กามเทพล็อคผลรัก

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 21 ไม่มีชื่อตอนเช่นเคย (อัพแล้ว 200% จบตอน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    19 ก.ค. 61

***มาอัพครบแล้วค่ะตอนนี้ เลื่อนอ่านต่อด้านล่างเลยนะคะ (19/07/2561)***

ปั่นงานประจำจนไม่มีเวลาเลยจ้า หวังว่าคนอ่านจะให้อภัย อิอิ

ขอบคุณคนที่ยังติดตาม ยังไม่หนีไปไหนนะคะ จุ๊บๆ 

(สโลแกนเรา ไม่เกิน 10 ปี มันต้องจบล่ะเรื่องนี้ 555) 

พิมพ์ผิด หรือ อ่านแล้วเป็นแบบไหน สะกิดบอกด้วยนะคะ 

บ่นได้แต่อย่ารุนแรง เค้าอ่อนแอและบอบบาง ^O^


**** เนื้อหายังไม่ได้ตรวจทาน ถ้ามีคำผิด หรือเนื้อเรื่องวกวน ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ค่ะ****

 


ณภัทรมาไซต์งานด้วยอาการไม่สู้ดีนัก เขาอยากจะมาดูหน้าคนใจร้าย ที่กล้ากระโดดถีบเขาจนเซหลังกระแทกประตูห้องน้ำ 

ก้นกระแทกพื้นกระดูกแทบหัก ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากรู้ตัวอีกทีเขาก็กองอยู่ที่พื้นแล้ว  ที่หน้าอกเขายังมีรอยช้ำๆ เป็นหลักฐานอย่างดี ว่ายัยห้าวตีน เอ้ย! เท้าหนักแค่ใหน ถีบเขาเสร็จรีบวิ่งแย่งผ้าเช็ดตัวไปพันกายขาวผ่อง กระโดดหย็อยข้ามปลายเท้าเขาซึ่งล้มขวางประตูอยู่ออกไป ดึงๆเอาเสื้อผ้าเขามาแต่งตัวหน้าตาเฉย ปล่อยให้เขานอนจุกตัวงอเป็นกุ้งอยู่หน้าห้องน้ำไม่ดูดำดูดี  กว่าจะหายจุกลุกขึ้นได้ ก็ไม่เห็นปัญชิญาในห้องซะแล้ว แม่เจ้าประคุณหนีไปนอนห้องนอนแขก ตอนเช้ามาก็หนีออกมาก่อนที่เขาจะตื่นซะอีก ผู้หญิงใจร้าย เขาผิดอะไรแค่พูดว่า มองไปแล้ว อยากไปแล้ว  แค่นี้เอง พูดความจริงแล้วได้รับรางวัลใหญ่แบบนี้ คราวหลังเขาจะพูดอ้อมๆก็ได้วะ จะได้ไม่ต้องเคล็ดขัดยอกแบบนี้

 มือหนาผลักประตูอ๊อฟฟิศที่ข้างในมีบรรดาวิศวกร โฟร์แมนมาทำงานเกือบครบแล้ว  ทุกคนเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มมาเยือนก็รีบยืนขึ้นกล่าวทักทายพลางยกมือสวัสดี  ณภัทรยกมือไหว้ตอบ ยิ้มนิดๆพอเป็นพิธี สายตาคมมองไปที่โต๊ะทำงานเป้าหมาย แต่มันว่างเปล่า ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆอีกครั้ง

“ยังไม่เข้ามาอีกเหรอ”

“เอ่อ คุณณภัทรหมายถึงใครหรือครับ” เวนัยได้ยินเจ้านายหนุ่มพูดเบาๆเหมือนคุยกับตัวเอง แต่เขาเสือกหูดีได้ยินนี่คงมองหาไอ้หว้าล่ะสิ

“เอ่อ คุณปัญชิญามาทำงานหรือยังครับ”

“อ๋อ ไอ้หว้ายังไม่มาครับ” นั่นปะไร ซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้มั่งนะ เวนัยแทบจะตบเข่าสักฉาด ตอบคำถามเจ้านายก่อนหันไปสบตากับชัชวาลเป็นนัยๆ  ณภัทรพยักหน้ารับ ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู

“เจ็ดโมง สี่สิบนาทีวันนี้เข้าสาย แฮะ” ผู้บริหารหนุ่มงึมงำกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปนั่งโซฟารับรอง

“คุณณภัทรรับกาแฟมั้ยครับ”ชัชวาลเดินตัวลีบเข้ามาถามเจ้านายหล่อมาดเซอร์ อันที่จริงเวนัยต่างหากที่เป็นคนผลักเขาเข้ามาเป็นหน่วยกล้าตาย ขึ้นชื่อว่าเจ้านาย บรรดาลูกน้องลูกจ้างก็ไม่ค่อยอยากจะเจรจาพาทีด้วยหรอกนะ ถึงจะใจดีแค่ไหน มันก็ยังเกรงๆกลัวๆอยู่ดี

“ก็ดีครับ” ชายหนุ่มหยิบหนังสือพิมพ์มาอ่าน พร้อมทั้งจิบกาแฟที่โฟร์แมนหนุ่มนำมาเสิร์ฟ ไม่ถึง 10 นาทีก็ได้ยินเสียงคุ้นเคย สายตาคมละจากหนังสือพิมพ์มองไปยังแหล่งกำเนิดเสียงหวานปนห้าว

“กู๊ดมอร์นิ่ง เจทเทิลแมน วันนี้มีของมาฝากด้วย”

“ของฝากกกก” เวนัยถลาเข้าไปหาเพื่อนสาวก่อนใครเมื่อได้ยินคำว่าของฝาก ปัญชิญาเดินไปเก็บของที่โต๊ะก่อนจะวางถุงหูหิ้วหลายถุงบนโต๊ะตนเอง เวนัยที่ว๊าปมาถึงก่อนเพื่อนรีบคลี่ถุงออกดูของฝากทันที

 “เฮ้ย ข้าวจี! เค้ากินด้วย” สิ้นเสียงเวนัย ทุกคนที่กำลังชะเง้อคอลุ้นลุกฮือทันที เพราะต่างคนต่างรีบมาทำงานแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้อง บรรดาเจทเทิลแมนก้าวเท้าอย่างเร่งรีบแทบจะวิ่งถลามายังโต๊ะปัญชิญา ราวกับกำลังจะไปแย่งซื้อสินค้าแบรนด์ดังที่กำลังลดราคา 50%  ในห้างยังไงยังงั้น ความชุลมุนย่อมๆเกิดขึ้นที่โต๊ะของปัญชิญาอย่างรวดเร็ว

 “อย่าแย่งกันเหมือนเด็กดิวะ มีเยอะ เหมามาหมดเลย” เจ้าของข้าวจี่เอ่ยกลั้วหัวเราะ

“โหย แม่นางฟ้าคนสวยใจดีที่สุด” เวนัยชื่นชมเพื่อน ยัดเข้าจี่เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ทำหน้าฟินอย่างน่าหมั่นไส้

“แหงล่ะโว้ย สวยแล้วใจดีด้วย ก็ไอ้หว้าไง ฮ่าๆ ฮะ.. เฮือก” เสียงหัวเราะสะดุดกึก เมื่อมองไปเห็นสิ่งมีชีวิต ที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ  ชัชวาลตกใจนึกว่าข้าวจี่ติดคอลูกพี่สาว

“ลูกพี่เป็นอะไร ข้าวจี่ติดคอเหรอ”

“...” เงียบไร้เสียงตอบรับมีแต่ตากลมๆที่กระพริบปริบๆมองไปยังมุมโซฟาที่มีใครอีกคนที่ทุกคนลืมไปสนิทตั้งแต่มีข้าวจี่ ตาก็จ้องปากลูกพี่สาวก็ทำหน้าที่เคี้ยวข้าวจี่เรื่อยๆไม่ให้ขาดตอน ชัชวาลตาโตนี่พวกเขาลืมไปเลยว่าเจ้านายหนุ่มนั่งอยู่ในอ๊อฟฟิศด้วย

“เอ่อ คุณณภัทรรับข้าวจี่มั้ยครับ แหะๆ” สิ้นเสียงชัชวาลความวุ่นวายในการหยิบข้าวจี่ เสียงเซ็งแซ่ สะดุดเงียบแบบเฉียบพลัน แต่ละคนหยิบข้าวจี่ได้คนละก้อนสองก้อนก็เดินไปกินเงียบๆที่โต๊ะตัวเองอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว

“นึกว่าจะไม่ถามซะแล้ว  ท่าทางน่าอร่อยดี ขอชิมด้วยคนนะครับ” ณภัทรยืนขึ้นก่อนจะเดินตรงมาที่แหล่งชุมนุมกินข้าวจี่ที่เมื่อสักครู่แทบมองไม่เห็นโต๊ะเพราะโดนรุมด้วยฝูงชนกลุ่มใหญ่ ตอนนี้เหลือแค่เจ้าของโต๊ะกับเวนัย เวนัยรีบยื่นถุงข้าวจี่ให้เจ้านายหนุ่ม ณภัทรชะโงกดูในถุงก่อนจะหยิบมาหนึ่งก้อนเอาเข้าปากเคี้ยวจนหมดก้อน

“อืม อร่อยจริงๆด้วย”

“กินเป็นด้วยเหรอ” ปัญชิญาเลิกคิ้วมองคนที่กำลังกินข้าวจี่อย่างทึ่งๆ ยกขวดน้ำขึ้นดื่มเพราะข้าวจี่ในมือหมดแล้ว

“เอ้า ของกินแค่เอาเข้าปากก็กินได้แล้วไม่ใช่เหรอครับ ”

“กวนอีก...เฮ้ย!” ปัญชิญางึมงำ เสมองที่อื่น ก่อนจะร้องอย่างตกใจเมื่อขวดน้ำที่กำลังจ่อที่ริมฝีปากถูกกระชากออกจากมือจนน้ำกระฉอกเปียกเลอะเสื้อนิดนึง  เป็นณภัทรที่แย่งน้ำเธอไปดื่มต่อหน้าตาเฉย จนคนอื่นๆอ้าปากหวอ รวมทั้งเจ้าของขวดน้ำด้วย

“เอ้า ขอบคุณสำหรับน้ำและข้าวจี่ครับ” ชายหนุ่มส่งขวดน้ำคืนวิศวกรสาวห้าว

“นี่คุณณภัทร มากินน้ำของคนอื่นแบบนี้ได้ไง”

“ทำไมล่ะครับ หวงเหรอ” ชายหนุ่มส่งสายตายียวนใส่ยัยห้าวเท้าหนัก

“ไม่ได้หวงโว้ย.. เอ้ยค่ะ แต่ขวดอื่นก็มีในตู้เย็นโน่น แถมฉันยังใช้ปาก เอ่อ กินไปแล้วด้วย”

“ผมไม่ถือครับ ” ณภัทรเลียริมฝีปาก ยิ้มกวนๆแกมยั่วเย้าใส่ตา ก่อนจะเดินออกจากอ๊อฟฟิศไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอลับร่างเจ้านายหนุ่ม นกกระจิบนกกระจอกก็ส่งเสียงอีกครั้ง

“โว้วววว ผมไม่ถือครับ พวกเราได้ยินมั้ยวะ” เวนัยทวนคำที่ณภัทรพูด จนเกิดเสียงผิวปากแซววิศวกรหญิงคนเดียวที่เป็นสมบัติของแผนกวิศวกร

“ลูกพี่ โดนไปแล้วหนึ่งดอก เช้านี้” ชัชวาลเสริมจนคนอื่นหัวเราะ ยกเว้นทักดนัยที่เงียบและแอบมองวิศวกรสาวห้าวที่ตนแอบพึงใจ

“แกนั่นแหละจะโดนอีกดอกไอ้ชัช ไปทำงานได้แล้ว” ปัญชิญาทำท่าจะยกเท้าถีบจริงๆ คนจะโดนถีบก็เหมือนนกรู้รีบวิ่งปรู๊ดหนีทันที เมื่อเจ้านายหนุ่มมุ่งหน้าไปที่หน้างาน ทุกคนก็รีบพุ่งตัวออกจากอ๊อฟฟิศไปทำงานเช่นกัน ยกเว้น

“คุณหว้าครับ”

“อ้าว ทักว่าไง” ร่างสูงโปร่งหยุดชะงักเท้า

“ขอบคุณนะครับสำหรับข้าวจี่”

“โอ้ย ขอบคุณขอบเคิน อะไรกันแค่นี้เอง ปะๆไปทำงานกัน” ปัญชิญาเดินไปกอดคอทักดนัย ออกไปหน้างานที่กำลังจะแล้วเสร็จปิดโครงการเร็วๆนี้  คนหนึ่งไม่คิดอะไร ส่วนอีกคนคิดไปไกลหัวใจฟองฟูคับอก


ต่อข้างล่างเลยนะคะ(update 7/06/2561)

เวลาทำงานปัญชิญาจะเปลี่ยนเป็นอีกคนเอาจริงเอาจังไม่มีวี่แววเล่นหัวแม้แต่น้อย  ณภัทรมองคนที่กำลังคุยสรุปงานก่อนเลิกงานกับคนอื่นๆ ผู้หญิงคนเดียวในวงล้อมผู้ชาย สายตาทุกคนต่างจ้องไปที่เธอรวมทั้งเขาด้วย ถึงยัยห้าวดูผิวเผินจะดูแมนๆ ทอมบอย แต่เขาเคยเห็นเวลาที่หญิงสาวแต่งกายแนวผู้หญิงเต็มตัวมาแล้ว ถึงจะไม่บ่อยแต่ทุกครั้งที่เห็นนี่บอกเลยหัวใจเขาเต้นรัวและแรงสุดๆ เพราะความเซ็กซี่มันกระแทกตากระแทกใจเขาที่สุดไง ตอนนี้ปัญชิญาใส่ชุดทำงานกางเกงยีนเข้ารูปขาดตรงหัวเข่านิดๆกับเสื้อเชิ๊ตที่สอดชายไว้ในกางเกง ซึ่งก็เหมือนเพื่อนร่วมงานผู้ชายคนอื่นๆ  แต่ทำไมเขาถึงมองว่าเธอก็ยังเซ็กซี่อยู่ดีวะ ปากที่กำลังเจรจาเรื่องงานอยู่นั้นจิ้มลิ้มชะมัด! แน่ะ หยุดพูดแล้วกัดปากตัวเองนิดๆ เหมือนกำลังใช้ความคิด โคตรเซ็กซี่เลยโว้ย! ณภัทรสะบัดศรีษะตัวเองแรงๆเรียกสติสะตังเมื่อเห็นว่าวิศวกรสาวหยุดกัดปากแต่เปลี่ยนเป็นแลบลิ้นเล็กๆออกมาเลียริมฝีปากตัวเองเล่น เหมือนกำลังอ่อยคนที่กำลังแอบมองอยู่ห่างๆแบบเขา ณภัทรชักอยากจะเดินไปลากยัยห้าวกลับบ้านตอนนี้เลย

“กลับถึงบ้านก่อนเถอะพ่อจะดูดให้ช้ำเลย” ณภัทรพึมพำเข่นเขี้ยวคนที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็เหมือนจงใจอ่อยยังไงไม่รู้

“ตามนั้นนะ ถ้างานคืบหน้าเร็ววัสดุที่สั่งมาไม่มีปัญหา เราจบงานนี้ก่อนเวลาแน่นอน เอ้าเลิก!กลับบ้านกัน” พอปัญชิญาพูดจบประโยคสุดท้าย วงใหญ่ๆก็เริ่มแตกสลาย เหลือเพียงชัชวาล เวนัย รวมถึงณภัทรที่ยืนอยู่ห่างๆด้วย

“ลูกพี่กลับคอนโดเลยปะ”

“เปล่า”

“แกจะไปไหนต่ออะ ชวนมั่งดิ” เวนัยถาม

“บ้าน”

“ลูกพี่จะกลับบ้าน!

“ทำไมแกต้องตกใจด้วยวะแค่ฉันจะกลับบ้าน” ณภัทรเงียบฟัง ไม่แน่ใจว่าหญิงสาวหมายถึงบ้านที่เขาคิดไว้หรือเปล่า

“ก็ไม่มีอะไร แต่พรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุดนี่ ปกติลูกพี่กลับบ้านวันหยุดไม่ใช่เหรอ”

“เออใช่” เวนัยก็สงสัยเหมือนกัน

“ใครบอกจะกลับบ้านตัวเองวะ ไปล่ะ” ปัญชิญาเหล่ตามองณภัทรนิดนึง ก่อนเดินเร็วไปก่อนเพื่อน ชายหนุ่มอมยิ้มเดินตามหลังไปช้าๆ

“อ้าว แล้วมันจะกลับบ้านใครวะชัช”

“ถามผมแล้วผมจะรู้ไม่เนี่ย”

 

ณภัทรล๊อครถ เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ยิ้มพอใจเมื่อเห็นรถที่คุ้นเคยจอดนิ่งอยู่ในโรงรถ ลุงเทียมเดินรี่มารับกุญแจรถไปเก็บอย่างรู้หน้าที่

“เขามาถึงนานยังครับ”

“สักครู่เองครับ ตอนนี้ดูทีวีอยู่” ชายหนุ่มยิ้มให้ลุงเทียมก่อนจะเดินเข้าบ้าน ปัญชิญากำลังหยิบขนมเข้าปากตาก็จ้องจอทีวีอย่างตั้งใจ ณภัทรเดินเข้าไปโอบกอดจากทางด้านหลังโซฟา จมูกโด่งสูดดมเข้าที่แก้มสาว

“โอ๊ะ ตกใจหมดคุณสิงห์ เกือบโดนหมัดแล้วมั้ยล่ะ”

“แหวะ เหม็นจัง” ณภัทรยังกอดไม่ปล่อย ใบหน้าซุกไซ้ไปตามซอกคอปัญชิญา จนเธอจั๊กกะจี้

“เหม็นก็มาดมอยู่ได้ ออกไปเลยไปจั๊กกะจี๋ ฮ่าๆ” แทนที่จะโกรธปัญชิญากลับหัวเราะ จะไม่เหม็นได้ยังไงล่ะ ทำงานทั้งวันร้อนก็ร้อน ถ้ายังหอมอยู่สิแปลก โดยที่ไม่รู้หรอกว่าคนที่บ่นเหม็นๆที่จริงไม่เหม็นสักนิดกลับชอบมากๆซะด้วยซ้ำ

“เหนื่อยมั้ย” ณภัทรเปลี่ยนจากกอด เป็นนวดไหล่และต้นคอให้แทน

“ไม่เหนื่อยหรอก อืม สบายจัง” คนใจดีนวดให้อย่างตั้งใจ ในชีวิตนี้นอกจากพ่อกับแม่เขาไม่เคยทำอะไรให้ใครแบบนี้เลย แต่กับเธอทำไมเขาอยากทำ ยิ่งได้ยินเสียงครางงึมงำราวกับพอใจในฝีมือนวดของเขายิ่งภูมิใจ เขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆแค่นี้ก็ปลื้มจนหัวใจพองเชียวนะมึงไอ้สิงห์ ณภัทรยิ้มให้ความคิดตัวเอง

“แรงๆสิ อา...”

“อา เน้นหนักๆ”

“นั่นแหละๆ อ๊า แรงอีก อา อื้อ”

“พอแล้วๆ ไม่นวดแล้ว” ณภัทรหยุดมือทันที ใครมันจะไปทน แม่เจ้าประคุณครางเสียงแบบนี้เขาไม่มีอารมณ์นวดต่อหรอก แต่จะมีอารมณ์จะทำอย่างอื่นแทนน่ะสิ หรือว่าเธอจงใจแกล้งเขากันแน่

“ว้า กำลังสบายเลย แต่ก็ขอบคุณนะ คุณสิงห์น่ารักที่สุด” ยืดคอมาหอมแก้มสากหนึ่งที ก่อนผละออก มือก็หว่านขนมเข้าปาก

“มาอ่อยให้พี่อยากแล้วจากไปงั้นเหรอ เรื่องเมื่อคืนก็ยังไม่คิดบัญชีเลยนะ” ชายหนุ่มพาตัวเองไปนั่งลงเบียดข้างๆคนที่เอาแต่สนใจหน้าจอทีวีขนาดใหญ่

“อยากกินหนมเหรอ เอ้า อ้าปาก” ปัญชิญาเฉไฉไม่รู้ไม่ชี้เรื่องที่เธอถีบเจ้าของบ้านหนุ่มจนล้มจุกลุกไม่ขึ้น มือบางป้อนขนมใส่ปากคนที่นั่งเบียดจนแทบจะสิงเธอได้อยู่แล้ว คนตัวโตกว่าก็อ้าปากรับโดยดี ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ใบหน้าคนป้อน จู่โจมแบบทันที ณภัทรดูดเม้มริมฝีปากที่ปราศจากลิปติก ก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปตวัดกวาดกินขนมในปากปัญชิญาจนหมดจึงค่อยถอนริมฝีปากออก ก้มลงดูดย้ำๆอีกหลายรอบ ตามที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้านั้น

“อื้อ ช้ำหมดล่ะ”

“อร่อย”

“อู แหวะ สกปรกมากินขนมในปากหว้าทำไมเนี่ย”

“พี่จูบเหอะ”

“นี่เรียกจูบแล้วเหรอ ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย”

“ฮึ่ม ยั่วเหรอ งั้นเอาใหม่” ณภัทรทำท่าจะก้มเข้าหาริมฝีปากจิ้มลิ้มที่กำลังแดงระเรื่อเพราะโดนเขาดูดหลายครั้ง แต่ยังไม่ถึงเป้าหมายมือสากๆที่ไม่ค่อยเหมือนมือผู้หญิงก็มาดันใบหน้าเขาออกห่าง

“เป็นแฟนหว้าก่อนสิ จะให้ เอาใหม่” ปัญชิญาเน้นบางคำอย่างจงใจ แถมขยิบตาเจ้าชู้ใส่อีก

“ผู้หญิงสมัยนี้ลามก แถมเถื่อนได้น่ากลัวมาก” ทำใบหน้าขยาดแล้วถอยมานั่งเบียดๆเหมือนเดิม

“เถื่อนแล้วรักมั้ย?

“มาทายาให้พี่เลย เห็นมั้ยเขียวหมด ก้นก็แทบพัง” ณภัทรเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน เลิกเสื้อขึ้นโชว์หน้าอกเขียวช้ำ ปัญชิญาทำเสียงจิ๊จ้ะอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายหาทางเลี่ยงไม่ตอบ ตากลมโตมองหน้าอกขาวๆกล้ามเป็นมัด ที่มีร่อยรอยความช้ำจากรอยบาทาของตัวเองอยู่ สายตามองเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ อืม..ซิกแพ็ค อืม..วีเชฟสวยเชียว  หึ้ย!นี่ตกลงจะเปิดเสื้อให้ทายาหรืออ่อยเธอกันแน่วะเนี่ย

“ถ้าไม่หื่นก็ไม่โดนนะ”

"ใครกันแน่ที่หื่น นี่เช็ดน้ำลายด้วย ถ้ากลืนพี่ลงท้องได้คงกลืนเนาะ"

"แล้วขี้อ่อยทำไมล่ะ" มือก็ตะครุบมุมปากสองข้างอย่างตกใจ ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าเผลอน้ำลายไหลจริงๆอย่างที่ผู้ชายขี้อ่อยบอก ณภัทรยิ้มขำกับท่าทางของคนตรงหน้า

"เอ๋า ก็ชอบอ่อยก่อนทำไม อ่อยมาก็อ่อยกลับสิ ไม่โกงครับ"

"เฮอะ ผู้ชายคนอื่นหุ่นแซบกว่านี้เยอะ"

“ผู้หญิงใจร้าย ” กล้าเอาเขาไปเปรียบคนอื่นได้ยังไง อย่าบอกนะว่าไอ้ผู้ชายคนอื่นที่เธอหมายถึงคือไอ้ผู้ชายที่ติดอยู่เต็มห้องในคอนโดเธอ  อดัม เลอวิน นักร้องหน้าหล่อแต่มีเมียแล้วแบบนั้นยังจะไปสนใจคลั่งไคล้เขาอยู่ได้ อย่ามาเปิดคอนเสิร์ตเมืองไทยเชียวนะ พ่อจะ...จะ.. เออตอนนี้ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไร แต่ที่คิดออกคือเขาจะไม่ให้ยัยห้าวไปดูคอนเสิร์ตวงนี้แน่นอน ไม่เชื่อคอยดู!

“ใครกันแน่ที่ใจร้าย รออยู่นี่เดี๋ยวไปหยิบยามาทาให้” ณภัทรมองตามร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินไปหยิบยาที่ตู้ยาอย่างคล่องแคล่วเหมือนเป็นบ้านตัวเอง คำถามเธอทำให้เขาคิดหนัก  เพราะยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้แล้วเขาจะไปตอบเธอได้ยังไงล่ะ เขาพอใจที่เธอวนเวียนอยู่ใกล้ตัว ยอมรับว่ามีความสุขเมื่อได้อยู่ด้วย ตอนนี้เขาก็ยังไม่มีใครไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนตั้งแต่ครั้งแรกของเขากับปัญชิญาเกิดขึ้น เพราะไม่ว่าจะมองใครใบหน้าปัญชิญาก็ลอยมาซ้อนทับทุกที  ผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านมาเขาไม่เคยถามตัวเองแบบนี้หรอก เพราะความรู้สึกมันชัดเจนทุกคนคือเขาไม่ได้รัก! ไม่รู้สึกหวงเหมือนตอนนี้ที่รู้สึกกับปัญชิญา แม้แต่นานาเขายังชิลล์เลยขนาดโดนสวมเขาให้มีเพียงความเจ็บใจเท่านั้นที่โดนลูบคมหยามศักดิ์ศรี

“โกรธอยู่หรือเปล่า” ณภัทรมองวงหน้ากระจ่างไร้เครื่องสำอางที่ตอนนี้เรียบสนิทไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ขณะที่เจ้าตัวกำลังตั้งใจทายาบนหน้าอกเขาอย่างแผ่วเบา

“ให้โกรธเรื่องอะไรล่ะ เอ้าเสร็จแล้ว ดูหนังต่อล่ะนะ อย่ากวนนะจบแล้วจะกลับ”  แล้วปัญชิญาก็ไม่สนใจเจ้าของบ้านอีกเลย ณภัทรถอนหายใจ เขาต้องทำยังไงดี จะเป็นแฟนก็ไม่แน่ใจว่ารักหรือเปล่า เขาอาจรู้สึกพิเศษเพราะเธอไม่เหมือนใครเฉยๆก็ได้ ชายหนุ่มคิดว่าตัวเองยังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัว เขาดูออกว่าปัญชิญาจริงจังแค่ไหนถ้าเขายอมคบเธอเป็นแฟน แล้วเขาล่ะถ้าคบกันไปเขาจะจริงจังถึงขั้นแต่งงานหรือเปล่า เธออาจจะเจ็บปวดเพราะเขาก็ได้ ณภัทรตกอยู่ในภวังค์ความคิด จนกระทั่งโดนบางคนสะกิด

“หนังจบล่ะ กลับล่ะนะ”

“เดี๋ยวสิลูกหว้า ไม่ทานข้าวก่อนเหรอ”

“ไม่ล่ะ” ณภัทรมองตามร่างสูงโปร่งทะมัดทะแมงไปจนลับสายตาโดยไม่ตอแยให้เธออยู่ต่อ ทุกอย่างยังดำเนินไปแบบนี้ทุกวัน ปัญชิญามาที่บ้านเขาหลังเลิกงานทุกวัน บางวันดูหนังแล้วก็กลับ บางวันทานข้าวด้วยกันแล้วก็กลับ และทุกวันถ้าเขาไม่กอด ไม่หอม ไม่จูบ ปัญชิญาก็จะเป็นฝ่ายมากอด มาหอม มาจูบ สลับกันไปมา ณภัทรไม่รู้ตัวเลยว่าหญิงสาวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาอย่างช้าๆตั้งแต่เมื่อไหร่  และวันนี้ปัญชิญาก็แวะมาเหมือนเช่นเคยแต่ที่แปลกก็คือวันนี้ขับรถยนต์มาครั้งแรกทุกทีจะเอาพี่บิ๊กของเธอมา ข้าวของมากมายถูกขนลงจากรถ โดยมีเขาและลุงเทียมช่วยขน ส่วนมากมีแต่ของกินทั้งนั้น

“นี่ขนอะไรมากินเยอะแยะ วันนี้วันพิเศษอะไรเหรอครับ”

“พิเศษสุดๆแน่นอน”

“วันอะไรอ่ะ”

ปัญชิญามองหน้าคนถามก่อนจะฉีกยิ้มหวาน เธอปล่อยให้ลุงเทียมจัดโต๊ะอาหาร ส่วนตัวเองเดินเข้ามากอดชายคนรัก รักแบบข้างเดียวอีกต่างห่างคิดแล้วละเหี่ยใจจริงๆ จูงชายหนุ่มไปนั่งหน้าทีวีในห้องรับแขก ก่อนจะกอดคนตัวหนาหุ่นแซบแน่น ซุกใบหน้าเข้ากับอกกว้างๆสูดกลิ่นกายหอมๆที่เธอชอบเข้าเต็มปอด ต่อไปเธอจะไม่ได้กอด ไม่ได้จูบ ไม่ได้ซบอกกว้างๆ ไม่ได้ลูบไล้ซิกแพ็คของผู้ชายคนนี้แล้ว วันนี้ครบกำหนดสามเดือนที่ขอไว้แล้ว และดูเหมือนณภัทรจะไม่ได้นับวันนับเดือนเหมือนเธอเพราะเขาไม่มีท่าทางจะจำได้และพูดอะไรที่เธอรอคอยจะฟัง ปัญชิญาสอดมือเข้าไปในเสื้อของอีกฝ่ายมือน้อยแต่ไม่บอบบางลูบไล้หน้าอกตึงๆลามไปถึงหน้าท้องเฟิร์มๆ จนคนถูกลวนลามชักวูบๆวาบๆหวิวๆ เพราะน้องชายตื่น จนต้องคว้ามือซนๆไว้

“ลูกหว้า ซนแบบนี้เดี๋ยวก็ได้เรื่องหรอก” ณภัทรก้มลงหอมแก้มเนียนไร้ซึ่งเครื่องสำอาง เขากลายเป็นคนเสพติดกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นกายของเธอไปแล้ว

“เหม็นมั้ย”

“เหม็นจนชินล่ะ”

“ปากร้ายที่สุด”  ณภัทรระเบิดเสียงหัวเราะ เมื่อเห็นสายตาค้อนแรงของอีกฝ่าย ณภัทรดึงมือน้อยจอมซนออกมาจากจุดอันตราย ยกขึ้นจดริมฝีปาก

“มือก็เหม็น เข้าห้องน้ำลืมล้างมือเหรอ”  เอ่ยเสียงเย้า คราวนี้คนที่ซุกอยู่หน้าอกผละออกทันที มือหนักฟาดผลัวะ เข้าที่แขนคนที่หาว่ามือเธอเหม็น จนเริ่มไม่มั่นใจยกมือตัวเองขึ้นมาดม ก็ไม่เห็นมันจะเหม็นเหมือนอีตาหัวจุกนี่พูดซะหน่อย

“ไม่เห็นจะเหม็นเลย โว๊ะ”

“พี่ล้อเล่นครับ นี่จะไม่บอกจริงๆเหรอโอกาสพิเศษอะไร”

“เลี้ยงส่งไง”

“เลี้ยงส่ง?

“เลี้ยงส่งตัวเอง ฮ่าๆ ไปๆป่านนี้ลุงเทียมจัดโต๊ะเสร็จแล้วค่ะ” ปัญชิญาลุกขึ้นดึงมือตาหัวจุกให้ลุกตาม ผมจุกที่เธอเป็นคนมัดให้เองกับมือมองแล้วน่ารักจริงๆ หญิงสาวมองใบหน้าหล่อด้วยแววตาที่อีกฝ่ายอ่านไม่ออก

 “มีอะไรหรือเปล่าครับลูกหว้า” คำพูดของเธอทำให้เขาไม่เข้าใจ ในจะแววตาที่เหมือนจะมีอะไรนี่อีก

“ปากน่ากัด”

“หือ?”

“ขอกัดที เดี๋ยวก็ไม่ได้กัดล่ะ” พูดจบไม่รอคำอนุญาตใดๆ เอามือคล้องคอคนตัวสูงโน้มลงมา ปากจิ้มลิ้มก็ประกบเข้ากับปากหนาน่ากัดดังจ๊วบ ติดกันสามครั้ง ก่อนจะกัดริมฝีปากด้านล่างของชายหนุ่มดึงยืดๆกัดแล้วปล่อยๆอยู่สี่ห้าครั้ง ก่อนจะปล่อยให้คนที่โดนจู่โจมเป็นอิสระ ดึงมือหนาไปยังโต๊ะอาหารไม่สนใจอารมณ์คนโดนกระทำสักนิด

“ลูกหว้า พี่จะทนไม่ไหวแล้วนะ”

“หิวข้าวเหรอคะ นี่ไงกินเลย” คนแกล้งไม่รู้ความหมาย ยิ้มตาหยี

“ไม่หิวข้าว แต่หิวเรา”

“หว้าก็หิว” ปัญชิญามองสบตาคมที่ไฟปรารถนาร้อนแรงจนแตกประกายเปร๊ยะๆ

“หิวพี่เหรอครับ”

“หิวข้าว ฮ่าๆ”  ปัญชิญาเห็นหน้าเหวอๆของณภัทรยิ่งหัวเราะเสียงดัง

“หึ ฝันสลายเลยกู อ่อยให้อยาก อ่อยให้หิว แล้วก็ไม่มีอะไรให้กิน”

“นี่ไงของกินเยอะแยะ มาๆหว้าตักให้นะคะคุณสิงห์คนดี”

“ฮึ” ผู้ชายผมจุกขี้งอนทำเสียงขึ้นจมูก แล้วก็ยอมกินอาหารที่คนทำให้อารมณ์ค้างตักมาให้ แต่ยังไงเขาก็สัมผัสได้ถึงความแปลกในบรรยากาศวันนี้อยู่ดี ยิ่งเวลาปัญชิญาหัวเราะก็ยิ่งแปลก เพราะถึงเธอจะยิ้มจะหัวเราะแต่แววตาของเธอไม่!

“เพิ่มไวน์หน่อย”  

“พอแล้วน่า นี่ไวน์นะไม่ใช่เบียร์ที่จะยกซดเอาๆ เดี๋ยวกลับบ้านไม่ได้นะ” เจ้าของบ้านหนุ่มเตือนอย่างเป็นห่วง เพราะไวน์ขวดใหญ่พร่องลงไปอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือปัญชิญาคนเดียว เพราะเขายังไม่ได้แตะสักจิบ

“แล้วใครบอกว่าจะกลับ” ปัญชิญาเอ่ยยิ้มๆ เธอไม่เคยค้างกับเขาที่บ้าน เธอมาหาพอถึงเวลาแล้วเธอก็กลับ สัมพันธ์ลึกซึ้งไม่เคยเกิดขึ้นครั้งที่สองเพราะเมื่อเธอไม่ยินยอมเขาไม่หักหาญน้ำใจ ส่วนมากมีแต่เธอนั่นแหละที่ลวนลามเขาจนเขาเกือบตะบะแตกหลายรอบ แต่เขาก็อดทนนะ พ่อคนดีของไอ้หว้า! แต่วันนี้แหละเขาได้แตกจริงๆแน่  อ๊าย อย่าพึ่งคิดลึก เธอหมายถึง....หมายถึง.... โอ้ย ยอมรับก็ได้หมายถึงอย่างที่คิดนั่นละ จบนะ!

“เอ๋ พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า เมาแล้วเพี้ยนใช่มั้ยเรา”

“เมาจริงๆ ขอค้างด้วยคืนนี้คืนเดียวคืนสุดท้าย ได้ไม่ได้ล่ะ” เวลาไม่เมาก็เซ็กซี่มากๆอยู่แล้ว พอเมานี่แม่คุณตาเยิ้มเพิ่มดีกรีความเซ็กซี่ร้อนแรงจนทะลุเพดาน  ณภัทรเอามือปลอบน้องชายที่ยังไม่ยอมสงบพร้อมรบอยู่ใต้โต๊ะตั้งแต่โดนลวนลามลูบไล้

“มะ..หมายถึงลูกหว้ากับพี่ทำแบบครั้งแรกของเราได้เหรอครับ” ณภัทรยิ้มอย่างดีใจ ไม่ฉุกคิดกับประโยคของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย มือก็คลอยปลอบน้องชายให้ใจเย็นๆ คืนนี้แกอาจไม่ต้องว่าวเหมือนเดิมแล้วว่ะไอ้น้องชายสุดที่รัก

“ใครว่าล่ะ”

“อ้าว”  หน้าที่กำลังบานๆ ค่อยๆเฉาลงๆ

“หว้าจะเป็นคนจับคุณสิงห์กินเองต่างหาก ฮ่าๆ”

“ผู้หญิงบ้านี่ เมาแล้วจริงๆ”  

“เมารัก อิอิ” ปัญชิญายิ้มหวานให้ผู้ชายที่เธอรัก แต่เขายังไม่รักเธอ  วันนี้วันสุดท้ายแล้วที่ขอไว้กับเขา  เธอจะขออยู่กับเขาก่อนจากลาคืนสุดท้ายให้เธอเก็บไว้ในความทรงจำก็แล้วกัน คืนนี้ไอ้หว้าปล่อยแรดหมดตัว!  และตลอดทั้งคืนณภัทรก็ถูกผู้หญิงบ้าจับกินจริงๆ เธอทำให้เขาตื่นเต้นและอิ่มเอมแทบสำลักความสุข รอบไหนที่เขาจะเป็นฝ่ายควบคุมจับกินเธอ เธอก็จะเอาคืนเขาในรอบต่อไปทันที ห้องนอนแทบไหม้ด้วยเพลิงสวาทกว่าทั้งสองจะได้นอนก็ปาเข้าตีสี่ ณภัทรพลิกตัวหมายจะกอดสาวเซ็กซี่สุดร้อนแรงของเขา มือหนาควานไปทั่วเตียงก็ไม่พบร่างที่เขาเห็นว่าเซ็กซี่สุดๆโดยเฉพาะตอนที่เธออยู่ข้างบนตัวเขา จับเขากินอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเมื่อคืนนี้

“หรือจะเข้าห้องน้ำ” ชายหนุ่มขยี้ตา เขารู้สึกเพลียจริงๆ ปัญชิญาสูบเรี่ยวแรงของเขาไปแทบหมดเมื่อคืนเธอทำให้ความมีความสุขจนล้นอก  ณภัทรยิ้มเปี่ยมสุข ยกนาฬิกาบนหัวเตียงมาดู

6 โมงเช้า” ร่างหนาแต่เต็มไปด้วยมัดกล้าม สลัดผ้าห่มก้าวลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ

“ลูกหว้าครับ” เรียกอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับ ณภัทรตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปด้วยความเป็นห่วงแต่มันว่างเปล่า

“หรือทำอาหารอยู่ข้างล่าง ยัยผู้หญิงพลังช้างยังมีแรงตื่นมาทำอาหารอีกเหรอเนี่ย” ณภัทรรีบอาบน้ำแต่งตัวเดินลงมาข้างล่างแต่ไร้วี่แววของคนที่คิดว่าตื่นมาทำอาหาร เจ้าของบ้านหนุ่มเดินไปดูที่โรงรถ

“จะกลับก็ไม่บอกกันสักคำเลยเหรอ”

“คุณหนูตื่นแล้วเหรอครับ”

“ลุงเทียมลูกหว้ากลับตอนไหนครับ”

“กลับตั้งแต่เช้ามืดแล้วนะครับ คุณหนูเธอพูดแปลกๆด้วย”

“พูดอะไรครับ”


ต่อตรงนี้นะคะ (19/07/61)

“คุณหนูบอกลุงว่ารักษาสุขภาพด้วย พูดเหมือนกับจะไม่ได้เจอกันอีกเลยงั้นแหละ”

ณภัทรนั่งขึง นั่นสิเธอก็พูดกับเขาแบบนี้ ให้ดูแลตัวเอง  ให้กินข้าวตรงเวลา ที่ผ่านมาไม่เคยยอมให้มากกว่ากอดจูบ มาหาแต่ไม่ค้างคืนด้วย แต่ทำไมเมื่อคืนเธอขอค้างกับเขา  เธอยอมให้เขาจับกิน ไม่สิเธอจับเขากินทั้งคืนต่างหาก มีความสุขด้วยกันจนห้องแทบไหม้ มันแปลกจริงๆ หรือว่า... ใช่! ปัญชิญายังบอกอีกว่า ขอนอนด้วยคืนเดียวคืนสุดท้าย!’ ยัยห้าวคิดจะฟันเขาแล้วทิ้งจริงๆใช่มั้ย ณภัทรผลุนผลันไปหยิบกุญแจรถ ก่อนจะรีบขับออกไปไซต์งานทันที

“ลูกหว้าเข้ามารึยังครับ” เพราะไม่เห็นรถบิ๊กไบต์คันเก่งของเธอ ณภัทรเลยต้องถาม ตอนนี้ใจชายหนุ่มร้อนรนไปหมด

“ยังไม่เข้ามาเลยนะครับ อีกสักพักคงมาครับคุณณภัทร” เวนัยตอบเจ้านายพร้อมลอบสังเกต วันนี้เจ้านายดูร้อนรนแปลกๆ ขนาดเดินไปนั่ง ตายังจับจ้องที่ประตูตลอดเวลา และทันทีที่ปัญชิญาเปิดประตูเข้ามาก็ถลาเดินไปหาอย่างเร็ว

“ลูกหว้า!

“อ้าว คุณณภัทรมาแต่เช้าเลยนะคะ” ปัญชิญาทักทายด้วยสีหน้าปกติ

“ทำไม กลับมาก่อน ทำไมไม่ปลุ...”

“คุณณภัทรมีอะไรให้แก้ไขปรับปรุงเหรอคะ” ปัญชิญารีบโพล่งเรื่องงาน ก่อนที่ณภัทรจะพูดจบ เขาบ้าไปแล้วเหรอไงเดี๋ยวทุกคนก็รู้กันหมดว่าเธอกับเขาอยู่ด้วยกันทั้งคืน ณภัทรเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองเกือบเผลอพูดให้อีกฝ่ายเสียหาย

“เอ่อ เรื่องงานไม่มีครับ”

“โล่งอกไปที เพราะฉันและทุกๆทุ่มเทเต็มที่มากๆ เหลือแค่เก็บเช็ครายละเอียดเล็กๆน้อยๆ สัปดาห์หน้าน่าจะปิดโครงการได้ค่ะ”

“ผมขอคุยส่วนตัวได้มั้ย?” ณภัทรส่งแววตาขอร้อง เขาต้องการคำอธิบายว่าจริงๆแล้วเขาไม่ได้โดนฟันแล้วทิ้ง

“เอ่อ สักครู่นะคะ” กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ พอดีเสียงโทรศัพท์ช่วยถูกจังหวะ ทำให้ปัญชิญมีเวลาคิดคำพูดปฏิเสธได้ง่ายขึ้น หญิงสาวกดรับสายก่อนเดินไปที่โต๊ะทำงานตัวเอง ปล่อยให้เจ้านายมาดเซอร์มองตามอย่างไม่ชอบใจเพราะอีกฝ่ายทิ้งเขาให้ยืนบื้อรอคำตอบอยู่ที่เดิม

“ว่าไงเนตร” รับสายเพื่อนสาว แต่สายตาเหลือบมองอีกคนที่ตอนนี้เดินกลับไปนั่ง หน้าตูมที่โซฟาตัวเดิม แต่ยังจ้องเธอไม่วางตา

“เลิกจีบแล้วเหรอ” เนตรนรี พึ่งได้อ่านไลน์ที่เพื่อนสาว บอกกล่าวอัพเดทว่าจะไม่ตามเนื้อคู่ต่อล่ะ เลยรีบโทรมาถาม

“อือ”

“จะบอกว่าแกตัดใจได้?”

“เปล่าโว้ย แค่ทำตามสัญญา”

“สัญญาตามจีบสามเดือนอะนะ”

“เออ”

“แล้วยังไงต่อ”

“เลิกจีบ เลิกตาม ปล่อยให้กระวนกระวายเหมือนที่ท่านอาจารย์เนตรสอนดิ”

“ล้ำลึกจริงลูกศิษย์ฉัน อย่าลืมอ่อยหลบใน เนียนๆด้วยล่ะ”

“รับทราบและถือปฏิบัติ”

“เค จะรอฟังข่าว”

“เค เลิกกัน” ปัญชิญาวางสายเพื่อนสาว เหล่มองคนที่จ้องเอาๆ ก่อนจะลุกเดินไปหา ขนาดนั่งหน้าบูดเป็นตูด ยังหล่อเลยอ่ะ ในเมื่อไอ้หว้าเลือกเชื่อคำทำนายฝันและเชื่อมั่นไปแล้วว่าคนนี้เนื้อคู่  มันก็ต้องเป็นสิวะ!

 

หลังเลิกงานณภัทรรีบขับรถกลับบ้านทันที เพราะตลอดทั้งวันปัญชิญาทำเมินเฉยต่อสายตากดดันของเขา และชิ่งกลับบ้านไปก่อนแล้วด้วย ณภัทรคิดว่าเธอคงไปบ้านเขาเหมือนทุกวัน แต่พอมาถึงบ้านลุงเทียมกลับรายงานว่ายังไม่มา ชายหนุ่มเปิดหนังรอจนจบหนึ่งเรื่อง เธอก็ยังไม่มา ไลน์ไปถามก็ไม่อ่าน โทรหาก็ไม่รับ 

วันนี้ณภัทรทำงานอะไรไม่ได้เลย สมาธิหมกมุ่นอยู่กับเรื่องปัญชิญา ถ้าโชติไม่โทรตามว่ามีเรื่องด่วนให้เซ็นเขาคงไปที่ไซต์งานห้างสรรพสินค้าแล้ว  มันมีแต่คำเดิมๆที่วนอยู่ในห้วตอนนี้

โดนทิ้ง!  

โดนฟันแล้วทิ้งแหงๆมึงไอ้สิงห์! 

เขาจะไม่ทนอยู่กับความรู้สึกแบบนี้อีกแล้วต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ยัยห้าวคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าทำกับเขาแบบนี้  มือหนากดอินเตอร์คอมตรงหน้าทันที

“โชติ เช็คให้หน่อยคุณปัญชิญา อยู่ที่ไซต์งานมั้ย” สักพักธนโชติก็เข้ามารายงาน

“เข้ามาแล้วครับ”

“เตรียมรถ”

“คุณณภัทรจะไปไหนครับ”

“ไปหาเรื่องวิศวกร”

เมื่อมาถึงไซต์งาน เจ้านายหนุ่มก็จ้ำอ้าวไม่รอเลขาคู่ใจ ธนโชติที่ได้แต่งงว่าเจ้านายจะรีบไปไหน  ณภัทรเดินมาจนเกือบจะถึงอ๊อฟฟิศอยู่แล้วเสียงเรียกเข้ามือถือในกระเป๋าทำให้เท้าที่กำลังรีบหยุด

“ครับพ่อ ”

”ว่าไงลูกชาย ได้ข่าวว่าอารมณ์ไม่ดีเหรอวันนี้”

“หึ สายรายงานเร็วจริงๆนะครับ”

“เย็นนี้กลับบ้านนะ”

“มีอะไรพิเศษเหรอครับ”

“เพื่อนพ่อแวะมาหา”

“เพื่อนพ่อไม่ใช่เพื่อนผมสักหน่อย”

“บร๊ะ ไอ้ลูกคนนี้นี่ ต้องมาโว้ยไม่งั้นคุณนายมารีงอนแน่ๆ เพื่อนพ่อมีลูกสาวสวยด้วยนะเว้ย”

“จะให้ไปดูตัวว่างั้น”

“รู้ทันแบบนี้ไม่สนุกเลย แต่นี่ไฟท์บังคับจากคุณนายมารี แกปฏิเสธไม่ได้หรอก”

“แต่ผมมีแฟนแล้วนะครับ”

“แกนี่นะมีแฟน? เมื่อไหร่ อย่ามาโกหกน่า”

“มีนานแล้วครับ” ใช่มีนานแล้วจริงๆ ถ้าไม่ขี้ขลาด กลัวโดนจับแต่งงาน แถมกระแดะหวงความโสด

“เชื่อแกก็ออกลูกเป็นลิงซิวะ ถ้ามีก็พามาเปิดตัวสิ เย็นนี้เลยถ้าแน่จริง” ณภัทรรับคำท้าและรับปากว่าจะกลับบ้านพร้อมแฟนแน่นอน หลังวางสายก็กลุ้มใจว่าตัวเองไม่น่าปากไวรับคำท้าบิดาเลย แล้วเขาจะพาใครไปล่ะ ตอนนี้ปัญชิญาอยู่ไหนก็ไม่รู้ ณภัทรรีบสาวเท้าไปที่อ๊อฟฟิศทันที

 “คุณเวนัยครับ ปัญชิญาล่ะ”

“ไอ้หว้า ยังอยู่ที่ไซต์ครับผมมาเข้าห้องน้ำ” เวนัยตอบพร้อมกับสังเกตสีหน้าเจ้านายไปด้วย

“ออ ครับ งั้นไม่มีอะไรแล้วครับตามสบาย” เจ้านายสุดหล่อมาดเซอร์ก็จากไปทันที ปล่อยให้วิศวกรหนุ่มงงงวยการมาเยือนคงเจ้านายโดยไม่ได้ตั้งตัว แล้วจากไปแบบไม่ทันตั้งตัวเช่นเดียวกัน

“มาเร็ว เคลมเร็วจริงๆ” เวนัยเกาหัวแกรกๆ แต่ก็รู้ว่าต้องมีเอี่ยวกับเพื่อนสาวแน่นอนเล่นมาถามหาเจาะจงขนาดนี้ อย่างนี้มันต้องรายงาน ว่าแล้วก็รีบหยิบมือถือมากดโทรออกทันที

 ณภัทรโหวงๆในอก นี่ปัญชิญากำลังทำอะไร หลังจากไปอ๊อฟฟิศไม่เจอ เขาก็ไปที่ไซต์ทันที แต่ทุกคนกลับบอกว่าเธอออกไปแล้วทั้งที่พึ่งจะบ่ายสาม ปัญชิญากำลังเล่นตลกกับเขาอยู่หรือยังไงกัน เธอขาดการติดต่อกับเขาไปเฉยๆ ไลน์ไปไม่ตอบ โทรหาไม่ติด นี่เขาโดนฟันแล้วทิ้งจริงๆเหรอวะเนี่ย  มือหนาหยิบมือถือต่อสายหาคนแชร์เรื่องกลุ้มๆทันที

“ไอ้ปิญ แกว่างเปล่า”

“ว่าง แกมีอะไรเลโอ”

“ออกมากินข้าวเที่ยงกับฉันหน่อยสิ”

“แกชวนฉันกินข้าวเที่ยงบ่ายสามเนี่ยนะ นี่คุณมึงป่วยเปล่าวะ”

“จะมาไม่มา กูกลุ้ม กูอยากระบาย”

“เออๆ ส่งโลเคชั่นมา”

ณภัทรนั่งรอในร้านอาหารที่เขามาทานกับปริญประจำ คิดทบทวนเรื่องปัญชิญา เขายอมรับเขาคิดถึงเธอมาก อยากคุย อยากเห็นหน้า นี่ไม่ใช่ว่าเขารักเธอไปแล้วหรอกนะ แล้วถ้าไม่รักจะกลัวโดนทิ้งทำไม  ร้อนรนแบบนี้ทำไมกัน ก่อนที่ชายหนุ่มจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านั้นก็มีเสียงหวานๆทักขึ้น

“เฮ้ เลโอ คุณจริงๆด้วย”

“ลิด้า! กลับมาจากอังกฤษตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ณภัทรแปลกใจระคนยินดีที่เจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานเกือบสิบปีเพราะเธอคนนี้ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศและทำงานที่นั่น

“กลับมาได้เดือนนึงแล้วค่ะ ลิด้ากลับมาอยู่ไทยถาวรเลย”

“จริงเหรอ” ณภัทรยิ้มอย่างยินดี

“นี่เลโอจะไม่ชวนลิด้านั่งหน่อยเหรอคะเนี่ย” ลิดาวรรณแกล้งทำหน้างออย่างน่ารัก

“ขอโทษทีครับ เชิญนั่งครับ”

“แล้วนี่เลโอมาคนเดียวเหรอคะ”

“นัดไอ้ปิญไว้ครับแต่มันยังไม่มา” ณภัทรมองใบหน้าสวยหวานอย่างพินิจ ลิดาวรรณสวยขึ้นดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น อายุที่มากขึ้นไม่ทำให้เธอมีริ้วรอยบนใบหน้าแม้แต่น้อย นานแล้วสินะที่เธอจบความสัมพันธ์กับเขาด้วยดี ก่อนจะไปอังกฤษลิดาวรรณบอกเขาว่าถ้าเขารอเธอไม่ได้ก็ไม่ต้องรอ ถ้าเจอคนใหม่ที่ดีกว่าก็คบไปเลยเธอเข้าใจเพราะเธอรู้ดีว่าเธอยังไม่อยากหยุดอยู่ที่ไทย เธออยากหาประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆความท้าทายใหม่ๆที่เกี่ยวกับการเรียนและการทำงาน อยากท่องโลกกว้าง แรกๆณภัทรก็เฮิร์ทหนักเพราะยังทำใจไม่ได้ แต่เขาไม่เคยโทษเธอเขายินดีให้เธอไปถ้าเธอมีความสุข ใช้เวลาเป็นปีกว่าเขาจะทำใจได้และไม่ติดต่อลิดาวรรณเพราะกลัวจะเอ่ยปากรั้งเธอกลับมา จากนั้นเขาก็เปลี่ยนคู่ควงหลายคนจนจำไม่ได้ว่ามีใครบ้าง คบนานสุดและก็พึ่งจะเลิกลาก็นานานางแบบสาวสุดฮ๊อต และ...อีกคนไม่รู้สถานะคืออะไร แต่ก็คือคนที่ทำให้เขากลุ้มใจมากๆตอนนี้

“ไอ้เลโอ นัดสาวไว้แล้วยังจะมานัดซ้อนอีกนะมึง” ปริญที่มาถึงเอ่ยเซ็งๆ เขายังไม่เห็นหน้าผู้หญิงของเพื่อนเพราะเขาเดินมาทางด้านหลังเจ้าหล่อน แต่พอเธอหันมา ปริญถึงกับเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง

“ลิด้า”

“ไฮ ปิญ ไม่เจอกันนานนะคะ”

“ฉันไม่ได้นัดซ้อนเว้ย บังเอิญเจอกัน” ณภัทรเอ่ยแก้ยิ้มๆ

“สบายดีนะคะปิญ”

“เอ่อ สบายดี แล้วคุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไร”

“เดือนนึงแล้วค่ะ”

“มาพักผ่อนเหรอ”

“ลิด้ากลับมาอยู่ไทยถาวรค่ะ”

“ดีจัง แบบนี้ไอ้เลโอก็ดีใจแย่สิ”

“ก็ต้องดีใจสิวะเพื่อนเก่ากลับมาทั้งที” ณภัทรเอ่ยยิ้มๆ ไม่ทันสังเกตแววตาไหววูบของลิดาวรรณ

“เพื่อนเก่า หรือถ่านไฟเก่าวะ” ปริญสัพยอกเพื่อนยิ้มๆ แต่เป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

“ปิญอย่าพูดเหลวไหลสิคะ เดี๋ยวแฟนเลโอได้ยินก็เข้าใจผิดพอดี” ลิดาวรรณเอ่ยหยั่งเชิง พร้อมกับตั้งตารอลุ้นคำตอบที่ต้องการรู้

“ไม่ต้องกลัวหรอกลิด้า ไอ้เลโอมันโสดตอนนี้ พึ่งเลิกกับแฟนคนล่าสุดได้สองสามเดือนเอง”

“ผีเจาะปากมาพูดจริงๆไอ้ปิญ” พอดีกับพนักงานมาเสิร์ฟอาหารการสนทนาจึงเปลี่ยนไปเรื่องอื่น ลิดาวรรณใจชื้นขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าคนรักเก่ายังโสด เพราะเธอน่าจะยังมีโอกาสกลับมาเป็นแฟนเขาอีกครั้งนึง

“ไหนแกบอกกลุ้มใจอยากระบายไงวะ” ปริญยกแก้วน้ำดื่มจนหมดแก้วหลังจากอิ่มท้อง ณภัทรเงยหน้ามองเพื่อนก่อนจะส่งสัญญาณว่ายังไม่ใช่ตอนนี้แน่นอนที่เขาจะพูด

“ตอนนี้สบายใจแล้ว”

“หึ” ปริญหัวเราะในลำคอ สังเกตคนรักเก่าของเพื่อนที่กำลังตักอาหารให้ณภัทร เหมือนที่เคยทำตอนสมัยยังคบกัน ปริญดูก็รู้ว่าลิดาวรรณกลับมาครั้งนี้เธอหวังจะมารื้อฟื้นความสัมพันธ์แน่นอน แต่ไอ้เพื่อนรักของเขานี่สิยังดูไม่ออกว่าจะยังไง เสียงเรียกเข้ามือถือของณภัทรดังขึ้น ทำให้ลิดาวรรณแอบมอง

“ครับแม่”

“สิงห์ไม่ลืมนัดของเราใช่มั้ยลูก”

“ผมเกือบลืมไปแล้ว ถ้าแม่ไม่โทรมา”

“น่าตีจริงๆลูกคนนี้ ห้ามเบี้ยว แม่รอทำความรู้จักแฟนลูกอยู่นะ”

“คร๊าบ แม่แล้วเจอกัน” ณภัทรวางสายจากมารดาแล้วทำหน้าซังกะตาย จนปริญต้องถามเพราะอยากรู้

“มีอะไรวะ คุณแม่โทรมาตามให้กลับบ้าน?”

“เออ”

“แค่นี้ ทำหน้าเหมือนจะตาย”

“มันไม่ใช่แค่นี้ พ่อกับแม่วางแผนให้ฉันไปดูตัวลูกสาวเพื่อนด้วยน่ะสิวะ”

“ดูตัว!” ลิดาวรรณโพล่งขึ้นอย่างลืมตัว จนต้องเอ่ยขอโทษสองหนุ่มเบาๆ

“ก็แค่ดูตัว ทำอย่างกับโดนบังคับให้แต่งงาน ไอ้นี่”

“ก็ฉันดันโม้ไปว่าฉันมีแฟนแล้วน่ะสิ พ่อเลยท้าให้ฉันพาแฟนไปด้วยเลยเย็นนี้” ณภัทรกุมขมับอย่างกลุ้มใจ

“นี่คือเรื่องที่บอกว่ากลุ้มใจ?”

“เออ ส่วนนึง”

“อีกส่วนล่ะ”

“เอาไว้ก่อนเถอะ ไม่มีแฟนไปด้วยฉันโดนพ่อหัวเราะเยาะ แถมเจ้าจี้เจ้าการให้ฉันมีไมตรีกับลูกสาวเพื่อนแหงๆ”

“คุณพ่อคุณแม่ไม่เคยบังคับแกเรื่องนี้สักหน่อย จะกลัวอะไรวะ”

“แต่พ่อกับแม่ฉันไม่เคยพูดเรื่องดูตัวมาก่อนเลยนะเว้ย นี่ครั้งแรกที่เอ่ยปากแถมเป็นลูกสาวเพื่อนด้วย มันทะแม่งๆว่ะ”

“ลูกสาวเพื่อนพ่ออาจจะสวยโคตรๆก็ได้นะเว้ย”

“แกไปกับฉันมั้ยเผื่อชอบ แกก็เอาไปเลย”

“พูดยังกับผู้หญิงเขาจะอยากเอากู ถ้าเขาเห็นมึง”

“มันก็ไม่แน่หรอกว่ะ สรุปไปมั้ยครับคุณปิญ”

“ไม่ไปอ่ะ เรื่องในครอบครัว เพื่อนไม่เกี่ยว แต่ถ้าลูกสาวเพื่อนพ่อสวย แล้วมึงไม่ดีล กูจีบ!

“ตามสบาย แล้วน้องเนตรล่ะ?”

“น้องเนตรเกี่ยวไรวะ” ปริญสบตาเพื่อน ก่อนจะเสมองแก้วน้ำ

“อ๋อ ไม่เกี่ยวว่างั้น”

“เออสิ”

“ช่างเรื่องมึงก่อนเหอะ ตอนนี้ช่วยหาทางออกให้กูที”

“เอ่อ ลิด้ามีทางออกให้ค่ะ” ลิดาวรรณที่เป็นผู้ฟังอยู่นาน นานจนถูกลืม ก็รีบหาจังหวะพูดแทรกขึ้น

“ยังไง ครับลิด้า” สองหนุ่มที่คุยกันเพลินพึ่งรู้สึกตัวว่ายังมีสาวสวยร่วมโต๊ะอยู่ด้วย หันไปมองคนเสนอทางออกให้แทบจะทันที

“ลิด้าจะไปกับเลโอเอง” ลิดาวรรณยิ้มเขินเล็กน้อย นี่เป็นโอกาสของเธอทำไมเธอจะไม่เสนอตัวเองล่ะ

“ลิด้า หมายความว่า จะไปในฐานะแฟนไอ้เลโอ?” ปริญถามเข้าประเด็นทันที

“เอ่อ ค่ะ ถ้าเลโอเห็นด้วย แกล้งว่าเรากลับมาเป็นแฟนกันเหมือนเดิม”

“เอ่อ มันจะดีเหรอลิด้า”

“ลิด้า แค่อยากช่วยเลโอค่ะ ถ้าเลโอลำบากใจกับแผนนี้ก็ไม่เป็นไร” ลิด้า ปกปิดแววตาลิงโลดไว้แทบไม่อยู่ ณภัทรต้องยอมเออออกับเธอแน่ๆ

“แกว่าไงวะปิญ”

“อ้าว อันนี้ก็แล้วแต่มึงโว้ย แต่ถ้าเป็นฉันจะไม่ทำอะไรให้ยุ่งยาก แถมต้องโกหกพ่อกับแม่หรอก” ปริญเอ่ยตรงๆ ลิดาวรรณถึงกับหน้าเสียคำพูดของปริญอาจจะทำให้ณภัทรลังเล  หญิงสาวชักจะไม่ชอบใจปริญขึ้นมาแล้วเพราะชายหนุ่มทำเหมือนกันท่าเธอยังไงก็ไม่รู้

“แต่ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะทำตามแผนลิด้า” คำตอบของณภัทรสร้างความยินดีให้กับลิดาวรรณอย่างมากเธอยิ้มอย่างยินดีจนออกนอกหน้า ปริญยักไหล่เชิงไม่ขอยุ่งกับการตัดสินใจ เขากำลังสงสัยว่าณภัทรอาจจะยังมีเยื่อใยกับลิดาวรรณอยู่ก็เป็นได้ถึงตัดสินใจแบบนี้ ก็ไม่แปลกใจหรอกถ้าจะยังมีใจ เขายังจำได้ตอนที่ผู้หญิงคนนี้เลือกทำตามฝันตัวเองแล้วทิ้งเพื่อนเขาไว้ที่เมืองไทยอย่างไม่ใยดี กว่าณภัทรจะหายเฮิร์ทกลับมาเป็นคนปกติก็กินเวลาเป็นปี รักมาก ก็ลืมยากล่ะมั้ง แต่อย่าคิดว่าเขาจะสนับสนุนให้ลิดาวรรณกับเข้ามาในชีวิตเพื่อนรักของเขาอีกครั้ง โนเว! ไม่มีทาง เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย ปริญจะไม่ยอมให้เพื่อนตัวเองเป็นควายเด็ดขาด!

 

 

 

 


เนื้อหายังไม่ได้ทวน ถ้าอ่านแล้ว วกวนหรือพิมพ์ผิดไปไรท์ขออภัย ด้วยนะคะ /\ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #25 k_koi (@k_koi) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 00:12
    รอค่ะ????
    #25
    0
  2. #24 S1O9N9E5 (@SaXoNySone) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 15:22
    เกลียดเลโอกับแฟนเก่าแล้วอ่ะ เปลี่ยนพระเอกเถอะ นางเอกแน่ๆที่พ่อแม่อยากให้เจอ เป็นการรอคอยที่น่าผิดหวังจริงๆ
    #24
    1
    • #24-1 S1O9N9E5 (@SaXoNySone) (จากตอนที่ 22)
      19 กรกฎาคม 2561 / 15:29
      โลเล ไม่ชัดเจน ตัดสินใจไม่เด็ดขาด หาผัวใหม่เถอะ เนื้อคู่ก็ชั่งมันสิ รำคาญผู้ชายแบบนี้
      #24-1
  3. #23 S1O9N9E5 (@SaXoNySone) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 21:44
    ไรท์กลับมาสักทีเถอะนะ รออยู่
    #23
    1
    • #23-1 avacho (@avacho) (จากตอนที่ 22)
      18 กรกฎาคม 2561 / 13:34
      ขอเวลาแป๊บนะตะเอง ปั่นงานประจำก่อน ขอบคุณที่ติดตามนะคร้า เดี๋ยวเขามาอัพน้า
      #23-1
  4. #22 S1O9N9E5 (@SaXoNySone) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 11:17
    ไรท์หายไปไหน กลับมาต่อเถอะนะคะ พลีส
    #22
    0
  5. #21 S1O9N9E5 (@SaXoNySone) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 13:08
    เมื่อไหร่จะมาต่ออะไรท์ ค้างหนักมาก
    #21
    0
  6. #20 S1O9N9E5 (@SaXoNySone) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 11:28
    รออยู่นะ
    #20
    0
  7. #19 jajaa877 (@jajaa877) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 20:58
    เป็นกำลังใจนะ รอค่ะ
    #19
    0
  8. #18 S1O9N9E5 (@SaXoNySone) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 11:20
    ในที่สุดไรท์ก็กลับมา
    #18
    1
    • #18-1 avacho (@avacho) (จากตอนที่ 22)
      5 มิถุนายน 2561 / 16:12
      พึ่งฟื้นคืนชีพมาค่า 555
      #18-1
  9. #17 jajaa877 (@jajaa877) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 16:44
    รอค่ะ นึกว่าไม่อัพแล้ว
    #17
    1
    • #17-1 avacho (@avacho) (จากตอนที่ 22)
      5 มิถุนายน 2561 / 10:51
      ขอบคุณที่ยังอยู่นะคะ พยายามอย่างหนักค่ะเพื่อจะอัพต่อให้จบจงได้ อิอิ
      #17-1