กามเทพล็อคผลรัก

ตอนที่ 7 : G N J J

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ก.พ. 60



Avan Jogia 

อิมเมจพระเอกของเรื่อง

(ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต )






ปัญชิญาเดินนำณภัทรเข้าไปในร้านอย่างคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี ที่นี่เป็นร้านจิ้มจุ่มและขายอาหารทั่วไป ขนาดของร้านไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไปมีอยู่สองชั้น ชั้นบนจะเป็นห้องวีไอพี ต้องจองก่อน วันนี้รู้สึกลูกค้าหนาตาเต็มเกือบทุกโต๊ะ ดีที่เธอเส้นใหญ่โทรมาจองห้องวีไอพีกับนนทวัฒน์เพื่อนสนิทหุ้นส่วนอีกคนของร้านได้ อยู่ๆขาที่ก้าวฉับๆ ก็ชะงักกึก ทำให้คนที่ตามหลังมาติดๆชนเข้าอย่างจัง แรงชนทำให้ปัญชิญาเซไปข้างหน้าเล็กน้อย

“โอ้ย คุณจะหยุดก็ไม่บอก เจ็บมั้ย” ณภัทรซึ่งชนเข้ากับแผ่นหลัง คนที่ส่วนสูงน้อยกว่าตัวเอง ทำให้ปลายคางเขากระแทกเข้ากับศรีษะปัญชิญาอย่างแรง เจ็บเอาเรื่องทีเดียว แต่คนโดนชนกลับนิ่งเงียบ ปัญชิญากำลังมองตรงไปที่โต๊ะที่มีกลุ่มเด็กนักเรียนหญิง 4 คน และผู้ชายหน้าตาคมคาย ผมยาวแต่มัดรวบไว้ด้านหลัง นั่งแผ่ออร่าความหล่อเหลาออกมาจนรู้สึกได้ สังเกตได้จากผู้หญิงหลายๆโต๊ะที่เทียวเหล่ไปยังโต๊ะที่ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่

“คุณ ๆ เป็นอะไรไป แล้วนี่มองอะไร” ณภัทรเห็นอีกฝ่ายเอาแต่จ้องโต๊ะกลุ่มเด็กนักเรียนกับผู้ชายคนนึงตาปริบๆ จึงเข้าไปยืนบังด้านหน้าโบกมือไปมาๆตรงหน้าหญิงสาวก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ

“อะ อะไรของคุณเนี่ย แล้วเอาหน้ามาใกล้ขนาดนี้เพื่อ?” ปัญชิญาผงะหนีอย่างตกใจ

“อ้าว ผมเห็นคุณเหม่อมองอะไรก็ไม่รู้ ถามก็ไม่ตอบ”

“เอ่อ กะ ก็ไม่มีอะไร ไปเถอะค่ะ”หางเสียงดูทอดอ่อนกว่าปกติ ข้อมือเล็กกว่าก็คว้าข้อมือที่ใหญ่กว่ากึ่งจูงกึ่งลากไปยังห้องชั้นบนของร้านที่บรรดาเพื่อนๆรออยู่ก่อนแล้ว ทุกคนหันมามองเมื่อหญิงสาวเปิดประตูเข้าไป จากนั้นก็มีเสียงประหลาดๆ

หูว /ว้าว/บร๊ะ/ โอ้ว

จากคนพวกนี้นั่นคืออะไร ปัญชิญาทำหน้างงอยู่สักพัก แล้วก็สังเกตสายตาทุกคนในห้องไม่ได้จ้องหน้าเธอแต่กับเพ่งตรงมาที่ตำแหน่งข้างล่าง หญิงสาวก้มหน้ามองตำแหน่งที่ทุกคนจ้อง

เอ๊ะ! หรือเธอไม่ได้รูดซิปกางเกงหรือเปล่า   ปัญชิญาเบิกตากว้างมองมือตนเองที่กำลังจับมือของเจ้านายหนุ่ม

“เฮ้ย” ตกใจรีบปล่อยมือคนที่เธอทั้งลากทั้งจูงก่อนหน้านี้ทันที ส่วนคนที่โดนสะบัดมือออกอย่างแรงได้แต่ยิ้ม ทักทายบรรดาวิศวกรที่กำลังมองมาที่ตนอย่างไม่เดือดร้อนใจใดๆ

“สวัสดีตอนค่ำครับ” ณภัทรกล่าวทักทายออกไป จนบรรดาหนุ่มๆและไม่หนุ่มได้สติแข่งกันส่งเสียงทักทายกลับ ไม่รู้เสียงใครเป็นเสียงใคร

“นึกว่าจะไม่มาซะแล้วครับ” ชาตรีกล่าวกับเจ้านายหนุ่มเป็นคนแรก

“พอดี รถเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยครับ” ณภัทรอธิบายเหตุการณ์ที่ทำให้มาช้าและทำไมต้องมาพร้อมกับวิศวกรสาวให้ทุกคนในห้องเข้าใจ

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง” เสียงชัชวาลที่กำลังลูบคางอย่างคนเจ้าเล่ห์ เอ่ยเสียงดังขึ้นมาคนเดียว จนทุกคนเบนสายตาไปที่เขาโดยมิได้นัดหมาย

“แหะๆ ป๋มขอโทษคร๊าบ” ชัชวาลรีบขอโทษขอโพยหลังจากรู้ตัวว่าตนเองกลายเป็นจุดโฟกัสของทุกคน เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างจากสายตาทุกคู่ที่กำลังเล็งมาที่ตน

หลังจากบรรยากาศคลี่คลายทุกคนเริ่มคุยสนุกสนาน แซวกันมากขึ้น ช่วงแรกๆก็ค่อนข้างเกร็งเพราะเกรงเจ้านาย แต่หลังๆณภัทรให้ความเป็นกันเองกับทุกคนโดยไม่ถือตัว ณภัทรลอบมองผู้หญิงคนเดียวในห้องเพราะเธอมีท่าทางแปลกๆไปตั้งแต่ตอนที่อยู่ข้างล่าง คิ้วเรียวสวยขมวดแล้วคลายอยู่หลายรอบ แต่ก็ยังคุยกับเพื่อนร่วมงานปกติเวลามีคนคุยด้วย

“ใครอยากดื่มจ่ายเองนะฮะ ไอ้หว้าเลี้ยงแค่จิ้มจุ่มนะเว้ย” ปัญชิญาเอ่ยเตือนเมื่อเห็นมีคนเรียกร้องอยากดื่มอะไรๆที่มันคล่องคอ

“โห่ นึกว่าจะฟรีหมด”

“น้อยๆหน่อยไอ้เวร เงินเดือนเยอะๆกันทั้งนั้น เอาออกมาใช้มั่งเหอะ” ปัญชิญาส่งค้อนให้คนชอบกินของฟรีที่สุดอย่างเวนัย

“เว โว้ย ไม่ใช่ เวร เดี๊ยะตบด้วยปากสักทีไอ้นี่”

“มามะ ม๊วบๆ” ปัญชิญาทำปากจู๋เสียงดังใส่เวนัย

“หยึย สยดสยองว่ะ กูแค่พูดเล่นนนน”เวนัยทำท่าสะบัดร้อนสะบัดหนาวกับท่าทางของเพื่อนร่วมงานสาว เขาพูดล้อเล่นแบบนี้ประจำกับปัญชิญา แต่ไม่เคยสักทีที่เธอจะทำท่าทางแบบนี้ตอบ อย่างมากก็ยกเท้าใส่เขาเหมือนทุกทีก็ยังโอเคกว่าแบบเมื่อกี้

“หึ ไม่แน่จริงนี่หว่า” ปัญชิญาเบะปาก  ณภัทรนั่งฟังอยู่กระแอมขึ้นเบาๆ

“ใครอยากดื่มอะไรสั่งเลยครับเดี๋ยวผมจ่ายเอง” สิ้นเสียงเจ้านายหนุ่ม ก็มีเสียงโห่ร้องอย่างชอบใจ ยกเว้นปัญชิญาที่เพียงไหวไหล่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น  จากนั้นพนักงานในร้านก็ถูกเรียกมาด่วนจี๋ราวกับกลัวเจ้ามือเปลี่ยนใจ

“แต่อย่าให้ถึงกับเมาเลยนะครับต้องขับรถแถมพรุ่งนี้ยังต้องทำงานต่อ” ณภัทรเอ่ยอย่างเป็นห่วง

ซึ่งทุกคนก็รับปากจึงเลือกดื่มเบียร์แทนเหล้า  ปัญชิญาก็ดื่มกับคนอื่นๆด้วย มีใครเคยได้ยินมั้ยเขาว่ากันว่าคนที่เรียนวิศวะคอแข็งดื่มเหล้าเก่งเกือบทุกคน แน่นอนเธอคือหนึ่งในนั้น ถึงจะไม่ค่อยได้ดื่มบ่อยๆเพราะไม่ชอบเวลาตัวเองเมาแล้วใจกล้าแถมรั่วมากกว่าปกติ เพื่อความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของคนอื่นปัญชิญาเลยเลือกที่ไม่ดื่ม ยกเว้นอยากดื่มจริงหรือเลี่ยงไม่ได้

เช่น วันนี้!  เธออยากดื่ม

ณภัทรหันมองเมื่อมีคนเดินเบียดๆไหล่เขา ก่อนนั่งแหมะลงข้างๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาอยู่เลย

“ไอ้เวร เปลี่ยนที่กันดิ๊” เวนัยโดนเบียดออกจนต้องยอมลุก มองปัญชิญาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเอ่ยถาม

“เปลี่ยนเพื่อ?”

“ถนัดไง” เวนัยบ่นพึมพัมแต่ก็ยอมเปลี่ยนไปนั่งเก้าอี้ที่ปัญชิญาเคยนั่งฝั่งตรงข้าม

“ถนัดไรของแกวะไอ้หว้า” เวนัยถามอย่างสงสัยจริงๆ ดูท่าทางปัญชิญาเหมือนคนเริ่มมึนๆ พูดก็เริ่มจะงงๆ จนคนฟังอย่างเขาก็ไม่เข้าใจ

“นั่นดิเจ๊” ชัชวาลที่เคยนั่งข้างๆลูกพี่แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นนั่งข้างเวนัยแทน ถามอย่างสงสัยไม่แพ้เวนัย

“มอง” ปัญชิญายิ่งพูดยิ่งสั้นไปเรื่อยจนคนฟังส่ายหัวเลิกสนใจ ปัญชิญากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าบางอย่างที่เธอหมายตาแต่มีเสียงนึงขัดขึ้นก่อน

ขัดจังหวะจริง! ปัญชิญามองแก้วของณภัทรอย่างเสียดาย

“ไอ้หว้า แกเคยมีแฟนป่ะวะ” ชาตรีวิศวกรที่วัย 50 และอายุเยอะกว่าเพื่อนในห้องนี้เอ่ยถามอย่างหาเรื่องชวนคุย ปัญชิญายกแก้วขึ้น แต่อย่าเรียกว่าดื่มเลย เรียกว่าสาดใส่คอซะมากกว่า จนหมดแก้วจึงยื่นแก้วให้ชัชวาล อีกฝ่ายก็รับไปอย่างรู้หน้าที่

“เคย”คราวนี้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวรวมทั้งณภัทรที่นั่งอยู่ข้างๆด้วย

“แล้วทำไมเลิกอ่ะ”ชัชวาลถามซัก ส่วนคนที่โดนถามทำท่านึกเหตุผลก่อนจะตอบช้าๆ

“ก็ อาจจะไม่ใช่เนื้อคู่มั้ง”

“เหตุผลที่ทนเหงา....ว่างั้น!”ชัชวาลเอ่ยปากแซว

“แล้วเนื้อคู่แกต้องแบบไหนวะ” ชาตรีเอ่ยถามต่อ นี่ไม่มีอะไรจะคุยกันแล้วใช่มั้ยเนี่ยถึงเอาเรื่องแฟนมาเป็นประเด็นถามเธอ ปัญชิญาอยากพูดออกมาเป็นเสียงแต่ทำได้แค่คิดในใจ

หึ อยากรู้อะไร เดียวจะตอบให้หมด อยู่ดีๆก็มีคนชง กลมกล่อมแน่ๆวันนี้  ปัญชิญาเล่าเรื่องความฝันของตัวเองให้ทุกคนฟัง

“หลังจากที่ฝันว่าถูกงูรัดอ่ะนะ” เว้นจังหวะการเล่าเพราะเอื้อมมือไปจับแก้วที่ชัชวาลกำลังยื่นมาให้

“คุณป๋า เอ่อ คุณพ่อน่ะ ก็เอาความฝันไปถามซินแสให้ เขาบอกว่าเนื้อคู่....” ปัญชิญาพูดไม่จบก็ยกแก้วสาดเบียร์ลงคอจนหมด ณภัทรที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ถึงกลับอดปรามไม่ได้

“เบาๆหน่อยคุณเดี๋ยวเมาหรอก” จึงได้รับยิ้มหวานจนตาหยีตอบกลับมา

“แล้วไงต่อวะ” เวนัยเร่งยิกๆ เมื่อเนื้อเรื่องขาดตอน

“ก็บอกว่าเนื้อคู่....เอามาอีกโว้ยชัช” พูดไม่จบก็ยื่นแก้วให้ชัชวาล จนทุกคนที่รอฟังต้องตะโกนอย่างหงุดหงิดอย่างพร้อมใจกัน

“โอ้ย!

“โอ้ยยย พูดให้จบก่อนดิวะ” เวนัยคนเดิมตะโกนใส่อย่างหงุดหงิด กับความขี้แกล้งของปัญชิญา เขารู้ว่ามันแกล้งถ่วงเวลาให้คนอื่นด่าเล่นๆ

“ฮ่าๆ ใจเย็นๆไอ้เวร”

“เว โว้ย กวน....จริงๆ” เวนัยยกเท้าใส่ปัญชิญา

“ใจร้ายกับสุภาพสตรีตัวน้อยๆมากอ่ะเวร ” ปัญชิญาทำตาค้อนปะหลับปะเหลือก

“ใคร สุภาพสตรี?” เวนัยถาม เขาไม่อยากจะคิดว่ามันหมายถึงตัวเองหรอกนะ เพราะปัญชิญาช่างห่างไกลคำนี้มากจริงๆ

“เค้า ไง”

“อุแหวะ ถ้าแกสุภาพสตรี ผู้หญิงคนอื่นก็นางฟ้านางสวรรค์ละวะ”

“วันไหนที่ฉันกลายร่างเป็นนางฟ้า แกจะตะลึง หึหึ” เวนัยกำลังจะอ้าปากแต่ชาตรีเป็นคนเบรกไว้ก่อนจะหลงประเด็น

“นี่ๆ จะจบมั้ยเรื่องเนื้อคู่อ่ะ”

“ไอ้เวรล่ะ ทำให้เขว เอ้าๆมาจะต่อล่ะ” คนเล่าขยับเนื้อขยับตัวเหมือนพร้อมจะเล่าให้จบแล้ว พลอยทำให้คนที่อยากฟังพร้อมใจกันเงียบกริบรวมทั้งณภัทรด้วย

“คุณพ่อบอกว่า....”

“ว่า!”ทุกคนตะโกนใส่คนลีลาพร้อมกันเสียงดัง ยกเว้นณภัทรที่หัวเราะ หึ ในลำคอกับความกวน และท่าเยอะของหญิงสาว

“ว่า เนื้อคู่ของไอ้หว้าคนเนี้ย”จิ้มนิ้วใส่หน้าอกตนเองก่อนจะพูดต่อ

“เป็นบุรุษผมยาว ที่วนเวียนอยู่ใกล้ๆเนี่ยแหละ”

“หา บุรุษผมยาว”ชัชวาลทวนคำพูดของลูกพี่สาว และเหล่สายตาไปทางเจ้านายหนุ่มสุดหล่อ จนคนอื่นๆต้องมองตามพลางเบิกตากว้าง ส่วนณภัทรทำหน้าเหมือนสำลักน้ำเมื่อทุกคนต่างหันมาจ้องเขา

“ไอ้หว้า เมาแล้วเล่นของสูงนะมึง” เวนัยโยนเปลือกถั่วลิสงใส่ปัญชิญา

“ไม่เมาๆ ไม่ใช่บิ๊กแอ๊ทซะหน่อย จะได้เล่นของสูง ฮ่าๆ” ปัญชิญาเล่นมุขนักร้องวงร็อคชื่อดังในเมืองไทยที่เป็นเจ้าของเพลง เล่นของสูง

“แล้วแกมีไอ้หนุ่มผมยาวมาจีบบ้างยัง”ชาตรีเอ่ยถาม

“ใครจะกล้ามาจีบมัน ดูสภาพสิ ห้าวกว่ามะพร้าวอีก” คำพูดเวนัยเรียกเสียงหัวเราะจากทุกๆคน

“นั่นน่ะสิ จ้างจีบ 1 แสน ยังต้องคิดดูก่อนอ่ะแบบนี้” ชัชวาลกล่าวเสริมคราวนี้เรียกเสียงฮาตรึมไม่เว้นแม้แต่ณภัทรที่นั่งฟังเงียบๆ จนปัญชิญาส่งสายตามีดบินมาให้ ชัชวาลจึงสงบปากสงบคำลง

“เออ เห็นห้าวๆอย่างนี้ อย่าหลงเสน่ห์มาตามจีบทีหลังนะเว้ย ขอบอกเลยคิวอาจยาว” ปัญชิญาตอบกลับอย่างงอนๆ

“โห่ มั่นหน้ามาก สรุปว่ามีคนมาจีบเยอะแล้ว?” เวนัยแซวอย่างหมั่นไส้

“แหะๆ ยัง” ปัญชิญาเกาหัวเขิน ไม่เหมือนคำพูดมั่นหน้าก่อนหน้านี้ จนทุกคนโยนเปลือกถั่วใส่

 หญิงสาวหยิบเปลือกถั่วที่ติดอยู่บนหัวฟูๆของตนออกทีละอันๆ ก่อนจะเอ่ยเนิบๆ

“แหม ในเมื่อไม่มีใครมาจีบ ไอ้หว้าลงมือจีบเองก็ได้น่า เนื้อคู่ทั้งคน” ปัญชิญาเหล่ตามองณภัทรแว๊บนึง

“เออๆ ดีๆความคิดเข้าท่า เอาที่แกสบายใจแล้วกันหว้าเอ้ย” ชาตรีหลุดหัวเราะก่อนจะอวยพรหรือประชดปัญชิญาไม่อาจทราบได้

“โอย ไอ้เวจะเป็นลม คุณณภัทรก็ระวังตัวไว้นะครับ”เอามือทาบหน้าอกด้วยท่าทางมีจริตจะกร้านหน้าหมั่นไส้มากในสายตาปัญชิญา ประโยคหลังยังหันไปเตือนเจ้านายหนุ่มซึ่งเข้าข่ายบุรุษผมยาวอาจจะโดนปัญชิญาจีบอย่างเป็นห่วง

“ระวังอะไรเหรอครับ” ณภัทรแกล้งไม่เข้าใจ

“ก็ระวังโดนคุณไสยไอ้หว้าไงครับ ฮ่าๆ”  เวนัยหัวเราะเมื่อเหลือบตามองปัญชิญาที่แยกเขี้ยวใส่หลังจากเขาพูดจบ

“หึ คุณหว้าเขาคงไม่กล้าจีบผมหรอกมั้งครับ” ณภัทรหัวเราะในลำคอเรียกชื่อเล่นของปัญชิญาครั้งแรก ก่อนหันไปมองคนที่นั่งข้างๆ สายตาประมาณว่า จริงมั้ยคุณซึ่งปัญชิญาเข้าความหมายสายตาคมวาวที่ส่งมา

ดูเหมือนเธอจะเห็นบางอย่างในแววตาคมที่อยู่ภายใต้ขนตายาวงอนนั้น  ดูเหมือนเธอจะโดนท้าทายเข้าแล้วสิ

“แล้วคุณณภัทร..ผมยาวหรือเปล่าล่ะคะ”ไม่ตอบแต่ย้อนถาม

“แล้วคุณว่าผม ผมยาวหรือเปล่าล่ะ”อีกฝ่ายถามกลับอย่างมีชั้นเชิง ปัญชิญายิ้มตาหยี เสือก็ยังเป็นเสือสินะ

“อยากกลับบ้านแล้วอ่ะ เก็บตังมะ เริ่มมึนๆละ”ปัญชิญาไม่ตอบคำถามแต่เลือกพูดเฉไฉแทน คนอื่นๆก็เออออเพราะนี้ก็สามทุ่มแล้วพรุ่งนี้ต้องทำงานต่ออีก ปัญชิญาเรียกพนักงานมาเก็บเงินและถามหานนทวัฒน์และเตวิชกับพนักงานได้ความว่าวันนี้ไม่เข้าร้านพาครอบครัวไปเที่ยว น่าอิจฉาพวกมันจริงๆมีเวลาเที่ยวกับครอบครัวด้วย เซ็งไอ้พวกเพื่อนที่ชอบกีดกันผู้ชายออกจากชีวิตเธอจนแทบจะขึ้นคานอยู่แล้ว แต่ตัวเองก็หนีไปแต่งงานกันซะเกือบหมด เหลือแต่นนทวัฒน์คนเดียวที่ยังโสดอยู่เป็นเพื่อนเธอตอนนี้

ณภัทรจะแย่งจ่ายทั้งหมดแต่ปัญชิญาไม่ยอมให้จ่ายคนละส่วนตามที่บอกไว้แต่แรก ทุกคนร่ำลาแยกย้ายกลับ ปัญชิญาก็ไม่ลืมหันไปสำทับชัชวาลให้ขับรถดีๆถ้าไปถึงก่อนให้ขับเข้าไปจอดฝากกุญแจไว้กับยามหน้าคอนโดเลยเธอบอกลุงยามแล้ว มือบางฉวยข้อมือณภัทรมาจับ อีกฝ่ายก็ไม่ขัดขืนเดินตามอย่างว่าง่าย

“ปะ คุณเดี๋ยวไปส่ง”

“จะไปส่งผม?” ณภัทรเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ที่จริงเขาโทรบอกคนขับรถมารับแล้วล่ะแต่ถ้าบางคนไปส่งก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธนี่

“แน่นอนสิ ไม่งั้นคุณจะกลับยังไงล่ะ” คนที่ยังจับมือไม่ปล่อยหันมาถาม

“นั่นสินะ ” ณภัทรอมยิ้ม ก่อนเอามืออีกข้างขึ้นมากดส่งข้อความบอกคนขับรถให้กลับไปก่อนได้เลย ปัญชิญามาส่งณภัทรถึงหน้าบ้านด้วยความปลอดภัยเพราะเธอไม่ได้เมาอะไรอย่างที่ณภัทรเข้าใจ  และครั้งนี้ปัญชิญาไปยืมหมวกกันน็อคของเพื่อนที่ห้อยไว้ที่ร้านตลอดมาให้เขาใส่ หญิงสาวเอ่ยกับณภัทรก่อนซ้อนท้ายว่าไม่ต้องกอดแน่นเหมือนตอนมาแล้วก็ได้แค่เกาะเฉยๆพอ ซึ่งเขาก็ปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย

“ขอบคุณนะลูกหว้า ขับรถดีๆล่ะถึงแล้วบอกด้วย” ณภัทรเปลี่ยนมาเรียกชื่อเล่นหญิงสาวตามเพื่อนร่วมงานเธอ ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ทักท้วงแต่อย่างใด

“ไม่มี”ตอบกลับสั้นแต่ตายังจ้องใบหน้าหล่อๆของอีกฝ่ายเขม็ง จนคนโดนจ้องมือไม้เกะกะไปหมด คาสโนว่าอย่างเขาแค่โดนผู้หญิงห้าวๆคนนึงจ้องมอง ทำไมต้องรู้สึกเหมือนเขินสายตาแบบนั้นของเธอด้วยด้วยนะ ณภัทรเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่วิศวกรหนุ่มที่ชื่อเวนัยเตือน

“ไม่มี?  คืออะไร?” ณภัทรถามกลับงงๆ

“ไม่มีเบอร์ไงคะ จะให้บอกยังไงล่ะ ถ้ากลับถึงคอนโดแล้วน่ะ” ปัญชิญาเฉลยพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

“เออใช่ๆ งั้น....” ณภัทรพูดยังไม่ทันจบ ปัญชิญาก็ยื่นสมาร์ทโฟนตัวเองให้ชายหนุ่ม ชายหนุ่มหยิบไปอย่างเข้าใจความหมายกดเบอร์ตัวเองโทรออกทันที จนมีเสียงสัญญาณก็วางสาย ยื่นสมาร์ทโฟนคืนปัญชิญา 

“โอเค เดี๋ยวโทรบอกนะคะ บาย เนื้อคู่” พูดจบก็จากไปกับสายลมอย่างรวดเร็วปล่อยให้คนที่ถูกโมเมว่าเป็นเนื้อคู่ยืนนิ่ง ประโยคสุดท้ายคืออะไร อย่าบอกนะว่าปัญชิญาคิดจะจีบเขาจริงๆ  ในชีวิตมีผู้หญิงเข้าหาเขาเยอะจนเป็นเรื่องปกติแต่ผู้หญิงที่เขาเคยควงทุกคนคือผู้หญิงที่เขาเข้าหาเอง จีบเอง และส่วนมากจีบไม่นานก็ได้แล้ว  ส่วนผู้หญิงที่เดินเข้ามาหาเขาก่อนถ้าน่าสนใจก็แค่พาขึ้นเตียงอาจจะโรงแรมหรูที่ไหนสักแห่งหรือที่บ้านแล้วแต่สะดวก เพราะณภัทรค่อนข้างแอนตี้กับผู้หญิงแบบนี้เพราะคิดว่าฝ่ายชายแบบเขาเหมาะจะเป็นนักล่ามากกว่าฝ่ายหญิง

แต่สำหรับปัญชิญาถือว่าเข้าหาเขาก่อนรึเปล่านะ?

“หึ ๆ”ณภัทรหัวเราะกับตัวเองก่อนเดินเข้าบ้าน อาบน้ำเสร็จกำลังจะล้มตัวลงนอนก็มีเสียงข้อความไลน์ ดังขึ้น

ณภัทรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นชื่อคนที่ส่ง  

ลูกหว้าเน่า: เรียบร้อย

Singha: ? ?

ลูกหว้าเน่า : ก็ถึงแล้วไง

Singha: ok.

ลูกหว้าเน่า : โคตรสั้น

Singha:  สั้น?

ลูกหว้าเน่า : เนี่ยสั้น

Singha:  งง?

ลูกหว้าเน่า : โอ้ย ช่างเหอะ

ลูกหว้าเน่า : G N J  J Bye.

Singha:  What? G N J  J.

ไม่มีข้อความจากปัญชิญาตอบกลับมาอีก ณภัทรอ่านข้อความอย่างไม่เข้าใจ เธอบอกว่าเขาสั้นเหรอ ชายหนุ่มก้มลงมองเป้าตัวเองอัตโนมัติ ก่อนจะส่ายหัวให้ความคิดสัปดนของตนเอง ไม่น่าจะใช่เพราะปัญชิญายังไม่เคยสัมผัสมันซะหน่อยจะรู้ได้ยังไง แล้วอะไรคือสั้น ณภัทรพึมพำ

“แล้วอะไรคือ G N J  J”  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #8 Janya Sangkaew (@janyasangkaew) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 11:15
    good night jubb jubb
    #8
    0
  2. #4 k_koi (@k_koi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 14:48
    อัพเร็วๆๆนะค่ะ #G N J J
    #4
    0