กามเทพล็อคผลรัก

ตอนที่ 24 : เป็นแฟนกันนะครับ (อัพครบ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

อัพครบตอนแล้วจ้า ก็จะสั้นๆนิดนึงนะ แหะๆ
เนื้อหาต่อจากเดิม เลื่อนลงด้านล่าง เด้อ






โชตินั่งมองเจ้านายหนุ่มที่นั่งเหม่อหมุนปากกาในมือเล่น พร้อมกับถอนหายใจเป็นระยะๆ เหมือนคนไม่มีอะไรจะทำ  เลขาหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าไม่เข้าใจพฤติกรรมของเจ้านายแต่ก็ไม่กล้าถาม จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือข้างตัวดังขึ้นจึงละลายสายตาจากเจ้านายมารับโทรศัพท์  คุยไปก็มองเจ้านายไป เมื่อปลานสายวาง โชติก็มองเจ้านายอย่างพิจารณาอีกครั้ง คำสั่งที่ได้รับเมื่อสักครู่มันเกี่ยวข้องกับคุณณภัทรและวิศวกรสาวคนเดียวในบริษัท ที่เขาเคยพบเห็นหน้าค่าตาบ้าง แต่ไม่เคยได้พูดคุยกัน ช่วงที่ผ่านมาเจ้านายมักใช้เขาทำงานแทน ไม่เข้าบริษัทเพราะมักจะบอกว่าต้องไปตรวจดูไซต์งานเกือบทุกวัน นี่สรุปเจ้านายไปนั่งเฝ้าสาวเหรอครับ โห! เป็นเอามากนะครับเจ้าน๊าย

 “คุณณภัทรครับ”

“.......”

“คุณณภัทร”

“........”

สงสัยเจ้านายคงถอดจิตออกไปแล้วมั้ง เรียกเสียงดังขนาดนี้ไม่ตอบสนองอะไรเลย

 “คุณเลโอครับ” เอ้าลองเปลี่ยนมาเรียกชื่อเล่นดูซิ.. แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบเหมือนเดิม โชติจะไม่ทนแล้วนะครับเจ้านาย เป็นไงเป็นกัน

“คุณณภัทร ดิเอโก้ จันทร์ประมุข คร๊าบบบบ” เสียงที่เรียกแบบเต็มยศแบบตะโกนดังมาก ทำเอาคนโดนเรียกถึงกับสะดุ้งตกใจแทบตกเก้าอี้

“โชติ! นี่นายเป็นบ้ารึไงหา ตะโกนมาได้หูแทบแตก เรียกธรรมดาไม่เป็นรึไง ” ณภัทรมองหน้าคนที่เกือบทำตนตกเก้าอี้อย่างไม่ชอบใจ

“เอ่อ ก็ผมเรียกหลายรอบแล้วคุณณภัทรก็ไม่ได้ยิน เหมือนวิญญาณไม่อยู่ในร่างนี่ครับ” เลขาหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อย พร้อมสวดมนต์ในใจขออย่าให้ตนโดนตัดเงินเดือนและโบนัสเลย

“เกินไป” คนเป็นเจ้านายบ่นเสียงขุ่น

“จริงครับ ดูกล้องวงจรปิดได้เลยครับถ้าไม่เชื่อผม”

“โอเคๆ พอๆ มีอะไรว่ามา”

“วันนี้คุณณภัทรมีนัดนะครับ นี่ก็ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว”

“หืม.. นัดกับใคร ผมไม่เห็นจำได้”

“ผมแจ้งคุณณภัทรไปแล้วเมื่อเช้า สงสัยจะลืมครับ”

“เหรอ? เอ สงสัยผมจะลืมจริงๆ แล้วตกลงที่ไหนกับใคร”

“ที่.....เวลาสองทุ่มตรงครับ” โชติบอกสถานที่กับเจ้านายแต่เนียนๆไม่บอกชื่อคนที่นัด หวังว่าเจ้านายใหญ่คงคุ้มกะลาหัวให้แคล้วคลาดปลอดภัยจากเจ้านายน้อยได้นะงานนี้ ณภัทรพยักหน้ารับทราบแต่ก็ยังงงว่าตนเองลืมตารางนัดหมายจริงหรือเปล่า

จนถึงเวลาเลิกงาน ณภัทรบอกเลขาคู่ใจให้ไปรับที่บ้าน ซึ่งโชติก็มารับเจ้านายตามเวลานัดหมาย ขณะอยู่บนรถณภัทรก็เอ่ยบางอย่างที่เขาพึ่งนึกขึ้นได้

“โชติ คุณบอกผมมีนัดกับใครนะ”

“เอ่อ กับคุณปัญญา ครับ” เลขาหนุ่มทำหน้านิ่งและขับรถต่อไป เหลือบมองเจ้านายผ่านกระจก เห็นเจ้านายขมวดคิ้ว ก็ได้แต่ภาวนาให้เจ้านายไม่ถามอะไรต่อ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล

“คุณปัญญาเหรอ? ปัญญาใหน?” ชายหนุ่มจำไม่ได้เลยว่าคนที่ติดต่อธุรกิจด้วยกันกับตน มีชื่อนี้ด้วย

“เอ่อ...โอ๊ะ...ถึงแล้วครับ” โชติอุทานขึ้นเมื่อตนเองขับรถมาถึงร้านอาหารหรูที่เป็นจุดหมายพอดี แอบถอนหายใจที่สามารถรอดจากคำถามเจ้านายได้หวุดหวิด ไม่งั้นเขาคงหาทางไปต่อไม่เป็นแน่ๆ ณภัทรหรี่ตามองเลขาคู่ใจที่วันนี้ดูหลุกหลิกมีพิรุธ นัดกับใครก็ยังไม่รู้ โชติเหมือนตั้งใจเบี่ยงเบนประเด็นไม่ตอบคำถามของเขา  แต่เอาเถอะเขาจะปล่อยไปก่อนจะไม่ซักไซร้อะไร แค่นี้เลขาเขาก็ดูเหมือนจะเหงื่อซึมๆที่หน้าผากค่อนข้างมากแล้ว เดี๋ยวเร็วๆนี้คงรู้เอง  เลขาหนุ่มเปิดประตูรถให้เจ้านายก่อนจะเชิญเจ้านายไปยังโต๊ะที่คนจองส่งข้อมูลรายละเอียดต่างๆให้เขาทางไลน์แล้ว เขาก็แค่พาเจ้านายมาส่งให้สำเร็จเท่านั้น

ณภัทรยกข้อมือดูนาฬิกา เพราะคู่นัดยังมาไม่ถึง ก็น่าอยู่หรอกเพราะเขามาก่อนเวลานัดเกือบ 30 นาที ชายหนุ่มนั่งลงก่อนจะบอกพนักงานว่ายังไม่สั่งอาหารรออีกฝ่ายมาก่อน  แต่คำตอบของบริกรหนุ่มทำให้ณภัทรเลิกคิ้วนิดนึง

“คือว่า ท่านได้สั่งอาหารไว้แล้วครับ รอแค่ว่าถ้ามาครบตามจำนวนที่แจ้งไว้ค่อยให้เสิร์ฟครับ” บริกรหนุ่มคิดต่อในใจถ้าคนในรูปสองคนมาครบถึงจะเสิร์ฟได้ครับ พร้อมทั้งก้มลงมองกระเป๋าเสื้อที่ตนเก็บรูปที่ผู้จัดการร้านมอบให้นิดนึง คุณผู้ชายมาถึงแล้วเหลือแต่คุณผู้หญิงสินะ

“ออ งั้นผมขอเครื่องดื่มก่อนละกัน” ถึงจะแปลกใจแค่ไหนแต่ณภัทรเลือกที่จะนิ่งเงียบตามน้ำไป เพราะคนที่เขาต้องการเค้นตอนนี้หนีหายปลีกตัวไปแล้วนี่ แล้วเราค่อยคุยกันคุณเลขา! ณภัทรนั่งจิบน้ำที่ถูกนำมาเสิร์ฟภายใน 5 นาทีหลังจากที่เขาสั่ง พลางมองนาฬิกาไปด้วย ในขณะที่คนมาถึงก่อนกำลังนั่งเคาะนิ้วฆ่าเวลา คนที่มาทีหลังก็กำลังรีบกลัวจะเลยเวลานัดกับแขกคนสำคัญที่ได้รับมอบหมายให้มาพบแทนแบบกระทันหัน ร่างสูงโปร่งที่วันนี้อยู่ในชุดเดรสกระโปรงสีครีม ความยาวเหนือเข่านิดนึงเดินตามหลังพนักงานเข้ามาอย่างเร่งรีบ

“ขอโทษนะครับ คือว่า...” ณภัทรได้ยินเสียงผู้ชายพูดขึ้นทางด้านหลัง ก็ลุกขึ้นหันมาพร้อมยกมือไหว้โดยที่ยังไม่ทันได้มองหน้า

“สวัสดีครับคุณปัญญา เชิญนั่งเลยครับ”

“เอ่อ คือว่าผมแค่มาส่งลูกค้าที่นั่งโต๊ะเดียวกันกับคุณผู้ชายน่ะครับ..เชิญครับคุณผู้หญิง” บริกรหนุ่มยิ้มหน้าเจื่อนพร้อมกับเคลื่อนตัวผายมือเชิญบุคคลที่ตามมาด้านหลัง ณภัทรรู้สึกหน้าม้านเล็กน้อยแต่ก็รีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อคุณผู้หญิงที่ว่าปรากฏตัวขึ้น ก็เหมือนช่วงเวลานั้นโดนกดปุ่ม stop ไว้ทันที จนกระทั่งเสียงหวานปนห้าวดังขึ้น เวลาของชายหนุ่มถึงเดินต่อเข้าสู่โหมดปกติ

“เฮ้ย! กลายเป็นคุณได้ไงอ่ะ” คุณผู้หญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจ ก็จะไม่ให้ตกใจได้ยังไง ใหนบอกว่าให้มาพบพาร์ทเนอร์ที่ชื่อคุณภัทรไง กลายเป็นผู้ชายคนนี้ไปได้ยังไง

“เอ่อ ลูกหว้ามาได้ยังไง เลขาพี่แจ้งว่าพี่มีนัดกับคุณปัญญานี่ครับ” ณภัทรตั้งสติได้ เมื่อได้พบคนที่คิดถึงโดยไม่คาดคิดมายืนทำหน้างงอยู่ตรงหน้า

“ก็ใช่ไง คุณปัญญา ก็ชื่อคุณป๋าฉันไง คุณป๋าบอกว่านัดกับพาร์ทเนอร์ที่ชื่อคุณภัทร ไม่ใช่คุณนะ ”

“สงสัยจะใช่พี่จริงๆแล้วล่ะ เพราะพี่ชื่อณภัทร แต่คุณป๋าน่าจะเปลี่ยนให้เป็นภัทรเฉยๆ” ณภัทรยิ้มอย่างอารมณ์ดี แอบขอบคุณคนที่อยู่เบื้องหลังการนัดพบครั้งนี้ ครั้งนี้ยกโทษให้โชติล่ะกัน แถมโบนัสพิเศษให้อีกด้วย

“นี่โดนคุณป๋าหลอก เหรอวะเนี่ย”  ปัญชิญาถอนหายใจไม่สบอารมณ์ ไม่ทันได้สนใจประโยคที่อีกฝ่ายเรียกบิดาของตน

“พี่ก็โดนครับ แต่พี่อยากขอบคุณคนที่หลอกเรามามากๆเลยนะ เพราะทำให้พี่ได้เจอลูกหว้าสักที”

“เหอะ ..ไม่เห็นอยากเจอ” ปัญชิญาแค่นเสียง คุณป๋านะคุณป๋าหลอกกันได้ นี่อยากได้ลูกเขยจนตัวสั่นขนาดนี้เลยเหรอ ถึงขนาดส่งลูกสาวมาหาผู้ชายเนี่ยนะ ไอ้ที่ผ่านมาอาการหวงลูกสาวนี่คือการแสดงใช่มั้ย?

“วันนี้ลูกหว้าสวย”

“นี่ก็คิดว่าตัวเองสวยทุกวัน...สงสัยจะคิดไปเอง”

“ครับ เมียพี่สวยทุกวัน” ปัญชิญาขึงตาดุใส่คนพูดทันที เมื่อได้ยินคำว่า เมีย ตากลมโตมองรอบๆ ดีนะที่โต๊ะอยู่ในมุมที่ค่อนข้างส่วนตัวไม่ใกล้กับโต๊ะอื่น ไม่งั้นไอ้หว้าไม่อยากคิดเลย เพราะดีไม่ดีอาจมีคนรู้จักมาทานข้าวร้านนี้แล้วได้ยินเข้า ซวยไปอีก

“พี่คิดถึงครับ”

“มากมั้ย?”

“ที่สุดครับ”


ต่อตรงนี้นะคะ(29/11/61)


“เชื่อตายล่ะ ตอนเจออยู่ที่บ้านใหนบอกไม่สนใจ มีแฟนแล้ว” ปัญชิญาเบะปากเมื่อเห็นอีกฝ่ายหน้าสลด ไหนใครบอกเต็มปากเต็มคำว่าไม่สนใจกันไง เธอได้ยินเต็มสองรูหู พาแฟนที่โคตรสวยมาเพื่อเย้ย เอ้ย! แนะนำกับพ่อแม่เพื่อหักหน้าเธออีกด้วย ถึงจะกลับลำกลางคันว่าไม่ใช่แฟนก็เถอะ  ที่ผ่านมาเธอต้องพยายามเพื่อจะได้เป็นแฟนของเขา แต่เขาก็ไม่เคยยอมให้ใช้คำว่าแฟน ไม่ให้บอกใครเรื่องความสัมพันธ์... ความสัมพันธ์ที่หลบๆซ่อนๆแต่ลึกซึ้งที่รู้กันอยู่สองคน เศร้าว่ะ!   โดยเป็นเขาเองที่มีเหตุผลมากมายมาอ้าง ไม่ยอมเปิดใจให้เธอ เปิดก็แต่กายล่ำๆ อ่อยเธออยู่นั่นแหละ นิสัย!

“พี่บอกแล้วไงว่าเป็นเพื่อนกัน ไม่ใช่แฟน ”

“เหมือนได้ข่าวว่าไม่ใช่เพื่อนธรรมดานะ”

“เอ่อ...ก็เป็นแฟนเก่าที่เคยรักมาก”

ปัญชิญารู้สึกหัวใจไหววูบ ปวดใจโว้ย! แค่บอกว่าแฟนเก่าก็จี๊ดๆที่ใจแล้ว จะย้ำหาพระแสงขอเงี้ยวอะไรคำว่า “รักมาก” เนี่ย ทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้วนะ

“อ้อ  เข้าใจแล้ว”

“ลูกหว้าฟังพี่ก่อนนะครับ อย่าพึ่งเข้าใจผิด”  ณภัทรสังเกตจากแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นของหญิงสาว ใจเขาก็รู้สึกร้อนรนกลัวว่าจะเข้าใจผิดกันไปยกใหญ่ จนต้องรีบแก้ตัวเอ้ย! อธิบาย

 “......” ปัญชิญาที่เม้มปากแน่นรอฟังอยากพูดตอบแต่.. พูดไม่ออกไง จุก! เจ็บ!

“พี่ย้ำอีกครั้งนะครับ ลิด้า เขาเป็นแฟนเก่า”  ชายหนุ่มยังจ้องใบหน้าเนียนไม่วางตา อีกฝ่ายก็จ้องตอบกลับมาไม่หลบเช่นกัน

“ย้ำอีกครั้งว่า เคยรักเขามาก” ชายหนุ่มเน้นเสียงหนักที่คำว่า เคยเพื่อให้ยัยห้าวของเขาฟังชัดๆ เพราะสังเกตได้จากปากที่เคยเม้มแน่น คลายออก แป๊บเดียว แล้วเปลี่ยนมาใช้ฟันกัดริมฝีปากล่างแทน ช้ำหมดพอดีปากสวยๆ ถ้าเป็นฟันเขาไปกัดแทนว่าไปอย่าง

“แต่ตอนนี้ ปัจจุบันนี้ เดี๋ยวนี้ พี่ระ.....”

“เลโอ! เลโอจริงๆด้วย ” เสียงทักด้วยความตื่นเต้นยินดีดังขัดจังหวะ  ทำให้ณภัทรชะงักคำพูดไว้สูดลมหายใจเข้าแรงๆระบายความเซ็ง ทักได้จังหวะจริงๆ แต่เป็นจังหวะนรกนะ! ดูหน้ายัยห้าวของเขาสิพังโต๊ะได้คงทำแล้ว ณภัทรหันไปหาเจ้าของจังหวะนรก แทบจะยกมือตบหน้าผากตัวสักป๊าบ ซวยซ้ำซ้อนไปอีก

“แหม พูดถึงปุ๊บมาปั๊บ อย่างกับนัดกันมา” ปัญชิญาแอบพูดกับตัวเองเบาๆ ยกแก้วน้ำขึ้นจิบแต่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้รอชมเหตุการณ์เงียบๆ ตายังมองณภัทรที่กำลังส่งสายตาเชิงขอโทษมาให้ ส่วนคนที่พึ่งมาใหม่เลื่อนเก้าอี้นั่งโดยไม่ต้องให้ใครชวน พร้อมจับมือฝ่ายชายอย่างยินดีนักหนา

“บังเอิญจังเลยค่ะที่มาเจอเลโอที่นี่”

“ลิด้า มากับใครเหรอครับ”

“ลิด้า มากับเพื่อนค่ะ พลอย ไงคะจำได้หรือเปล่า ถ้ารู้ว่าเลโอมาร้านนี้ลิด้าคงยกเลิกนัดเพื่อนแล้วมาทานข้าวกับเลโอแทนแล้วอ่ะ”

“อ๋อ ครับพอดีผมมากับลูกหว้าน่ะครับ” ลิดาวรรณหันขวับไปตามสายตาของณภัทร ก็เห็นคนที่ไม่ได้อยู่ในสายตาตั้งแต่แรก มองมาที่ตนเองพร้อมยิ้มให้นิดนึง หญิงสาวหรี่ตาเล็กน้อย ยัยทอมที่ทำให้เลโอทิ้งแผนกลางคันนี่เอง วันนี้ก็ดูเป็นผู้หญิงขึ้นอยู่หรอก

“สวัสดีค่ะคุณลิด้า เราเคยเจอกันอีกแล้วนะคะ”

“อ๋อ ค่ะ ขอโทษทีค่ะมองไม่เห็นตั้งแต่ทีแรก” กวาดสายตาขึ้นลงมองการแต่งตัวของปัญชิญาอย่างเหยียดๆ ก็แค่ดูดีขึ้นนิดเดียว ก็แค่ไม่มอซอเพราะเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าแบบผู้หญิง ยังไงก็ไม่ใช่คู่แข่งที่สูสีกับเธอแน่นอน  ว่าแต่สรุปยายนี่ไม่ใช่ทอมแต่เป็นผู้หญิงที่คิดจะมาจับแฟนเก่าของเธอสินะ

“อ๋อ ค่ะ ”  ปัญชิญาตอบกลับหน้ายิ้มๆ

“เลโอคะ ไว้วันหลังเราไปทานอาหารร้านโปรดเราสองคนกันนะคะ วันนี้ลิด้าต้องขอตัว เดี๋ยวเพื่อนรอนาน” ลิดาวรรณหันไปพูดและยิ้มอ่อนหวานให้ณภัทร ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่แม้แต่หันมาบอกลาปัญชิญา และถ้าลิดาวรรณหันกลับมามองข้างหลังคงจะเห็นคนกำลังทำหน้าตาท่าทางล้อเลียนตัวเองได้อย่างน่ารัก และน่าฟัด ในสายตาณภัทร

“วันหลังเราไปทานอาหารร้านโปรดเราสองคนนะคะ” ท่าทางและการดัดให้เสียงเล็กเสียงน้อยประกอบกับการจีบปากจีบคอพูดของปัญชิญาทำให้ณภัทรทนไม่ไหวต้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“น่ารัก”

“คนที่เดินไปเมื่อกี้น่ะเหรอ”

“เปล่า เมียพี่นี่แหละน่ารัก” คนที่ทนดาเมจความน่ารักไม่ไหวต้องลุกจากฝั่งตรงข้ามมานั่งข้างๆกระซิบชิดใบหูเล็กๆ พร้อมทั้งขโมยจุ๊บตรงหลังใบหู จนคนโดนจุ๊บแบบไม่ทันตั้งตัวขนลุกซู่  หันไปขึงตาใส่คนที่หน้าด้านกล้าทำประเจิดประเจ้อกลางร้านอาหาร

“อย่ามา รุมร่ามนะ เดี๋ยวหมัดกระตุกอย่าหาว่าไม่เตือน”


ต่อตรงนี้นะคะ(30/11/61)

คนตีมึนหาได้สนใจไม่ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ ดึงมือที่กำลังกำหมัดอยู่มากุมไว้ ส่งยิ้มจนตาหยีให้เจ้าของมือตาพร่าเล่นๆจนลืมดึงมือกลับ กว่าปัญชิญาจะรู้ตัวว่าตนถูกล่อลวงด้วยรอยยิ้มก็ตอนที่โดนจุ๊บที่หลังมือ

“เฮ้ย คุณลวนลามฉันอีกแล้วนะ”

“พี่รักลูกหว้านะครับ” ณภัทรพูดทื่อๆไม่สนตาเขียวๆที่ดูก็รู้ว่ากำลังไม่สบอารมณ์

“ไม่เชื่อโว้ย!

“พูดไม่น่ารักเลยครับ”

“แล้วไง ก็ตอนนี้ฉันไม่ได้แคร์คุณแล้ว จะพูดยังไงก็ได้ปะ”

“ไม่แคร์พี่จริงๆน่ะเหรอ”

“เออ” ตอบเสียงดัง แล้วก็ตักอาหารเข้าปาก คนมันหิวไง ขอกินต่อไม่รอแล้วนะ อยากพล่ามอะไรก็พล่ามมาปากกินแต่หูฟังอยู่ค่ะ

“ไม่แคร์ก็ไม่แคร์ งั้นเราเป็นแฟนกันนะครับ” ณภัทรพยายามใจเย็น เขาคิดว่ายัยห้าวพูดไปแค่โมโหเฉยๆ ไม่ได้ไม่แคร์เขาจริงๆอยากที่ปากพูดหรอก ปัญชิญาถึงกับสำลักข้าว ไอ แค๊กๆ หันหน้ามามองคนขอเป็นแฟนหน้าตาเฉยแบบอึ้งๆ what? อะไรวะ บทจะบอกรักก็บอกง่ายๆ บทจะขอเป็นแฟนก็ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ แล้วที่ผ่านมาสามเดือนพยายามแทบตายไม่บอกไม่ขอล่ะวะ

“โอ้โห ง่ายเนาะ ลืมไปหรือเปล่าฉันใช้เวลาตั้ง 3 เดือนจีบคุณเชียวนะ สุดท้ายจีบไม่ติดด้วย ”

“ตอนนี้ติดแล้วไง และเราก็ติดกันมาตั้งสองครั้งเชียวนะครับ”

“อย่ามาพูดสองแง่สองง่าม มาบอกตอนฉันเลือกที่จะถอยออกมาแล้ว เพื่อ! คงคิดว่าฉันง่ายมากสินะ คุณพูดอะไรก็เชื่อ คุณง้อหน่อยก็ยอมอย่างงี้เหรอ?”

“พี่ไม่ได้คิดว่าลูกหว้าง่ายนะครับ ตรงข้ามต่างหากล่ะ กว่าจะได้ครั้งที่สองพี่เกือบเฉาตายแหนะ...โอ้ย”  ปัญชิญาทุบกำปั้นใส่หน้าขาคนพูดเต็มแรง

“ปากนี่วอนโดนเองนะ สม!

“ใจร้ายมาก แล้วหว้าจะให้พี่ทำยังไงเราถึงจะได้เป็นแฟนกัน”   ปัญชิญาไม่ตอบแต่เอากระเป๋ามาเปิด หยิบสมุดโน้ตมาเขียนยุกยิก ก่อนฉีกยื่นให้อีกฝ่าย ณภัทรรับกระดาษใบเล็กไปอ่านแบบงงๆ ยัยห้าวใบ้หวยเขาหรือไงกัน ตัวเลขที่ให้มาคืออะไร?

“เลข 2 ! คืออะไรครับพี่ไม่เข้าใจ” ณภัทรมองยัยห้าวที่ยื่นกระดาษให้เขาเสร็จก็จ้วงอาหารเข้าปากต่อ กินเยอะไม่เปลี่ยนจริงๆ

“บัตรคิวไง”

“บัตรคิว?”  ปัญชิญาเหลือบตามองนิดนึงก่อนจะเฉลย เมื่อเห็นอีกฝ่ายงงจนคิ้วผูกกันเป็นโบว์

“บัตรคิว จีบ ไง ถ้าคิดว่าอยากได้ฉันเป็นแฟนจริง ก็ต้องจีบปะ และตอนนี้คุณก็ได้คิวที่ 2 ถ้าคิดจะจีบฉันจริงๆอะนะ” 

ปัญชิญาพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉยพูดจบก็ก้มหน้าลงมือจัดการอาหารตรงหน้าต่อ ไม่ใช่อะไรหรอกกลัวตัวเองหลุดหัวเราะออกไปแล้วจะหลุดมาด  ดูใบหน้าของเขาสิ ตอนนี้เหวอหนักมาก ตลก ฉิบ-   ณภัทรกระพริบตาถี่ๆเรียบเรียงคำพูดคนที่กำลังกินเอาๆ เหมือนมีกระเพาะสองสามอันอยู่ในท้อง

“ลูกหว้าหมายความว่าพี่ต้องจีบลูกหว้า”

“อือฮึ”

“หมายความว่าพี่เป็นตัวเลือกคนที่ 2 ”

“อือฮึ”

“หมายความว่าตอนนี้มีผู้ชายจีบลูกหว้าอยู่ ซึ่งเป็นคนได้คิวที่ 1”

“อือฮึ”

“มันเป็นใคร!” ณภัทรกัดฟันถามเสียงเครียด  เขาอยากรู้ว่าไอ้ผู้ชายที่ได้คิวแรกมันเป็นใคร นี่คือเหตุผลที่ยัยห้าวบอกว่าไม่แคร์กันใช่มั้ย เขาก็นึกว่าพูดไปด้วยความโกรธ ที่ไหนได้แค่ไม่กี่วันที่ห่างกันก็มีแมงหวี่แมงวันมาตอม

“นี่จำเป็นต้องบอกด้วย” ปัญชิญาถามกลับหน้าตาไม่บอกอารมณ์ มือเรียวยกน้ำขึ้นดื่มหลังจากกินจนอิ่มแล้ว

“พี่ก็ควรรู้จักคู่แข่งเอาไว้ไม่ใช่เหรอ”

“มีความสามารถก็สืบเอาเองสิ อิ่มแล้วอ่ะเดี๋ยวกลับเลยนะ” พูดจบก็ลุกหนีหน้าตาเฉย ณภัทรกำลังจะลุกตามแต่ลืมไปว่ายังไม่เรียกเช็คบิล ฝากไว้ก่อนเถอะยัยห้าวตัวแสบ คิวที่ 2 งั้นเหรอ ได้! เราจะได้เห็นดีกัน ตาคมมองตามคนแจกบัตรคิวอย่างหมั่นเขี้ยวจนกระทั่งลับสายตา  ส่วนปัญชิญาพอมาถึงรถก็ระเบิดเสียงหัวเราะที่อั้นมานาน จนต้องเช็ดน้ำตาที่ซึมตรงหางตา หน้าหล่อๆ ที่ออกอาการเหวอ เหมือนช๊อค ทำให้เธอกลั้นขำแทบตาย ต้องทำเป็นก้มหน้าก้มตากินเหมือนคนหิวตาย เพื่อปิดบังความรู้สึกจนต้องมาปลดปล่อยในรถ แบบนี้ต้องแจ้งข่าว ปัญชิญาสตาร์ทรถ เปิดเพลงของวง Got7 ศิลปินบอยกรุ๊ปจากเกาหลีใต้ซึ่งกำลังดังมากๆในขณะนี้  และในวงก็มีสมาชิกเป็นคนไทยอยู่ด้วยคนนึง ถามว่าเธอฟังภาษาเกาหลีออกเหรอ? เปล่าอ่ะ ฟังแล้วเพราะ ฟังแล้วชอบ เพลงภาษาอะไรเธอก็ฟังได้ทั้งนั้น แถมถ้านักร้องเสียงดีพ่วงหล่อออร่าพุ่งยิ่งชอบฟัง ฟังและดูนักร้องแล้วกระชุ่มกระชวยหัวใจและมีความสุข วันนี้เลยขอนอกใจพี่อดัม มารูนไฟท์ มาหาโอ๊ปป้าเกาหลีสักวันเหอะ มือเรียวควานหามือถือในกระเป๋าแล้วกดโทรออก เชื่อมหูฟังแบบบลูทูธเสร็จ ก็ออกรถฮำเพลงคลอ รอปลายสายรับเพื่อแจ้งข่าว

“ฮัลโหลววววว”

ว่าไงยะ

“แก วันนี้ฉันมีข่าวดีมาบอก”

เรื่อง?

“ให้ทาย”

หนุ่มผมยาวคนนั้น?

“ฉลาด สมกับเป็นครูบาอาจารย์จริงๆเนตรเพื่อนเลิฟ”

ว่ามาให้ไว ตอนนี้กำลังเตรียมสอนพรุ่งนี้อยู่นะเว้ย ไม่มีเวลามาฟังความเยิ่นเย้อของแก

“เขาบอกรักฉันแล้วว่ะ”

ก็พอเดาได้ ดูจากสายตาเขาเวลามองแกอ่ะ

“จะบอกว่า แกมองออกว่างั้น เว่อร์ไป พึ่งมาเคลมตอนฉันบอกเหอะ”

เฮอะ ฉันไม่ได้บื้อเหมือนแกนะเว้ย นี่ใคร?เนตรนรีอาจารย์ผู้ชี้แนะและอบรมสั่งสอนแกเรื่องจีบและอ่อยผู้ เชียวนะ

“เออ ยอมก็ได้ เขาขอฉันเป็นแฟนด้วย”

คำตอบ?

“คำตอบก็......”

ปัญชิญาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เพื่อนสาวฟังหมดเปลือก ฟังจบเนตรนรีหัวเราะอย่างชอบใจในคำตอบของเพื่อน

ไม่เสียแรงที่เป็นศิษย์ อ.เนตร

“ค่า งั้นแค่นี้นะ แกเตรียมสอนต่อเหอะ แล้วค่อยนัดกันวันที่แกว่าง”

อือๆ โครตอยากว่างอ่ะแก เฮ้อ  ปัญชิญาให้กำลังใจเพื่อน ร่ำลากันนิดนึงก็วางสาย จริงๆเธอก็ไม่ได้เจอกับยายเนตรนานแล้ว เพราะฝ่ายเนตรนรี ติดสอนตั้งแต่ จันทร์-อาทิตย์ ถึงจะไม่ได้สอนทั้งวันแต่ก็มีงานอื่นนอกจากงานสอนทำอีก เพราะอาจารย์ในภาควิชาลาคลอดไปสองคน คนที่เหลือก็เลยต้องเฉลี่ยคาบสอนและงานเพิ่มจากงานเดิมที่มีอยู่แล้ว ภาคเรียนหน้าถึงจะมีอาจารย์ใหม่เข้ามาช่วย เธอก็เข้าใจเพื่อนนะคงจะเหนื่อยมากเพราะตอนเธอเร่งงานให้ทันปิดโครงการก็ไม่มีเวลาแม้จะคุยกะคุณป๋าหรือเพื่อนคนอื่นๆเลยถ้าไม่ใช่แก๊งค์วิศวกรในอ๊อฟฟิศ พอคิดถึงคุณป๋าแล้วก็หมั่นไส้ มีที่ไหนนัดผู้ชายให้ลูกสาว เมื่อก่อนที่ดูหวงนักหวงหนา หลอกลวงมากคุณป๋า!  แต่จริงๆก็ต้องยอมรับแหละนะว่าวันนี้คุณป๋าทำให้เธอรู้สึกพิเศษจริงๆ ถึงจะโดนหลอกมาเพราะแผนการ แต่ตอนนี้เธออยาก หอมแก้มคุณป๋าจัง

 

.

.

.


.

อัพครบตอนแล้วค่ะ ตอนนี้สั้นนิดนึงนะคะ ^_^

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านงานของนักเขียนฝึกหัด...นะคะ จุ๊บๆ ขออภัยในความมาน้อย  เค้าไม่มีเวลาจริงๆ แต่เมื่อมันคือความตั้งใจในสิ่งที่ชอบมานาน ก็จะพยายามต่อไปค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #31 puifaizaa (@faikra) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 07:29

    รอต่าาาาา

    #31
    0
  2. #30 tewtewtewtewrqo (@tewtewtewtewrqo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 17:30
    รอนานมากเลยค่ะ
    #30
    0
  3. #29 k_koi (@k_koi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:39

    รอนะค่ะ
    #29
    0
  4. #28 มิ้น (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 12:49

    รอค้าาา

    #28
    0
  5. #27 tewtewtewtewrqo (@tewtewtewtewrqo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:20
    รออ่านต่ออยู่คร้า
    #27
    0