(SF/OS) All KRISYEOL ft. EXO

ตอนที่ 2 : Bad love [ krisyeol ] into

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 พ.ค. 60




ในมหาลัยดังใจกลางกรุง เหล่าบันดาเซเลบ
ทั้งหลายเดินกันกวักไกว่ไปมามองแล้วชวน
เวียนหัวไม่รู้พวกแม่งจะเดินอะไรกันนักหนา
ร่างสูงในชุดเกงยีนตัดขาดสีซีดเสื้อเชิ้ตสีขาว
สะอาดตา ทรงผมเซอๆสีควันบุหรี่ ยืนเต็มความ
สูง ก้าวเดินฉับๆไปตรงร้านขายน้ำตรงหน้ามอ



"เห้ย! หลบไปดิ๊กูจะซื้อน้ำ" ร่างสูงของชานยอล
ผลักร่างที่ดูเตี้ยๆตันๆ ของอีกคนที่ยืนอยู่


"อ๊ะ! ไอ้เหี้ยมึงรู้มั้ยกูเป็นใครห๊ะ กล้ามาผลักกูหรอ"

อีกคนหันมาโวยใส่ใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีด้วย
ความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่แต่ก็ไม่มากมาย


"ตัวมึงยังไม่รู้ว่าเป็นใครแล้วกูจะตรัสรู้มั้ยวะ"

ร่างสูงกระตุกคิ้วกวนใส่ ส่วนอีกคนก็ชูนิ้วกลาง
ส่งผ่านความรู้สึกดีๆมาให้ หร๊ออออออออออออ


"จะซื้อน้ำก็ให้มันเร็วๆ กูอารมณ์ดีหรอกนะ
ถึงยอมให้มึงผลักแล้วแซงคิวน่ะห้ะ เร็วๆ"

ชานยอลมองอีกคนที่มีสีหน้าเหวี่ยงๆแล้ว
ก็ไม่ชอบใจเท่าไหร่ ตัวเล็กเท่าหลักกิโลแล้ว
มาตัวเบ่งอวดเก่ง หน้าหมันไส้เป็นบ้าเลย


"นี่! ไอ้เตี้ยม่อต้อมึงอยู่ปีไรห้ะ ทำตัวเก่งนะมึง"

สายตากลมโตเหล่ต่ำมองอย่างเหยียดหยามใน
ความเตี้ยต่ำตอ ของร่างบางตรงหน้า อีกคนก็มี
สีหน้าฉุนไม่ต่างกัน จ้องอีกคนเขม่นเช่นกัน


"กู บยอน แบคฮยอน คณะวิศวะ ปี4 มึงล่ะ"

ชานยอลมองอีกคนนิ่งๆ มือเรียวยาวแตะคาง
คนตรงหน้าเบาๆ พร้อมพินิจหน้าแล้วยกยิ้ม


"เตี้ยแบบนี้ไม่คิดว่าเป็นรุ่นพี่แฮะ สงใสแม่เลี้ยง
ด้วยนมผง ไม่เจริญเติบโตเอาสะเลยนะมึงน่ะ หึ
กู ปาร์ค ชานยอล คณะแพทย์ ปี3 หวังว่าจะได้
เจอกันอีกนะ ไปละนะเตี้ย ว่างๆกูจะมาหา หึ"

ร่างสูงโปร่งของชานยอลเดินออกไปทิ้งไว้แต่
ความงุนงงของแบคฮยอน ที่มองตามร่างสูง





ช่วงเที่ยงของวันชานยอลพาตัวเองมานั่งที่ถิ่น
ของวิศวะ ธรรมดาชานยอลจะพาตัวเองไปกิน
ที่ห้างมากกว่า เหตุผลคือไม่ชอบสถานที่อึดอัด
แต่วันนี้ที่ชานยอลยอมถ่อมาถึงคณะที่ไม่ใช่
ของคัวเองก็เพราะ ' ไอ้เตี้ย ' รุ่นพี่เมื่อเช้าไงล่ะ


' แกรรนั่นพี่หมอชานป้ะ / กรี๊ดดด แกพี่ชาน '


เสียงซุบซิบของเหล่าสาวๆสร้างความพึงพอใจ
ให้กับเดือนคณะแพทย์อย่างชานยอลอย่างมาก
สายตากลมโตสอดส่องไปไม่นานก็เจอร่างเตี้ย
ที่คุ้นเคยเดินมากับแก๊งอีกสามคน ชานยอลไม่
รอช้า ลุกขึ้นรีบเดินปรี่ไปหาแบคฮยอนทันที


"นี่เตี้ย!" แบคฮยอนที่กำลังหันไปขำกับเพื่อน
หันมาตามเสียงเรียก ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้าง
เมื่อจำหน้าไอ้เด็กนิสัยเสียเมื่อเช้าตรงหน้าได้


" ไอ้สูงเมื่อเช้านี่ มึงมีไรวะนี่ไม่ใช่คณะมึงนะ"

แบคฮยอนมองชานยอลด้วยความสงใส ฝ่าย
ของชานยอลเองก็ได้แต่ยืนล้วงกระเป๋ามอง
อีกฝ่ายด้วยสายตานิ่งๆอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ


"ใครวะไอ้แบค" รุ่นพี่ตัวขาวออกเผือกไปนิด
สำหรับชานยอล เตี้ยกว่านิดๆสะกิดไหล่เล็กๆ
ของเพื่อน ถามถึงแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ยืนอยู่


"แค่เด็กสันดานเสียน่ะพึ่งรู้จักเมื่อเช้าเองอ่ะ"

แบคฮยอนหันไปมองเพื่อนร่างสูงของตัวเอง
ชานยอลที่เอาแต่ยืนฟังก็ได้แต่รำคาญมือหนา
คว้าข้อมือแบคฮยอนเตรียมจะลากออกไป


"เห้ย!! มึงทำไรวะแล้วนั่นจะพาไอ้แบคไปไหน"

ชานยอลตวัดสายตาไปมองรุ่นพี่สีผิวค่อนข้าง
คล้ำ แต่สายตากลมโตก็ไปปะทะกับสายตาเหยี่ยว
ของอีกคนที่ยืนกอดอกมองเขาอย่างนิ่งๆ


"ปล่อยนะโว้ยยย จะพากูไปไหน" แบคฮยอน
ยังคงดิ้นเร่าๆ บิดข้อมือตัวเองไปมาจนขึ้นสี


"ผมขอยืมตัวไอ้เตี้ยนี่ไปกินข้าวสักแปปนะ
พอดีว่าสนใจ เลยอยากจะทำความรู้จักกับมัน"

ชานยอลตอบตามความจริงคำพูดตรงๆของ
ชานยอลทำให้แบคฮยอนอึ้งไปชั่วขณะคนอื่น
ก็ไม่ต่างกันเว้นเสียแต่ ไอ้คนตาเหยี่ยวคนนั้น


"งั้นก็เสียใจด้วยเพราะแบคฮยอนเป็นแฟนกู"
อีกคนที่เอาแต่เงียบมานานเอ่ยปากออกมายิ่ง
ทำให้แบคฮยอนและเซฮุนกับไคยิ่งตาโตไปอีก


"งั้นกูก็จะแย่ง คิดว่าลูกไม้ตื้นๆจะทำให้กูเชื่อ
มึงหรอวะ ขอตัวล่ะ มึงก็หยุดดิ้นดิ๊เตี้ย จิ๊!!! "

ชานยอลลากแบคฮยอนอย่างทุลักทุเลคนแถว
นั้นต่างมองอย่างสนอกสนใจ แต่ชานยอลก็
ลากแบคฮยอนมาไกลไม่มาก คอของชานยอล
ถูกแรงกระชากอย่างแรงจนเซไปชนอกของ
ใครบางคน มือแกร่งเลื่อนมากอดเอวคอด
ส่วนอีกข้างเลื่อนมาล็อคคอของชานยอลไว้


"เห้ยยย ทำเหี้ยไรวะ!!"  ชานยอลปล่อยมือที่
จับแบคฮยอนแล้วมาจับแขนคนที่ล็อคคอตน


"แบคฮยอนเป็นแฟนกูถ้ากูไม่ให้อย่าเสือกมา
จับตัวแบคฮยอน หวังว่ามึงคงจำได้นะ เป็น
รุ่นน้องอย่าปีนเกลียวให้มันมากจะหาว่าไม่เตือน"

น้ำเสียงเย็นเฉียบกระซิบข้างหูรับรู้ได้ทันทีไอ้
คนที่ล็อคคออยู่คือไอ้รุ่นพี่ที่สูงกว่าเขาไม่มาก


"กูบอกแล้วไงกูไม่เชื่อปล่อยกูสิวะไอ้เหี้ย!!!"

ยิ่งดิ้นแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นจนเสื้อผ้าของ
ทั้งสองยับไม่เป็นท่า สายตานับสิบต่างจับจ้อง
มาที่รุ่นพี่หน้าหล่อทั้งสองที่กอดรัดฟัดเหวี่ยง
กันอย่างไม่ยอมใคร บ้างก็ถ่ายคลิป บ้างถ่ายรูป


"กูว่าคนอย่างมึงคุยดีๆไม่ชอบสินะต้องให้กู
เอาเลือดออกจากตัวมึงหรือไงถึงจะยอมน่ะ"

เสียงกระซิบของอีกคนทำให้ชานยอลขนลุก
กราดไปทั้งตัว เลือดขึ้นหน้าด้วยความโกรธ


"ไอ้เหี้ย งั้นมึงมาตัวๆกับกูเลยมา จะเอาไงวะ
อย่ากากดิ ปล่อยกูก่อนสิวะ!! ค่อยมาดวนกัน"

ชานยอลดิ้นขลุกขลักแต่อีกคนก็เอาแต่เกาะ
เขาเป็นตุ๊กแก ค้อนวงใหญ่ส่งไปให้ไอ้คนที่
เกาะอยู่ด้านหลัง ไอ้คนตาเหยี่ยวก็ได้แต่ยักคิ้ว


"จะดวนงั้นหรอ กูไม่อยากทำร้ายรุ่นน้องว่ะ หึ"

เขาปล่อยให้ชานยอลเป็นอิสระแล้วเดินไป
กอดคอแบคฮยอน ชานยอลเดินปรี่ไปประจัน
หน้ากับทั้งสองคน สายตากลมโตแดงก่ำไป
ด้วยความโกรธ หมัดหนักๆถูกประดับบนใบ
หน้าของรุ่นพี่หน้าฝรั่ง ท่ามกลางความตกใจ
ของคนในบริเวณนั้น อีกคนที่ยังเบลอกับหมัด
เมื่อกี้เมื่อตั้งสติได้ก็สวนกลับไปเช่นกัน ทำให้
ชานยอลเซเล็กน้อย ความแสบบริเวณปาก
รู้ได้ทันทีว่าปากแตก เตรียมจะสวนกลับไปอีก
แต่อีกคนไหวตัวทันคว้ามือชานยอลแล้วดึง
ร่างสูงโปร่งของอีกคนมาประชิดตัว

ฝ่ายชานยอลที่หน้ากระแทกเข้ากับแผงอก
อย่างจัง ได้แต่ดิ้นไปมาแต่ก็ไม่หลุด ขายาวๆ
กระทืบใส่เท้าอีกคนอย่างแรง อีกคนที่สดุ้ง
ในความเจ็บแต่สดุดขาอีกคนจนล้มไม่ลืม
ที่จะคว้ามือของชานยอลตามลงมาด้วย

ดังนั้นภาพที่ทุกคนเห็นเลยเป็นภาพที่คนที่
สูงกว่าร่างหนากว่านอนโอดครวญอยู่ล่าง
คนที่เตี้ยกว่าไม่เท่าไหร่ร่างบางกว่าน้อยๆ
นอนซบหน้ามุดอกอีกคนร้องโอดครวญไม่
ต่างกันสักเท่าไหร่ ท่ามกลางความตกใจของ
คนในระแวกนั้นหลังจากเผือกมานานแล้ว


"โอยยย ดั้งกูจะหักมั้ยเนี่ยไอ้เหี้ยเอ้ยดึงลงมา
ทำห่าไรวะ ถ้าหน้ากูเสียหายขึ้นมาจะทำไงวะ"

ไม่บ่อยที่ชานยอลจะแหกปากหลุดมาดนิ่งออก
มาให้ประชาชนชมบ่อยนักหรือเรียกว่าครั้งแรก
ในรอบสามปีที่เขาเรียนที่นี่ มือเรียวยาวลูบๆ
คลำๆบริเวณใบหน้า โดยลืมตัวว่านอนทับ
หว่างขาและอกของใครอีกคนอยู่....


"แล้วมึงไม่คิดถึงคนที่นอนรองมึงอยู่บ้างหรอ
คนหรือควายวะทับมาได้ หัวกูแตกเปล่าก็ไม่รู้"

เสียงเย็นๆที่คุ้นเคย เรียกให้ใบหน้าอิ่มๆนั้น
เงยไปมอง เมื่อประมวลผลได้สักพักก็ดีดตัว
ลุกขึ้นจากร่างของไอ้รุ่นพี่ตาเหยี่ยวคนนั้น


"แม่งเอ้ยยย เชื้อโรคจะขึ้นตัวกูปะเนี่ย อี้~"

ชานยอลปัดตัวเองไปบ่นไปแทบลืมลุคที่คีพ
มานานตลอดสามปี แถมลืมอีกว่าอยู่ต่อหน้า
ประชาชีนับสิบ อีกคนเองก็ลุกขึ้นมาเหมือนกัน


"เชื้อโรคมันไม่ขึ้นหรอกทำสดีดสดิ้งไปได้"

ชานยอลหันไปค้อนวงใหญ่ให้แต่สายตาพาล
ไปเห็นประชากรนับสิบชีวิตยืนมองมาทางเค้า
ตาแป๋ว บางคนถือโทรศัพท์ บางคนซุบซิบกัน
ดวงตากลมโตใช้เวลาประมวลไม่นานก็รีบกลับ
มาคีพลุค กอดอกเชิดหน้า กระแอมไอเล็กน้อย


"อะแฮ่ม! ฝากไว้ก่อนเถอะนะมึง เตี้ยอย่าคิด
ว่าจะรอดง่ายๆนะ ยังไงกูก็จะจีบมึง โอเคนะ"

พูดจบก็พาร่างสูงๆของตัวเองเดินทื่อๆออกไป
ท่ามกลางความงุนงงของแบคฮยอนและอีก
หลายๆคนที่มองเหตุการณ์อยู่ มีเพียงคนนึง
ที่แอบยิ้มมุมปากให้กับเด็กที่พยศกับเขา





ชานยอลทิ้งตัวลงกับเก้าอี้อย่างอารมณ์เสีย
หลังจากที่เข้าโลกโซเชี่ยลแล้วเจอกับคลิป
หรือภาพ ที่เขาทะเลาะกับไอ้พวกวิศวะ และ
ที่น่าโมโหที่สุดคือบางคนเอาเขาไปจิ้นกับ
ไอ้รุ่นพี่ตาเหยี่ยวคิ้วบากนั่น คืออะไร????



:: รินรนีรอเตชิน @baby_09

    แกทำไมชุ้นใจบาปจิ้นพี่หมอชานกับพี่คริสวะ
รู้ว่าอุบัติเหตุแต่อดคิดไม่ได้???? #Krisyeol


:: สโรชินีดักรุ่นพี่ข้างเมรุ @janeny_boom

   เคยจิ้นพี่ชานกับตัวเองพอเจอพี่ชานกับพี่คริส
ทำไมเขาดูเหมาะสมกันวะแกร #Krisyeol


:: คอยนวลที่สวนลำไย @ramyai_jim

    อุบัติเหตุสื่อรักปะวะมีเพียงพี่คริสที่ทำให้พี่
หมอเถื่ิอนชานยอลวีนได้ อรั้ยยย #Krisyeol


:: คริสยอลยังไงๆ  @KY_0627

   เลือดวายที่ซ้อนมันพรั่งพรูค่ะพี่ ชุ้นจะสืบ
หาความจริงกับคู่นี้ให้ได้ #Krisyeol



และอีกมากมาย WTF!!! ถึงว่าทำไมตอนเดิน
เข้าคณะผู้หญิงที่เคยกรี๊ดในความหล่อถึงยิ้ม
แปลกๆที่ไม่ใช่ในเชิงชูัสาวที่ผ่านๆมา แต่ที่
แปลกคือ ทำไมไม่มีใครแอนตี้วะ ผู้หญิงที่
ตามกรี๊ดกูหายไปไหน ทำไมไม่สู้เพื่อผัวของ
น้องๆล่ะครับ ขอติดแฮทแท้ก แบบตัวใหญ่ๆ

#ชานยอลจิคราย

อยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆขอสาบานนะว่า
อย่าให้เจอไอ้คริส(พึ่งรู้จากทวิต)ชานยอล
คนนี้จะแม่งให้ออกนอกโลกไปดาวอื่นเลย
หงุดหงิดโว้ยยยยยกูละอยากจะแขวนคอตัวเอง

                 
      O W E N TM.            
                      
      O W E N TM.            
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #6 vhun2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 21:25
    หนูลูก แมนมาก
    #6
    0
  2. #5 NansangSH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 00:07
    เอิ่มมม..ลูกแม่ - -"
    #5
    0
  3. #3 jujunexoxo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 18:21
    โอ้ยยย ชานยอลลูกซ่าละเกินนะ
    #3
    0