไรแบบนั้นออกไป ถ้าเอาจริงๆแล้วในตอนนี้พวกมันเองก็มีความรู้สึกที่ไม่ต่างกันจากผมเท่าไหร่หรอก 

 

น้องร้องไห้ออกมาเสียงดัง เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อนที่ผมไปเจอน้องที่ป้ายรถเมล์ ในตอนนั้นผมสัญญากับตัวเองเอาไว้ ว่าผมจะไม่มีวันทำให้น้องเสียใจแบบในวันนั้นอีกเด็ดขาด แต่ผมก็ทำไม่ได้

 

ยิ่งเห็นผมก็ยิ่งสงสารน้องจับใจ 

 

“ แบค มาหาพี่ ” ผมเรียกน้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ยังไงวันนี้ผมก็ต้องคุยกับน้องให้รู้เรื่อง ไม่อย่างงั้นคนที่จะต้องเสียใจก็คงจะไม่พ้นพวกเราทั้งหมด

 

น้องแบคมองหน้าผมสลับกับไอ้ชานและไอ้เซด้วยแววตาที่ผิดหวัง ไม่พูด ไม่ฟูมฟาย มีเพียงเสียงสะอื้นคลอเบาๆท่ามกลางความเงียบ ก่อนที่น้องจะหันกลับไปหยิบกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

 

“ ผมจะไม่อยู่ เพื่อสร้างความลำบากใจให้กับพวกคุณ ขอบคุณสำหรับความรู้สึกจอมปลอมที่พวกคุณมีให้กับผมนะครับ ” น้องทิ้งท้ายประโยคไว้แค่นั้นแล้ววิ่งออกจากห้องไป โดยมีไอ้เซและไอ้ชานวิ่งตามออกไปติดๆ

 

ผมมัวแต่คิดเข้าข้างตัวเอง ผมมันเห็นแก่ตัว ที่ทำอะไรโดยไม่ปรึกษาน้องก่อน ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าก่อนหน้านี้น้องไปเจออะไรมาบ้าง แต่ก็ยังคิดที่จะเอาแต่ได้ โดยที่ลืมนึกถึงความรู้สึกของน้องไปเสียสนิท ผมทิ้งตัวนั่งหมดแรงอยู่บนโซฟา ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้จริงๆ ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เลย ถ้าเลือกได้ ผมจะไม่พูดมันออกมา 

 

 

หรืออันที่จริง..

 

 

ผมไม่ควรที่จะเลือกทางนั้นตั้งแต่แรก 

 

 

 

 

 

“ น้องขับรถออกไป ก่อนที่กูกับไอ้ชานจะวิ่งไปถึง ” ไอ้เซพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ พวกมันเองก็คงจะไม่ต่างจากผม ถ้าเลือกได้..

 

 

พวกมันจะไม่พูดประโยคที่ทำร้ายจิตใจน้องออกมาแบบนั้น

 

 

 

 

 

#NetIDol4P

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ผมขับรถออกมาจากคอนโดแห่งนั้นอย่างไร้จุดหมาย ผมก็มาจอดที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ก่อนที่จะลงจากรถแล้วเข้าไปติดต่อพนักงาน เพื่อหาที่พัก เพราะตอนนี้ผมไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรแล้ว มันจุก มันตื้อ เจ็บไปหมดเลย 

 

เมื่อได้ห้องพักผมก็ทิ้งตัวลงนอนแล้วปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ผมไม่อยากที่จะคิดถึงคำพูดคนใจร้ายพวกนั้นอีกแล้ว ทำไมทุกอย่างถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้ ทำไมพี่จงอินที่แสนดีกับผมถึงได้ตัดสินใจแบบนั้น พี่ชานยอลกับพี่เซฮุนก็ด้วย ทำไมต้องพูดจาเหมือนกับว่าผมไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับพวกเขาแบบนั้นออกมาด้วย ทำไม!!

 

ผมยกมือกอดตัวเองแล้วปล่อยสมองให้คิดเรื่องทุกอย่างไปเรื่อยๆโดยที่ไม่คิดจะทำอะไร วันนี้ผมจะร้องไห้ให้กับเรื่องเฮงซวยนี้เป็นครั้งสุดท้าย ผมจะไม่ร้องไห้ให้กับพวกเขาอีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว 

 

 

 

ในช่วงสายของอีกวันผมลงมาทานมื้อเช้าที่ทางโรงแรมได้จัดเตรียมไว้ เมื่อคืนผมคงจะเสียใจหนักไปหน่อยถึงได้ใจป้ำเลี้ยวรถเข้าโรงแรมหรูขนาดนี้ เดี๋ยวกินมื้อเช้าเสร็จสงสัยว่าจะต้องรีบเช็คเอาท์ออกแล้วไปหาที่อยู่ใหม่ที่ถูกกว่านี้หน่อย แล้วค่อยหางานใหม่ทำ

 

เงินที่ได้จากการถ่ายหนังมีมากพอให้ผมใช้ได้อีกเป็นปีๆ แต่ผมก็ยังคงอยากที่จะหางานใหม่ทำอยู่ดี สัญญาที่เซนต์ไว้กับบริษัทพี่ชานยอล 1 ปี ก็ใกล้จะหมดลงแล้ว เหลือเพียงอีก 2 เดือนเศษๆเท่านั้น และเมื่อถึงเวลานั้นผมจะเข้าไปเอาหนังสือรับรองการผ่านการฝึกงาน และจะใช้ชีวิตใหม่ให้เป็นของตัวเองให้ดีกว่าเดิม 

 

 

“ ขอโทษนะครับ คุณแบคฮยอนหรือเปล่าครับ ”

 

“ ครับ ” ผมวางมีดและซ้อมลงบนจานอาหารแล้วเงยหน้ามองคนแปลกหน้าที่มีท่าทางสุขุมด้วยความหวาดระแวง

 

“ ไม่ต้องตกใจนะครับ ผมชื่อมินซอกครับ คิมมินซอก เป็นเลขาส่วนตัวของคุณอี้ฟานน่ะครับ ประธานกรรมการบริษัทXXXXXที่อยู่ในเครือกว่า 50 แห่ง ”

 

“ อ่า ครับ ” แล้วไงวะเนี่ย อะไร ยังไง มาบอกผมทำไม แล้วผมควรที่จะตอบหรือแสดงท่าทียังไงกลับไปล่ะเนี่ย 

 

“ พอดีว่า เจ้านายผมอยากจะขอพบคุณแบคฮยอนเป็นการส่วนตัวน่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณแบคฮยอนมีธุระที่ไหนต่อหรือเปล่าครับ ”

 

“ เอ่อ คือว่า ”

 

“ นายผมอยู่โต๊ะทางด้านโน้นเองครับ คุณแบคฮยอนไม่ต้องกังวลนะครับ ”

 

“ ………… ” ผมมองไปตามที่คุณเลขาชี้ เห็นว่ามีผู้ชายรูปร่างดีดูมีภูมิฐาน กำลังนั่งจิบกาแฟด้วยท่าทางสบายๆอยู่ที่โต๊ะอาหารด้านใน ผมยกแก้วน้ำดื่มล้างปากแล้วเตรียมลุกขึ้นยืนเพื่อเดินเข้าไปหาเขาโดยที่ไม่ได้คิดอะไร

 

“ คุณแบคฮยอนครับ ผมเคยดูหนังที่คุณเล่น แซ่บมากเลยนะครับ ” ผมหันไปยิ้มให้กับคุณเลขาแหยๆแล้วรีบเดินตรงไปยังเป้าหมาย

 

จะว่าไปแล้วก็เขินเหมือนกันแหะ 

 

 

 

“ เชิญนั่งครับ ”

 

“ ขอบคุณครับ ” ผมนั่งลงแล้วมองหน้าเขาอย่างรอคำตอบ ประมาณว่ามีอะไรก็รีบๆพูดมา แต่ผมก็ว่า คงไม่พ้นเรื่องมาชวนผมไปถ่ายแบบอะไรหรือเปล่า เห็นว่าเป็นถึงเจ้าของบริษัทอะไรสักอย่าง

 

“ ขออนุญาตเข้าเรื่องเลยนะครับ ”

 

“ ครับ ”

 

“ คุณแบคฮยอนรู้จักผู้หญิงคนนี้ไหมครับ ” ผมมองภาพถ่ายที่ถูกคนตรงหน้ายื่นมาให้ดูด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก มันจุก มันหนักหน่วง หายใจเริ่มจะไม่ค่อยสะดวก รู้สึกได้ถึงขอบตาของตัวเองที่ร้อนผ่าว น้ำสีใสที่พร้อมจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ

 

ภาพถ่ายของผู้หญิงคนนั้น คนที่ทิ้งผมไปในตอนนั้น ทิ้งให้ผมต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมานมาตลอดหลายปี ที่ขุมนรกแห่งนั้น ผู้หญิงที่ได้ขึ้นชื่อว่า..

 

 

 

“ แม่!! ”

 

 

 

 

#NetIDol4P

 

ฝากติดตามเน็ตไอดอลด้วยนะค้าบบบ

 

บรรยายอาจไม่สมูทเท่าไหร่ ตามสไตล์ไรท์เองจ้า

เจอคำผิดแจ้งได้จ้า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น

  1. #30 namzaacafe (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:44
    หรือแบบแม่แบคเป็นแม่เลี้ยงพี่คริสงี้หรอ แล้วเขาก็จะอยากมารับแบคกลับไปเพราะตอนนี้รวยแล้วเปล่าส คูมไรททททมมทท์
    #30
    0
  2. #29 NY_pskpc (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:34
    ไรท์ เอาจริงนะ เราอยากให้อี้ฟานกับน้องได้กานนนน อรั๊ยย คริส อี้ฟาน เเซ่บสุด เพอร์เฟคสุดแล้ววว
    #29
    0