[FIC SJ HAEEUN] My taffy... ลูกอม

ตอนที่ 2 : CHAPTER 2 อึนฮยอก?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ธ.ค. 54

“เชิญครับ” 

        ผมเผลอแปบเดียวเขาก็ลงมาเปิดประตูรถให้ผมแล้วผายมือออกอย่างสุภาพ ผมค่อยๆก้าวเท้าลงจากรถแล้วมองสิ่งรอบข้างอย่างไม่สามารถวางตาได้  เหมือนฝันจริงๆเลยครับ... *-*

“ฮยอกครับ”

“*-*”

“ฮยอกครับ”

“*0*”

“ฮยอกครับๆ”

“ห๊ะๆ ?”

“เหม่ออะไรหืม เข้าบ้านกันเถอะ”

                 

               
ฮยอกแจมัวแต่ชื่นชมความสวยงามของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจนไม่ทันสังเกตเลยว่าร่างสูงนั้นได้หลุดพูดชื่อของตัวเองออกมา

 

“ว่าไงนะ”

                 ข...เข้าบ้านเหรอ เข้าไปในคฤหาสน์นี่อ่ะนะ? เอ่อ..

“จะดีเหรอครับ  ผมกลัวทำพื้นบ้านคุณแปดเปื้อน -/- ”

           ร่างสูงหัวเราะเบาๆกับคำพูดของคนตรงหน้าก่อนจะโอบคอร่างเล็กแล้วพาเดินเข้าไปในบ้าน

“ นี่คุณเดี๋ยวดิๆ”

“อะไรครับ”

               ผมชะโงกหน้าเข้าไปในบ้านน้อยๆ เมื่อเห็นภายในตัวบ้านแล้วผมไม่กล้าเข้าไปเหยียบเลย ผมกลัวพื้นบ้านเค้าเป็นรอย แล้วถ้าเกิดคิดค่าเสียหายขึ้นมานี่สงสัยตารางเมตรละหลายแสน TT

“ผมไม่กล้า..เฮ้ย”

      

             
พูดไม่ทันจบผู้ชายคนนี้เค้าก็ลากแขนผมเข้าไปอย่างตามใจอีกแล้ว ไม่เคยที่จะฟัง ไม่เคยที่จะสนใจ(?)

แต่ช่างเถอะนะไหนๆก็เข้ามาแล้ว ขอไปหาเป้าหมายที่มีไว้ให้พุ่งชนก่อนเถอะครับ

“นี่คุณ... เอ่อคุณชื่ออะไร”

“พี่ชื่อซีวอน นายชื่อฮยอก นี่บ้านของเราจำได้รึยังครับ”

 “เออ  ก็ได้จำได้ๆ ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนแล้วกันครับผมไม่ไหวแล้ว”

“ตามสบายเลย ทำธุระเสร็จแล้วตามพี่ไปที่ห้องอาหารนะ”

“ได้ๆๆ”

              ผมตอบรับพร้อมพยักหน้าส่งๆแบบขอไปที แล้ววิ่งหาห้องน้ำอย่างเร่งด่วนถ้าหากผมไม่สามารถหาเจอภายในห้านาทีนับจากนี้  กางเกงลิงสีบานชื่นลายโพโรโระของผมต้องเปื้อนคุณอึแน่เลยอ่ะ -/-



   ผมหันซ้ายหันขวาก็เจอแต่ทางแยกเยอะแยะเต็มไปหมดเลยต้องลองเดาแล้ววิ่งมั่วๆเหมือนกำลังเล่นเกมส์หาทางออกจากเขาวงกต อะไรมันจะกว้างปานนี้ทำไมไม่เอารถเข้ามาขับกันในบ้านซะเลยล่ะ ฮึ่ยยย - -*

และเหมือนสวรรค์จะทรงโปรดและสงสารฮยอกแจผู้หล่อเหลาคนนี้ เพราะผมหันไปอีกทีก็พบชายร่างอวบคนหนึ่งกำลังยืนพิจารณารูปภาพบนฝาผนังด้วยใบหน้าที่นิ่งเสียจนน่ากลัว ดูไม่เข้ากับรูปลักษณ์ของเขาซักเท่าไหร่เลย  ดวงตากลมโต  จมูกโด่งเป็นสันกับริมฝีปากเป็นกระจับสีชมพูสวยนั่นอีก  มันดูขัดกันเกินไปทำให้ผมเดาบุคลิกเขาไม่ออกจริงๆ ควรจะถามดีมั๊ยนะ...

“เอิ่ม..คุณๆ”

                 สุดท้ายผมก็ตัดใจทิ้งความกลัวไปซะแล้วเดินเข้าไปสะกิดที่ไหล่เขาแต่โดยดี  คุณคงเข้าใจฟิวส์ผมนะเวลาประตูเมืองกำลังจะโดนโจมตีจากข้าศึกนั้นมันทรมาณเพียงใด

“คือผมหาห้องน้ำไม่เจอแล้วตอนนี้ปวดมากผมอั้นไม่ไหวแล้วคุณพาผมไปทีนะ  ได้โปรดช่วยชีวิตน้อง 

โพโรโระของผมด้วย  อย่าให้เค้าแปดเปื้อนคุณอึเลยนะ T^T

               

         
ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างอวบแต่อย่างใด เขากลับขมวดคิ้วมองร่างบางตรงหน้าที่มาทำลายสมาธิในการพิจารณาผลงานศิลป์บนฝาผนังของเขา

“อย่ามองผมแบบนั้นสิ  พาผมไปทีขอร้องนะๆๆ” ฮยอกแจเกาะแขนอีกคนแล้วเขย่ารัว

“ปล่อย”

                       โอ้ว...เสียงนิ่งมาก ทำไมมันขัดกับหน้าตาจังวะ?!  หึ ดราม่าใส่แม่ง

“พาผมไปทีเถอะนะ  ฮึกก...ผมทนมาเป็นชั่วโมงแล้ว สงสารผมเถอะนะ...ฮืออ”            

       คิ้วหนาของร่างอวบยังคงชนกันแล้วมองมาที่ร่างบางอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

“ฮือออ...ฮึก ..ฮืออ”

         สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้าเบาๆก่อนดึงมือบางที่เกาะแขนของเขาออก แล้วหันหลังให้

“ตามมา”

“ เย่! ไปครับไปเร็วววววว *0*”

 

 

 

“อืมเข้าไปสิ”

“ขอบคุณมากเลยคุณ รอผมตรงนี้ก่อนนะอย่าเพิ่งไปไหน”

“ทำไมต้องรอ”

“เดี๋ยวผมอึเสร็จต้องไปห้องอาหารต่อ ไปไม่ถูกช่วยเป็นไกด์ให้ผมอีกรอบแล้วกันรอแปบเดียวๆ”

“ทำไม..”

  ปังง!!

     ยังไม่ทันพูดจบฮยอกแจก็ปิดประตูใส่หน้าร่างอวบอย่างเสียมารยาททันที

                               นิสัยดีจริงๆแต่คงต้องยืนรอสินะ...

.

.

.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

        15 นาทีผ่านไป

  

     เฮ้อออ ผมอยากจะประกาศก้องให้โลกรับรู้ว่าตอนนี้ผมโล่งโคตร ต้องขอบคุณเจ้าอ้วนหน้าหวานชาเย็นคนนั้นที่ทำให้ผมได้ไปต่อ(?)   ฮ่าๆๆรีบไปห้องอาหารดีกว่า  ถ่ายของออกไปหมดรู้สึกหิวขึ้นมากระทันหัน

ผมเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ต้องผงะเล็กน้อย....ไอ้อ้วนหน้าหวานชาเย็นยังยืนอยู่ที่เดิมอยู่อีก

“นี่ยืนรอผมจริงๆเหรอ”

“ก็บอกให้รอ”

“สุดยอด ผมนึกว่าคุณจะไปแล้วซะอีก”

“จะไปก็ตามมา”

“อ่อครับๆๆ”

 

 

 

        ผมเดินตามเจ้าอ้วนหน้าหวานชาเย็นมาอย่างเงียบๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไรดูท่าทางคงจะชวนคุยยากแต่ถ้าปล่อยให้เงียบตลอดทางแบบนี้รู้สึกเหมือนกำลังทัวร์ที่ป่าช้าฟารีเวอร์เลยอ่ะ แล้วบ้านก็กว้างขนาดนี้กว่าจะเดินถึงปลายทางผมคงอึดอัดตายก่อนแน่เลย   อืมถามอะไรมันดี..

“นี่คุณชื่ออะไรน่ะ”

“ซองมิน”

 “เวลาตอบก็ช่วยหันหน้ามาหน่อยสิ  จะเหม็นหน้าอะไรกันนักหนา - -+”

“ก็ตอบแล้วจะเอาอะไรอีก”

               ดูมันๆ - -

“มารยาทน่ะมีมั๊ย”

“มารยาทงั้นเหรอ”

 “ ใช่มารยาทน่ะมีมั๊ย”

“หึ  มีไปทำไม ?   มีแล้วมันกินได้รึเปล่า ? ”

 ร่างอวบหันหน้ากลับมามองหน้าฮยอกแจแล้วเหยียดยิ้มที่มุมปากน้อยๆ

“อย่ามากวน  ไม่มีก็หุบปากไปเลยไป”

“พูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้งั้นเหรอ เหมือนช่วยพยาธิจริงๆ ช่วยไปก็ไร้ประโยชน์.”

                                   =[]=…

“ว่าไงนะ   พยาธิงั้นเหรอ ?  ไอ้อ้วนนี่นายกล้าเปรียบฉันกับพยาธิเหรอห๊ะ!!!

“แล้วกล้าดียังไงมาเรียกฉันว่าไอ้อ้วน”

                               ซองมินสวนกลับเสียงแข็ง จากน้ำเสียงที่นิ่งทำให้ผู้คนรอบข้างกลัวอยู่แล้ว   เวลาเขาตะวาดจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เลยแม้แต่คนเดียว                ..... แต่สำหรับฮยอกแจคงไม่ใช่

 

“โถ่ ถามมาได้ที่บ้านก็รวยน่าจะมีกระจกนะ หัดส่องดูซะบ้างว่าคุณมันอ้วนน”

“หึ  บ้านนายคงจนไม่มีเงินซื้อกระจกสินะ ถึงไม่เคยส่องดูว่าตัวเองผอมแห้งเหมือนเพาะเลี้ยงพยาธิไว้ในลำไส้น่ะ”

“คนบ้านคุณเค้าเพาะเลี้ยงพยาธิกันรึไงห๊ะ  ไอ้อ้วน”

“แห้ง!

“อ้วน!

“แห้ง!

“อ้วน!

 

“ทำอะไรกันหืม สองคนนี้”

                    เสียงทุ้มของบุคคลที่สามแทรกเข้ามาขัดจึงทำให้สงครามน้ำลายได้ยุติลงกระทันหัน ทั้งคู่หันมามองร่างสูงที่เอ่ยคำถามขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี

 

“สวัสดีครับพี่ซีวอน”  ซองมินกล่าวทักทายก่อนจะโค้งอย่างสุภาพให้คนตรงหน้า

“สวัสดีมิน  กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่หืม แล้วคุณน้ามาด้วยรึเปล่า”

“มาครับ คงกำลังคุยธุระอยู่”

“อืม สงสัยคุยกับแม่พี่อยู่  ท่านสองคนไม่ได้เจอกันนาน คงคิดถึงกันน่าดู”

“ครับ”

           หึ  ทำเป็นนิ่ง คุณซีวอนเค้าอุตส่าห์ชวนคุย อ้วนแล้วยังหยิ่งอีกนิสัยใช้ไม่ได้ -^-

“เป็นอะไรหืมตัวเล็ก”

      ซีวอนหันไปยีผมฮยอกแจเบาๆเมื่อเจ้าตัวเล็กของเขาเบะปากแล้วทำท่าเหมือนบ่นพึมพำกับตัวเองอยู่

“พยาธิกัดลำไส้มั๊งครับ”  ซองมินเปรยขึ้นมา

“เงียบไปเลยไอ้อ้วน ! - - +

“ทำไมฮยอกพูดกับมินแบบนั้นล่ะหืม ไม่น่ารักเลยนะครับ”

                    แล้วทำไมล่ะก็มันหาเรื่องผมนี่ - -**

“หึ คนไม่น่ารักอยู่แล้ว ก็คงทำตัวน่ารักไม่เป็นหรอกครับพี่ซีวอน”

                       เกินไปแล้วนะไอ้อ้วนนนนน  ได้....น่ารักเหรอ ?

“อ่อฮะ  ผมขอโทษนะฮะ....ผมจะไม่ทำอีกแล้วฮะ *0*”  (เกาะแขนซองมิน)

“เฮ้ย เป็นบ้าอะไร ออกไป”

                   ไอ้อ้วนมันสะบัดแขนข้างที่ผมเกาะอย่างรัว  กลัวคนเค้าไม่รู้ว่าขยะแขยงผมเหรอวะ = =

“หยุดทั้งสองคนเลยครับ ไปกันได้แล้วอย่าให้ผู้ใหญ่รอนาน”

“ผมก็ว่างั้นครับพี่ซีวอน ไม่อยากคลุกคลีกับพวกไร้มารยาทเสียเวลาเปล่า”

          ซองมินปรายตามองฮยอกแจพร้อมปัดแขนเสื้อตัวเองที่ฮยอกแจเข้ามาเกาะแกะเมื่อกี้นี้ ก่อนจะเดินนำไปโดยไม่หันกลับมาอีก

       เดี๋ยวก่อนๆ รอให้มีโอกาสแม่จะจับเชือดแล้วปริ้นไขมันออกมาปั่นแล้วเอาไปลนไฟคอยดู - -+

ผมเดินตามคุณซีวอนไปจนมาถึงห้องหรูห้องนึงซึ่งน่าจะเป็นห้องอาหารที่เดินหากันมานานแสนนานนี่ล่ะ เฮ้ย !  ว่าแต่ผมเป็นอะไรกับบ้านนี้..... ทำไมถึงมีสิทธิเดินจ้ำอ้าวไปมาๆ อย่างกับบ้านตัวเอง แล้วไอ้คุณซีวอนมาดผู้ดีอะไรนี่มันพาผมทำไมวะ แถมยังทำเหมือนรู้จักกันมาร้อยวันพันชาติ มัวแต่จะเข้าห้องน้ำจนลืมไปเลย อืม...... เห้ยยยยยยยยยย!!!!    ผมทิ้งไอ้เตี้ยทงเฮเจ้านายผมไว้ที่ห้างนี่หว่า  =[]=!

 

“คุณซีวอนๆๆ ผมขอตัวกลับก่อนนะ”

“กลับอะไรครับ”

           มือหนาคว้าแขนเล็กไว้ได้ทันทีเมื่อร่างเล็กหันหลังกลับเหมือนจะเดินไปอีกทาง

“ไป ไปที่ห้างปล่อยสิคุณ  ผมทิ้งไอ้เตี้ยเอาไว้อ่ะ”

“หืม เตี้ยไหนครับ”

“อย่าถามมากเซ่ มันยืนรอผมขาโก่งแน่เลย  ปล่อยผมเถอะ!! T[]T

“คุณแม่พี่รอนานแล้วนะครับ”

“แต่ ไอ้เตี้ยก็รอผมนาน   ล...แล้ว”

                 ผมชะงักและหยุดโวยวายทันทีเมื่อคุณซีวอนลากผมเข้ามาภายในห้องอาหารซึ่งมีหญิงวัยกลางคนสองท่านนั่งกันอยู่ที่โต๊ะนั้นกำลังปรายตามองมาที่ผม รวมถึงเจ้าอ้วนชาเย็นที่มาถึงก่อนด้วย  

               ผู้หญิงคนนั้นหรี่ตามองผมไล่ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง ดูจากคิ้วสวยที่กำลังชนเข้าหากันนั้นมันทำให้ผมใจไม่ดีเลย   เหมือนเค้ากำลังจับผิดผมอยู่...... 

“ซีวอนลูกรัก  หาน้องเจอแล้วเหรอจ้ะ” 

          แต่แล้วเธอก็พูดประโยคนี้ออกมาพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มแย้มให้กับคุณซีวอนอย่างใจดี  ดูจากสรรพนามที่เค้าเอ่ยเมื่อกี้นี้ ผู้หญิงคนนี้คงเป็นแม่ของคุณซีวอนสินะ

“ใช่ครับคุณแม่  ผมรู้หมดแหละครับว่าน้องชอบไปที่ไหน”

                 

                      
น้องอะไรน่ะ ?  เค้าพูดถึง.....ผมเหรอ



“มานั่งสิจ้ะทั้งสองคน”   ผู้หญิงหน้าตาเป็นมิตรอีกคนเอ่ยขึ้นชวนผมและคุณซีวอน

“สวัสดีครับคุณน้า ลี”    คุณซีวอนโค้งทักทายอย่างเคารพในขณะที่ผมยืนมองทำหน้าเอ๋อ  เค้าเป็นใครล่ะ ผมต้องทักทายด้วยรึเปล่า ? โอ้ยใครก็ได้บอกผมทีว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร - -

“ทำไมไม่ทักทายคุณน้าล่ะครับฮยอก”  คุณซีวอนสะกิดแขนผมยิกๆ   อ่าผมรู้คำตอบแล้วล่ะ ผมต้องทักทายด้วยสินะ = =

“สวัสดีครับคุณน้า” 

“สวัสดีจ้ะหลานทั้งสองคน มานั่งเร็วน้าซื้ออาหารมาฝากเพียบเลย”

“ผมขอตัวดีกว่าครับ”         ผมโพล่งขัดออกไปทันที.....ขืนกินอาหารต่อเดี๋ยวอยู่ต่อยาวแน่ๆ  แล้วผมก็ไม่ได้เป็นหลานเค้าซะหน่อยเพี้ยนกันไปหมดแล้วมั๊งบ้านนี้

“ทำไมล่ะจ้ะหลาน จะไปไหนเหรอ”

“นั่นสิ  เราหนีออกจากบ้านไปทุกคนเค้าเป็นห่วงมากเลยนะ พี่ซีวอนต้องออกไปตามหาเห็นรึเปล่าว่าคนอื่นเค้าวุ่นวายนะจ๊ะแล้วนี่คิดจะหนีอีกแล้วเหรอหืมอึนฮยอก”

          

                         
ห๊ะ ...อึน อึนฮยอก ? 
=__=

“ขอโทษนะครับแต่ผมไม่ได้ชื่อ...”

“ไปนั่งทานกันเลยดีกว่าครับไป”

         ผมยังพูดไม่ทันจบคุณซีวอนก็ดันให้ผมนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเค้านั่งลงข้างๆผม  บังคับแบบนี้ก็ไม่โกรธหรอกนะแต่ทำไมต้องให้ผมนั่งตรงข้ามกับไอ้อ้วนหน้าหวานชาเย็นนี่ด้วย ฮึ ! เหม็นหน้ามัน - -++

“มองทำไม”

          นั่นไง....แค่มองหน้ามันก็หาเรื่องผมแล้วเห็นมั๊ย

“ไม่ค่อยเจอคนอ้วนบ่อย ก็เลยมองเอาไว้เป็นบุญตา”

“คำก็อ้วน สองคำก็อ้วน ฉันไม่ได้อ้วนกรุณาแยกให้ถูกด้วยว่าที่เห็นเสื้อมันรัดๆน่ะภายในมันคือความอ้วนหรือกล้ามเนื้อ”

“จะบอกว่ามีซิกแพ็คเหรอ เหอะๆ”

“อยากดูมั๊ยล่ะ”

“กล้าก็เปิด”

“อะแฮ่ม แฮ่ม”

             

                    คุณนายชเวป้องปากก่อนส่งเสียงกระแอมในลำคอเบาๆ  เพื่อส่งสัญญาณเตือนเด็กสองคนที่กำลัง เล่นกันเกินขอบเขต

“ขอโทษครับคุณน้า”  ซองมินก้มหัวให้คุณนายผู้เป็นเจ้าของบ้าน

“ไม่เป็นไรจ้ะหลานมิน”

“ครับ”

    ทำเป็นมารยาทดี ชิ -*-

“คุณก็ขอโทษคุณน้าด้วยสิแห้ง  เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องให้บอก”

               ไอ้อ้วนหน้าหวานชาเย็นหันมาทำหน้าดุใส่ผม ...คิดว่าตัวเองเป็นใครกันน่ะมาสั่งคนอื่น

“เร็วสิ”

“อ...เออ..ทำแล้วๆ  ผมขอโทษครับคุณหญิง”

           ผมก้มหน้าน้อยๆให้หญิงมีอายุตรงหน้า แต่เมื่อผมเงยหน้าขึ้นมาสบตากลับเห็นเค้าขมวดคิ้วแล้วจ้องเหมือนจับผิดผมอีกแล้ว.... ผมทำอะไรผิดเนี่ย

“อึนฮยอก หลานดูแปลกๆนะจ้ะ”

“ใครครับอึนฮยอก”

                     ผมถามออกไปอย่าง งงๆ ชื่อก็คล้ายผมอยู่นะแต่ก็ไม่ใช่ผมอยู่ดีแหละ - -

“เล่นตลกอะไรอีกครับตัวเล็ก  พี่ไม่ให้เราหนีออกไปแล้วนะ”

“คุณนั่นแหละเล่นอะไรกันครับคุณซีวอน  ผมงงมากคุณจับผมไม่สิคุณพาผมมาที่นี่ทำไม”

“ทานอาหารกันเถอะครับ คุณแม่ คุณน้า ซองมิน ฮยอกเค้าคงอยากหนีออกไปอีก”

“เฮ้ย คุณซีวอนบอกผมก่อนเด่ะ!!!

“แกล้งเล่นๆได้นะคะอึนฮยอก แต่รักษามารยาทบนโต๊ะอาหารด้วย”  คุณนายที่เป็นแม่คุณซีวอนหันมาดุผม   ให้ตายเถอะผมไม่ชอบสายตาของเธอเลยจริงๆ ฮึ! (ส่ายหน้า)  ฮะ ..เฮ้ย ผมหันไปหันมาสายตาดันไปสะดุดอยู่ที่ภาพภาพนึงที่ใส่กรอบรูปอย่างดี ในภาพมีผู้ชายแก่ๆคนนึงดูน่าเกรงขาม มีผู้หญิงสองคนขนาบข้างแล้วก็มีผู้ชายอีกสองคน คนนึงคือคุณซีวอนแต่อีกคนนึงที่ทำให้ผมเริ่มขนลุก เค้าเป็นผู้ชายตัวเล็กๆ สีผิวขาวซีด

กลีบปากเล็กบางสีอมชมพู อา...มองภาพรวมแล้วดูน่ารักมากๆเลย  แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น....... สิ่งที่ทำให้ผมขนลุกก็คือ เด็กคนนั้นทำไมหน้าตามันเหมือนผมขนาดนี้วะ?!!!!!! 

“คุณๆๆๆๆคุณซีวอนเด็กคนนั้นใครน่ะ”

           ผมดึงแขนคุณซีวอนเขย่ารัวๆด้วยสีหน้าตกใจแบบสุดขีด  เป็นคุณคุณจะขนลุกมั๊ยล่ะเกิดมาบนโลกใบนี้ 20 ปีอยู่ๆดันมาเจอคนหน้าตาเหมือนตัวเอง เฮ้ยผมไม่เคยมีโคลนนิ่งนะ

“หยุดเล่น แล้วทานได้แล้วครับ” (ยีผม)

          ยังมีหน้ามายีผงยีผมอีกเห้ยไอ้คุณชายจอมปลอม อีลอดช่องวัดเจษฎร์ TT[]TT

“กินไปสิมองหน้าผมทำไมหืม  พยาธิกัดกระเพาะรึไง”

“ฮึ่ย ไอ้อ้วน  ว่าแต่คนอื่นคุณล่ะทำไมไม่กิน”

“ผมไม่ชอบกินข้าว”

“แล้วอยู่ได้ยังไง  กินวัชพืชงั้นเหรอ =_=

“งั้นคุณคงกินพยาธิแล้วล่ะครับ”

“แกแหละกินวัชพืช - -++ ”

“อะแฮ่ม   วันนี้หลานดูสนิทกันจังเลยนะจ้ะ”

“ผมขอโ..”

“ไม่ต้องขอโทษแล้วล่ะจ้ะ  รอทานมื้อนี้เสร็จแล้วขอโทษทีเดียวเลยก็ได้เพราะคงจะเล่นกันอีกหลายรอบ”

            แล้วก็จบลงด้วยประการชะนี้แล....ตอนนี้ผมอยากรู้คำตอบเยอะแยะเลยครับ แล้วก็อยากกลับไปหาไอ้เตี้ยทงเฮเจ้านายของผมด้วย ปล่อยไว้คนเดียวแบบนั้นจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้








41 ความคิดเห็น

  1. #25 KH'_ข้าวมันไก่(?) (@eunhyukufo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 18:29
     เฮคงจะอารมณ์้เสียน่าดู
    #25
    0
  2. #24 gatoonniiezz (@gatoon27) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 15:07
    ป่านนี้เตี้ยรากงอกแล้ว 5555555555
    #24
    0
  3. วันที่ 8 ธันวาคม 2554 / 21:26
    555...
    ซีวอนจับผิดคนหรือเปล่า
    นายทำงานไม่สำเร็จ!
    หม่อมแม่ไม่ปลิ้มแน่ซีวอน

    อึนฮยอกนายยังคิดถึงดงเฮอยู่
    อีกหรอเนี่ยนึกว่าจะลืมไปแล้ว
    ปานนี้ดงเฮเข้าไปพังหน้องน้ำแล้วมัง

    ซองมินอย่าทำเย็นชาแบนี้บ่อยๆ
    ได้ไหมเดียวไม่น่ารักนะ
    เจอหน้าอึนฮยอกก็มีงกันเสียแล้ว
    #23
    0
  4. #22 boyung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2554 / 01:14
    อยากบอกว่ามีงงเล็กน้อย ถึงขั้นปานกลาง
    #22
    0
  5. #21 gifeh (@gifeh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 21:46
    ฮยอกเฮคงไม่รอแล้วมั้ง
    หายไปนานขนานนี้
    วอนดูอบอุ่นจัง
    ฮยอกก็ไปว่ามินอ้วนเนอะ

    #21
    0
  6. #20 cha-amm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 20:53
    งงเล็กน้อยยยยยย

    ติดตามมมมมมมมมมมมมมมมม







    :Pรอนะคะไรเตอร์์์์์์์์์

    #20
    0